Opinions

Leuke originele komedie over een kordate onderzoeksrechter en haar prettig gestoorde 'cliënt'.

Sandrine Kiberlain en Sylvie Testud vormen een wonderlijk duo.

Ik mag hopen dat onderzoeksrechters in werkelijkheid niet zo makkelijk via het telefoonboek op te sporen zijn, maar voor de film is het een handig gegeven. Onderzoeksrechter is best een interessant vakgebied. Ze zitten dichterbij de politie en werken hier dus nauw mee samen.

Sandrine Kiberlain is een frêle actrice, met wat harkerige motoriek, maar ze heeft ook wel iets charmants.

Hoe ver haar personage bereid is (tijdelijk) haar privéleven op te offeren om zich te ontfermen over Tina is mooi om te zien.

Sylvie Testud is een merkwaardige tegenpool. Zij is in meerdere opzichten een ongewone en moeilijk te duiden actrice, maar ze speelt de rol van vrijgevochten persoon hier goed.

De politie-agenten in deze film zijn wel wat van twijfelachtig allooi.

Ja het is een feelgood film met een vleugje romantiek in een zonnige omgeving. Daarvoor kijk je zo'n film. Verstand op nul...

Maar mag het een onsje meer zijn? Dit is gewoon weer zo'n middelmatig werkje.

Net leuk genoeg om door te blijven kijken, maar deze gaat op de grote stapel inwisselbare Netflix middle of the road producties.

Ik mag die mainstream Van Sant films wel!

Ondanks dat de film nogal wat cliché's bevat, weet Van Sant er hier een bijzondere film van te maken.

Sean Connery en Rob Brown zijn hier gewoon geweldig. En Ana Paquin ook. Jammer dat zij altijd van die kleine rollen krijgt, hier krijgt ze gelukkig net wat meer speeltijd. Erg leuke actrice.

Connery's personage lijkt een beetje op die van Nicholson in As Good As It Gets. Eenzame en egoistische schrijver met straatvrees die het contact met de buitenwereld herstelt, blijkt man met hart van goud.

Jammer van de suffe poster. Heeft me lang weerhouden om de film te gaan zien. Soms heb je dat....

Ruime 3,5 sterren

Vermakelijk filmpje.

Een afwisselend verhaal met veel grappige vondsten. Maar.... ik vind het niet het juweel wat anderen er in zien.

Monster Inc. vind ik beter / leuker.

Desalnietteplus 3,5*

Braafheid volgens het boekje.

Echt zo'n film die de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen goedgekeurd zou hebben als ze nog goedkeuringen zouden uitdelen.

De hele film is van zo'n grote doorzichtigheid, dat ik geen moment verrast was en van vervoering was al helemaal geen sprake. Het ligt er allemaal zo dik bovenop en de film speelt ongeneerd op het sentiment van het soort 'huilend zigeunerkindje'. Oftewel: kitsch. Goedgemaakte kitsch, dat wel!

De rol van Depp is een herhalingsoefening en een samenspel van eerdere maar betere Depprollen. Zo'n rol kan hij met gemak op routine spelen.

Kate Winslet is in deze film de verpersoonlijking van Margriet truttigheid. Dustin Hoffman spreekt op een gegeven moment de zin "He's a genius" uit. Ik kon wel janken.

2,5 sterren, geen ster meer.

Aparte film. Documentair gefilmd, met waarschijnlijk medewerking van echte heroine hoertjes.

Dit is weer een Kollek film met Anna Levine (aka Anna Thomson). Deze bevalt me een stuk minder dan Sue en Fast Food, Fast Women.

Er zitten ook hardcore scènes tussen al zijn die niet erg expliciet gefilmd. De acteerprestaties zijn matig / wisselvallig.

Het plot is mager en is opgedeeld in hoofdstukken waarvan de titels in beeld verschijnen. Dat voegt niet echt wat toe.

Je ziet dat de film voor weinig geld is gemaakt. Aan de ene kant past het wel bij het documentaire karakter van de film, aan de andere kant zie je aan de film af dat er nauwelijks gerepeteerd is (/of dat de acteurs te weinig talentvol zijn).

Ik ben fan van Werner Herzog zijn documentaires (en zijn films).

De laatste jaren heeft hij mij niet teleurgesteld. Into the Inferno en Lo and Behold, Reveries of the Connected World vond ik prachtig. En Happy People: A Year in the Taiga was ook schitterend.

