Opinions

Goede film.

'La Heine' werpt de kijker in de achterstandswijken van Parijs en hoeft geen moeite te doen om het keiharde realisme te laten zien. Met een vleugje humor en zelfspot weet de film de levenswijze van jongeren precies te verwoorden. Op den duur wordt het macho, afwerende gedrag wel wat vermoeiend. Maar door een aantal goede wendingen en een sterk einde weet de film overeind te blijven. Een goed verhaal met goede acteerprestaties. En hoewel je het einde wel kan voorspellen is het verassend hoe het uiteindelijk ontpopt. Mooi gedaan.

4,0

Aardige film.

'The Hangover: Part II' is absoluut niets vernieuwend. Het is een vrijwel exacte kopie van deel 1. Maar juist omdat dat deel zo vermakelijk was is deze ook prima te vertoeven.
De nieuwigheid is er zeker van af. Je verwacht dat alles wat er gebeurt groter, gevaarlijker en vooral dommer is dan in de vorige film. Dit valt echter best mee. Ken Jeong die dood neervalt is verrassend maar dat hij toch blijkt te leven is des te voorspelbaarder. Het aapje is een leuke vervanging voor de tijger maar figureert meer als practical joke dan iets anders.
Ook de avonturen die de wolfpack beleven zijn niet zo boeiend en memorabel. Ze zijn dom, flauw en goor maar niet al te interessant. Het verhaal is flinterdun maar doet een goede poging om dit te verbloemen. Sterker nog door de structuur van de film ben je sneller onder de indruk van de "goed opgezette puzzel". Een illusie maar wel een die pas doordringt nadat je de zaal verlaat.
Wat dat betreft is 'The Hangover: Part II' ook echt geen film die revisie of denkwerk nodig heeft. Je vermaakt je prima en er zitten goede grappen in. Hoewel Bangkok absoluut geen indruk achter laat is de verandering van plaats welkom.
Grappig, fout, maar niet heel sterk.

3,0

Leuke film.

Een perfecte film voor een avondje met je vrienden. Leuke grappen, komische situaties en originele gebeurtenissen. Leuk gevonden! Heb me goed vermaakt.

3.5

Sterke film.

'Harry Potter and the Deathly Hollows: Part 1' is voelbaar traag. Dankzij het splitsen van het verhaal kan de film een rustig tempo aan nemen en tijd besteden een verhaallijnen die anders in enkele secondes afgedaan hadden moeten worden. Het geeft de anders grimmige en soms thriller-achtige film de rust die het nodig heeft om nog als "Harry Potter" film gezien te worden. Toch heb je het gevoel alsof er iets mist.
Er zit genoeg spanning in, dat zeker. Soms misschien wat te veel. Want de ooit kind-vriendelijke films geven je nu schrik moment na schrikmoment en of die nu werken of niet, ze geven een geheel andere sfeer dan de gemoedelijke kerstbomen in deel 1 (van de serie). Het beste van de film is wellicht de Harry/Hermelien verhouding. Weergegeven op een manier waar J.K. Rowling er nooit bij stil heeft gestaan, worden de twee wel erg close. Ik als kijker had, zelfs tijdens de leuke dansjes, de gemoedelijke knuffels en de gezamelijke huilbuien niet het idee dat de twee als koppel zouden gelden. Nog schokkender was het dus toen Ron's ergste angst naar boven kwam en de twee halfnaakt aan het zoenen waren. Een beeld die ik nooit had gedacht te zien, maar die het verhaal net die ene twist gaf die het er van weerhield om een exacte kopie te worden van het boek zelf. Tijdens de film werd het me echter wel pijnlijk duidelijk dat ik al een stuk minder geef om de serie en de personages dan toen deel 6 uit kwam. Ik heb uiterst genoten van de film en wilde niet dat hij aan een eind kwam, maar waar ik tijdens het lezen van het boek drie maanden nodig had om verder te gaan na de dood van Hedwig zie ik de gevallen nu aan zonder ook maar een beetje emotie. Met die afstand weet een film je dan ook minder te raken in het algemeen. Ik kijk uit naar het laatste deel van de reeks, al is het om geen andere reden dan dat ik Harry Potter en zijn geweldige avonturen, eindelijk achter me kan laten.

4,0

Een overweldigende goede combinatie van spektakel en nostalgie.

'Harry Potter And The Deathly Hallows: Part 2' heeft als sterkste element haar voldoening. Ik had eigenlijk afgesproken om met vrienden de film aankomende donderdag nogmaals te bekijken maar daar heb ik nu geen behoefte meer aan. Niet omdat de film slecht was maar omdat het een volwaardige afsluiting is voor een filmreeks die bijna de helft van mijn leven omslaat.

