Opinions

Met het duidelijk naar Amélie refererende beginstuk toont de film een ambitie die het uiteindelijk niet waar kan maken. De depressie van de hoofdpersoon, en de daaruit volgende psychose, zouden de dramatische hoeksteen van het verhaal moeten zijn. Maar nadat deze aan het begin aardig worden geschetst, worden ze tot vlak voor het einde weggedrukt door het absurde gegegeven van de beverpop en een teveel aan zijweggetjes.

Toch is de film, dankzij een paar momenten van oprechte ontroering en een redelijk gewaagd verhaal, beter dan de trailer deed vermoeden.

Beter dan ik had verwacht. De computereffecten zijn helemaal niet zo irritant, en het camerawerk weet de spanning in het hoofd van Ben goed over te brengen. Het einde vond ik een bizar zwaktebod, en met alle andere wat houterige aspecten aan het verhaal maakt dat van 3,5 sterren misschien een wat te gulle waardering. Toch, zelden heb ik met vrienden zo lang zitten napraten over een film als over deze. Blijkbaar waren we 'geraakt' ofzo, of nog erger: 'aan het denken gezet.' Gatverdamme!

Goed, ere wie ere toekomt, dan: best een mooi filmpje.

Gisteren gezien in Dolby cinema-formaat. Over het raciale aspect is wel genoeg gezegd. Ik wil me daar verder niet te veel in mengen, behalve door zacht vanaf de zijkant te fluisteren dat ik het zeer toejuich dat de MCU eindelijk een film maakt die niet gaat over een blanke man die wolkenkrabbers in New York probeert te beschermen, en me tegelijk bij de meest antropologische momenten van 'Black Panther' weleens stiekem afvroeg of deze aanpak niet de deur openzet naar nieuwe vormen van clichés of stereotyperingen.

Desondanks af en toe wel geinig ontworpen, met krachtveld-schilden uit kleurige dekens en bewapende neushoorns en dergelijke. Niet te lang ook, ook omdat ze het klein houden en overbodige crossovers en cameos worden vermeden. Prettig. De sterke kanten van de MCU (geslaagde casting, aansprekende karakters, plots die je ook kunt volgen als je niet dezelfde cokedealer hebt als Michael Bay) tillen ook 'Black Panther' boven pulpniveau uit.

De variatie zit 'm binnen het MCU wel voornamelijk in de toon. Deze film introduceert een Afrikaans kleurenpallet zoals 'Ragnarok' Nieuw-zeelandse meligheid gebruikte, en 'Homecoming' flirtte met vloggende jongeren die je het liefste na drie minuten al op hun bek wilde timmeren. Verder is het eigenlijk same old, same old, met een held, een liefje, een schurk, wat morele dilemma's en een eindgevecht dat een beetje aanvoelt als een anticlimax. Maar ook dat zijn we gewend van Marvel.

Het is knap hoe de MCU met herschikking van steeds dezelfde middelen de aandacht van een groot publiek kan vasthouden, maar wie op basis van de hype een echt baanbrekende film verwachtte, komt toch wat bedrogen de bioscoop uit.

Middelmatige Marvel-prequel. Het op 'The Americans' geijkte begin is wel aardig maar net iets te dik aangezet, het uur daarna, waarop ze Black Widow met alle macht in een avontuur proberen te rommelen, is rotsaai. Dat houdt het toch net onder de voldoende voor mij, want het stuk met de 'fake' familiereünie daarna is best aandoenlijk en grappig, met David Harbour die de show steelt (aanwinst voor de MCU). Het eindgevecht vond ik ook best oké, al was dat misschien ook blijdschap om weer eens een film op groot scherm te zien (ik liep door de bioscoop te denken, jemig, waren er altijd al zoveel trappen in dit gebouw?)

De dik twee uur glijdt verder voorbij zonder veel ergernis te wekken of indruk achter te laten. De film voelt uiteindelijk toch aan als een wat pover goedmakertje voor het feit dat Johansson een decennium lang de excuustruus van de Avengers was. Ook wel komisch is om te zien dat, in een tijd waarin je al van blackface kunt worden beschuldigd als de acteurs in je zwembadscene teveel bruiningsspray dragen, je Russen gewoon nog kunt laten spelen door Ray Winstone en David Harbour met flauwe accentjes.

Het script lijkt geschreven te zijn door een groep mensen die ruzie maakten of ze nu een film wilden maken die leek op Love, Actually, op Tropic Thunder of op The Life Aquatic With Steve Zissou. Daardoor wisselt de film karikaturale momenten en wilde slapstick af met dialogen vol met menselijkheid en kunststukjes van absurde comedy. Niet erg in balans dus, maar vaak hilarisch en oprecht innemend.

Het was misschien beter geweest als de interessantere schrijvers meer te zeggen hadden gehad, vooral als we het flauwe einde naderen, maar de film is veel beter dan haar reputatie doet vermoeden.

Eigenzinnige film die soms werd vergeleken met Haneke en Lynch, maar toch vooral heel erg Van Warmerdam is. De vergelijking met Haneke zie ik niet helemaal, buiten dat het plot héél erg in de verte vergelijkbaar is met Funny People. De referentie naar Lynch ligt meer voor de hand, met Kamiel Borgman als klassieke Twin Peaks achtige schemerschurk, een nooit helemaal verklaard personage met duidelijke bovennatuurlijke trekjes.

Maar waar de hallucinante beelden van Lynch echt schrik weten aan te jagen, zit de maker van 'Ober' te veel in zijn absurdistische metawereldje om de kijker echt binnen te slepen. Na het pakkende begin verzand de film vrijwel direct in een soort gestileerde meligheid, een aparte mix met hilarische en boeiende momenten, maar waarbij ik als kijker moeite had om echt iets duidelijks erbij te voelen.

Borgman is uiteindelijk te disturbing om grappig te zijn, te melig om echt eng te worden, en te ironisch om echt onder de huid te kruipen, en daarmee toch een beetje vlees noch vis.

Zojuist even een enorm gat in mijn filmkennis dichtgestopt en dan eindelijk deze film gaan kijken. Ondanks de grote reputatie vond ik wel dat de film een paar minder positieve punten had, de dialogen waren vaak enorm melig en het plot hing aan elkaar van de vergezochte toevalligheden. Maar als metafoor voor de waanzin van oorlog is de film in ieder geval geslaagd, en je blijft wel geboeid door de mooie cinematografie, het charisma van Eastwood en Wallach als een soort hard boiled Laurel and Hardy en natuurlijk (open deur) de enorm coole soundtrack.