Opinions

Het valt te prijzen dat Danny Boyle voor dit vervolg heeft gekozen voor een aanpak die duidelijk anders is dan het origineel, en toch een logisch vervolg. De meest irritante momenten zijn juist de regie-trucjes waarmee hij aan deze film een soort verse hipheid probeert mee te geven, en ook: de toch wel erg veelvuldige kruisverwijzingen naar het origineel (ik zal het maar spoileren: Rent Boy grinnikt weer door de voorruit van een auto).

Het is op zulke momenten dat ik vond dat deze film eigenlijk dezelfde 'tragic flaw' heeft als al haar karakters: een onvermogen om het verleden los te laten, net iets te verliefd zijn op je eigen maniertjes en neuroses om echt iets te kunnen bereiken. Het helpt ook niet bepaald dat het verhaal grotendeels afhangt van een halfbakken thrillerplotje naar aanleiding van de afloop van deel 1.

Op zich jammer, want op zijn beste momenten zie je door alle schijnbewegingen heen wel degelijk de vuige, anekdotale film die dit verdiende te worden. Leuk (en aandoenlijk) is vooral de gespannen kameraadschap tussen Mark en Simon, die in het origineel minder uit de verf kwam ('no catholics left!').

Had 30 minuten vulsel er vanaf geschaafd en ik had er minstens een volle ster meer aan kwijt gekund, denk ik. Nu zat ik me -vooral tijdens het laatste uur- toch te vaak te vervelen in de bioscoop.

Als grote Wes Anderson-liefhebber kwam ik toch met een lichte teleurstelling uit de bioscoop. Ja, het is allemaal weer prachtig geregisseerd, volkomen absurd, en groots opgezet. Maar de hommages aan tijdschriftjournalistiek zorgen voor een verbositeit die zich nogal slecht verhoudt met de drukte op het scherm, waardoor ik uiteindelijk een beetje murw geslagen werd.

De indruk bleef achter van een regisseur die de status en het geld heeft om zich helemaal uit te leven, maar vergeet om keuzes te maken die uiteindelijk tot een coherent product leiden (dat Anderson zichzelf hier ook van bewust lijkt te zijn, en het min of meer als thema in de film verwerkt is koddig, maar praat niet alles goed). De zoveelste keer dat er een krankzinnige set piece voorbij komt voor slechts een paar seconden film vraag ik me af of dat geld ook niet beter gebruikt had kunnen worden.

Anderson krijgt vaak het onterechte verwijt style over substance te zijn, terwijl de kwetsbaarheid van zijn karakters en hun groeipijnen juist het sterke punt van zijn films vormen. Juist dát verliest hij hier een beetje uit het oog tussen alle kunstgrepen en stijloefeningen, waardoor je eigenlijk met geen enkel karakter echt gaat meeleven (met mogelijke uitzondering de rol van Jeffrey Wright, maar dan zitten we al op tweederde). Alsnog wel een grappige, originele en goed gemaakte film, maar van mij mag het de volgende keer wel weer iets kernachtiger.

Er zit een bittere ironie in het feit dat een biopic over een genie vooral gaat over zijn liefdesleven, en over hoe hij en zijn familie omgaan met zijn ziekte. Zijn grensverleggende werk als natuurkundige komt vooral terug als handige metafoor, en als 'kijk eens wat hij bereikt heeft ondanks alles'. Maar goed: het zou uiteraard ook bijna onmogelijk zijn om een boeiende speelfilm te maken waarin tegelijkertijd de theorie over zwarte gaten goed wordt uitgelegd. Daarvoor heb je documentaires.

In tegenstelling tot het zwakke 'The Imitation Game' werd in ieder geval een keuze gemaakt waar de film dan wél over moest gaan, en net zo belangrijk: wat de film doet, doet het goed. Centraal staat de relatie tussen Hawking en zijn eerste vrouw Jane, op wiens memoires de film is gebaseerd. Haar karakter is eigenlijk het meest interessante van de film, en had voor mij nog wel wat meer op de voorgrond mogen staan in het verhaal.

Hoe dan ook: de strijd van de twee hoofdkarakters om een zo normaal mogelijk gezinsleven te leiden terwijl één van hen steeds verder lichamelijk aftakelt wordt prachtig tot leven gebracht, niet alleen door Redmayne (voor de hand liggende, maar terechte Oscar) maar zeker ook door Felicity Jones. De regie is ook erg sterk, vol met prachtige locaties, fraaie belichting, camerawerk en soundtrack die de intensiteit voelbaar maken.

