Opinions

Iedereen die weleens eerder een film heeft gezien van het verbond Loach/ Laverty weet wel ongeveer welke sfeer je kan verwachten: een sobere, grauwe kijk op de Britse onderklasse, knap naturel gefilmd en zonder opsmuk.

Alhoewel, toch zelfs voor hun doen wel een film met een erg duidelijke politieke boodschap. Wat ergens wel een kracht is (want: relevant onderwerp) maar ook een duidelijke zwakte. De nogal gechargeerde manier waarop de film onderscheid maakt tussen de zachtaardige hoofdpersonen en de boosaardige bureaucratie rondom het sociale vangnet, is misschien niet per se ongeloofwaardig, maar het ging na een tijdje wel wat manipulatief aanvoelen. Zeker bij het tragische einde, dat meer de boodschap erin wrijft dan dat het nou zo nodig was voor het verhaal.

Toch vier sterren, want de film kent een paar sterke troeven. Dave Johns is er één van. In het dagelijks leven is hij kennelijk een komiek, en hier weet hij een perfecte balans te vinden tussen hartverscheurende worsteling, en een soort cheeky luchtigheid, die de film niet alleen maar verteerbaar houdt, maar ook op verschillende momenten zorgde dat ik de neiging had mijn vuist in de lucht te steken en hem joelend aan te moedigen. Of om hem een pan soep te gaan brengen. Hoe dan ook: ik ging in 100 minuten heel veel houden van Daniel Blake, en dat is mede de verdienste van Johns.

Ten tweede kent de film een paar van de mooiste, meest hartverscheurende scenes die ik het laatste jaar zag. Die scene in de voedselbank maakt de film op zichzelf al Gouden Palm-waardig.

Wellicht een tip als iemand later nog een film wil maken waarin ze willen dat ik het laatste half uur ga meeleven met de karakters: zorg dat niet de eerste anderhalf uur voornamelijk in het teken staan van 'white trash uitlachen.' De minachting van de filmmakers voor deze personen druipt echt van elke scene.

Het is te danken aan de talentvolle Robbie en Stan dat de film nog enigszins uit te kijken is (Allison Janney is een heldin natuurlijk, maar de rol die ze hier neerzet is te hekserig om iets bij te voelen. Maar kennelijk dacht de Academy daar anders over). Ook de locaties zijn goed, geven een mooi portret van een verpauperd Amerika. En de historische gebeurtenissen op zichzelf zijn natuurlijk boeiend.

En vooruit, we mogen enigszins blij zijn dat er niet al te veel een Amerikaans flutmoraaltje aan wordt gehangen op het einde: dus met enige tegenzin nog twee sterren, dan maar.

Het moment dat Harding in de film 'ons allemaal' de schuld geeft van haar ondergang had ik de film bijna alsnog schaterlachend uitgezet. Dan heb je toch wel een flink bord voor je kop als filmmaker, als je je karakters zo weinig serieus neemt en dan denkt dat ik me schuldig ga voelen voor iets dat gebeurde toen ik niet eens oud genoeg was om brommer te rijden?

Bah, wat een onaangename, mislukte rotfilm.

Altijd fijn om de les te worden gelezen door miljonairs. Althans, ik neem aan dat George Clooney deze film, tussen het onderhouden van zijn bromance met president Obama in, heeft gemaakt om de kijker iets mee te geven. Dat zal dan zoiets zijn als 'macht corrumpeert', of preciezer, je kunt niet aan de macht komen zonder het gevaar te lopen je integriteit te verloochenen.
Ik vind het eerlijk gezegd wel een tikkeltje aanmatigend om je film op te hangen aan het een dusdanig voor de hand liggende moraal. Erger nog dan dat is de implicatie in de film dat het voeren van een vuile campagne een uitvinding is van de Republikeinse partij, waardoor de 'zuivere' Democraten besmet dreigen te raken, als ze achter de macht aan gaan. Een bespottelijke en bevooroordeelde verdraaiing van de geschiedenis.