Het onderwerp van Fireball interesseert me enorm. En die droge commentaarstem met het vette accent van Herzog blijft goud. Als hij zoiets zegt als 'we hadden nog uren naar de interessante uitleg van deze man die vertelt over meteorieten kunnen luisteren, maar we gaan nu weer verder' vind ik dat hilarisch.

Er zit af en toe een vleugje magie in deze documentaire, en de schitterende beelden van o.a. de Noordpool maken dat ik hier 4* aan geef. Laat deze man alsjeblieft nog tig jaar documentaires en films maken.

Voor wie AppleTV+ heeft, gaat dit zien!

Een film die erg veel indruk maakt!
De totaal onconformistische Jack Nicholson overtuigt van begin tot eind.
De sfeer die in de film hangt is er een van verveeldheid, ongeintresseerdheid en doelloosheid. Erg depressieve sfeer, maar de film zit ook vol ontroerende momenten, zoals de klassieke scene waarin Nicholson praat tegen de vader in de rolstoel en de vader niks kan terugzeggen.
Ook zit er goede humor in, zoals de scene met de vaste menu's.
Het einde vind ik erg sterk: een gedesillusioneerde Nicholson, die zonder jas en zonder geld afreist naar Alaska.

Een thriller die nauwelijks een thriller is.

De spannende momenten zijn meestal voorspelbaar en cliché.

Victor Löw is duidelijk nog aan het oefenen. Zijn intonatie en woordritme klinken hier nogal onnatuurlijk. Hij is hier een schim van wat hij nu in films als Lek en Karakter is. Wat deze film voor mij de moeite waard maakte, is het bijzonder goede spel van Renée Soutendijk.

Ik sluit me bij neo aan. Geweldig camerawerk van Jan de Bont. Echt genieten.

Wederom een goeie Rutger Hauer en een interessante rol van de piepjonge Jennifer Jason Leigh.

Dit is eindelijk eens een film over de Middeleeuwen die niet sterk geromantiseerd is a la Robin Hood.

Zeer mooie en goed gemaakte film, met een sterk script.

De vertelstijl is redelijk origineel. Dan weer vanuit het standpunt van het jongen, dan weer vanuit het standpunt van het meisje. Interessant om te zien hoezeer hun beleving van dezelfde gebeurtenissen verschilt.

Madeline Carroll en Callan McAuliffe zijn goed gecast en spelen hun rollen met verve. Overdreven sentimenteel is de film niet, maar wel hartverwarmend. De vader van Bryce is een opvallend nurkse man.

Ik had pas vrij laat door dat de film zich eind jaren 50, begin jaren 60 afspeelt , maar de tijdsbepaling is ook niet zo belangrijk, het is een tijdloos verhaal.

Flirt heeft herkenbare Terstall dialogen, is wat luchtiger dan Terstall films, maar ook een stuk voorspelbaarder.

Jammer dat het gepraat over relaties op een gegeven moment geneuzel over relaties wordt. Er wordt in deze film praktisch over niks anders gepraat. De uitstapjes naar de documentairemaakster waren te voorspelbaar. Had allemaal wel wat meer afwisseling in mogen zitten, mij begon het te vervelen.

Dat hele gedoe van de polygame Weber is veel te bedacht. Het Weber personage is uiteindelijk maar een onnozelaar.

De Boekverfilming is een hele leuke en vlotte film over het zelfde thema, maar dan vele malen leuker en origineler uitgewerkt en heeft leukere personages.

2,5 sterren

Leuke film, maar niet zo goed als Once of Sing Street.
Het is leuk dat het zich afspeelt in een ordinaire flatwijk en gaat over een alleenstaande moeder die trouwens wel opvallend veel budget heeft voor privélessen.
Sterke hoofdrol van Eve Hewson. Zij heeft wel pit en charisma.
Het muzikale 'succes' verhaal van moeder en zoon is vooral aandoenlijk om te zien.
Verder nog aandacht voor een lichtvoetig romantisch verhaaltje met haar muziekdocent in vele Zoom gesprekken.
Wel een grappig einde met dat gezamenlijke optreden met haar ex, haar zoon en de muziekdocent op afstand.

Ik had hier best hoge verwachtingen van, maar het kon mij helaas maar matig boeien.

Ik ben een groot kattenliefhebber maar zo interessant vond ik het niet.

Dit is nou echt zo'n film die ik met speelduur van 20 minuten veel beter had gevonden.

Het is toch wel een beetje meer van hetzelfde. Kat in boot, kat uit boot, kat weer onder water... etc. Het einde maakte het nog een beetje goed.

