Opinions

Degelijke actiefilm dat vooral in het begin veel punten scoort door de luchtige sfeer. Af en toe wel erg gespeeld (duh! ), maar ik ben niet zo'n fan van het stereotype, ongeacht of het er dik op ligt of niet. Maar Clive Owen doet het prima als good annex bad guy. Met hilarische, maar tegelijkertijd ook knullige gevechten. In het begin waren ze vet, maar tegen het einde werd het slordiger en leek het een haastklus. Te veel gelul om het verhaal heen en te weinig prachtig samenspel tussen Owen en Giamatti. Ondanks de korte speelduur alsnog een half uur verloren aan slappe scènes die veel te geësceneerd overkwamen.

Zeker aardige dingen gezien (en ook gehoord, zeer sterke soundtrack), maar over z'n geheel toch niet meer dan een luchtig tussendoorfilmpje.

Dan maar even opnieuw:

Met hoge verwachtingen en toch redelijk gespannen naar de bioscoop. We werden in het kleinste zaaltje gepleurd. De zaal zat bijna vol en de andere films zagen er niet echt vol uit. Dus waarom niet gewoon in zaal 1? Maar goed..

Na altijd die eeuwige trailers, ben je blij dat de film eindelijk begint. De film knalt er gelijk in door het eiland te laten zien en de spanning op de gezichten van de bewakers. Samen met dat opzwepende muziekje daaronder was dat genieten geblazen!
En dan komt er nog die storm! 'Leuk' die omstandigheden allemaal. De setting voor een goede thriller was gezet. Alleen op een eiland, zonder enige mogelijkheid eraf te komen.

Langzaam aan stapelen de problemen zich op en wordt het steeds mysterieuzer en verwarrender. Het personeel is niet normaal geheimzinnig en hijzelf is ook niet de meest open persoon.
Vooral het stukje met Rachel sloeg nergens op (tot het einde uiteraard) en je begon zelf al rare ontsnappingsmanieren te zoeken in die kamer, maar goed.. die vond je natuurlijk niet.

Dat mensen in de pauze al door hadden hoe het precies zat, vind ik alleen maar lachwekkend. Tuurlijk, ik dacht ook al dat hij de 67e patiënt was, nadat hij erachter kwam dat er 66 patiënten zijn en de vraag was Who is 67?. Dat hij dat dan ook daadwerkelijk blijkt te zijn, had niemand kunnen voorspellen. Je wist het toevallig(!) gewoon en dan even pronken met het feit dat je het al 'wist'.

Ik heb stukjes gelezen waarin men zei dat de ontknoping wat lang duurde. Ik had precies dezelfde gedachte tijdens de uitleg, maar toen die afgelopen was, dacht ik: 'Is dit het?'
Misschien werd er iets teveel uitgelegd ja, maar ik heb me daar uiteindelijk niet echt aan gestoord.

DiCaprio zette een uitstekende rol neer en vooral bij de ontknoping speelde hij een magnifieke rol. Ook die Dr. Cawley (Ben Kingsley) speelde een goede rol en kwam erg geloofwaardig over. Waarschijnlijk komt het ook een beetje door zijn gezichtsbouw, maar ik mocht hem gelijk al.
De muziek had ik al genoemd. De hele tijd een lekker opzwepend muziekje die de scène nog beter versterkte.

Waren er dan helemaal geen minpunten? Jawel:
- Met Blok C had hij (Scorsese) veel meer moeten doen. Het had niet het spooky sfeertje om zich heen en ik zat mezelf niet de hele film af te vragen wat er nou precies in zou zitten. En dan wist je het eindelijk, was hij er al weer uit.
- De special effects, met name tijdens de storm in dat bos, waren maar matigjes af en toe. Toch jammer voor een film uit 2010
- Hij had misschien iets minder prijs moeten geven, zodat minder mensen de ontknoping al goed geraden hadden.
- Jammer dat ze alles uitleggen. De beste thrillers zijn die waarin je moet raden naar de afloop. Ze geven hier alles prijs. Met als hoogtepunt nog de moord op zijn vrouw. Veel te sentimenteel en paste niet bij de film

Heb hem nu een paar dagen laten zakken, maar het is niet de topfilm die ik dacht dat het was. Toch gewoon een 4,0* voor een goede thriller en een vermakelijke avond. Hier had veel meer in gezeten

Even offtopic:
Waarom zetten bij een film boven de 16 het zinnetje Alcohol onder de 16, nog even niet.

