Opinions

De zoveelste, maar deze keer weer onder leiding van de Wayans. Maar in de buurt van de genialiteit die Scary Movie is, komt de film nooit. Niets anders dan 'Epic Movie' of 'Date Movie'. Sommige persiflages (zoals Twilight en Little Miss Sunshine) waren leuk, maar verder vooral té.

2.0

Een teleurstelling. De verwachtingen waren gewoon te hoog. 'The Dark Knight Rises' is een prima actiefilm met een overweldigende IMAX ervaring, spetterende muziek en fantastische acteerprestaties. Maar het verhaal is een schaduw van zijn voorganger en sluit helaas te veel aan op 'Begins'. Begrijpelijk voor een trilogie maar wat een sof. Hier is duidelijk gekozen voor spektakel boven verhaal. Alle plotwendingen zijn al eens gedaan in het genre en geen van allen zijn logisch. Ik heb moeite mijn woorden over de film te uiten omdat ik ontzettend genoten heb maar het plot is pijnlijk simpel. Wel goed waren de scene tussen Alfred en Bruce, de fantastische Hathaway als Catwoman en het pijnlijk langdurige gevecht tussen Bane en Batman. Verder gebeurde er te veel, was er te weinig tijd om er inhoudelijk op in te gaan en bleven motivaties en redeneringen ver uit het zicht. Waarom wil Miranda haar vader's doel bewerkstelligen als ze hem haatte? Waarom haat Bane Batman zo erg als het altijd Miranda's plan was? Waarom heeft Miranda Bruce niet eerder vermoord als ze wist dat hij Batman was? Waarom werd Bruce's fysieke gesteldheid aangehaald als hij later zijn rug breekt en wordt neergestoken maar wel gewoon een vliegtuig kan besturen? Waarom laat Bruce Alfred na zijn "dood" in de waan dat Alfred de Wayne familie gefaald heeft? Waarom zegt Bruce dat er geen auto-piloot is als die er duidelijk wel is? Waarom verdiend Gotham het deze keer om gered te worden als de helft de anarchie prima lijkt te vinden en de andere helft angstig binnen blijft? Waarom laat Bane Gordon al die tijd leven? En zo kan ik nog wel even doorgaan.

De kernbom, de terugkeer van Catwoman, de "twist" aan het einde, de droomterugkeer van Raz Al-Guhl, de driemaal scheepsrecht in de "helput"... het was allemaal niet erg sterk. Het was makkelijk vermaak om het publiek tevreden te houden. Maar het was niet 'The Dark Knight'. De villain buiten beschouwing gelaten (natuurlijk kon Hardy met een masker niet op tegen Ledger. Bane had vrijwel door elke spiermassa gespeeld kunnen worden), miste 'Rises' alle themathiek, intelligente vertelstructuur en onvoorspelbare plots. Voor mij was 'The Dark Knight' alles wat een actiefilm nog nooit geweest was, maar bij 'Rises' herhaald Nolan zichzelf uit een gevoel voor nostalgie maar vergeet daardoor logische ontwikkelingen.

Het is duidelijk dat smaak voor film veranderd is en ik heb het idee dat 'Rises' mij enkele jaren eerder meer had geboeid. Maar nu was het te veel van alles wat ik al een keer gezien had en was het plot te makkelijk om te verrassen. Toch was het een geweldige filmervaring, waren Robin en Catwoman perfect gehonoreerd en ben ik blij dat ik hem gezien heb. Maar na vier jaar puur enthousiasme en hoge verwachtingen heb ik het idee dat Nolan het nooit zo goed had kunnen doen als ik hoopte dat hij het zou doen.

Veel minder erg dan de buzz doet lijken. Mocht je net als ik alle X-Men films hebben gezien, maar The Last Stand nauwelijks nog herinneren en vooral gaan omdat je Sansa Stark mist, dan is Dark Phoenix prima vertoeven.

