Opinions

Redelijke serie die voornamelijk te lang duurt (iets wat vaak bij Netflix series voorkomt). Het verhaal heeft niet bijster veel om het lijf en er word dan ook maar van alles omheen gedaan. Bij vlagen begint dat toch te storen. De personage's boeide wel snel, goed gespeeld en een (voor mij) volledig anonieme cast waardoor de personage's goed overkomen. Ook leuke keuzes voor muziek trouwens.

Dit stoort mij dus redelijk erg aan de serie. Voor een mini-serie eindigt het simpelweg te open, echter heeft het verhaal geen enkele reden om nog 13 afleveringen erachter te plakken. Erg zonde want het had best een mooie afsluiting kunnen zijn.

Nog iets wat stoort is dat de meeste afleveringen eindigen met een 'cliffhanger' wat trekt om meteen door te kijken. Op zich geen probleem uiteraard, zolang de afleveringen verder ook blijven boeien en laat dat nou niet altijd het geval zijn.

Ik blijf hangen met gemengde gevoelens, een sterk uitgangspunt met flink wat herkenbare zaken. Aan de andere kant is 13 uur simpelweg te lang voor de huidige invullen daarvan. Terwijl het einde dan weer erg gehaast overkomt.

3*

Best een vermakelijke serie maar weet niet bijzonder te boeien. De character's zijn vrij vlak en ik leef eigenlijk nergens mee. Ook de verschuiving van de focus van de character's valt me vreemd, iemand die een belangrijk aandeel heeft zien we daarna nooit meer terug.

Het is een vermakelijke serie om zo even tussen door te zien.

De serie begint ontzettend tof. De wereld, de stijl en de vele vragen bevallen goed. Het mysterie omtrent de dood van Bancroft die de aanleiding vormt voor het verhaal is erg interessant. En langzaam aan begint het een en ander duidelijk te worden. De introductie van het AI hotel en de VR mogelijkheden wekken alleen maar meer interesse op. En eigenlijk loopt alles op goeie rolletjes tot en met aflevering 6.

Hoewel de Deus ex Machina nog boeide werd het daarna niet beter. Verhaaltechnisch wordt eigenlijk alles in de ban gedaan en komt er een cliché verhaal opzetten. Broer en zus waren de beste maatjes en deden alles samen, maar de een kan de ander niet loslaten waardoor ze elkaars vijanden worden. Voor een serie die zo interessant en mysterieus begon voelt dit als een ongelofelijke dooddoener. Tel daar nog het verplichte zoetsappige einde bij op en na de laatste aftiteling zat ik er toch teleurgesteld bij.

Het is zeker niet slecht, de wereld ziet er geweldig uit, het beeld van de mensheid die eeuwig kan blijven leven is ontzettend intrigerend. De actie is bij vlagen erg hard en mooi om te zien. Maar het verhaal stelt uiteindelijk toch teleur. Ik had vooraf geen Blade Runner of Westworld praktijken verwacht over wat het is om 'mens' te zijn en over het 'bewustzijn'. Maar de serie heeft ontzettend interessante onderwerpen in het eeuwig leven, het kunnen verplaatsen in andere mensen/sleaves en de doden terug kunnen halen om te getuigen. Helaas wordt het sporadisch gebruikt en voelt het nergens belangrijk voor het verhaal. Sterker nog het verhaal had zich net zo makkelijk in deze tijd kunnen afspelen.

Altered Carbon is erg vermakelijk en zeker aan te raden om te zien. Helaas is het verhaal technisch, ondanks de vele interessante onderwerpen, niet bijzonder hoogstaand en eindigt het wat simplistisch. 3.5*

Het is toch jammer dat een serie me het uitgangspunt eeuwig te kunnen leven daar verrekte weinig mee doet. Uiteindelijk behelst het verhaal niet meer dan iemand die geobsedeerd is door iemand anders en er alles aan zal doen om haar terug te krijgen. Daar wordt iets omheen gehangen over corrupte regering en op wraak beluste generaal. Het is allemaal verpakt in een mooi sci-fi hulsel wat er bij vlagen heerlijk uitziet. Het blijft helaas bij een mooi omhulsel voor een hoop lucht.

Het enige echte lichtpunt is de AI die steeds verder aftakelt. Daar wordt wel een stuk van de potentie uitgehaald die de serie in zich heeft. Verder heeft de serie prima acteurs en door het snelle tempo keek ik er makkelijk doorheen. De wereld intrigeert me nog steeds en het is daarom zo jammer dat er zo weinig mee gedaan wordt. De serie overstijgt daardoor niet de grens van meer dan luchtig vermaak.

Kort geleden weer eens herzien (samen met The Pacific) en dit is toch wel een meesterwerk. Knap hoe je zo gaat meeleven met de personages (de wetenschap dat het echt gebeurd is werkt uiteraard mee) en de impact die de gebeurtenissen hebben zijn daardoor enorm.

Bastogne en The Breaking Point zijn voor mij de beste. De waanzin en barre omstandigheden de ze daar moesten doormaken zijn absurd. De ontdekking van het kamp is trouwens ook zo'n moment, ongelofelijk krachtige aflevering.

Currahee en Points zijn twee afleveringen die mij nooit zo boeide, maar met deze herziening zijn ook die flink gestegen. Het is mooi om te zien hoe het team tijdens de training al een band krijgt en hoe die band zich verder ontwikkeld tijdens de oorlog. Zoals de replacements die geen onderdeel van het team worden en een buitenbeentje blijven. Maar ook Webster die bij zijn herintrede ook buitengesloten wordt en maar langzaam weer geaccepteerd wordt. Ook leuk is om te zien hoe Sobel een ongelofelijke egoïst is en er niet tegen kan dat de mensen die hij opgeleid heeft het zo ver schoppen. ("we salute the rank, not the man.")

Het is een indrukwekkende serie die vanuit alle opzichten ongelofelijk sterk in elkaar zit. Voor mij toch wel de beste serie die er is.

5*

Het minste seizoen van de drie, wat voornamelijk komt doordat drie afleveringen wel sterk zijn (2,3 & 6) en drie niet.

De thema's en ideeën zijn interessant maar de uitwerking is dat lang niet altijd. Grootste gemis is echter de impact, iets waar het eerste seizoen in uitblinkt. Zo is de eerste aflevering een grote vrolijke bende zonder enige vorm van zwartgalligheid erin en een 'in your face' boodschap van hier tot ginder.

Aflevering 4 heeft dan wel weer een interessant idee, maar weet niet te overtuigen. Datzelfde probleem heeft aflevering 5 ook. Beide zijn niet lekker uitgewerkt.

Aflevering 2 daarentegen weet het idee wel goed over te brengen. En als gamer zijnde en geïnteresseerde in VR&AR trekt dit thema me natuurlijk ook een stuk meer.