De animatie (de bewegingen an sich) is wel goed tot heel goed, met een paar uitschieters naar boven.

Jammer dat het zo weinig gedetailleerd was, al had dit ook wel wat natuurlijk.

Krappe 2,5*

Niet verkeerd. Aardig gegeven, aardig vermaak, meer ook niet. Scarlett Johansson en Woody Harrelson geven de film de nodige jeu.

Ik ben geen fan van Channing Tatum. Ik vind het een wat karakterloze en dom overkomende acteur.

Een doorsnee 'streamer' film. Aardig verhaal met naar het eind toe gelukkig wat meer ontwikkelingen.

Het idee is leuk.

De film is inmiddels wat gedateerd. Voor 1986 was 't misschien wel erg goed.

Aardig goede film.

Wiliam H. Macy is als vanouds weer goed, al heb zou ik deze rol niet tot zijn beste rekenen. Laura Dern is weer terug van weggeweest? Ze zet een hele degelijke prestatie neer.

Met het verhaal had ik wat problemen. Als je door een bril voor Jood aangezien wordt, en het brengt je overal in de problemen, dan neem je toch een andere bril ??

Wat dat betreft zijn Macy en Dern niet zo goed gekozen; ze lijken niet Joods.

Trouwens, wat is dat toch met die stortvloed aan American Beauty soundtrack klonen de laatste tijd. Het begint me nu de neus (lees: de oren) uit te komen.

Unieke documentaire die een (gekleurde) blik geeft achter de beleidsschermen tijdens wereldoorlogen.

Die elf lessen zijn slechts een kapstok, want de belangrijkste lessen zitten in de nuances en relativeringen die ook wel degelijk in de documentaire zitten.

I want to say, and this is very important: at the end we lucked out. It was luck that prevented nuclear war. We came that close to nuclear war at the end. Rational individuals: Kennedy was rational; Khrushchev was rational; Castro was rational. Rational individuals came that close to total destruction of their societies. And that danger exists today.

McNamara heeft een feilloos geheugen, maar of hij expliciet getekend heeft voor het gebruik van gif weet hij niet meer... Pijnlijk moment.

4 sterren

Originele film!

Het verhaal wordt op een boeiende manier gebracht; het geeft zijn geheimen niet direct prijs.

De betrekkelijk korte speelduur vind ik juist een pluspunt. Tussen de vele +120 minuten films van tegenwoordig, vind ik 't wel eens aangenaam. De film lijdt daar absoluut niet aan, dat 'ie te kort is. Ik vond 'm wel 'af', toen 'ie afgelopen was.

Prachtige film die inderdaad vol zit met indrukwekkende momenten!
De twee verhalen zitten goed in elkaar vervlochten, ze komen vaak samen. De hoofdrollen zijn subliem, en ook de bijrollen zijn goed uitgewerkt.
Een film met een genuanceerde politieke boodschap, waarbij je niets anders dan sympathie kunt hebben voor de terrorist.

Sommige scenes vond ik wat onwaarschijnlijk. Zo verbaasde ik me er over dat de meisjes in het kleedhok het niet voor Leo opnamen en de 'klootzak' niet tegen werkten.
Daarnaast vind ik het wel jammer dat de film twee zware thema's behandelt, in plaats van een. Van elk thema is afzonderlijk een film te maken.
Bij goed drama wil ik de indruk hebben dat ik niet naar een film zit te kijken. Als een verhaal dan in mijn optiek te ver doorslaat, ben ik ineens uit die illusie. Maar goed, dat is persoonlijk en het zal voor iedereen verschillend zijn waar die grens ligt.
Tot zover mijn punten van kritiek die mij net van de 4,5* afhouden.

Zeer aangename documentaire, een mooi chronologisch overzicht van de films geproduceerd door de studio, met in ieder geval de belangrijkste titels. Met interviews met inmiddels stokoude oudgedienden van de Ealing Studio, en mensen als Scorsese en Gilliam.

Hieruit blijkt wel hoe uniek de Ealing Studio films zijn. Hun benadering en manier van filmen was behoorlijk onderscheidend. Scorsese en Gilliam proberen uit te leggen waar dat hem nou precies in zit, die unieke benadering.

Ik kende ze aanvankelijk voornamelijk van hun komedies en iconische films als Dead of Night (1945),

Kind Hearts and Coronets (1949) en The Man in the White Suit (1951). Sinds Netflix veel Ealing Studio films heeft toegevoegd ben ik ze alleen maar meer gaan waarderen en regelmatig gaan kijken.