Heel lang geleden had ik deze film al gezien. Het enige wat me er van bij stond, was dat het een langdradige film was. Vandaar dat ik deze zo lang heb laten liggen. Door de hoge notering en toch wel nieuwsgierigmakend verhaal vond ik dat deze film toch een herkijkbeurt verdiende. Die kwam er gisteren.

De film heeft natuurlijk twee ijzersterke karakters. Allereerst Clarice, die door Jodie Foster geweldig neergezet wordt. Hoewel het accent toch een beetje een misser was. En Hannibal natuurlijk. Anothony Hopkins hiervoor is in mijn ogen één van de beste casts ooit. Een enorm intrigerend karakter, elke keer als er een close-up van hem kwam kreeg je rillingen over je hele lijf. En de manier waarop hij praatte, met al die nette woorden. Geweldig!

Jammer dat er dan ook te weinig op het Clarice vs Hannibal-principe wordt geconcentreerd. De toevoeging van Bill was opzich wel leuk, maar niet zo hoogstaand als Hannibal. Ik vond hem geen geniale, imponerende persoon.

Helemaal jammer was dat het einde zo cliché was. En daarmee doel ik op het feit dat Clarice Bill ging volgen de kelder in. Ik had toch wat hoogstaanders verwacht.
De ontsnapping van Hannibal was overigens geniaal uitgevoerd. Een dikke vette plus voor deze film. Wel knap dat hij zo snel een ander gezicht kan aannemen, maar goed. Ook de minimale bewaking bij zo'n geschift persoon, vond ik een beetje raar. In een gewone gevangenis worden volgens mij nog betere voorzorgsmaatregelen genomen.

Een uitstekende thriller die heel veel potentie had, maar waarbij simpelweg te veel van het beste deel werd afgeweken.
4,0*

Uitstekende film van Nederlandse bodem. Hij begint echt heel goed en Simon is misschien wel het beste personage dat ik heb gezien van Nederlandse bodem. De manier waarop hij neergezet wordt, geweldig. Lekker luchtig.

Ook de andere personages zijn uitstekend. Camiel en Sharon hebben uitstekende bijrollen. Verder is het verschil tussen vroeger en nu uitstekend weergeven door Terstall.

Vraagt zeker om een herkijk en kan alleen maar beter worden.

4,0*

Muziek was beter dan de film zelf. Aantal malen zeer sterk Love Like Blood in de film gebruikt. De score van Sonic Youth vond ik niet zo passen in de film en buiten wat aardige scènes toch een vrij standaard dramathrillertje dat een beetje de plank mis slaat met het steeds opnieuw laten zien van bepaalde (in eerste instantie niet zo bijster sterke scènes). Dat het dan vanuit een net wat ander perspectief is, maakt geen verschil. Verder miste ik het "op je puntje van je stoel"-idee.

Hele, hele aparte film! Maar ja.. het is Quentin, wat wil je dan?

De dialogen waren, zoals altijd bij Quentin, ijzersterk. Het idee van 3 verhalen was opzich goed, alleen het eerste deel kon mij niet echt boeien. Het was mij wat te ongeloofwaardig. Het tweede deel was erg goed. Nog steeds die ongeloofwaardigheid van het eerste, maar al een stuk minder. Toen het derde deel bleek een vervolg te zijn op het eerste, was dat wel een beetje compensatie voor het eerste.

Het feit dat een paar mensen helemaal verrot werd geslagen, maar niet daadwerkelijk dood gingen sloeg voor mij nergens op.
En het kleurgebruik bij dat gele mannetje sloeg echt nergens op. Het leek meer op een trol . Zal wel de bedoeling geweest zijn, maar voor mij sloeg het nergens op.

IJzesterke dialogen, goed tweede deel en een zeer goed derde deel maakt het toch tot een uitstekend te kijken film.

4,0*

'An old man dies. A young woman lives. A fair trade. I love you, Nancy.'
'That there is one damn fine coat you're wearin.'

Dat het vrolijk en blij zou zijn, wist ik wel, maar dat ik het zelf ook nog eens (heel) leuk zou vinden, had ik nooit gedacht. De zing- en dansscènes zijn geweldig. Tot in de perfectie gedaan.