In aflevering 3 is het shock element weer terug, en man wat een resultaat is dat.

Aflevering 6 is mijn favoriet en daarbij neem ik dat einde op de koop toe (hoewel het zoveel krachtiger zou zijn zonder).

Hetgeen mij trok in de afgelopen seizoenen mist hier grotendeels. Het komt allemaal een stuk vrolijker en opgewekter over, terwijl juist dat nare zwartgallige randje mij zo trok. Tevens mist dit seizoen impaxt en overtuiging, leuke ideeën maar matig uitgewerk.

Misschien dat ze gewoon terug moeten naar 3 afleveringen per seizoen.

Helaas.

Absoluut dieptepunt is Metalhead. Wat een ongelofelijk saaie en nietszeggende aflevering was dat. Hang the DJ is een vermakelijke feelgood aflevering maar blinkt nergens in uit. Datzelfde geld ook voor Arkangel en Crocodile. Hoewel de laatste wel wat van het wrange gevoel wist terug te brengen.

Het is de laatste aflevering die mij toch nog wist te boeien. De aflevering zit vol met links naar eerdere afleveringen en bouwt goed op naar het eind. Hij is vergelijkbaar met White Christmas die eenzelfde structuur volgde. Maar waar White Christmas met een klap eindigt en je verdwaast naar het scherm laat staren weet Black Museum dat niet te behalen. Want ook daar is er natuurlijk een duidelijke badguy die gestraft moet worden door de held die alles en wel goed overleeft en uitkiemt. Sorry maar daarvoor heb ik al genoeg films en series gezien en hoef ik niet in Black Mirror te hebben.

De wrangheid, naargeestige sfeer, de realiteit van de thema's en bovenal de impact mist dit seizoen bijna compleet. Ja het zijn soms wat deprimerende concepten maar de uitwerking is allemaal erg standaard en correct. Ik krijg het idee dat hoe slecht iets ook gaat het uiteindelijk allemaal wel op een positieve manier afgesloten moet worden. De enige afleveringen die daar nog wat van over hebben zijn Arkangel en Crocodile maar die missen beide ook maar enige vorm van impact. Vooral Arkangel heeft last van een goed concept dat slecht is uitgewerkt. Die hele aflevering zat ik te wachten op het moment dat alles finaal in het puit zou lopen en toen was daar de aftiteling al.

Na het zien van USS Callister had ik niet gedacht dat dat de beste aflevering zou zijn van dit seizoen. Hij mag die positie delen met Black Museum maar beide zijn sneller vergeten dan dat je ze bekijkt.

Black Mirror was zo goed in het realistisch en naargeestig neerzetten van de schaduwkanten van mensen en technologie. Hier een serie die interessant probeert te doen met technologie maar voortdurend focust op het cliché good vs evil verhaal. Een grote teleurstelling, en dat is eigenlijk nog het meest Black Mirror'ish' aan dit seizoen.

Ondertussen alle afleveringen gezien en voornamelijk de eerste twee doen me weer denken aan de eerste seizoenen.

Striking Vipers komt erg traag op gang en eigenlijk gebeurt er bar weinig. Er wordt rustig de tijd genomen om de hele situatie op te bouwen en deze langzaam te laten escaleren. Het einde deed mij erg denken aan Hang the DJ. Hoewel deze een beetje een dubbel feelgood gevoel geeft.

Helaas valt de aflevering veel in herhaling, na de zoveelste digitale sekscene heb ik dat ook wel gezien. Het is dan ook voornamelijk het acteerwerk waardoor ik geboeid bleef.

Smithereens Pakt het tempo wat meer op en laat al vrij snel de boel escaleren. De hele setting en juist de simpelheid deden mij denken aan The National Anthem. Persoonlijk houd ik wel van een leuke detective waardoor de setting mij goed beviel. Het uitgangspunt is niet bijzonder, maar ze weten de uitwerking toch spannend te houden. Voornamelijk het eind gaf mij weer het oude Black Mirror gevoel.

Rachel, Jack and Ashley Too is wel de minste van dit seizoen. Voornamelijk omdat ze voor mijn gevoel teveel willen doen in de aflevering. Het ene moment is het een komedie, het volgende moment een drama, dan weer een young adult. Dat de eerste helft daarnaast ook erg langdradig is werkt ook niet mee. Zodra de boel wat op gang komt wordt het iets beter, maar echt positief wordt het nooit.

Ook hier trouwens weer een verrassend positief einde. En een pluspunt voor de Nine Inch Nails cover.

Over het algemeen laten de afleveringen niet zo'n vervelende nasmaak achter als het vorige seizoen. Voornamelijk de eerste twee doen zelfs regelmatig terug denken aan de eerste seizoenen en weten aardig te vermaken. Mijn grootste probleem is nog steeds dat ze de impact missen.

Een fijn eerste seizoen, de personage's worden netjes geïntroduceerd en de locaties zijn heerlijk. De 8 afleveringen zetten het verhaal goed op, maar zijn bij lange na niet genoeg om er een afronding aan te geven. Ik krijg dan ook voornamelijk het idee dat dit seizoen een 8 uur durende introductie is.

De interesse is echter groot, de setting is erg gaaf en gegrond in realiteit, de personage's zijn interessant en niet de standaard goed vs kwaad maar veel meer discutabel en lang niet altijd even slim.

Het tweede seizoen begint erg strak met Ned Low en de eerste paar afleveringen zijn sterk. Daarna kakt het wat in, de serie kiest een wat andere weg die voornamelijk om het uitdiepen van personage's gaat. Dat betekend helaas wel dat er aardig wat langzamere en 'saaiere' stukken. Daar komt bij dat sommige personage's wat irritant worden, Eleanor spant daarin de kroon wanneer ze drie keer per aflevering van besluit wisselt en geen keus kan maken, ik had dan ook een glimlach op me gezicht toen ze uiteindelijk werd uitgeleverd. Maar ook Miranda die vrijwel het hele seizoen aan het 'zeuren' is. Gelukkig zitten er ook goede ontwikkelingen in, zo komt Vane eindelijk bij zinnen en wordt Silver na een wat vervelende fase een onderdeel van de crew.

Het einde zet flink in en het derde seizoen beloofd dan ook spectaculair te worden. De dip in het midden van het seizoen kost ze wel een punt, op dat moment had ik zat ik dicht bij het opgeven met kijken maar omdat het maar 10 afleveringen zijn toch maar uitgekeken. En gelukkig maar ook, ik hoop wel dat het derde seizoen wat meer actie gaat tonen.