Ik hoop nog nieuwe titels op Netflix te ontdekken.

Leuke Lemmon en Matthau show.

Duurt helaas wat te lang en het einde is na alle opgebouwde spanning een klap op een trektouwtje - een dooddoener vond ik.

Vreemde poster:

The Fortune Cookie Poster - Internet Movie Poster Awards Gallery - impawards.com

Wow! Een van de beste Nederlandse documentaires van de laatste jaren.

Indrukwekkend, grappig en soms zelfs ontroerend.

Ik zou nog wel uren naar het leven van deze mannen kunnen kijken.

En inderdaad, wat zijn ze oud geworden zeg. Ze zien er inmiddels uit als over de 70, maar wellicht zijn ze zestigers.

Ben nu toch wel heel benieuwd geworden naar Ik Ben Jantje (1994) en Vrienden voor het Leven (2000)

Goed verhaal en goed geacteerd. Geen enkele thriller ontkomt aan genre-cliché's, maar deze film houdt de schade wat dat betreft beperkt.

Ik vond het een aangename kijkervaring.

Hopkins herhaalt een beetje zijn psychopatenrol, maar geeft er toch een iets andere draai aan.

Een cynische film over de media en over het leven in het algemeen.

Een prachtige rol van Léa Seydoux. Zij laat een achtbaan aan emoties zien. Ondanks haar emotionele instabiliteit zie ik toch een veerkrachtige vrouw.

Het verhaal is erg merkwaardig. De film had nog wel een vleugje Albert Dupontel en Quentin Dupieux kunnen gebruiken. Wat meer ironie ipv cynisme.

Toch vind ik het een zeer originele film met enkele verrassende scènes en vanwege de mooie en sterke Seydoux is het sowieso de moeite waard.

Ik kan na deze film nooit meer hetzelfde naar indiebandjes kijken.

Heel merkwaardige en aparte figuren, met of zonder masker.

Het ging mij op gegeven moment wel wat tegenstaan en de humor zag ik er ook niet altijd van in; ik vond het best treurig allemaal. De humor zat in het absurdistische, maar er zat verder bijzonder weinig verhaal in. Ik had daar wel wat meer van verwacht en toch ook iets meer meligheid.

Leuke en vertrouwde Burton stop-motion film; een remake van zijn gelijknamige korte film uit 1984.

Het is een ode aan de Frankenstein films en misschien ook ten dele een lichte parodie daarop.

De twee hoofdrollen zijn voor het jongetje en zijn maffe hondje, in een klein stadje, waar de karakters prachtig naar voren komen. Vooral de dieren zien er heel exentriek uit; allereerst dus het hondje Sparky dat er uit ziet als een kruising tussen een lappenpop en een opwindbaar speelgoeddier.

De kat van het meisje ziet er ook heel maf uit, en heeft bijzondere eigenschappen...

Burton creëert hier een vrij sobere, maar tegelijkertijd heel sfeervolle en overzichtelijke wereld.

De kracht van deze film is de betrekkelijke eenvoud, waarmee Burton de kern weet te raken van wat hij wil vertellen en laten zien.

Het verhaal werkt toe naar een climax, waar op prachtige wijze alle animatieregisters worden opengetrokken.

Jammer van het slappe einde (anti-climax), maar verder vind ik het wel een onderhoudende thriller.

De plot is soms wat te onwaarschijnlijk, toch verder wel een vakkundig gemaakte film met inderdaad een typische Polanski sfeer. Vanwege het belabberde einde van de film een halve punt aftrek.

Leuke mix van Groundhog Day, Truman Show en Ready Player One.

In het begin miste ik zelfs Jim Carrey. Puppyface Ryan Reynolds doet een poging met wat gekke bekken, maar hij is daar wat minder goed in natuurlijk.

Het leuke is dat ze op een bepaalde manier het statische van gamecharacters er in hebben gestopt, al zie je dat vooral in het begin.

Leuke dubbelrol van girl-next-door Jodie Comer. Stranger Things acteur Joe Keery met z'n nerdbril is ook op z'n plek.

De boze gamestudio baas is een bloedirritant personage. Dat zal ook de bedoeling zijn geweest natuurlijk, maar toch.

Soms is de film te braaf, soms wat te opzichtig stoerdoenerig en grofgebekt.

Ready Player One maakte meer indruk op me, maar Free Guy is prima feelgood vermaak.

Erg goede Hitchcock film!

Veel humoristische dialogen en boeiend verhaal, in het bijzonder het laatste half uur. 4*