Het verhaal voelde niet cliché en was zelfs nog leuk. Het drama aan het begin was niet zo boeiend, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door het geweldige laatste half uur. Vol met blijmakende zing en dans.

Vooral het plezier waarmee Don Lockwood (en de rest ook overigens) speelt, is een genot voor het oog én oor. Ik heb erg genoten van deze film en er zit zeker groeipotentie in (wat heb ik toch met dat woord de laatste tijd? ).

4,0*

P.S. Misschien associeer ik Singin' In The Rain nu hopelijk een keer met wat anders dan A Clockwork Orange.

Uitstekende thriller. Begint wat sloom, zeker nadat je hebt gelezen dat het om een jongentje gaat die geesten ziet.

De tijd vloog voorbij, maar aan het 'einde' had ik zoiets van: 'Oh, is dit het?'. En toen kwam dat schitterende plot! .
Dat had ik echt niet verwacht!

Hartverscheurend moment wanneer hij zegt: 'I see dead people!'.

4,5*

Een indrukwekkende film dat enerzijds een sterk gevangenisdrama is en anderzijds een mooie rechtbankdrama. Maar wat uiteraard het meeste indruk maakt, zijn de emoties: kameraadschap, haat, gerechtigheid. Als kijker kun je niet anders dan de kannt kiezen van de criminelen en dat maakte deze film een zelfs een beetje een eyeopener. Het liet me zien hoe makkelijk een publiek voor één kant kan kiezen of beter gezegd: welke kant de regisseur wilt dat je kiest.

Een topcast uiteraard, hoewel Pitt toch wat teleurstelt als gekrenkte man. Wat eventueel te maken kan hebben met het feit dat hij er duidelijk het beste overheen is gekomen.

Als ik dan toch een minpunt moet noemen: het had allemaal wat schokkender gemogen. Nu hoef ik geen kinderporno te zien, maar het zou best wat heftiger mogen. Al was het maar, zodat de klappen nog harder aankomen en de haat nog meer opjoelt.

Tja.. doornroosje. Het meisje dat zich prikte aan het spinnewiel. Wat kan je er over zeggen?

Volgens mij genoeg, maar lijkt me allemaal overbodige info, omdat iedereen het verhaal wel kent

3,0*

Ik was gewoon vergeten dat ik deze gisteren heb gekeken. Zo weinig indruk heeft deze film gemaakt. Aardige feel-good movie met een redelijk einde (vond het broer vs. broer-idee erg mooi), maar uiteindelijk toch amper indruk. Had ik opzich wel verwacht.

Het is dat ik zo van spelshows hou, daardoor scoort deze film makkelijk voldoende, want hij kijkt prima weg. Voor de rest een erg overhypte film. Maar ja, er komen wat arme mensen in voor die het zwaar hebben, dan heb je bij voorbaat al een "goede" film.

Een aantal dagen geleden zag ik al mijn tweede Bergman. Na Det Sjunde Inseglet was mijn interesse gewekt in de man. Deze film heeft me altijd al getrokken, niet vanwege de omschrijving of de poster, maar vanwege de naam. De originele titel wel te verstaan. Toen ik de film afgelopen donderdag had gekeken, wist ik niet zo goed wat ik ervan moest denken. Enerzijds een prachtige film, anderzijds geen film die me echt geraakt heeft. Ik heb me geen seconde verveeld en voor ik het wist, was de film afgelopen. Leuke personages, mooie filmstijl en een prima verhaal. Toch mist de film iets, iets waar ik niet zo goed mijn vinger op kan leggen. Het is in ieder geval niet het acteerwerk, want dat was weer ouderwets jaren '50-acteerwek. Ook niet de ontwikkeling van het verhaal, want die was ook uitstekend. Raar, want meestal kan ik toch wel iets aanwijzen wat me niet (of juist wel) aanstond. Over het algemeen een sterke film met een aantal sterke scènes en een goed uitgediepte hoofdpersoon. Borg was een sterk personage.

Nu ik dit heb geschreven, zie ik geen reden om een 3,5* te geven ipv een 4,0*.

Als het goed is, heb ik mijn volgende Bergman al weer klaar staan.