Wat een saaie inhoudsloze bende is dit geworden. En dat met een situatie waar ze best wel wat leuke dingen mee hadden kunnen doen. Het verzand echter in cliché na cliché. Van de makers van Castlevania en ze lijken geen progressie geboekt te hebben. De animatie is nog ziellozer geworden en de personages zijn nog niet eens gevuld genoeg om als bordkarton door te kunnen gaan. Daar komt nog bij dat elk personage makkelijk met elk ander gewisseld kan worden zonder dat er iets veranderd.

Het tempo is van een slakken niveau. Omdat er verder niets interessants op het scherm getoverd wordt gaat het al snel vervelen. En valt op hoe slecht het script is. De wereld voelt zo leeg en beperkt als maar kan. En nergens voelen de personages geleefd of uniek. Om dan nog maar niet te beginnen over het feit dat de held en vijand halfbroers zijn. Ergens wordt er nog iets genoemd over vrije wil en lot. maar verder dan een scene komen ze ook niet en wordt er niets mee gedaan.

Ik heb geen idee wat ze hiermee wilde vertellen. Maar ik weet wel dat het een enorme tijdverspilling was.

0.5*

Toch wat minder dan het eerste seizoen. Ze nemen relatief veel tijd om alles op te zetten en verhaallijntjes uit te zetten. Maar aan het eind wordt er eigenlijk weinig echt mee gedaan. Het draait om Homelander, Stormfront als moderne nazi en Butcher die toch zijn vrouw weer ziet (en definitief kwijtraakt) en dat is het wel zo'n beetje. Voor de rest vooral veel ruimte voor de verschillende personages, waarbij het lang niet altijd even interessant is (The Deep bijvoorbeeld).

Veel verhaallijntjes voelen achteraf dan ook erg als vulling. Misschien dat ze er wat mee doen in een derde seizoen, maar hier voegt het weinig toe. Afgezien van wat extra gore momenten uiteraard. Daar moet dit seizoen het dan ook van hebben.

Positief lichtpunt was Lamplighter die helaas een veel te klein aandeel heeft. Qua diepgang is hij veel interessanter dan sommige andere personages. Zoals een Black Noir die eigenlijk wel erg makkelijk buiten spel gezet word. Hoewel het nog afwachten is of hij ook definitief buiten spel staat.

Het seizoen is erg vermakelijk om te zien, maar haalt het niet bij het eerste seizoen. Teveel momenten voelen als vulling. Tevens wordt er niets meer gedaan met het hele compound V verhaal waardoor dit seizoen nog meer op zichzelf komt te staan. Aan het eind van de rit voelt het vooral alsof ze vrij weinig zijn opgeschoten. Maar is er nu wel een politicus supe die hoofdjes kan laten exploderen. Van die reveal ben ik ook niet overdonderd eigenlijk.

Maargoed, het seizoen bied wat je verwacht, veel onnodig en over de top geweld en gore.

Dit is een stuk vermakelijker en interessanter dan ik had gedacht. Ben hier positief door verrast. Clarkson lijkt ook echt zijn best te doen om er wat moois van te maken en er, ondanks de vele tegenslagen ook van te genieten. Het levert daarbij ook aardig wat inzichten op over het boeren leven en de vele uitdagingen die erbij komen kijken. Aangevuld met flink wat mooie beelden, aardig wat humor en Kaleb is dit zeker de moeite waard.

Kaleb is ook wel een fascinerend persoon. Een 'simpele' ziel om het maar zo te noemen voor wie het boeren leven voldoende is. Het moment dat hij naar Londen reist is dan ook duidelijk volledig buiten zijn comfortzone en interesse. Een groter contrast met iemand als Jeremy die de hele wereld afgereist is, is er dan ook niet. Het levert regelmatig leuke momenten op.

Een seizoen 2 is inmiddels aangekondigd zag ik, ben erg benieuwd wat hij er in het tweede jaar van weer te brengen.

In een ver, ver verleden heb ik The Karate Kid wel eens gezien. Maar onthouden heb ik die allerminst. De aankondiging voor een vervolg serie heb ik dan ook lekker aan mij voorbij laten gaan. Maar na het zien van de trailer (die best vermakelijk is) van de week dat het geheel nu op Netflix te vinden is. En het feit dat ik de tijd toch wat moet vullen in mijn vakantie. Heb ik dit seizoen maar eens aangezet. En ik heb me daar bijzonder mee vermaakt.

Al vrij snel valt op dat de serie vooral met met veel liefde en plezier gemaakt is. Het gebruik van de oude beelden en de vele verwijzingen (die vooral de fans van de films op zullen vallen), zorgen voor een nostalgische sfeer vol herkenning. Wat word doorgezet in de twee hoofdpersonen Johnny en Daniel. Beide zijn doorgegaan met hun leven, maar waar de een iets opgebouwd heeft en meegegaan is met de tijd teert Johnny vooral op zijn verleden. Iets dat beide niet echt achter zich hebben kunnen laten. Het levert enkele leuke momenten op. Beide hebben ze ook met hun problemen te maken, waarbij vooral Johnny erg interessant is qua ontwikkeling.

Ook de nieuwe generatie doet het niet onaardig. Hoewel je daar wel voldoende tienerdrama kan verwachten. Het zorgt wel voor enkele leuke conflicten. De zoon van Johhny die bij Daniel in de leer gaat, Daniels dochter die date met Miquel van Cobra Kai waar haar vader weer een bloed hekel aan heeft. Aangevuld met het nodige high-school drama en pesterijen. Het klinkt erg cliché en dat is het eigenlijk ook. Maar de uitwerking is strak en leuk genoeg om te blijven boeien. Dat kom voornamelijk door de grote snelheid en prima mix van drama, emotie en humor en personage's die daadwerkelijk diepgang tonen en niet zo zwart/wit zijn.

Het is een erg vermakelijke serie die me eigenlijk wel verrast heeft. Mijn verwachtingen waren niet bijzonder hoog, maar ze weten het met alle cliché wel goed te brengen.

Zo leuk en verrassend als het eerste seizoen was, zo cliché matig is het tweede seizoen. GWL vergelijkt het terecht als een clichématige soap, en daar wil ik nog high-school drama aan toevoegen. Want dat heeft toch wel het grootste aandeel dit seizoen. Ik begrijp dat ze de nieuwe generatie willen pushen, maar deze zijn nergens zo interessant als de oude. Alleen Miquel en Robby komen nog enigszins in de buurt, vooral omdat ze beide een mix zijn van Daniel en Johnny. Beide zijn zoekende en leren gaandeweg steeds meer over zichzelf. Helaas wordt dat voornamelijk gedaan middels de clichématige high-school drama. Wat na het zoveelste nutteloze conflict aardig saai wordt.