Dat is wel nodig ook, want een echte spanningsboog heeft de film nauwelijks. Er wordt een beetje gedanst, wat geleden, wat geruzied en weer wat goedgemaakt. Dit is wel echt een euvel: ik moet bekennen dat ik na een uur dacht, pfff, zijn we pas op de helft? Misschien had een iets eerlijker, minder sentimenteel beeld van Hawking voor iets meer dramatisch vuurwerk gezorgd, maar ik vrees dat dit ook gewoon een voorbeeld is van de waarheid die niet altijd boeiender is dan fictie.

Redelijk kostuumontwerp, een lekker hoog tempo, en een paar aardige flauwe grappen zijn de enige positieve punten. Verder een aaneenschakeling van platte karakters, ondoordachte actiescenes, voorspelbare plotwendingen en een irritante waas van CGI.

Waititi mag zijn trademark-meligheid uitleven op een Marvel-superheld, en dat is, ehm, even wennen. Ikzelf en (zo te horen) de rest van de bioscoopzaal zaten het eerste half uur een beetje met een wtf-gevoel te kijken, maar naarmate het 'verhaal' vorderde klonk het gegiechel steeds luider en gingen we toch wel met een brede glimlach weer naar buiten.

Let wel, niet zozeer de nadruk op humor is opvallend. Al sinds de eerste Iron Man probeert de MCU-studio, met wisselend succes, hun films op te leuken met one liners en slapstickmomentjes. Maar dit ging nog wel een stap verder: dit was soms onversneden lulligheid. Dezelfde onzin als een nep-documentaire maken over vampieren die samen in een huis wonen, en dan ruzie krijgen over de afwas, dus.

Het zal mensen ergeren, maar het waait ook wel een frisse wind door het MCU-universum, dat constant dreigt over zijn hoogtepunt heen te zijn. Wat niet wil zeggen dat Ragnarok een perfecte film is. Het gedeelte in Asgard is flets vergeleken bij het stuk op de Jeff Goldblum-planeet, en het superheldenplot is zodanig secundair gemaakt aan de absurde belevenissen, dat de finale plichtmatig aanvoelt. Had dat geknok tegen een schurk dan helemáál weggelaten, denk ik op zo'n moment. Maar ik had wel die brede glimlach op mijn gezicht toen ik dat dacht.

Opmerkelijke kleine tragedie met goed uitgewerkte karakters, een sterke, intense atmosfeer en puik acteerwerk. Een romantische film die eerder werkt als een kille herfstwind, dan als een warm dekentje, zonder overbodig deprimerend te worden. Mooie dialogen, ook. Aanrader.

Ik had niet verwacht dat één van de beste films uit 2019 zou gaan over de gevoelens van twee witte machtige mannen, en dan bij uitstek leiders van de Katholieke kerk, geen instituut waar ik normaal gesproken veel interesse voor heb of sympathie voor voel.

De film is met veel precisie in elkaar gezet, een prachtig tableau waarbij je nauwelijks tijd krijgt om alle details in je op te nemen. Van de rotsen tot de muurschilderingen tot de bijzondere rol van de muziek tot de groeven in de gezichten van Pryce en Hopkins, alles is even schitterend en betekenisvol. Soms is de hyperactieve regiestijl van Meirelles net iets té, maar het zorgt wel dat ik zelden de indruk had naar een verfilmd toneelstuk te kijken, wat bij soortgelijke films vaak anders is.

De casting is het grote pluspunt van de film: Hopkins en Pryce lijken niet alleen bizar veel op Ratzinger en Bergoglio, ze maken ook perfect duidelijk, met hun waterige oude oogjes, stramme ledematen en droevig opgelepelde herinneringen, dat tussen alle praal van de kerk en theologische poeha zelfs de kerkvaders maar gewone mensen zijn.

Soms neemt de film een paar erg opzichtige sluiproutes: de tegenstellingen tussen progressief en conservatief in de kerk worden aan het begin wel erg zwart/wit geschetst, en de afronding is ook wat te gladjes om echt geloofwaardig te zijn. Iets meer rauwheid of risico had me nog wel tot de maximale score kunnen bewegen, zelfs. Prachtfilm.