Opinions

Mooie documentaire.

Voor de Disney-liefhebber is 'Waking Sleeping Beauty' een onmisbare kijk achter de schermen van enkele grote films van Disney. Van de problemen in de jaren '80 tot de opkomst van computeranimatie en de terugkeer van animatie als gerespecteerd genre. Deze documentaire laat een tijd zien waarin enkele van 's werelds beste films tot leven kwamen en vooral ook hoe. Het interessante aan de documentaire is dat iedereen aan het woord komt. De gebeurtenissen worden feitelijk verteld en bewogen door commentaar van de hoofdrolspelers. Het is fascinerend wat er zich allemaal afspeelde in de roerige tijd van de Disney studio's. Daarnaast is het geweldig om Disney-legendes aan het werk te zien, stapje voor stapje terwijl ze hun meesterwerken maken.

Interessant, goed ge-edit, nostalgisch en respectvol waar nodig en zo objectief mogelijk verteld. Met een eind montage van alle ter spraak gekomen films die elke Disney fan doet zinderen van geluk.

3,5

'When In Rome' is een romantische komedie die, zoals zovelen, nergens echt bovenuit torent.

Objectief kan ik nooit zijn over Kristen Bell, die mij altijd weet te charmeren. Wat mij betreft maakt ze elke film tot een meesterwerkje, maar als alles tegen zit is dat ook voor deze fantastische actrice een moeilijke opgave. Wat dat betreft krijgt ze bij 'When In Rome' hulp van de sympathieke Josh Duhamel die de komische held van de film mag spelen. Zonde, als je bedenkt dat de cast ook Danny DeVito, Will Arnett en Dax Shepard bevat. Helaas worden deze drie getalenteerde humoristen flink genegeerd. De film focused zich vanaf het begin namelijk op de relatie tussen Bell en Duhamel en neemt het concept van de fontein voor lief.

Wat een prima romkom had kunnen zijn blijft niet meer dan een simpel liefdesverhaaltje, met als verhaaltje aan de zijkant iets over een magische fontein en meerdere lovers. Maar de film doet geen enkele poging het voorspelbare eind interessant te maken. Zelfs de ontknoping laat zo veel steken liggen dat je jezelf afvraagt of die fontein de moeite waard was om in de film een rol te spelen.

Toegegeven, ik heb een aantal keren moeten lachen, dankzij een donker restaurant, de droge kop van Duhamel en "didn't see that coming". Maar met alle potentie en een voortreffelijke cast doet de film niets. Wat overblijft is een goed excuus om anderhalf uur naar Bell te mogen staren.

2,0

Aardige, maar trage kinderfilm.

'Where The Wild Things Are' vond ik als prentenboek altijd erg leuk, en ik was natuurlijk erg blij toen ze besloten er een filmversie van te maken. Wat dat betreft voelt Spike Jonze's versie precies hetzelfde als het boekje; niet al te zonnig, maar wel kinds.

En dat is toch wel de overtoon van de film. Max is simpelweg een jongetje dat zich niet begrepen en alleen voelt, iets waar iedereen zich wel in kan herkennen op een gegeven moment in je leven. Max is echter de uiterste versie daarvan, en zijn geschreeuw en soms doorgeslagen reacties zijn herkenbaar, maar niet erg charmant. Bewonderingswaardig is echter wel hoe de Wild Things zich precies als kinderen gedragen. De wereld waarin Max binnenstapt is herkenbaar voor ieder die zich kindszijn nog kan herinneren of die met kinderen omgaat. Op zich wel mooi om te zien, maar anderhalf uur is dan wel een beetje te veel als je geen echte kindliefhebber bent. Nee, er was een reden dat het originele verhaal zo kort was en dus voelt de film als een langzame, uitgerekte versie van een kort avontuur. De film heeft sterke en zwakke punten en daarmee kom je op een

3,0

Aardige mix van indiekomedie en sportdrama.

'Whip It' is een leuke film. Het doet je nu eenmaal plezier om Babe Rutheless and de andere meiden kijkhard tekeer te zien gaan op de baan. De sport en de drama op de achtergrond wegen elkaar goed af. De worstelingen van een tienermeisje tegenover de verwachtingen van haar moeder en haar eigen wensen worden goed weergegeven en de film zit vol met leuke bijrollen. Een goede cast en aardige muziek helpen het verhaal dat tussen cliche's en originaliteit blijft drijven. Echt goed wordt de film nooit, daarvoor zijn er te veel voorspelbare wendingen en overbekende oplossingen. Nee, 'Whip It' scoort vanwege de goede acteurs en mooie scènes.