In het tweede deel van The Deathly Hallows springt het verhaal van avontuur tot avontuur, de een nog grootster en indrukwekkender dan de ander. Het houdt de vaart er in en biedt vermaak ten voeten uit. Tegelijkertijd worden er zo veel mogelijk losse eindjes vastgeknoopt en krijgt elk personage een momentje om te schijnen.

Het mooie aan een eindfilm van een sterk in elkaar geweven filmreeks is dat het vergelijkbaar is met het laatste halfuur van elke andere film; het is één grote climax. Elke scène overtreft de voorgaande en het gevoel dat het alles of niets is, is onmiskenbaar.

Zelfs als je het boek gelezen hebt wordt je meegesleurd in het sterk opgezette, vlotte verhaal. De personages (en hun vertolkers) die al acht films en tien jaar bij je zijn komen met hun sterkste momenten ooit. Yates slaagt er in om tijdens het grote brok eindgevecht ruimte vrij te houden voor enkele grappen en de nodige romantiek.

Het geeft de film een nostalgische laag, wat ook wel verwacht mag worden. De film heeft zijn mankementen en cliché's maar als fan kan ik me daar niet aan storen. 'Harry Potter And The Deathly Hallows: Part 2' is meeslepend, sterk verteld en een visueel avontuur voor de eeuwen. Met liefde, verdriet, een lach en een traan eindigt de filmserie van mijn generatie. Een mijlpaal die onvergetelijk groots en toch nostalgisch klein is. Een prachtige afsluiter voor een prachtige filmreeks.

Het is, zoals beloofd, nu echt beëindigt.

Afgelopen zaterdag dan éindelijk én helemaal én in het Engels én in HD (in Kinepolis in Belgie) gezien. En het is het lange wachten waard geweest.

In de eerste releaseweek van de film zag ik hem in Zwitserland in het Frans, nou, dan krijg ik er niet veel van mee, behalve de scènes die zonder woorden worden overgebracht, dat gecombineerd met het werken in de bioscoop en dus gehele stukken van de film al gezien te hebben (zo vaak dat je gewoon wist wat er gezegd zou worden) en je houd een grote mogelijkheid over dat de film compleet zijn doel zou missen als je hem dan volledig zou bekijken. Maar met de juiste factoren (een luxe bioscoop stoel, een enorm scherm en ongelovelijke kwaliteit) was het onmogelijk dat deel 6 het voorgaande deel niet kon overtreffen...

HARRY POTTER AND THE HALF-BLOOD PRINCE is toch het meest succesvol in het script. Hoewel er toch genoeg verhaallijnen worden overgeslagen, is het script dusdanig opgesteld dat je nergens het idee hebt dat je iets mist. Sterker nog, met erg welkome zelftoegevoegde plotwendingen is de film wel de meest gecompliceerde en interessante van de reeks. Hoewel de film voelt alsof het opbouwt naar een spetterend einde, dat vervolgens groten deels weg blijft, weet het zijn doel wel te raken; een machtig verhaal vóor het einde aanbreekt. Ook weet het verhaal elk belangrijk personage tenminste een waardevolle scène te geven, iets wat erg fijn is aangezien voorgaande delen daar minder op hebben gericht. Met andere woorden; de film slaagt er in om de voor mij wat ingesukkelde filmreeks nieuw leven in te blazen en je alleen maar een naar gevoel te geven dat er nog maar twee films resteren.

Qua acteren weet Daniel Radcliffe voor het eerst een gehele film een fatsoenlijke rol neer te zetten. Daar waar hij in deel 5 zijn eerste glansscène had, loopt hij hier twee uur lang lekker door en je ook prima te overtuigen dat hij nog steeds dat sukkelige jongetje kan zijn dat betoverd wordt door de magie van de toverwereld. Ook zijn relatie met Perkamentus (ook voor het eerst dat Michael Gambon me Richard Harris compleet doet vergeten) is een van de sterkste punten van de film. Verder laat Watson nog even weten dat ze haar rol in haar slaap kan doen, doet Tom Felton iedereen versteld staan door heel makkelijk de show te stelen en zijn de Britse top cast van Maggie Smit tot Helen Boham Carter en natuurlijk Alan Rickman (alleen de scène al waar Ron twee meiden aan zijn ziekenbed heeft en Rickman het hele personage van Sneep kan verwoorden in één blik) weer lekker op dreef.

