Opinions

"This is a story about boy meets girl. But you should know upfront, this is not a love story."

500 DAYS OF SUMMER is een heerlijke verlichting in haar genre en schoteld een verhaal voor dat nergens het idee van een echte relatie verloochend. Tom en Summer zijn een heerlijk koppel en Gordon-Levitt en de altijd charmante Deschanel hebben goede chemie. De film brengt met haar eigen manier van vertellen, de kleine momenten van Tom en Summer's relatie en het pijnlijke einde daarvan plus willekeurige onderbrekingen een geheel eigen indie-stijl die niets anders dan charmeren kan. En het rijke scala aan personages gepaard met heerlijke muziek maken het een unieke romantische komedie. Het enige nadeel is toch wel dat de film af en toe inzakt en het scènes niet altijd evenveel toevoegen.

Toch een erg leuke indie romkom.

4.0

Sterke film.

'127 Hours' is een prachtige, maar weerzinwekkende vertelling over een man in een benauwde situatie. De film forceert inlevingsvermogen op de kijker met zinderende geluidseffecten en confronterende beelden. Samen met de hoofdpersoon ga je door een psychische hel.

Zoals noodzakelijk is bij een verhaal dat om één persoon draait haalt de film herinneringen op uit het leven van Aron evenals een interessante ontmoeting met twee reizigers in het begin van de film.

Als obstakel heeft de film een einde die van tevoren al bekend is. In plaats van de film te vullen met afleidingen vaart het verhaal er juist dapper op af. Sterker nog, het is een einde waar je niet om heen komt, hoe graag je het ook zou willen. Door psychologische elementen toe te voegen biedt het verhaal extra uitstapjes op het al interessante verhaal van een man met overlevingskracht. Ook de toevoeging van een camera in het verhaal zelf zorgt voor wat dynamiek.

De twee sterkste punten van de film zijn echter James Franco en de cinematografie. Franco speelt ingetogen, meeslepend en overtuigend. De beelden zijn prachtig, gedetailleerd en zo filmisch als het maar kan.

Het resulteert in een sterke film die geen seconde aan de verbeelding overlaat en nog enkele dagen in je gedachte rond spookt. Met een simpel concept wordt een machtige film gemaakt.

Aardige komedie.

Het verhaal moge bekend zijn en dit is een leuke variant. Het verhaal loopt lekker en is best vermakelijk (maar serieus, van de 4 films van gister zijn er 3 met MJ-referenties, what's up with that?). Maar behalve dat Ruffalo en Garner leuk zijn als oude jeugd vrienden, mist de film humor, echte sterke plotwendingen (hoewel het tegen het einde aan nog best een goed filmpje wordt) en vooral een verfrissing, want na 30 minuten wordt een kinderlijke Garner ontzettend irritant.

Erg standaard met een afloop die je met een leeg gevoel in de maag geeft.

2.5

17 AGAIN heeft het uitgemolken concept van een volwassene die weer jong wordt en de middelbare overnieuw moet doen, met alle komische gevolgen van dien. We hebben het al ontelbaar vaak gezien en nergens was het echt succesvol.

De film begint dan ook met hetzelfde Amerikaanse gezever als altijd; basketbal ster doet wat nobel is en verliest daarmee al zijn glorie. Het verbaasde me dat Efron niet meteen in zingen uitbarstte. Het eerste half uur is de film dan ook ongelovelijk saai en zal niemand het je kwalijk nemen als je toegeeft aan de drang om deze slappe herhaling uit te zetten.

Maar....halverwege veranderd de film van haast verdragelijke komedie tot een vermakelijk filmpje. Ik heb al lang niet meer zo'n hekel aan Efron als in de begin dagen van HSM, maar door de gehele film wordt hij op z'n bek getimmerd en dat levert nu eenmaal geweldig vermakelijke beelden op. De scènes met Michelle Trachtenberg zijn ongemakkelijk, maar érg grappig en Leslie Mann's aanwezigheid doet ook geen kwaad. Daarnaast heeft de film leuke personages, durft gerust de spot met zichzelf te drijven en neemt het standaard middelbare school filmpje, haalt het cliché gezeur er vanaf maar behoud het standaard recept waar ik nog steeds geen genoeg van kan krijgen.

Al met al bleek 17 Again een erg vermakelijke anderhalf uur en dat is precies wat een romkom moet doen. Leuke scènes, standaard verhaal, maar genoeg vernieuwends om gered te worden van complete mislukking.