Toch ben ik niet zo negatief als hierboven, wat voornamelijk komt door Johhny. Hij is veruit het meest interessante en boeiendste personage van de serie. Na het gevecht van seizoen 1 heeft hij door dat hij vooral Kreese zijn leer heeft doorgegeven. Dit seizoen probeert hij dan ook vooral dat te veranderen en te verbeteren. Zowel in zijn leer als in zijn leven. Maar met de komst van Kreese is dat natuurlijk gedoemd te falen. Het zorgt voor enkele mooie en interessante momenten. Vooral aflevering 6 en het einde zijn sterke momenten. Maar ook de momenten dat hij zich waagt aan moderne techniek en dating zijn leuk.

Het seizoen eindigt wel weer sterk, maar bouwt daar op een matige manier naar op. Voor mij blijft Johnny erg interessant en Daniel in wat mindere mate. Alleen hoop ik dat ze de melodrama van de tieners flink verminderen. Want er is geen enkele logische reden dat iedereen maar in de aanval gaat aan het eind. Wat dan nog helemaal schrijnend is dat iedereen een oude maat heeft die nu aan de andere kant staat. Vooral richting het einde nemen dit soort momenten toe. Tevens mogen ze van mij ook wel wat wereldse logica toevoegen. Want waarom Anoush niet naar de politie gaat voor aanranding door Johnny ontgaat mij. Helemaal gezien dat wel gebeurde in de serie opening. Het zijn juist dat soort dingen die aantonen dat er wel echte gevolgen zijn. Nu lijken ze alles maar te kunnen doen.

Uiteindelijk heb ik me er prima mee vermaakt. Helaas is het nergens zo sterk en leuk als het eerste seizoen.

Dit seizoen zit voor mij tussen de vorige twee in. Het tienerdrama is hier wat minder, maar die momenten zijn nog veruit de minste onderdelen van de serie. Ook omdat er eigenlijk geen enkel interessant personage daar rondloop, afgezien van Miquel. De rest loopt er maar wat bij. De switch van Hawk is trouwens vrij abrupt vind ik, er worden wel wat hints gegeven, maar zo'n snelle 180 draai heb ik niet eerder gezien. Robby is gedegradeerd tot een bij personage dit seizoen die niets nuttigs heeft te doen, behalve zich bij Kreese aansluiten aan het eind.

Gelukkig Is Johnny nog steeds veruit het leukste personage en heeft hij ook genoeg te doen dit seizoen. Ook Daniel krijgt meer aandacht met een bijzonder vermakelijke tocht naar Japan. De komst van Ali is gelukkig goed uitgewerkt en geen slap drama moment geworden, hoewel er wel eventjes naar gehint wordt. De volwassenen lijken ook echt zich als volwassenen te gedragen.

Qua afsluiting is er ook hier weer en all-out brawl. En net zoals het vorige seizoen vond ik het niet bijzonder om te zien. Het toernooi van seizoen 1 vind ik nog steeds het leukst. De acties die volgen zijn echter wel sterk waarbij Johnny en Daniel Kreese een bezoek brengen. Het ontgaat mij echter volledig waarom Daniel niet de politie belt over het feit dat een groep tieners zijn huis gesloopt hebben en andere kinderen in elkaar geslagen hebben. Dat is sowieso een puntje in de serie. Elk normaal denkende ouder zou toch eens serieus nadenken over wat zijn kind doet in die dojo's als ze op school, op werk of ergens anders constant in elkaar geslagen worden.

De logica is er lang niet altijd, gelukkig weet de serie dit zelf ook. Ze hebben het tienerdrama wat verminderd waardoor er meer ruimte is voor de interessantere personages. Uiteindelijk nog steeds erg vermakelijk.

Vermakelijk, maar ondertussen is het echt een herhaling van zetten geworden. Ze lijken elk seizoen wel weer iemand van de films uit het slop te halen. Leuk stukje nostalgie, maar verhaaltechnisch blijven ze elke keer hetzelfde doen. Wat ondertussen wat begint te irriteren. Hoeveel personages kunnen ze trouwens nog terughalen? Dat zou wel een indicatie kunnen geven hoeveel seizoenen ze nog door kunnen/willen gaan.

Het tienerdrama is uiteraard ook weer ten volle aanwezig. Dit keer aangevuld met de volgende generatie kindjes. Tegelijkertijd wilt de oudere generatie ook niet echt leren van hun ervaring en blijven ze zich als kinderen gedragen. Het begint allemaal wat voorspelbaar en saai te worden. Terwijl ze juist zo goed van start gingen in het begin. Waarbij vooral en Johnny en LaRusso het hele seizoen vrijwel vast zitten in hun stramien.

Daar staat dan tegenover dat we wel weer een tournooi krijgen in plaats van de onzinnige brawls uit de vorige twee seizoenen. Het brengt mijn inziens toch wat meer met zich mee, helemaal nu ze er echt eens how van maken. Ik kan er wel van genieten als ze het op basis van skills en volgens de regels moeten doen. Die 1 op 1 gevechten zijn mijn inziens ook spannender dan als het hele team maar wat meevecht.

De sterkste momenten van de serie zijn toch de ontwikkelingen die de personages doormaken. Hoewel ze daarbij regelmatig in herhaling vallen, brengen de nieuwe personages toch voldoende invloed om wat interessante wendingen te brengen. En ze weten daar aan het einde wel weer een fijne draai aan te geven waardoor ik toch geïnteresseerd ben in het volgende seizoen.

Het tweede seizoen pakt goed door op het eerste seizoen. Iedereen weet zijn plek en rol en daar wordt gretig gebruik van gemaakt. Zo zijn Troy en Abed zijn een geweldig duo en leveren regelmatig de sterkste momenten van de aflevering af. De grotere aandacht voor Chang is leuk, het blijft een bizar iemand. Maar de flauwheid van de grappen is bij hem ontzettend hoog. Dat is een enkele keer leuk, maar ze zitten hier soms wel tegen die grens aan. Ze gebruiken hem gelukkig op de juiste momenten. Daar staat tegenover dat er aardig wat leuke verwijzingen in zitten, vooral dankzij Abed.

Toch wordt het seizoen nergens echt beter dan de eerste, wat vooral komt omdat ze erg hard proberen grappiger en gevatter te zijn. Dat wordt pijnlijk duidelijk in de laatste twee afleveringen waar ze Modern Warfare proberen te overtreffen. Hoewel het leuke momenten bevat halen ze dat niveau echter niet. Vooral in de tweede helft blijkt de grootse opzet de humor tegen te werken en word het vervelend voorspelbaar.

Des al wel te plus nog steeds een fijne komedie.

De serie komt in zijn derde seizoen al tegen de houdbaarheidsdatum aan te lopen. Ze proberen te hard om grappig te zijn en het wordt allemaal erg lang doorgetrokken. Personage's als Britta, Chang en Dean worden erg eendimensionaal, saai en voorspelbaar. Gelukkig zitten er nog enkele sterke momenten in en blijft de groepsdynamiek nog leuk om te zien.

