Opinions

'Mannen, het spijt me jullie te moeten teleurstellen, maar ik heb echt het langste pistool.'

'Nietes, ikke!'

'Pff, mijn mondharmonica verslaat allebei jullie pistolen.'

'Hé, jongens, mijn trein is anders ook niet mis, hoor!'

'Mmm... laten we elkaar heel lang intens gaan aanstaren, dan komen we er vast wel uit.'

'Goed idee! Maar moeten we ook niet een vrouwelijk karakter hebben?'

'Vooruit dan maar. Maar dan moet ze wel een heel laag decolleté hebben, en halverwege het verhaal moet duidelijk worden dat ze een verleden heeft in de prostitutie.'

'Oké, kunnen we het nu weer over mijn pistool hebben?'

Zoek een kamer, jongens.

2,5*

Eindelijk gezien (op Netflix), want het was een tijdje lang net alsof je je pasje van de club moest inleveren, als je dit niet had gezien.

Hoe dan ook, vooral in esthetisch opzicht een geslaagde film. Regie en camerawerk constant op hoog niveau, schitterende locaties, casting had bijna niet beter gekund.

Verhaal is wel een beetje onnozel, er gebeurt ook niet al te veel behalve een kalverliefde, die ook nog op het randje van de 'gatverdamme' balanceert qua leeftijdsverschil. Dat aspect wordt met de mantel der liefde bedekt door wat intellectueel gezwets en de voorspelbare mistroostige indiemuziek. De acteurs en cameramannen weten er toch nog wel iets ontroerends van te maken, gelukkig.

Weer eens wat achterstallig kijkwerk ingehaald door Scorsese's Casino te bekijken. Ik heb me, zoals verwacht, uitstekend vermaakt.

Het betreft een rauw, spectaculair, en min of meer waargebeurd verhaal volgens het Goodfellas-stramien. Robert DeNiro speelt Ace Rothstein, een beroepsgokker die de leiding krijgt over een groot casino in Vegas, Sharon Stone is zijn liefdesobsessie, en Pesci de jeugdvriend die als made man/psychopaat kan zorgen voor de 'You callin' me funny?'- momentjes.

De film concentreert zich bijna geheel op de verhoudingen tussen deze drie karakters, en is daarmee wat meer gefocust dan Goodfellas. En, hoewel Stone als hysterische golddigger min of meer de schurk van het verhaal is (niet evident in het politiek correcte tijdperk), is de film ook minder rauw en macho dan Scorsese's eerdere gangsterepos.

De film kent een hoog tempo, met veel mooie beelden, dramatische ontwikkelingen en interessante weetjes over casino's en georganiseerde misdaad. Daardoor zijn er weinig rustpunten, en de nuances in de vertellende monologen van Pesci en DeNiro gaan daarbij soms een beetje verloren. Misschien kun je wat dat betreft beter het boek lezen.

Eindigen met een goedkope moraal is Scorsese's eer te na, en dus hebben we op het einde niets meer dan een aantal mooie scenes met prima acteer- en camerawerk, alles -zoals gewoonlijk bij deze regisseur- ondersteund door The Rolling Stones en dergelijke.

Good fun, zeggen we dan.

Ik heb geen flauw benul van het verloop van de carrière van Jon Favreau, maar als je een film schrijft, regisseert en daar zelf de hoofdrol in speelt over een kok die de wereld van de haute cuisine verruilt voor een plek waar hij vrij is om te koken wat hij wil, is het voor de kijker lastig daar geen allegorie in te zien. Men zou zich ook geremd kunnen voelen om er een recensie over te schrijven, aangezien de film minstens één tirade tegen critici bevat. Gelukkig heb ik nog altijd vrijheid van meningsuiting, en bovendien spreekt Jon naar ik aanneem geen nederlands, en heb ik geen Twitter-account.

Hij lijkt zich met deze tirade alvast in te dekken, en dat is begrijpelijk, want Chef is meer dan een beetje 'self-indulgent'. Over de duur van de film geeft Favreau ons genoeg om ons aan te ergeren, van sterren-cameo's die geen zak toevoegen (m.n. Scarlett Johansson) tot waarschijnlijk grappig bedoelde maar verwarrende Judd Apatow-momentjes (die agent die een foto wil), tot zelfs een combinatie van beide (Downey Jr).

Favreau komt er een heel eind mee weg, gewoon door het hart op de juiste plek te hebben, locaties goed uit te kiezen, en een bij vlagen retestrak gevoel voor komische timing aan de dag te leggen. Chef is op de juiste momenten schattig en kleurrijk zoals alleen de beste feelgood-films kunnen zijn.

Het echte probleem ontstaat halverwege de film, als Favreau blijkbaar besluit dat zijn karakter wel genoeg te verduren heeft gehad, en we beginnen aan wat omschreven kan worden als een happy end dat drie kwartier duurt. Slechte beslissing: net íets meer conflict had deze film al naar een hoger plan kunnen tillen. De conclusie klinkt dan al snel als een flauwe mop: die film over die dikke kok, weet je wat ik daaraan miste? Dramatisch gewicht.

Geen onaardige film, maar het wilde niet echt vlam vatten bij mij.

Misschien omdat bijna drie uur wel een erg lange zit is voor een betrekkelijk simpele fabel, uitgewerkt als een langdurig liefdesverhaal. Misschien is het omdat de locaties en tijdsbeelden niet al te sterk worden neergezet, alsof een motor en een leren jack genoeg zijn om de jaren zestig uit te beelden. Misschien komt het door de visuele kunstgrepen van Fincher, die de film interessanter moeten maken maar vooral afleiden en gekunsteld overkomen.

Ik bleef denken dat in de handen van een meer naturelle regisseur alles geloofwaardiger was geweest, terwijl het allemaal weer niet bijzonder genoeg was om een surrealistisch meesterwerk te worden. Zie bijvoorbeeld die zogenaamd wijze lessen die het plot larderen, en die na een tijdje wel echt je strot uit komen. De hele film heeft iets gemaakts, iets kluchterigs.

Met een handvol aardige scene's, mooie make up-effecten en een paar geslaagde dramatische wendingen is het allemaal niet zo beroerd, maar ik vind drie sterren toch best royaal van mezelf. Duidelijk mag zijn dat ik hier niet het meesterwerk in zie dat andere users hiervan maakten.