Voor de film als product had dit allemaal niet zoveel uitgemaakt als er meer was geboden dan alleen het bovenstaande. Helaas: een halfzacht thrillerplotje om de morele neergang van de hoofdpersoon zichtbaar te maken houdt de hele film gegijzeld. Van de staat Ohio krijgen we weinig moois te zien, de karakters blijven aan de oppervlakte en buiten de eerste interactie tussen Stephen en Molly heb ik geen memorabele scene kunnen ontdekken. Als marionetten worden de personages door de noodzaak van het plot voortgesleept. Dat ze desondanks enigszins geloofwaardig overkomen, heeft zonder twijfel te maken met de absolute topcast die Clooney ter beschikking had. De toegewijde acteurs redden een verder tegenvallende film, tot op bepaalde hoogte.

Als het de bedoeling was om iets te weten over de wetenschapper Alan Turing en zijn 'fall from grace' en (recente) eerherstel, had men wel wat meer moeite mogen doen om een werkelijk historisch correcte film te maken waar die dingen ook concreet aan de orde komen. Als de wetenschap van Turing en zijn verworvenheden in de oorlog centraal staan, is een boek of documentaire wellicht een betere bron. Voor een gay rights film bevat het dan weer erg weinig, nou ja, homoseksualiteit. Als de filmmaker de onderlinge verhoudingen en 'witty' dialogen wilde portretteren, was een miniserie een beter idee geweest, of in ieder geval een vorm waarin ook echt ruimte is om de karakters te leren kennen. Of zijn de theorieën van Alan Turing over kunstmatige intelligentie een soort metafoor voor allerlei levensvragen over menselijkheid? Als het ook echt verder was uitgewerkt in de film (in plaats van alleen geïmpliceerd) had ik daar misschien antwoord op kunnen geven.

Wat blijft er over? Aardig gekaderde plaatjes van vroeger, oorlogen, Engeland in mos en baksteen. Een bij vlagen redelijk grappige Cumberbatch, eigenlijk is zijn sollicitatiegesprek met Charles Dance in het begin meteen de leukste scene van de film. Een aardig moreel dilemma tegen het einde (de keuze om de gekraakte code niet meteen te gebruiken en daardoor honderden te laten sterven) die een intelligente thrillerschrijver (als het dan godbetert toch per se een thriller moet zijn) waarschijnlijk had moeten gebruiken als hoeksteen van het plot.
Verder een hoop aanzetjes die geen van allen echt de diepte in gaan, maar in ieder geval hoeft het grote publiek zich nergens beledigd door te voelen, en kunnen we onszelf op het einde heel nobel voelen dat we door te kijken mee hebben geholpen met het eerherstel van een gediscrimineerd genie.
Meh.

Saaie, nogal richtingloze film met een paar leuke vondsten en een redelijk geslaagde vertelstijl. Een soort A Beautiful Mind voor yuppies. Damon doet erg zijn best maar de vonk wil niet overslaan, en dat zogenaamd swingende sfeertje waar Sodenbergh/Clooney-films in worden ondergedompeld gaat echt op mijn zenuwen werken. Het resultaat is een soort lange anekdote die traag op gang komt en waarbij het moeilijk is om niet steeds op de klok te kijken.

Mooiste aan de film zijn de lange scenes waarin karakters rond een tafel zitten en psychologisch oorlog voeren, terwijl de spanning stijgt en stijgt. Hier lijkt Tarantino's hart het meest naar uit te gaan, en in deze opstelling komt zijn stijl het best tot haar recht.

Het geweld en dik aangezet drama dat de rest van de 2 1/2 uur opvult is vaak ergerlijk dom en onsubtiel (misschien ligt het aan de aanwezigheid van Eli Roth?), en al met al is Inglorious Basterds een nogal belachelijke film.

Vermakelijk, maar belachelijk.

Vooral voor fans van South Park en dat soort dingen, dus, maar gelukkig voor Tarantino zijn die er miljoenen.