Donald Glover besloot nog net op tijd uit het zinkende schip te vertrekken. Wat een pijnlijk ongrappige bende is dit geworden. Nadat Chevy Chase vorig seizoen al steeds meer uit beeld werd geschoven waardoor de groepsdynamiek veranderde. Slaat die nu compleet om na het vertrek van Donald. En dat is de laatste klap voor de serie. Want qua humor en verhalen verliep het al dramatisch. Maar de nieuw geïntroduceerde personages slaan nergens aan. Alleen Jon Oliver weet bij vlagen nog een lach tevoorschijn te toveren. Maar dat komt omdat hij wel de juiste toon voor het sketch-gehalte weet te vinden. Iets waar Donald ook al zo sterk in was (helemaal samen met Danny Pudi). Maar het doet niets af aan het slechte schrijfwerk, de uitgekauwde en saaie ideeën en het over de top stereotype acteerwerk.

Community is van een leuke en creatieve serie afgezakt naar een afgrijselijk misbaksel van een 'komedie' show. Waar de ruime voldoende vandaan komt ontgaat mij volledig.

The Punisher is een badass en de eerste paar afleveringen zijn dan ook erg sterkt. Het is ontzettend jammer dat de focus daarna verlegd wordt naar Elektra en The Hand. die hele verhaallijn is simpelweg gewoon niet zo boeiend. Ook Stick (welke ik vorig seizoen al niks vond) heeft hier een grotere rol, die vrij vervelend is. Gelukkig kwam King Ping nog eventjes langs.

Qua actie zit het wel goed, vooral in het begin zitten een aantal mooie scene's. Ook wordt er weer ingegaan op het effect op de personages en diens omgeving. Het uiteenvallen van de vriendschap van Matt en Foggy bijvoorbeeld. Het sterkste moment zit hem echter in het gesprek tussen Daredevil en Punisher. De spanning zit er daar goed in en het verschil tussen de twee blijkt ook zeker niet groot. Helaas blijft het daarbij en moet The Punisher het daarna doen met een bijrol. Gelukkig is er nog Karen page die op onderzoek uitgaat en richting het einde nog een aantal interessante ontwikkelingen betreffende the Punisher doet.

Het hele gebeuren met Elektra is vermakelijk maar heeft meer weg van een opzet naar een toekomstige team-up. De terugkeer van Nobu was verrassend, maar hij krijgt hier eigenlijk geen donder te doen (dit terwijl zijn actie in t vorig seizoen erg sterk was). De keus om Elektra uiteindelijk dood te laten gaan is gedurfd, helaas kunnen ze haar dan weer niet laten rusten op het eind.

Overal best een vermakelijk seizoen maar halverwege kakt het gebeuren toch in. Een poging om het einde weer boeiend te maken slaagt half en ze weten niet te eindigen op het niveau dat ze begonnen. Gelukkig is de opzet voor The Punisher geslaagd en hopelijk krijgen we veel meer van hem te zien. De komst van Elektra lijkt vooral dienst te doen voor een toekomstige team-up. Het verhaal lijkt zichzelf vooral te rekken tot het einde en begint meer op een excuus voor actie te lijken. Die actie is dan wel weer sterk, bruut en mooi in beeld gebracht.
3.5*

Zo dit is wel weer even een fijne wind vanuit de Netflix/Marvel hoek. Waarschijnlijk de eerste waarbij ik de 13 aflevering niet teveel maar eerder te weinig vindt. Het zit heerlijk in elkaar en hoe langer ik bleef kijken hoe meer ik wilde blijven kijken.

Het is voor Matt dit keer niet even vallen en weer opstaan. Het effect van The Defenders is bij hem veruit het grootst. En dat slaat ook door op zijn vrienden die dit seizoen veel verder uitgediept worden (zo is de geschiedenis van Karen is bijzonder triest). Matt heeft het dit seizoen druk, ten eerste zit hij gigantisch met zichzelf en wie hij nou eigenlijk is in de knoop. Ten tweede moet hij het opnemen tegen Kingpin die dit keer echt overal op voorloopt. Ten derde komt er nog een vijand bij die een best bijzondere manier van vechten heeft. Ik heb trouwens enorm genoten van de fight scene bij de Bullitin, heerlijke actie en geoghrafie. En ten vierde wordt er nog even een balletje gedropt wie zijn moeder is.

Maar ook Foggy en Karen moeten leren omgaan met de gevolgen van The Defenders en (een destructieve) Matt, Kingpin die revanch wilt en een eigen geschiedenis die niet echt verwerkt blijkt te zijn. Ik heb even met stomme verbazing naar Karen zitten kijken, hoeveel leed en pijn willen ze haar nog aandoen. Daarnaast weet nieuwkomer Nadeem vrij snel te overtuigen en is zijn verhaal nog wel het meest dramatisch van allemaal.

Met dit seizoen pakt de serie terug op hetgeen wat seizoen 1 zo goed maakte, het effect van het superheld zijn op de persoon en zijn omgeving. En vult dit aan door mensen door omstandigheden in een onmogelijke hoek te drijven. Het deed mij daardoor erg denken aan The Dark Knight. Ook hier worden de personages namelijk geconfronteerd met harde en pijnlijke consequenties.

Dit is hoe ik ze graag wil zien, geen enkel saai moment.

Ondertussen gezien en het is een prima tevoeging aan het Marvel roster. Fijn om te zien dat ze na Iron Fist en Luke Cage (Tweede deel) toch nog kwaliteit kunnen bieden. Hoewel ik er zeker van ben dat het aantal afleveringen hier ene belangrijk aandeel aan is.

Er wordt voldoende tijd genomen om het team bij elkaar te brengen en bouwen het zo langzaam op. Ook de badguy wordt weer eens uitgewerkt. Ik blijf echter geen groot fan van The Hand en helemaal niet van Elektra. Dat we daarnaast ook de trainer van Colleen weer terug krijgen is jammer. Nu voelde dat eindgevecht van hun als een herhaling van Iron Fist.

Van iedereen blijft Daredevil de favoriet. Dankzij zijn twee seizoenen is hij ook veruit het meest uitgewerkt/ontwikkeld, wat hier zijn vruchten mooi afwerpt. Helaas is Iron Fist nog steeds een verwaand naïef kind, Hoewel er wel vooruitgang is geboekt na zijn debut.

De serie moet het niet hebben van de geweldige actie scenes. Er is voldoende actie maar het is niet de leidraad voor de serie. Over die actie trouwens. Er zitten een aantal mooie scenes in maar ook een aantal waarbij het geheel onoverzichtelijk is wat er gebeurt. Om nog maar niet te spreken over het fragmentarische beeld wat wij krijgen voorgeschoteld.