Minpunt van de anders top film, is toch wel dat het grotendeel je net zo goed naar een tienerkomedie uit de jaren '90 kan kijken. De humor is veel te standaard (behalve de geweldige Loena Leeflang) en de liefdesprikkelen zijn soms te veel in de spotlight (maar ach, dat hoort er ook wel bij, eerst lekker school, later in de film het echte werk).

Al met al een uitstekende HP-film die me alle problemen met de voorgaande delen doet vergeten. Een uitzonderlijk goed geschreven script, een lekkere soundtrack (de eerste keer sinds Williams dat de soundtrack me echt iets doet, maar dat kan ook liggen aan het feit dat ik de bioscoop altijd opruim terwijl de muziek en de aftiteling afgespeeld worden maar vrolijk en machtig op de juiste momenten is het zeker, en bij de vergetelijke soundtracks van de voorgaande jaren is dat erg welkom) en aardige special effects (het hele Millenium-brug gebeuren was tenenkrommend om te zien en gewoon onacceptabel in dit tijdperk van CGI, daar in tegen was de trein in het landschap niet van echt te onderscheiden en was de woeste zee een snoepje voor je ogen), en dat alles samen met Emma Watson op een groot HD-scherm en ik ben verkocht..

4.5

Romantische komedie, sterrencast, dat zit wel goed. Heerlijk genieten, goede personages en lekker concept.

3.0

Een prachtige titel en op sommige momenten een aangrijpend verhaal. Het verloren gevoel en de machteloosheid van Gunther is perfect te voelen en wordt goed vertolkt. Maar de film kon me niet echt boeien en was net iets te realistisch voor mijn smaak.

Ik ben nooit larisch geweest over de High School Musical reeks en de enige reden dat ik hem vandaag heb aangezet is omdat ik verveeld was en me even goed moest voelen over die irritante nep-mensen die spontaan in zingen uitbarsten....ja, dat gebeurde niet.

High School Musical 3 is zeker weten minder kwallerig en fake als voorgangers. Tuurlijk mensen dansen spontaan allemaal hetzelfde en ja, iedereen op die school kan zingen, maar het verhaal zelf is een stuk volwassener. Bovendien hielp het dat voor de bioscoop beleving Disney kosten nog moeite heeft gespaard om het er beter uit te laten zien. Wat je krijgt is een muzikaal spektakel met mooie shots, mooie decors en adembenemende choreografie.
Zac Efron en Vanessa Hudges zijn beide gegroeid als acteurs en hun chemie spettert van het scherm af, hun duet bijvoorbeeld is mierzoet, maar hun soepele bewegingen en kunsten geven gevoel aan wat ze doen, wat de scène twintig keer mooier maakt (het dak en de regen hielpen ook).
Het verhaal is natuurlijk slap, maar daar doe je het niet voor, HSM3 bied zo veel meer. Bijna elk liedje barst uit in een spektakel, en dan ziet het er alleen maar goed uit als de school in een vuurwerk-decor veranderd. Of bijvoorbeeld het liedje waarbij ze puur op een stage zijn en het decor steeds verschuift, dat heeft niets meer met kinderlijk vermaak te maken, maar meer met kunst.
Of ik het geheel nu heb meer kunnen waarderen, of dat ik van mijn Zac-haat af ben de scène waarin hij zingt over schreeuwen had ik ooit eens gezien en afgeschildert als "gay", maar hij laat maar weer eens zien wat voor een talent hij heeft en dan stond ik met m'n bek vol tanden, maar HSM zit vol met pure talenten (mag ook wel met die strenge audities), wat je krijgt is één groot kunstwerk waar echt moeite voor gedaan is en iedereen een stapje verder is gegaan dan bij de voorgaande delen. De serie is in zijn slotaflevering een stuk volwassener geworden en hoewel de film nog steeds door een roze bril kijkt, gaat het ook een stuk minder kinderachtig met problemen of wat dan ook om. Heb haast de hele film genoten, met als enige opmerking dat de liedjes echt té pop zijn en erg vergetelijk. Verder...een goede prestatie van cast & crew.

3.5

Absoluut geweldig.

'Hours' bewijst hoe ver een simpele maar pakkende premisse kan komen. Het is niet moeilijk je in de benauwende en hopeloze situatie van Nolan te verplaatsen, mede dankzij het emotionele spel van Walker. Hij zet zijn allerbeste prestatie neer, wat een nog triestere nasmaak achterlaat.
De film is in zijn eenvoud spannend van de eerste tot de laatste minuut. De technische kant van een radiator elke drie minuten aan moeten drijven houdt simpele taken interessant. De opzet wordt volledig benut. Dat maakt het verhaal van Nolan des te mooier. De wanhoop, de doorzettingskracht en de vermoeidheid komen prachtig naar voren. Via flashbacks tackelt de film zijn twijfels en sentiment. Wat zijn de kleine momentjes mooi. En wat er ook gebeurt, Nolan ploetert door om zijn dochtertje in leven te houden.
De film gaat wat mij betreft net iets te ver met het neerschieten van de jonge jongen, omdat het Nolan minder kwetsbaar maakt en ook een happy end in de weg staat (komt hij er mee weg? En zou dat moeten?) . Maar er is genoeg om wel sympathie te tonen voor het verhaal.

