Opinions

Heb me prima vermaakt met deze film. Verhaal is goed uitgedacht, niet te belachelijk en ook niet te geforceerd realistisch, en onvoorspelbaar genoeg om de aandacht vast te houden.

Minpunt is de matige regie: vooral de actiescenes zijn onduidelijk (te donker en slecht gemonteerd) en daarom ook zelden echt spannend.

Zo zijn er nog wel een paar kleine klachten, maar de meeste mensen die houden van dit soort sf/horror-concepten moeten dit wel gaan kijken.

Ik vond van Paris, Texas vooral het middenstuk erg de moeite waard. Het begin, als Walt (Stockwell) zijn al vier jaar spoorloze broer Travis (Stanton) in de woestijn terugvindt, zet een intrigerend vraagstuk neer. Echter boet het wel in aan impact, omdat Stockwell echt als een natte krant staat te acteren.

Als de zwijgzame Travis eindelijk zijn mond opentrekt, wordt de film een stuk beter. Hij laat zich door Walt meenemen naar LA, en probeert daar weer contact te krijgen met zijn vervreemde zoontje Hunter. Wat volgt is een aandoenlijk en fascinerend stukje film, dat uitmondt in een spontane road trip op zoek naar Hunters moeder Jane.

Stanton is hier geweldig als verdwaasde, getraumatiseerde man, wiens gedrag me overigens minder aan traumatische stressstoornis en sterker aan het autistisch spectrum deed denken. Mede dankzij een leuke chemie met kindacteur Hunter Carson blijft de film zeker een uur boeien en ontroeren.

Het einde vond ik weer vrij onbevredigend. Die scene in die stripcabine is mooi gefilmd maar duurt te lang, en loopt een beetje vast in zijn eigen verklaarzucht. Beetje rare oplossing ook, om je kind alleen te laten bij zijn als stripper werkende moeder die hem drie jaar geleden al bij je broer heeft gedumpt. Maar misschien mis ik wel de gave voor dat soort zuidelijk-romantische logica, of zoiets.
Hoe dan ook kon ik niet echt zeggen dat ik erg onder de indruk was van het laatste half uur.

De veel geroemde soundtrack is wel oké, tijdens het bekijken van de Super 8-filmpjes bij Walt thuis weet het prima de melancholie van de scene te versterken, maar op andere momenten geeft Ry Cooder er een soort spaghetti-western loomheid aan mee die de film niet echt nodig had.

Toch wel een ruime voldoende vanwege het fantastische midden. Van een film met een dergelijke klassiekerstatus verwachtte ik eigenlijk meer.

De laatste dagen heb ik een paar gaten in mijn kennis van 'kerstklassiekers' opgevuld. Je verwacht daarbij natuurlijk geen enorme diepgang, soms werd ik positief verrast en soms negatief. Deze is een twijfelgeval.

Het visuele spektakel is op zich wel in orde, maar het animeren van 'levensechte' mensen riep bij mij de vraag op waarom er niet voor een live action film is gekozen. De karakters zien er zo een beetje nep en raar uit. Dat Tom Hanks dan ook bijna alle rollen op een jolige manier inspreekt, hielp me ook niet echt om in het verhaal te komen. De film is natuurlijk nadrukkelijk op kinderen gericht, maar de spanningsboog is hier toch wel heel slap: iedereen hobbelt maar een beetje door een sprookjeswereld zonder echt gevaar of een duidelijke motivatie. Het helpt dan ook niet dat de karakters wel érg oppervlakkig zijn (de meeste hebben niet eens namen). Het moraaltje dat het vooral belangrijk is om te GELOVEN is ook een beetje irritant.

Buiten dat slaagt de film er wel in om een mooie kerstsfeer neer te zetten en in combinatie met alle beweging en spektakel heb ik me ook weer niet verveeld. Het is een film als een ritje in een pretpark, soms bijna letterlijk. Ik twijfel tussen 2,5 en 3 sterren, maar voor een voldoende is het allemaal net te zoet en oppervlakkig, zelfs voor een kerstfilm.