De kracht van The Defenders zit hem in de personages en de ontwikkelingen die zij doormaken. En dat is iets wat ik in de laatste paar series miste, eigenlijk sinds het tweede seizoen van Daredevil al. Een groot verschil met zijn grote broer (The Avengers) is dat de personage's hier niet allemaal de held willen zijn. Sommige willen alleen mensen helpen, de ander wilt gewoon met rust gelaten worden terwijl de laatste op een persoonlijke revanche/reis is.

Helaas zijn er ook de verplichte personage's die langskomen waarvan het merendeel vrij weinig toevoegt. In sommige gevallen tot irritatie aan toe.

Ik heb mij hier prima mee vermaakt. 3.5*

En nu is het wachten op The Punisher

Een vermakelijke serie die vooral mooie beelden oplevert. De uitgestrekte gebieden die ze bezoeken zijn mooi om te zien. En het is fascinerend hoe mensen zo dicht bij de natuur leven. Het tempo is hoog waardoor diepgang mist. Soms is dat jammer, maar in andere gevallen niet zo erg. Er zitten nog wel wat momenten van het kaliber 'geiten wollen sokken' in.

Puerto Rico maakte indruk, met de nasleep van de orkaan. En Iceland heeft bevestigd dat ik het land nog graag wil bezoeken. Verder heeft de serie voor mij een iets te hoog 'back to basic' principe.

Vermakelijk tussendoortje die het moet hebben van absurde praktijken en vreemde personages. Een groot voordeel is de korte duur van het geheel waardoor je er snel doorheen vliegt. Richting het eind komt toch de verveling enigszins op de loer te liggen maar ze weten op tijd te stoppen.

Ik had eigenlijk verwacht dat de serie nog een stuk donkerder zou zijn qua absurde praktijken maar het viel uiteindelijk mee. Ik heb mij er prima mee vermaakt en een aantal keer kostelijk gelachen.

Waar seizoen 1 als een B-serie startte met een interessante wereld hebben ze met dit derde seizoen flinke stappen gemaakt. We krijgen eindelijk wat antwoorden over de protomotecule, maar die leveren uiteindelijk meer vragen op. De focus ligt ook hier weer op de onderlinge strijd tussen de drie facties, met de OPA die ook binnen zichzelf nog wat uit te zoeken heeft. De time jump tijdens het seizoen zorgt ervoor dat de ontwikkeling wat sneller gaan en gooit de personage's weer even door elkaar.

Eerlijk gezegd was ik best verbaasd. Ik had niet verwacht zo van dit seizoen te genieten. Heb sinds tijdens weer eens een seizoen in een dag er doorheen gejaagd. De gecreëerde wereld en zijn personages zijn ontzettend intrigerend. Ben dan ook blij dat Amazon de serie overgenomen heeft en kijk uit naar het vierde seizoen.

Uiteindelijk bleef het bij vermakelijk. In de opbouw worden er wat leuke en interessante dingen opgezet, maar er wordt verder weinig mee gedaan. Ja we hebben nu een Captain Falcon (nu nog wachten op Falcon Punch), Bucky heeft zijn redemption gevonden (helaas stelde dat uiteindelijk echt niets voor) en blijkt Carter als Power Broker een nieuwe nietszeggende tegenstander te worden. Oh en er wordt nog een racisme kaart aangehaald om even te benadrukken dat het slecht is. Verder is de serie vooral een opzet voor personages voor de komende films en weet de serie niet op zichzelf te blijven staan (een probleem wat de meeste marvel producties hebben). De beste momenten kwamen achteraf gezien vooral van de hand van Zemo die hier een stuk boeiender is dan in de film en ook echt wat macht en dreiging weet over te brengen. De Flag Smashers zijn er alleen maar om wat dreiging te geven maar stellen uiteindelijk ook niets voor. Bucky en Sam zijn een leuk duo en weten daarmee het geheel nog vermakelijk te houden.

Vermakelijke warmmaker voor het komende seizoen.

Helaas zijn Ferrari en Mercedes niet van de partij, schijnbaar hadden ze nogal onredelijke eisen. Het is jammer dat daardoor de strijd vooraan helemaal niet aan bod komt. In plaats daarvan krijgen we de strijd (moddergooien) tussen Red Bull / Renault en de F1.5 te zien.

Voor een documentaire ligt het drama er erg dik op. Elke aflevering focust zich op een strijd tussen teams of coureurs met alle daarbij horende cliche's. Op den duur wordt het wat vervelend om eerst weer alle tegenslagen te zien, de spanningsopbouw naar de climax en dan de samenvatting van de 'bepalende' race.

Dat heb ik tijdens het seizoen al gezien en daar zijn ook meer dan genoeg artikelen en nieuwsberichten aan geweid. Drive to Survive voelt daarom erg als een samenvatting van alle drama tijdens het afgelopen seizoen.

Ik had het mooier gevonden als ze zich meer hadden gefocust op het team achter de schermen en de techniek. Een beetje zoals Grand Prix Driver op Amazon dat deed. Daar is namelijk veel interessants te vinden wat best meer aandacht verdient.

Wel gaaf om de gesprekken in de pit en garage te horen na een zoveelste crash van Grosjean of het constante gekibbel tussen Red Bull en Renault. Dat zijn momenten die wat meer inzicht geven in wat er speelt binnen het team en de coureurs. Van mij hadden ze daar wat dieper op in mogen gaan.

Ik heb me er best mee vermaakt en zit nu precies in de flow voor het nieuwe seizoen dus de serie komt in dat opzicht op het juiste moment. Het lijkt me tof als ze dit voortzetten de komende jaren en zich dan hopelijk ook wat meer op de techniek gaan focussen.

Zo de testweken zijn voorbij dus was het tijd om dit seizoen er eens doorheen te jagen. Het is toch wel een heerlijke opwarming voor het nieuwe seizoen. Mijn kritiek blijft echter wel, het drama is erg dik opgezet en typerend Amerikaans. Maar het is wel tof om wat meer dingen achter de schermen te zien.

Aflevering 4 tot en met 7 zijn favoriet. Aflevering 4 (Dark Days) vanwege het dramatische weekend in Duitsland van Mercedes. Aflevering 7 (Seeing Red) vanwege de heerlijke interne strijd bij Ferrari en hun, typerende matige communicatie en slechte strategieën. Aflevering 5 (Great Expectations) en 6 (Raging Bulls) vanwege het Red Bull drama. Waarbij vooral de informatie achter de schermen interessant is en een aantal vermoedens bevestigde. Ook mooi om te zien dat ze aandacht besteden aan de fatale crash in de F2 op Spa. Daar liepen toch weer even de rillingen over mijn rug.

