Opinions

Langdradig en zelfgenoegzaam, maar goed, dat is Tarantino. Ik vrees dat het nooit meer helemaal goed gaat komen tussen mij en deze regisseur, maar het is in ieder geval een hele verbetering op de aanfluiting die zijn laatste film was.

Het cliché dat ik over deze film voorbij zie komen is 'een liefdesverklaring aan het klassieke Hollywood', en dat voel je ook echt: het tijdsbeeld is erg verzorgd in beeld gebracht, mooie muziek, goede stijlkeuzes, enz., weinig van de hysterische bokkensprongen die zijn vorige films nog wel eens ontsierden.

Zonder een echt plot of thematiek (er zullen vast weer allerhande theorieën zijn van de Tarantino-apologeten, maar het ging natuurlijk helemaal nergens over, dit) blijft het toch helaas weinig meer dan een soort reclamespot voor zichzelf. De film moet het vooral hebben van een fijne sfeer, een paar hilarische momenten, en van Brad Pitt, die hier echt de show steelt.

De eerste tien minuten dreigde het een stomvervelende indie-comedy te worden (er was zelfs een huiskamerconcert). Maar naar verloop van tijd leek die ironische, afstandelijke toon zichzelf te logenstraffen op een manier die ik op zich wel vaker had gezien, maar die hier toch best fijn is uitgewerkt. Het hoofdpersoon dat fronst over de kneuzen om hem heen, blijkt zelf de grootste schlemiel, zodra tragedie toeslaat (of zo).

Ergens had ik nog wel verwacht dat de film harder bij mij zou binnenkomen. De twee hoofdthema's, een ouder verliezen aan kanker in je late twenties, en overleven als homo in de 21e eeuw, zijn twee dingen die ik letterlijk heb meegemaakt. Misschien dat ik daardoor ook te goed doorhad hoe de film mijn gemoed probeerde te manipuleren?

Hoe dan ook, een aantal scenes vond ik oprecht aandoenlijk, of grappig, of beide. En op het einde veegde ik een traantje uit mijn ooghoek en snotterde ik tegen mezelf: 'eigenlijk is Drops Of Jupiter toch best een goed nummer', dus de makers hebben hun doel in zoverre wel bereikt (stelletje klootzakken).