Ik kan me helaas niet bij de positieve kritieken aansluiten. Waar de beste Pixarfilms je meevoeren naar een magische wereld, was het bij de psyche van Riley net of ik aan het kijken was naar een jaren negentig computerspelletje over zuurstokken. Lelijk.

De humor is een beetje hit-or-miss, een paar leuke vondsten (die kauwgum-reclamejingle), maar ook een woordgrapje over het gebruik van positive ('stay positive!' 'Okay, I'm positive we'll get lost!') waarmee je ondertussen toch op een zwarte lijst terecht zou moeten komen als scripschrijver. Het hardste moest ik nog lachen om een stukje uit de aftiteling (een kijkje in het hoofd van een kat), en dat kan toch niet de bedoeling zijn.

Natuurlijk moeten er in een film als deze wat sentimentele levenslessen aan bod komen, maar ook dan heb ik het wel beter gehoord dan deze soep van 'je hebt ook droevigheid nodig in je leven,' of, 'kleine meisjes worden groot', of whatever het idee was dat ik zou moeten meenemen uit deze langdradige suikerspin. Het feit dat de bedenkers blijkbaar dachten dat de menselijke psyche samen viel te vatten via vijf irritante figuurtjes in felle kleuren zegt stiekem toch een hoop.

Dat had je ook best in een kwartiertje kunnen afronden, dacht ik na afloop, dan had ik ook minder lang naar die schreeuwerige karakters hoeven kijken.

Maar even eerlijk, die legendarische miniserie uit 1990 was eigenlijk ook maar kut. Ik heb die alleen nog maar op 3,5 staan om de gebruikelijke redenen: Tim Curry en het Jeugdtrauma (mijn generatiegenoten die na het zien hiervan nog jarenlang hebben gedoucht met een half oog op de afvoer begrijpen wat ik bedoel).

Het boek heb ik ook gelezen. Aardig boek, maar in die tijd neigde het door coke en alcohol verdoofde brein van Stephen King ernaar om zijn plots in gezwalk te laten verzanden, met name na de eerste 500 pagina's. Met name het einde was in het boek dus ook al problematisch, om over de beruchte kinderporno-scene nog maar te zwijgen.

Het was dus altijd, pun intended, net niet hét met Het: toen ik een paar dagen geleden het eerste deel van deze remake op Netflix bekeek, omdat ik wist dat ik deze in de bioscoop ging bekijken, ontdekte ik buiten wat grofgebekte kinderen weinig nieuws of spannends. Zonder al te veel verwachtingen ging ik dus voor deze de bioscoopzaal binnen, maar wat blijkt? Ik heb me verrassend goed vermaakt.

Feitelijk doet de film weinig goed, behalve de casting (vooral het dubbele duo Finn Wolfhard/ Bill Hader en Jack Dylan Glazer/ James Ransone is een voltreffer) en de 'wel aardige' cinematografie. Problemen zijn er daarentegen genoeg: als horrorfilm is deze mix van cliché-jumpscares en spookhuis-cgi niet bepaald geslaagd, de meeste plotwendingen zijn op zijn minst bizar (het gebruiken van de zelfmoord van Stan Uris voor een sentimenteel levenslesje op het einde krijgt nog wel de smakeloosheidsprijs 2019), en de film probeert zo hard iets te maken van het mislukte einde dat het pathetisch wordt (om niet te zeggen langdradig, en nog zinloos ook, want het einde is nog steeds niet bijster briljant).

Maar deze bizarre mix van invloeden, prikkels, flauwe pubergrappen en onnavolgbare beslissingen om de groep op te splitsen terwijl het monster achter je aanzit wist me toch, op een of andere manier, te ráken.
Het helpt waarschijnlijk dat de film zichzelf niet al te serieus neemt, en het hart op de goede plaats heeft. Dat de cast duidelijk plezier heeft. Dat de roman zoveel zijweggetjes heeft dat je er echt alle kanten mee uit kunt. En dat dit soort ET-via-Stranger-Things kinderverhaaltjes de zeitgeist mee hebben. En misschien was ik zelf ook gewoon in een goede bui. Maar potverdomme, wat een positieve verrassing zeg.