3.5

Behoeft eigenlijk geen recensie.

2012 is precies wat je er van verwacht; Emmerich gaat all-out met de special effects en schroomt niet om de V.S. het middelpunt van de aandacht te maken. De hoofdpersonen worden aardig geïntroduceerd en er is opvallend veel aandacht voor oorzaken en gevolgen. Verder blijft het je standaard rampenfilm; alles is op het nippertje, alleen de echte hoofdrolspelers overleven (en het hondje natuurlijk ook, wat ik overigens nooit erg vind) en aan het einde juicht iedereen ondanks dat alles vernietigd is en de wereldpopulatie met een paar miljard verminderd is.
Pluspunten waren toch wel momenten zoals de Indiër en zijn gezin voor een enorme aanstormende vloedgolf, Glover als president en de oude man die zijn zoon belt alleen om te horen hoe hij sterft. 2012 is popcorn vermaak ten voeten uit. De tijd vliegt voorbij, wat je te zien krijgt is adembenemend, de grappen zijn standaard, de personages ook en wat dat betreft had Emmerich gelijk; this is the disaster movie to end all disaster movies. Verder gaan dan dit kunnen (en willen) we niet.

3.5

Goed bioscoop vermaak.

Niet de buddy-dramedy die ik er van verwacht had, maar alsnog slaat '50/50' de bal raak.

Het verhaal is eigenlijk best standaard. Er zit weinig verrassing in en elke mogelijke wending wordt volgens verwachting benut. Dit doet af aan de originaliteit en het kijkplezier maar om eerlijk te zijn vervaagt dit probleem in vergelijking met de kwaliteit van de emotie. Want ondanks dat alles voorspelbaar is, is het ontzettend goed uitgewerkt.
De vriendin die het niet volhoudt is super cliché qua dialogen en motivatie maar Bryce Dallas Howard geeft het personage meer diepgang. Daarnaast is ook de therapeut die verliefd wordt op de patiënt niet erg verrassend maar de chemie is goed en het verhaal pakt aandoenlijk uit. Opvallend was wel dat de vader Alzheimer had wat extra lading gaf aan de sympathie voor de moeder, die o zo begrijpelijk reageert. Waar de film het meeste mist is de relatie tussen Adam en Kyle die toch flink wordt benadrukt in de trailers en de poster. Het speelt een groot deel in het verhaal en in feite is het zeer realistisch uitgewerkt (ik vermoed dat mijn vrienden ook niet op eens emotioneel gaan doen en uitgaan ook als een goede oplossing zullen zien). Maar punt blijft dat deze relatie maar bij vlagen echt onderstreept wordt en dat is jammer.

Het sterkste punt aan '50/50', hetgeen dat de film meerdere malen redt, is Joseph Gordon-Levitt. Met gemak, subtiliteit en kracht zet hij een gewone jongen neer die op zijn manier omgaat met kanker. In de moeilijkste scènes sleurt Levitt je mee en de pijn, onzekerheid en vermoeidheid worden maar al te goed duidelijk. Een meeslepende en emotionele uitvoering die zijn kunnen goed ten toon stelt.

Deze film over kanker weet de cliche's niet te vermijden maar met Levitt in de hoofdrol is het alsnog erg goed.

Teleurstellend.

Ik heb er maanden naar uitgekeken, maar het uiteindelijke werk was het wachten niet waard. Behalve me grondig verveeld te hebben, ergerde ik me hoe een originele opzet met zo veel potentie tot een dergelijk saai verhaal kon worden getransformeerd. De gehele film is een herhaling van zichzelf en ik kan me indenken dat de originele kortere versie een stuk beter was. Na elk monster, komt een nieuwe, na elke dood volgt er nog een, op een gegeven moment vroeg ik me af wanneer het lang voorspelbare einde zich voor zal doen. Enige symptahie voor de personages werd er gelukkig wel gewekt, waardoor het begin nog spannend was. Daarna kon het niet meer baten.
De animatie was degelijk, maar deed me nog het meest aan een videospel denken. Wellicht kwam dit ook door de kwaliteit van de film zoals ik hem zag. Als ik naar de bioscoop was geweest had hij misschien een betere indruk op me gemaakt.
Vooralsnog ben ik erg teleurgesteld in dit werkje. De spanning en sensatie die ik er van verwacht had, zelfs de uitwerking van negen personages, bleef uit.

Gemiste kans.

2.0