Inderdaad een doorsnee rise and fall-verhaal. Als ik de verhalen hier zo snel lees, heb ik blijkbaar iets gemist. Wel een erg vermakelijke en door de grimmige sfeer toch een stuk beter behapbaar dan het gros, maar nog altijd mist er een bepaalde coolheidsfactor. Een coolheidsfactor die maar weinig films gegeven is (Goodfellas en Cidade de Deus zijn goede voorbeelden, Scarface niet ). Wellicht kwam het door de Zweedse taal, daar hou ik om de een of andere reden van (zie ook Fucking Amal in mijn top 10), maar deze film bracht meer dan andere films. Het sterke acteerwerk van Kinnaman zal er aan meegewerkt hebben. Het is moeilijk uit te leggen wat deze film toch best sterk maakt, maar wel weet ik dat ik achteraf echt zo'n -gevoel had. Dit is er eentje, een film die je pakt.

Dit is echt zo'n 'zo slecht dat het (bijna!!) goed is'-film.

Aan het begin van de week Lock, Stock and Two Smoking Barrels gekeken en nu deze. Allebei goede films, maar deze is toch een tikkeltje beter.

Het verhaal (eigenlijk de verhalen) was goed uitgewerkt en sprak me erg aan. Af en toe kwam het wat rommelig over en was het wat te toevallig, maar he.. dat is film .

Erg knap wat Ritchie heeft gedaan met (relatief) weinig budget. Hij bewijst eens te meer dat een goede film ook gemaakt kan worden met een (relatief) klein budget.

Het enige waar ik me aan stoorde was het camerawerk. De hele tijd dat gespeeld met de camera kwam i.m.o. amateuristisch over. Aan het begin (intro) was het nog goed gedaan, maar daarna werd het irritant. Hij had het beter wat safer gespeeld.

Een tikkeltje beter dan Lock Stock, maar ook een 4,0*

P.S. Ik weet niet waarom, maar ik moest af en toe aan Pulp FIction denken.

Dit soort films vergeet je gewoon te beoordelen, omdat je er niet bij stilstaat dat dit ook gewoon films zijn .

Gewoon een echte klassieker is dit en een uitstekende verfilming van één van de beste sprookjes ooit!

En natuurlijk een dijk van een lied .

4,0*

Flop Top 100 vind ik wat overdreven.

Het is wel té erg leunen op het succes (van Jim Carrey). Ook is the Mask nu wel heel erg. Eerder irritant dan grappig.

Af en toe wel een leuk stukje, maar zo'n stukje wordt dan te lang uitgebuit. Misschien meer iets voor de wat jongere, minder kritische medemens

2,0*

Takeshi Kitano is een acteur/regisseur die ik in de gaten moet houden. Ik vind zijn manier van acteren erg prettig om naar te kijken. Hij wekt altijd veel sympathie op bij mij. Om de een of andere reden moest ik erg denken aan Kikujiro. En wat bleek, allebei van dezelfde regisseur. Ik wist ook niet dat hij tevens de regisseur is, van beide films dus. Daar waar Kikujiro nog een aantal erg sterke longshots had, is dat een beetje het "probleem" van Sontaine. Het is zeker niet slecht, maar het wordt meestal iets te lang doorgevoerd. Er zaten een aantal leuke scènes in (bv. de kuilen in het zand, het vuurwerkgevecht en die ringgevechten), maar er zaten ook wat scènes tussen die me minder konden boeien, zoals die lange shots van de (heuvel)weg. Dit haalt het tempo uit de film en dat is jammer.

Overigens vond ik Kikujiro steeds leuker worden (ook nadat de film afgelopen was) en dat mis ik ook bij Sonatine. Ik zie (nog) geen groeiing in mijn waardering voor Sonatine. Wellicht mijn waardering komt naar mate ik meer films zie van Kitano, want dat ga ik zeker doen.

Voorlopig een veilige voldoende.

Niet zo leuk als de serie, vooral omdat hele schoolscene wegvalt, maar een vlotte film met genoeg drama om werkelijk nergens saai te worden. Verder uiteraard de doorsnee clichés, maar dat maakt niet uit.

Mêh.. Ik had toch een veel groter spektakel verwacht. Ondanks dat de film 3 uur duurt, is de film nergens echt saai. Anderzijds heb ik ook geen moment echt intens gekeken of echt versteld gestaan. Spartacus is geen imponerend personage, zeker niet gezien zijn status in de film. De andere personages zijn ook kleurloos en inwisselbaar. Een goede sfeer was af en toe verre van aanwezig. En dat is toch wel essentieel bij een machtig 3-uur durend epos.