Het is veruit de meest intrigerende X-Men van de nieuwe lichting. Met name omdat er hier de tijd wordt genomen voor onderlinge relaties, in plaats van vlak spektakel (kijk naar jou Apocalypse). Waar de tijdlijn en ensemble van X-Men één grote puinhoop is - op een gegeven moment wordt er gerefereerd naar First Class en ik snapte de referentie evenmin als dat het me boeide - keert deze film terug naar de basis. Wat Dark Phoenix heeft toe te voegen aan de X-Men is een hart. De discussie tussen Magneto en Charles is voor het eerst echt boeiend, juist omdat ze menselijk worden. Die kleine schaal maakt dit een hele fijne film. Niet hele piramides, maar één trein is hier het spannendste wat er gebeurt. En alle superkrachten worden, zover ik ze begrijp als leek, optimaal en geloofwaardig ingezet. Ja, er zijn principiële morele discussies over superkrachten, maar ze worden eindelijk gevoerd over iets wat elke kijker raakt: fouten maken. En in die zin is Turner's Jean een mooi personage met een intrigerend genoeg dilemma.

Een Bryan Singer-loze X-Men film kan op eens op sommige momenten oprecht ontroerend en spannend zijn. Franchise veteraan Kinberg geeft, wellicht als enige, om deze films en diens personages en dat merk je. Ja, de grote slechterik (Jessica Chastain) is zo plat als een dubbeltje en ja de metafoor van ontluikende identiteit eindigt nogal ondoordacht cynisch en tegelijk ongeïnspireerd, maar een totale mislukking is de film niet.

Hey, het is iets!

Aardige film.

'Date Night' brengt de twee grappigste acteurs van de Amerikaanse TV bij elkaar. Dat zo iets niet fout kan gaan was incorrect. De film sleurt het koppel van avontuur naar avontuur, de een nog flauwer en verder gezocht dan de ander. Echt grappig wordt het nooit, ondanks de leuke cast. Ik heb me wel vermaakt, maar zoals ik me kapot kan lachen bij bijvoorbeeld 'The Office' en '30 Rock', heb ik me niet een keer laten gaan bij 'Date Night. Beetje teleurstellend.

2,5

Standaard romantisch drama.

Seyfried en Tatum zijn de dragers van de film en de twee jonge acteurs die al enkele jaren boven aan mijn favorietenlijstje prijken doen weinig fout. Tatum kan veel met weinig woorden en Seyfried speelt tot in detail. En dan mag je nog zo'n goede chemie hebben, echt gecharmeerd worden van Savannah en John als koppel ben je na tien minuten al niet meer.

Het is gewoon té voorspelbaar. Hier en daar zitten leuke insteken, interessante wendingen en mooie momenten, maar verder gebeurt er veel te weinig om de speeltijd te rechtvaardigen.

Vervelen is een sterk woord, maar zelfs als liefhebber van het concept (cliche, maar mooi verhaal + twee goede, jonge acteurs) wist Dear John mijn aandacht niet vast te houden.

2,5

'Despicable Me' is een aparte animatiefilm, nog uniek in zijn aanpak van 3D maar weinig origineel qua verhaal.

Ik heb onderhand al een handjevol films gezien in 3D en de ervaring, inclusief 'Avatar', kon me tot dusver gestolen worden. Het is verrassend dat 'Despicable Me' de eerste film is die de techniek op een dergelijke manier gebruikt dat het ook een toegevoegde waarde heeft op de manier hoe je films kijkt. Van een rit in de achtbaan tot een subtiele afdaling tot een ondergronds lab, de film laat het je zien alsof je er bij bent, iets wat films als 'Final Destination 4' en 'Toy Story 3' weigerde te doen. Een aanrader in 3D, dat zeker, want in de gewone versie blijft er niet al te veel over om zichzelf staande te houden.

'Despicable Me' is grappig, zoals een goede animatiefilm hoort te zijn. In zekere zin is het gewoon grof en dat maakt het, zeker voor tieners, een hilarische film. Zinnen als "It's so flunny I'm gonna die" haken in op de cute-factor die ook bij animatiefilms hoort. De little minions zijn de Penguins van deze film. Het gaat allemaal volgens perfect concept, een dubbele afspraak als finale obstakel, een grote slechterik met een klein hartje en drie weesmeisjes om het moraal hoog te houden, niet te vergeten een sterrencast (en muziekproducer) om het af te maken. Het verhaal en de grappen zijn niets wat we niet eerder hebben gezien, maar ze worden op zo'n manier gepresenteerd dat het even makkelijk te happen is als een nieuwe Dreamworks.