3,0

Eindelijk dan afgekeken.

Wat een teleurstelling. Kon ik me nog herinneren dat ik in 2004 heb plat gelegen om het begin, heb ik nu tijdens de gehele film slechts af en toe geglimlacht. Flauw, voorspelbaar en erg, erg vermoeiend.

Behalve de dance off en de grappen over white chicks niets het herinneren waard.

2.0

Blown away door het fantastische acteerwerk van alle vier de hoofdrolspelers, de ijzersterke en gecompliceerde dialogen en de prachtige, sterke vertelstrcuctuur die je continue geboeit houdt. Ongelooflijk intrigerend.

Het voelde niet als Disney.

'Wreck-It Ralph' is Disney's antwoord op de successen van DreamWorks en Pixar. Zonder het sprookjes/musical effect van 'Tangled' om de Disney nalatenschap eer aan te doen is 'Wreck It-Ralph' meer een opvolger in de reeks van de wanhopige 'Chicken Little' en het betere 'Meet The Robinsons'. Qua gevoel zit de film wel op een aardig Disney niveau, maar zonder de handgetekende animatie, voelen de gevoelige scenes toch minder magisch. Daar tegenover staat dat de film wel als een frisse wind voelt. Het verhaal zat goed in elkaar, de personages waren oprecht en hun acties waren logisch uitgedacht. Het voelde iets moderner, iets gedurfder. Iets wat niet altijd gebeurt in een Disney film.

Het buddy narratief van de film was goed overgenomen van Pixar (evenals de Toy Story insteek). Ralph is een interessant en charismatisch personage en Vanellope is niet alleen schattig maar echt toegankelijk. De twee waren uitschotten van hun samenleving en hun avonturen maakte voor een vermakelijke rit. Calhoun, Fix-It en King Candy waren ook memorabele personages. Hun wereld(den) waren origineel en een genot voor het oog. De animatie was prima en de snoepjes en bekende game-personages waren een feest van herkenning.

Mijn grootste bezwaar van 'Wreck-It Ralph' heeft dan ook weinig met de film te maken. Als hij van DreamWorks, Fox of zelfs Pixar was geweest had hij prima op zichzelf kunnen staan (maar geen hoger cijfer gekregen). Maar hij is van Disney en dat is een maatstaf op zichzelf. Hoewel er uiterst pijnlijke, emotionele momenten in de film zaten die zeker wisten te raken, was de film toch meer een speeltuin dan het gebruikelijke Disney-leslokaal. Er zijn veel haters tegenover Disney's geforceerde moraal maar ik vond dat nooit erg. Zeker bij een film waar het hoofdpersonage iemand anders probeert te zijn miste ik de overduidelijke conclusie. Het gebrek aan musical nummers is absoluut niet erg, maar de muziek in de film was vrijwel vergetelijk. Rihanna en Owl City zouden niet mijn keuzes zijn voor een Disney. Overduidelijk houd ik van conservatief Disney. McBrayer en Lynch waren leuk maar vooral voor hun TV-personage gelijken en daar waren Calhoun en Felix net niet verschillend genoeg voor. Maar misschien ligt dat aan mijn leeftijd. Vroeger had ik namelijk geen enkel probleem met bekende stemmen en animatiepersonages onderscheiden.

Op de momenten dat 'Wreck-It Ralph' gevoelig wordt is het een uitstekende film. Maar met wat makkelijkere plot ontwikkelingen die te voorspelbaar waren, voelde de drempel erg laag. De plot twists waren niet schokkend of memorabel. Het verhaal was vermakelijker dan dat het goed was. Het was een leuke film, maar helaas niet episch genoeg om een klassieker te worden. Ik weet niet of dit het pad is waar Disney verder in gaat, maar ik zou zeggen dat er al genoeg animatiestudio's zijn die met dit soort films hun geld verdienen. Met 'Tangled' was ik voor het eerst overtuigt dat Disney CGI aankon, dus mijn hoop is gevestigd op 'Frozen'.