De muziek vond ik overigens niet echt je van het. Veel (onnodig en slecht) bombasme en het correspondeerde niet mooi met de stemming van het verhaal. Het was eerder storend.

Conclusie: Kijkt lekker weg, maar daar houdt het jammer genoeg bij op.

Wilder nummer 4 alweer. Stalag 17 is een prachtige film met een boel komedie, maar ook een boel drama. Hierdoor was het toch wel even een verrassing dat het niet grappen en grollen was. Bij vlagen echt hilarisch, het dansen in de kamer bijvoorbeeld. Sgt. Stanislaus 'Animal' Kuzawa en Sgt. Harry Shapiro stelen hier duidelijk de show. Eén van de beste casts.

Eigenlijk stelt niemand in de cast teleur. Ook die prachtige Duitse/Amerikaanse accenten. Geweldig!

Nu is het verhaal niet altijd even interessant en is het redelijk nuchter en normaal, maar het is wel leuk. Kijkt ook lekker weg en verveelt niet.

Zit dicht tegen de 4,5* aan.

When Johnny comes marching home again,

Hurrah! Hurrah!

We'll give him a hearty welcome then

Hurrah! Hurrah!

The men will cheer and the boys will shout

The ladies they will all turn out

And we'll all feel gay,

When Johnny comes marching home.

Tarkovsky, wat heb ik die naam vaak gehoord. Nooit had ik er een idee bij. Wel wist ik dat ik wat aparts voorgeschoteld zou krijgen. Waar kan je beter mee beginnen dan 'het meesterwerk van Tarkovsky'?

De film is aan de ene kant precies wat ik had verwacht, maar aan de andere kant is de manier waarop totaal onverwacht (in negatieve zin).

Daar waarbij ik legendarische beelden verwachtte, kreeg ik een langdradige zit met weinig indrukwekkende beelden. Af en toe werd er wat leuk gespeeld met kleuren en soms had je nog wel een mooi shot, maar het overgrote deel van de film krijg je saaie, eentonige, landradige shots te zien. Met name bij het gesprek langs de rails is dat goed merkbaar. Er wordt geen centimeter van positie veranderd met de camera. Nu is dat geen probleem, mits die dialogen een beetje van hoog niveau zijn. Maar dat zijn ze niet. De dialogen zitten vol met gebrabbel over het 'innerlijk', 'je innerlijke wens' en gaan nergens over. 2,5 uur hetzelfde en nergens had ik het gevoel: 'Ik moet wete wat De Zone is!'.

De film begint tergend langzaam en pas een paar minuten voor het einde van DVD 1, komen we eindelijk to-the-point. Beter hadden ze een scène laten zien waardoor mijn aandacht gelijk naar De Zone zou gaan (en blijven).

Wat volgt is een ongelofelijk langzame, langdradige tocht die in 5 minuten afgelegd had kunnen worden. En dan zijn we eindelijk daar en dan durven ze niet... Heb je die hele tocht en al die langdradige scènes voor niets gekeken.

Het gezin van Stalker was al helemaal een misser. Ik kan er om heen gaan draaien, maar daar schiet niemand wat mee op. Ze hadden gewoon allebei een rotkop en wat er uit de mond kwam van zijn vrouw was totaal nietszeggend.

Voor mij is deze film het echt niet. Zwaar overschat.

1,5* voor de schaarse mooie beelden en muziek.

Deel 1 vind ik toch minder dan deel 2. De muziek spreekt mij wat minder aan, het dansen is wat minder. Ik vind alles eigenlijk net iets minder dan deel 2.

Maar ook dit is gewoon een heerlijke (dans)film die prima te kijken is. Erg genoten!

3,5*

Ik zie dat ik hier nog nooit een berichtje heb geplaatst. Ik heb destijds eerst Step Up 2 gekeken en daarna pas deel 1. Ik denk niet dat dit iets aan mijn beoordeling heeft veranderd, maar je weet het maar nooit.

