Opinions

Eddy Terstall heeft zich de laatste jaren ontwikkeld tot een 'talking head': zo iemand die regelmatig in de media verschijnt om een mening te formuleren over van alles, en dan in het bijzonder het 'moslimvraagstuk'. Het lijkt een ware worsteling voor de arme filmmaker om zijn kritiek op de conservatieve islam en zijn liefde voor het 'gewone volk' te combineren met zijn zelfbeeld als progressief mens en zijn (actieve) lidmaatschap van de PvdA.

Vandaar dus Vox Populi, een poging tot het maken van een politieke film, jazeker. Nou ja, politiek... integratie is eigenlijk het enige onderwerp dat in deze film ter sprake komt, en Terstall stelt de landelijke politiek voor als een verzameling cosmopolieten, die in groepjes van tien vergaderen over hoe ze zo positief mogelijk in de media kunnnen komen. Meningen over de kwaliteit van onze volksvertegenwoordiging even buiten beschouwing gelaten, zal zelfs een klein kind weten dat er wel iets meer komt kijken bij het politieke ambt dan Terstall ons hier wil doen geloven.

Zijn pogingen om dicht bij zichzelf te blijven en 'de boodschap' te laten overkomen leveren verder ook een vrij zinloze, irritante film op: sommige plotlijnen gaan nergens heen, een paar karakters lijken doelloos door de film te zwerven, en veel dialogen lijken vooral bestemd om Terstalls eigen hersenspinsels in de film te persen. Als de regisseur van o.a. Simon nou echt iets zinnigs te melden had over het onderwerp, dan zou het nog te verteren zijn geweest, maar helaas biedt Vox Populi ons eerder stof tot irritatie dan tot nadenken, vooral tegen het goedkope, defaitistische einde van de film.

Toch is dit niet helemaal een stinker: Terstall blijft een grappige dialoogschrijver, en vooral Esmeralda Gasman bezorgt ons een paar hilarische momenten in de rol van de leeghoofdige stagaire. En op de momenten dat het gaat over sex, liefde, vriendschap en familie zijn er fragmentjes van menselijkheid en warmte te ontdekken in het kunstmatige geneuzel dat deze film verder biedt.

Menselijke relaties verbeelden is duidelijk de sterke kant van Terstall, hij heeft daar een veel beter gevoel voor dan voor het bespreken van politieke kwesties. Ik zou dan ook liever zien dat hij zich de volgende keer weer daarop concentreert. Met deze satire op Het Binnenhof heeft hij namelijk, wat mij betreft, veruit zijn zwakste film tot op heden afgeleverd.