Niet de 'tegen-de-draad-in' film die ik aanvankelijk had verwacht, maar even vermakelijk en een goede rechtvaardiging van die irritante bril en een duurder toegangskaartje.

3,5

'The Dilemma' is een dramafilm die een comedy wil zijn. Daardoor slaat de film de plank geheel mis.

Ik ben geen Vaughn fan, maar James, Connelly, LaTifah en Tatum mag ik wel. Die weten de film dan ook nog enigszins vermakelijk te maken. Vooral Tatum heeft een erg leuk personage, maar de anderen moeten het doen met oppervlakkige personages die standaard grapjes maken. 'The Dilemma' draait om een bekend dilemma die elke tiener wel eens is tegen gekomen, in de volwassensetting is hij een stuk dramatischer en daarom niet erg geschikt voor een komedie. De situatie wordt genuanceerd met zowel "grappige" als dramatische kanten. Maar geen van alle zijn charmant genoeg om je echt te doen ontroeren.

Weinig goede grappen en te overdreven situaties om echt een dilemma te vormen.

2,0

Matige film.

'Dinner For Schmucks' heeft een prachtige openingsscène, magisch haast. Helaas is de rest van de film vrij het tegenovergestelde. Een standaard komedie over wat juist is en wat niet, vriendschap, misverstanden en een liefde dat op het spel staat. De film heeft personages die uitzonderlijk zijn, maar nooit grappig genoeg om zelfs een side-kick status waard te zijn. Steve Carrell doet zijn eigen ding, maar weet nergens echt het hart van de film te vormen, wat zijn personage ten slechte komt. Het idee is al matig, de uitwerking is slecht.

De misverstanden zijn nooit komisch, eerder irritant, de ontwikkelingen geven geen vermaak en aan het einde van de film vraag je jezelf af of het wel een happy end kan zijn als geen van de personages echt om elkaar lijkt te geven.

De eerste scène is een film op zichzelf. Zonder de anderhalf uur dat komisch poogt te zijn er achter aan was het een dikke 5 waard. Zegt genoeg lijkt me.

2,0

Een van de beste films van het jaar.

Gelukkig nog vóór 31 december gekeken zodat hij kan worden meegenomen in de top 10 van 2009. 'District 9' is een verfrissende science fiction film die maatschappelijke problemen koppelt aan de komst van aliens.

De andere invalshoek op het gehele 'invasion' gedoe is een welkome verandering in het genre. De wreedheden van de mens worden realistisch weergegeven en de dubbele zijde van alles komt perfect naar voren. Een ijzersterk verhaal met adembenemend gedetailleerde special effects. Hoewel de gehele documentairestijl me nu wel begint te vervelen, draagt het toch bij aan het mooie verhaal.

Erg goed. Een aanrader voor ook de anti-scifi.

4.5

Interessant betoog.

Het verhaal zelfs is naar mijn mening wat te slap en simpel opgezet. Te weinig wordt je als kijker meegevoerd in de onwetendheid en speel je niet genoeg zelf met de vraag van het plot om echt mee te gissen. Wellicht is dat de bedoeling geweest, maar bevorderend op de kijk ervaring is het niet. Toch is 'Doubt' als een klein opgezette argumentatie tussen een priester en twee nonnen geslaagd, mede door het voortreffelijke spel van twee van de beste acteurs van deze tijd. Meryl Streep speelt de rol van de stijve en conventionele zuster met gemak en weet zeker en soms zelfs motief-vragende argumenten op te leggen. Zij is dan ook de grootste advocaat in de film en dan moet zelfs Hoffman moeite doen om je te overtuigen. Niet dat onderdoet aan zijn sterke spel waarmee hij vragen opwekt en geheimzinnig blijft. Amy Adams weet zich aan de andere kant ook prima staande te houden tussen de twee leermeesters en speelt vol overtuiging en nauwkeurigheid.

De samenwerking van de drie acteurs maakt de film en dan maakt het niet uit dat het verhaal gecompliceerder had gemogen. Het waren 104 van de meer boeierende minuten die ik de afgelopen tijd heb mogen besteden aan films.