Step Up 2 is zoals een muziek-/dansfilm hoort te zijn. Verhaal hoeft niet spectaculair te zijn, degelijk is genoeg. De acteurs hoeven niet super te acteren (persoonlijk niks gemerkt van slechte acteerprestaties). Het draait puur om de dans en muziek. En die was uitstekend. Betere muziek dan in deel 1 en betere dansers dan in deel 1. Vooral de eindscène (in de regen) was echt geweldig!

Ik weet ook nog dat ik nog dagenlang Low in mijn hoofd heb lopen zingen. Toch wel een teken dat een film geslaagd is, lijkt mij.

Films die ik niet graag zie, geef ik automatisch een slecht cijfer. Los van het feit wat nou precies het doel van een film is, wil ik een film met plezier kunnen kijken. Of dat nou plezier is vanwege een paar simpele explosies of omdat er veel stof tot nadenken is, laat ik in het midden.
Stoic is geen leuke film. Iets wat niet per definitie vervelend hoeft te zijn, want er zijn een boel nare films die ik toch graag kijk (zoals Mississippi Burning of Johnny Got His Gun, even wat sluikreclame ).

Is het bedoeld als zelfreflectie? Een kijk op de mens als dierlijk wezen? Is het moedwillig toetakelen van een medemens uit verveling iets waar ik als kijker stil bij moet staan? Dat is een beetje waar Stoic de mist in gaat, het uiteindelijke doel van de film is mij te vaag. Zit de sleutel in het geweld an sich, gaat het om de beweegredenen of is het vrij simpel, het in de film genoemde, group psychosis.

U begrijpt, dit is zo'n film die stof tot nadenken geeft. Vandaar dat ik de kijkervaring even opzij schuif en dus wat bonuspunten toe kan kennen. De film zelf kijken is gewoon ruk. De scènes volgen elkaar heel statisch op en er zit verder totaal geen spanning in. Iemand zijn eigen kots zien eten of een (anaal) bebloede stok zijn stukken die hard aankomen, maar waarom moet ik dat in godsnaam zien?
De vier verschillende personages (het slachtoffer, de dader en de twee verschillende typen meelopers*), moeten zij een soort versimpelde uiteenzetting van onze maatschappij voorstellen?

Je kunt er veel theorieën op loslaten en je kunt er genoeg over doorlullen. Wat ik wel kan zeggen is dat de eentonigheid ('realiteit') erg saai is en hoe cru het ook klinkt, de enige 'leuke' scènes is wanneer het niet leuk hoort te zijn. Ben ik dan toch zo verknoeid met explosies, opgepompte kasten met slechte one-liners en spectaculaire achtervolgingen?

Ach, de scènes deden me wel wat. Ik blijk nog menselijk te zijn. En dat is ook wat waard.

*) Zoals ik het zie: de meeloper die stoer wil doen door steeds mee te gaan en de meeloper die eigenlijk wil stoppen, maar door groepsdruk niet kan

Een beetje een dubbel gevoel bij deze documentaire. Het onderwerp is natuurlijk al dusdanig zwaar en indrukwekkend dat je wel een heel incompetente regisseur moet zijn om daar geen aangrijpend verhaal van te maken. Deze docu laat je vertwijfeld achter over de inhumane selectieprocedure die asielzoekers op dit moment moeten ondergaan. Inhumaan is daarbij geen persoonlijke kwalificatie, maar simpelweg om aan te geven dat er niet naar de persoon gekeken wordt, maar sec naar hetgeen hij of zij meegemaakt heeft en belangrijker: de afkomst van die persoon. Het dubbele gevoel van iedereen een beter leven gunnen, maar niet ten koste van alles weet deze docu prima te vangen.

Waar deze 'filmessay' (zijn eigen woorden) in tekortschiet is de verhaallijn. Daar waar de eerste verhaallijn ('de rechtse econoom') nog koud op je dak valt en je aan het denken zet, is het tweede deel ('de linkse idealist') saai, voorspelbaar. Bovendien had ik eerder het gevoel naar een goedkoop trucje te kijken dan naar de interessante tegengestelde visies die er wel degelijk zijn. Het is allemaal wat fragmentarisch en aangedikt.

