Opinions

Gisteren in de categorie 'ja check, deze klassieker ook weer gezien' tijd gemaakt voor Annie Hall.

Veel in deze film is om van te houden, vooral voor neurotische twijfelaars zoals ik. Herkenbaar, dus, maar ook creatief gedaan, met die verschillende kunstgrepen, die een filmmaker/ hoofdrolspeler laten zien die ondanks de zucht naar diepgang zelfspot toont, en durft de film niet te serieus te nemen. En hoewel sommige momenten tenenkrommend flauw zijn (dat doosje cocaïne) zijn andere werkelijk hilarisch (Marshall McLuhan!). Het mooie, bitterzoete einde weet ook nog recht in het hart te raken.

Maar dan: dat oeverloze geklets! Sorry, ik weet dat het echt het goedkoopste verwijt is dat je deze film kunt maken, en uit andere reacties hier krijg ik de indruk dat je daar eigenlijk niet over mag klagen, en dat het, als je dat wel waagt, een teken is dat je Woody Allen niet echt goed begrepen hebt, en dat je de film nog maar eens een keer of twaalf moet gaan bekijken, met handboeken over psychologie bij de hand.

Maar eerlijk gezegd hing dat geouwehoer me naar tien minuten al een beetje de keel uit, en over de hele film gezien had ik daar wel last van, ja.

Goed uitgedacht visueel spektakel, met mooie sf-machines en een goed uitgedachte fantasy-wereld.

Het verhaal is minder bijzonder, met platte karakters, 'terug naar de natuur'-tegeltjeswijsheden en een paar flinke deus ex machinas om het allemaal aan elkaar te lullen.

Verre van een slechte film, maar je zou denken dat de duurste film ooit ook wel een paar ton had kunnen investeren in een wat minder voorspelbaar script.

Warme en grappige roadmovie met een beetje een mager verhaal (stelletje op zoek naar een plek om zich thuis te voelen), maar stukken grappiger dan de meeste comedy's die ik de laatste tijd heb gezien. De meeste humor komt van de wat extremere karakters die het stel tegenkomt, met name Allison Janney en Maggie Gyllenhaal gooien al hun komische talenten in de strijd, met succes wat mij betreft.

Daar tegenover staat de band tussen de twee hoofdpersonen, die verteld wordt op een manier die soms op het randje van de sentimentaliteit balanceert, maar authentiek genoeg overkomt om te kunnen meeleven.

Geen hoogvlieger, dit, maar een kleine en pure film die soms raakt op de plekken waar het telt.