Een pracht film. Spannend, ontroerend en voor het grootste gedeelte ontnuchterend in een onwaarschijnlijke situatie. Een van de beste films van het jaar.

Leuke film.

Eindelijk weer zo'n film waar je het idee hebt dat Dreamworks haar best heeft gedaan. De personages zijn leuk, afwisselend en vooral, tijdloos. Er zit gevoel in het verhaal, vol vriendschap en more lessen à la Disney. Aanvankelijk dacht ik dat het weer een uitgekauwd filmpje was, maar 'How To Train Your Dragon' is het kijken waard.

Hiccup is een leuke anti-held die lekker doormoddert terwijl de andere kinderen in het dorp precies weten waar ze mee bezig zijn, tijdens de drakentraining. Intussen ontwikkeld er zich een vriendschap tussen hem en de draak die hij eerder had neergeschoten. Omdat die vriendschap niet meteen vormt en Hiccup wel degelijk morele problemen heeft, blijf je continue geïnvesteerd in de ontwikkelingen van het verhaal. Dat wil niet zeggen dat de nodige cliché wendingen zich voordoen, maar je accepteert ze omdat ze, nou ja, onvermijdelijk zijn. Daartegenover staan wel mooie scènes, grappige personages, leuke montages en een sterk einde.

Een geslaagde Dreamworks.

3,5

The Games That Play Us

Mijn 100ste bioscoopbezoek moest uitgaan naar een film die het ongetwijfeld waard was. En wat past er nou beter bij me dan een tienerfranchise? Na maanden van uitkijken en een spetterend openingsweekend kon ik 'The Hunger Games' dan eindelijk bezichtigen.

Het verhaal is buitengewoon intrigerend. Alle lof naar schrijfster Suzanne Collins die een prachtig, episch verhaal heeft bedacht. De thema's van het lot (waar je geboren wordt), het opofferen voor je geliefden en het spelen van een spelletje voor het publiek zijn sterk uitgewerkt. Denk jonge gladiatoren op televisie of Big Brother met een bloederige afloop. De satirische onderlaag van de film speelde zowel met de regels van vermaak als met onze verwachtingen. Hoeveel films benoemen nu werkelijk de climax als 'de finale'?

De cast is formidable. Jennifer Lawrence is perfect gecast en Elizabeth Banks was nauwelijks te herkennen. Extra kudos naar de art department en de special effects team die gelikte shots en een schitterende wereld neer zette. De enige die echt buiten de boot viel was Josh Hutcherson. Hoewel hij een redelijke acteur is was Peeta oninteressant en niet erg charmant. De chemie tussen Peeta en Katniss, die toch belangrijk is voor het verhaal, ontbrak volledig.

'The Hunger Games' wist me niet te bevangen a la franchises als 'Harry Potter' of 'Pirates', maar ach, 'Batman Begins' zal ongetwijfeld het slechtste deel zijn van Nolan's meesterwerk. Met andere woorden: ik kan nu al niet meer wachten tot 'Catching Fire' en het lezen van de boeken.

Een uitzonderlijk goed verteld verhaal, een sterke actrice en een lekkere actie maken dit wel een must-see. Al is het maar om te weten waar die hype nu over gaat.

Goede oorlogsfilm.

'The Hurt Locker' is in het eerste uur intrigerend, realistisch en onderhoudend. Een ontploffing is nog nooit zo filmisch in beeld gebracht. Maar langzaam veranderd de film van toon en dan komt het allemaal een stuk minder goed uit. Het verhaal slaat net iets te vaak stukken over waardoor echte gevoelens uit blijven. Een herhaling van missie naar missie is natuurlijk de keiharde relaiteit, maar op den duur begint het meer op een videospel te lijken dan op de eye-opener die het leek te worden.

Al met al is de film geeft een goed beeld weer van de oorlog, met al zijn verschillende kanten. De zinloosheid, de eindeloosheid, het werk van de soldaten, het wordt goed benadrukt. De regie is puik. Maar echt uitstekend wordt de film nooit.

4,0