Uiteindelijk was het weer vermakelijk. Ik mist nog best wel wat dingen en zou graag nog meer achter de schermen willen zien. Maar het geeft wel even een extra inkijkje in de wereld die de Formule 1 is. Voor mij is het vooral weer even inkomen en opwarmen voor het komende seizoen van start gaat.

De formule van de serie is ondertussen wel duidelijk. Met al het materiaal dat ze in een jaar verzameld hebben vormen ze een vermakelijk en zeer gedramatiseerd beeld achter de schermen van de Formule 1 wereld. Het levert best wat leuke beelden en gesprekken op. Zoals de meeting nadat Vettel bekend had gemaakt naar Aston Martin te gaan. Of de druk waar Günther Steiner mee te maken heeft. Dat zijn voornamelijk de stukken waar ik het voor kijk.

De rest van de verhalen zijn duidelijk gedramatiseerd. Zo worden er regelmatig boordradio's of beelden tussen gevoegd om wat extra spanning te brengen, terwijl die niet eens van hetzelfde weekend waren. Zoals de boordradio van Norris waarin hij zei dat hij instuurde, dat was niet in zijn strijd met Sainz en ook niet in die race. Het zorgt zeker voor 'sappige' verhalen. Ik kan daardoor echter elke keer niet verder komen dan 3* resultaat.

Toch zijn er best leuke en interessante beelden, zoals de winst van Gasly bijvoorbeeld. Hij was het hele seizoen al erg sterk en die overwinning, waarbij enorm veel mazzel bij kwam kijken, was zeker een prachtig moment in de sport. Maar ook de crash van Grosjean was bijzonder om weer te zien. Vooral ook om zijn verhaal en ervaring ervan te horen.

Voor de mensen die de F1 op de voet volgen is er weinig nieuws te vinden. Maar het is zeker wel een leuk opwarmertje voor dit seizoen.

Het is wel duidelijk te merken dat ze naar een eind toe werken, de tijd vloog voorbij in dit seizoen. En hoewel ik blij ben dat ze eindelijk een beetje tempo erin hebben is dit wel weer een erg groot verschil met eerdere seizoenen. Gelukkig worden een aantal saaie verhaallijnen afgerond (eindelijk van die faith zooi af) en krijgen andere steeds minder tijd (Dorne wat toch een grote saaie bende is).

Dan eindelijk vertrekt Daenerys, het zou verdomme eens een keer tijd worden. Ik verwacht nu wel dat ze daar begin volgend seizoen direct mee gaan knallen.

Beste momenten:
- Hold the Door, zo ongelofelijk krachtig moment dat tevens een interessant gegeven geeft over de invloed die Bran heeft als die in de 'flashbacks' zit.
- Jon en Sansa die herenigt worden en dat het hun eindelijk eens meezit.
- Ramsay, wat ga ik die man missen maar wat een heerlijk moment was dat. Die hele battle was trouwens geweldig gefilmd, klein smetje was Littlefinger die wel erg Deus Ex Machina aanvoelde.
- The winds of Winter, of tenminste de eerste 20 minuten. wat een geweldige opbouw en eindelijk maakt Tommen eens een keuze uit zichzelf .
- Sam. Wat een geweldige goedzak is die kerel toch, ben erg benieuwd wat zijn verder aandeel wordt maar de momenten bij zijn ouders en de aankomst van de bibliotheek zijn heerlijk.

Minpunten:
- Blackfish. Een geweldig personage, maar oh zo jammer dat we hem verder niet in actie zien.
- Arya. Leuk de ontwikkeling die ze meemaakt maar het voelde allemaal niet logisch en lekker aan. Eerst is ze een seizoen lang aan het huilen en nu ineens is ze volleerd in alles. Had daar voornamelijk het gevoel dat ze perse haar wraak op Frey wilde bewaren tot het eind en er daarom maar wat filler in stopte met Waif.
- Daenerys. Eigenlijk al vanaf het tweede seizoen mijn minst favoriete verhaallijn en ook dit seizoen begint het weer allemaal wat jammer. Ik kan me er gewoonweg niet voor interesseren. Grootste probleem is echter dat het in de laatste paar afleveringen ineens zo snel gaat, dt terwijl we al 6 seizoenen naar haar trage gekloot aan het kijken zijn. Ook hier voelt het gewoon te gehaast. en dan laat ik het tijdreizen van Varys nog even links liggen.
- Time travel. Varys, Arya en Jamie die erg snel van hot naar her reizen terwijl dit in vorige seizoenen meerdere afleveringen of zelfs een heel seizoen in beslag nam. Wat het dan nog vreemder maakt is dat Brienne weer een traag geval is.
- The Hound. Hoe geweldig ik het personage ook vindt hij voelt hier voornamelijk als filler. Hopelijk gaan ze hem volgend seizoen wel goed gebruiken anders dient dit geen doel.
- Jamie. Hij is qua ontwikkeling echt 'all over the place'. Met Brienne is het allemaal weer 'redemption' maar zodra ze weg is, is het weer 'ik houd van me zus en doe alles voor haar'. Het eind beloofd wel eindelijk verdere ontwikkeling van hem, maar dat is nog maar zien.

Winter is Here en dat werd tijd ook. Meer en meer partijen verdwijnen en de Starks krijgen eindelijk weer wat goeds. Ik ben blij dat ze eindelijk wat sneller door het verhaal gaan, keerpunt is wel dat het contrast tussen de seizoen wat groter wordt. Dat wordt ook geholpen doordat het een hoopvoller seizoen is dan eerdere. In tegenstelling tot eerdere seizoenen is de drang om het volgende seizoen niet echt groot, ook halverwege dit seizoen verdween die drang weer. Tevens zit ik me af te vragen hoe ze dit nu nog over 15 afleveringen gaan verdelen, daar zal helaas wel weer veel filler inzitten.

Maargoed ik heb me weer vermaakt met dit seizoen.
4.0*

Leuke serie met erg fijne muziek en een erg mooi sfeerbeeld van die tijdsperiode. De geboorte van Hiphop wordt hier mooi duidelijk gemaakt en hoewel het totaal niet mijn muziekstijl is, is het toch erg leuk en interessant om te zien. Daarnaast wordt het ook ontzettend knap gebracht.

Het grote minpunt van de serie zijn de extra verhaallijntjes die niet boeiend genoeg zijn. Het interessants zijn de momenten waarop Shao en Books met de crew aan de slag gaan. Mylene die wilt zingen, Shao die met de gangsters mee wilt/moet doen, en zo nog wat kleinere dingen weten allemaal een stuk minder te boeien (de momenten met Koch zijn bijvoorbeeld ongelofelijk irritant en behoren tot het zwakste deel). En dat is erg jammer want de setting en tijdsperiode zijn ongelofelijk interessant.