4.0

Machtige schrikmomenten, zwakke film.

'Drag Me To Hell' is absoluut niet "The Return Of True Horror" die het beloofd te zijn, althans, tenzij echte horror harde geluiden inhoud. Want dat is zo'n beetje het enige wat de film te bieden heeft. Eerst alles stil, dan het geluid vol aan met een schreeuw en je hebt de hele schrikfactor. Het nare er van is dat het wel degelijk werkt. Je schrikt je gewoon kapot, al is het maar omdat je koptelefoon telkens weer ontploft.
Helaas is de film verder een zwakke vertoning. Het verhaal is overdreven en simpel. Het concept mag dan leuk zijn, de oude vrouw is zo standaard en de "goorheid" die sommige scènes betreft is ook niet alles. Plus leid de film ontiegelijk aan het feit dat sommige effecten er gewoon niet uit zien (met 'District 9' vanmorgen is dat ook een beetje moeilijk te evenaren, maar toch). En dan is de lol er snel af. Het engste in de gehele film is een oud vrouwtje en een zakdoek. Plus zodra iemand een dier dood is het wat mij betreft gedaan met de sympathie, laat d'r lekker naar de hel gaan, alleen zonde van het mooie gezichtje.. Wel erg goed is de muziek, die overspant de film prachtig en is een van de weinige pluspunten.

Nee, niet het meesterwerkje dat ik er van verwacht had, maar vermakelijk zeker.

2,5

Hoewel het nooit een van m'n favoriete zal worden, begint Dumbo me toch steeds meer te raken. De film heeft meer weg van een cartoon dan Disney's eerdere werk maar het verliest nooit het concept van prachtige kunst en een goed verhaal, dat Snow White and the Seven Dwarfs zo sterk maakte.

Net zoals zijn voorgangers is Dumbo wel een klassieker die een lust voor het oog is en memorabele personages heeft. Het sterkste punt van de film is Dumbo zelf. Lang voordat Wall-E furore maakte met het idee, wist Jumbo Jr. al hoe je een publiek moest boeien en zelfs ontroeren zonder ook maar een woord uit te spreken. Het karakter is een schoolvoorbeeld voor de potentie van animatie om kijkers te raken door een schattig uiterlijk. Maar zelfs als de baby olifant met de grote oren een pionier was in lieve, aaibare filmpersonages, zijn belangrijkste factor is zijn persoonlijkheid.

Nog voor hij bijgekomen was van zijn lange reis, of gewend kon raken aan zijn naam, werd Dumbo al het lachertje van zijn soort. Nadat zijn moeder bruut bij hem wordt weggehaald als ze hem wil beschermen, is Dumbo gedoemd om publiekelijk belachelijk te worden gemaakt. Disney's spiegel voor de maatschappij werkt zelfs na vele decennia nog perfect. Hoewel de kijker ongetwijfeld medelijden heeft met Dumbo is er nog altijd het achterliggende idee dat sommigen zelf ooit Dumbo waren en vrijwel iedereen wel eens een Dumbo heeft uitgelachen. De film is niet zachtaardig voor zijn hoofdpersonage, of het publiek, en dat hoeft ook niet. Dumbo's belevenissen zijn een belangrijke les voor iedereen en het vermaak is een aardige bonus.

Dumbo weet namelijk, door vernedering en trauma en met een beetje hulp van een trouwe vriend, wel zijn zwakste punt te veranderen in zijn sterkste eigenschap. Helaas voor het moraal, maar niet minder toepasselijk voor de werkelijkheid, moet Dumbo eerst een geestverruimend middel gebruiken voor het zover komt. Vergeet het eventuele racisme in de film, de echte spraakmakende scène is die met de roze olifanten, die niets onderdoet aan een cultureel fenomeen. Het is een apart stukje dat niet echt past in de rest van de film hoewel het zeker waarde heeft voor het verhaal. Dat en de soundtrack zijn Dumbo's grootste minpunten. Maar zelfs dan is het nog een pareltje. Met een knap en goed lopend verhaal, iconische personages en een sterke boodschap is Dumbo een onmisbare attractie voor elke generatie.