Het beste deel is dan ook de selectieprocedure waaraan ik eerder refereerde. Een harde, efficiënte knip dient er gemaakt te worden. Hoe mensen, met al hun verhalen, zonder blikken of blozen binnen een paar seconde hun leven in elkaar zien storten, kan toch niemand onberoerd laten. Jammer alleen dat er altijd dat stemmetje in je achterhoofd is die je even herinnert dat deze quasi-docu toch wel erg gescript is met overduidelijke acteurs. Iemand die net te horen heeft gekregen terug te moeten naar zijn eigen land en vervolgens rustig de kamer uitloopt? Yeah, right...

Al met al een docu die je aan het denken zet met een interessant en doorgaans geslaagde invalshoek, maar die als filmproduct (en daar beoordelen we hier toch op) best wel haar mankementen heeft.

Want me to tell you one of my ideas for murdering my father?

Mijn 5e Hitchcock alweer.

Het zijn altijd maar aparte verhalen van die man. Hoe verzin je zoiets nou? 'Moordje ruilen', het klinkt als een kinderspel.

Wat me vooral opvalt is dat hij, in de films die ik gezien heb, hoofdpersonen kiest met een overweldigende persoonlijkheid. Een persoonlijkheid waar je kippenvel van krijgt.

Film verloopt af en toe iets te traag en de snelheid wordt er dan uitgehaald. De film had hij beter iets korter gemaakt.

Wel een uitstekende film, maar Hitchcock heeft betere gemaakt.

Krappe 4,0*

Aardig.

Een traag opbouwende film die nergens saai is, maar tegelijkertijd ook zelden enerverend of interessant. De gebeurtenissen volgen elkaar in een iets te willekeurig tempo op om een doorlopend geheel te vormen.

Het interessantst is nog de relatie tussen David en Amy. Twee tegengestelde mensen, de ene keer complementair, de andere keer botsend. De film draait voor mij volledig op deze relatie, want het gedoe met de dorpelingen kon mij niet zo boeien. De onderhuidse spanning zorgt dat het boeiend blijft, maar des te teleurstellender is de climax. Het is echter lastig de precieze pijnplek te duiden. Het voelde gewoon als een onlogisch en te vergezocht einde.

Controversieel? Misschien 40 jaar geleden, maar daar is anno 2015 weinig van over. Een wat knullige semi-verkrachtingsscène daargelaten, wellicht.

Best een aardige film. Op sommige momenten erg interessant, op andere momenten weer enorm saai. De teller slaat iets vaker uit naar het interessante, vandaar de voldoende, maar een ruime is het niet. Het tempo is het grootste minpunt. Op de een of andere manier kijkt Stroszek wat ongemakkelijk. Ik heb me nergens verveeld, maar heb me ook nergens echt vermaakt. Wel was Bruno een heel leuk personage. Heel meelevend was ik met hem. Dat is ook wel een compliment waard. Op de een of andere manier vond ik hem heel sympathiek en aardig. Dat is hij natuurlijk ook, maar ik vond hem sympathiek op een manier dat ik niet vaak heb met filmpersonages. Jammer alleen dat z'n vrouw mij totaal niet kon boeien. Evenmin als de overige personages. Op die man van de bank na.

Positief afsluitend: Mooie muziek! Niet dat wat hij speelde, maar met name de pianomuziek in het laatste deel.

Ik lees termen als Coming of Age en daar snap ik dan weer weinig van. Het suggereert dat het zou gaan om de ontwikkeling van een hoofdpersoon, maar mijns inziens gaat Submarine juist daar NIET om. Ik vind dat Ayoade zich gefocust heeft op het zien van de wereld vanuit de ogen van een puber met een zeer verfijnd gevoel voor zwarte humor.

Richard Ayoade is een bijzonder komisch persoon en Oliver horen praten, is alsof ik Ayoade zelf hoor praten. Lichtabsurdistisch, welbespraakt en bovenal zeer ad rem. Zonder pretentieus over te komen, weet Submarine zich te onderscheiden van platte, doorsnee coming of age-films. Juist, doordat de ontwikkeling van Oliver niet centraal staat.

De knullige, haast genante sfeer die neergezet wordt, is erg herkenbaar, maar is zo droog in beeld gebracht dat het niet pijnlijk, maar grappig wordt. En dat is Submarine in mijn ogen, een aaneenschakeling van uit het leven gegrepen scènes; opgeblazen tot ongemakkelijke, belachelijke scènes zonder dat het ook maar enig moment goedkoop aanvoelt.

Erg vernuftig debuut.