Aan het eind begreep ik dat er een tweede deel van dit seizoen komt (waarom werken ze tegenwoordig met opgedeelde seizoenen en waarom niet gewoon een seizoen 2? The Ranch deed dit ook al), dus misschien dat het nog wat beter komt met alle zijlijntjes die uitgegooid zijn. Voor nu een erg leuke serie met een heerlijke soundtrack.

3*

Erg vermakelijke serie die het vooral moet hebben van de nostalgische factor. Het is leuk om een stukje geschiedenis te zien. Door interviews met gamers, ontwikkelaars en andere mensen wordt er een levendig beeld geschetst van hoe gaming zich gevormd heeft. Er komen meerdere leuke weetjes langs, zo heb ik nooit geweten dat Kirby vernoemd is naar een advocaat. Het zijn leuke momenten in een vrij vlotte serie.

Helaas zit daarbij direct een gebrek. Het tempo is hoog en de interviews zijn erg kort. Veel wordt opgevuld met humoristische opmerkingen en oude beelden. De serie springt daardoor regelmatig van het ene naar het andere onderwerp. Waardoor er geen ruimte en tijd is om echt de diepte in te gaan. En dat is jammer, want de game geschiedenis is erg interessant. Iets dat hier wel aangekaart wordt. Er hadden makkelijk vier afleveringen bij gekund om het geheel wat meer diepgang te geven. Nu blijft het veelal bij gemiste kansen.

High Score is daardoor vooral een serie voor de nostalgie. Het bied weinig interessants voor de kenners behalve die nostalgie. Maar voor de mensen die er weinig verstand van hebben geeft het wel weer een leuk inkijkje.

Ik had nog nooit van Hilda gehoord, maar na het zien van de serie ook het eerste boek aangeschaft.

Heb ontzettend genoten van de serie. Het heeft een grote feel good vibe en de stijl maakt het een genot om te zien. De positieve en onverschrokken houding van Hilda werkt erg aanstekelijk om te verdiepen in de fascinerende fantasy wereld. Deze is heerlijk opgebouwd en de afleveringen zitten vol met verwijzing naar latere afleveringen. Het maakt dat de wereld aanvoelt als een levende omgeving waar constant iets gebeurd.

Het verhaal gaat erg snel met elke aflevering zijn eigen verhaal. Maar na enkele afleveringen begint er een groter doorlopen geheel te ontstaan waarbij regelmatig onderdelen van eerdere afleveringen langskomen.

De komst van de twee vrienden zorgen voor een leuke dynamiek en opent de mogelijk voor andere invalshoeken in Hilda haar avonturen.

De serie doet me wat denken aan Gravity Falls. Een serie die mij met zijn fantasy wereld ook ontzet wist te boeien.

Hilda kijkt erg makkelijk weg en heeft een erg grote feel good vibe. Ik verwachtte een simpele kinderen serie maar krijg een serie die mij weer een beetje kind laat voelen.

Een tweede seizoen schijnt aangekondigd te zijn, evenals een 6de boek voor volgend jaar. Maar kan de bron niet meer vinden.

De eerste helft van het seizoen wordt op dezelfde manier doorgezet zoals seizoen 1. Of te wel met een Danny Rand die niet wilt luisteren en leren. Daarnaast heb je Ward en Joy die hun eeuwigdurende haat/liefde relatie met elkaar verwerken en Danny daarbij meesleuren. Fascinerend genoeg is dat het meest boeiende, zet zoals in seizoen 1 van de serie.

Halverwege komt het absolute dieptepunt. Mary Walker krijgt haar periode en verpest de hele boel, iets wat je ziet gebeuren op het moment dat blijkt dat ze twee persoonlijkheden heeft. Davos wint daardoor en mag de Iron Fist nog even houden. Helaas, want Davos lijkt wel uit een van de Marvel films weggelopen te zijn zo slap is hij als badguy.

Maar goed de tweede helft lijkt het wat beter te gaan. Danny leert eindelijk iets over zichzelf en het bezitten van de Iron Fist. Ward en Joy lijken een soort van vrede met elkaar te kunnen vinden. Ward ziet ineens een soort van verantwoordelijkheid opkomen voor het zwanger maken van iemand. En Joy kijkt de dood in de ogen. Het zijn momenten dat de serie eindelijk te tijd neemt om zijn personages te ontwikkelen.

Na een anticlimax moet er natuurlijk een cliffhanger gemaakt worden. En dat wordt er met de haren bijgesleept. Mary Walker blijkt een derde persoonlijkheid te huisvesten …. Colleen heeft een witte iron Fist en maakt daarbij gebruik van haar Katana om de stad op orde te houden. Danny heeft Ward meegesleurd om in de geschiedenis te duiken en op zoek te gaan naar zijn verleden. Iets wat getriggerd is door het huislogo van Colleen die ze ergens vonden. En weet daarbij de Iron Fist te verkrijgen in combinatie met twee pistolen.

Dat hele gebeuren, wat zich in enkele minuten afspeelt, duurt iets van 7 maanden. Wat wij krijgen te zien is alleen het resultaat om waarschijnlijk volgend seizoen ergens een kort verhaaltje erover te horen. Waarna dat seizoen ook weer 10 afleveringen vult met personages die pas aan het eind iets leren en dan weer in sneltrein vaart nieuwe ontdekkingen te doen die volledig langs je heen gaan omdat de serie je totaal niet meer interesseert.

Nee Iron Fist seizoen 2 is nog slechter dan seizoen 1. Misschien is het de Marvel moeheid die bij mij nu ook voor de series inslaat, maar dit wist echt nog kant nog wal te raken voor mij. Zet hem dan nog naast Luke Cage ofzo en laat die lekker met elkaar rotzooien, maar ja dan gaan ze daar 10 afleveringen van vullen en of dat leuk blijft .

Als de bij personages interessantere verhalen hebben dan het hoofdpersonage doe je volgens mij echt iets fout. Dat ze dat dan proberen te verhullen door zoveel mogelijk andere personages met verhaallijntjes te brengen werkt al helemaal niet. En als je dan besluit om maar af te sluiten met een cliffhanger waar de fanboys helemaal wild van worden (net zoals de after credit scenes bij de films zeg maar) dan ben ik er wel klaar mee.

DareDevil blonk uit in een goeie badguy en interessante personages. Jessica Jones blonk uit in een goeie badguy maar wist daar verder niets meer mee te doen. Luke Cage blinkt uit in sfeer, stijl en weet interessante badguys neer te zetten. The Punisher blinkt uit in bruutheid en zijn persoonlijke ontwikkeling. Iron Fist blinkt uit in een personage wat niet leert en vervelend eigenwijs is.

Dit is veruit het zwakste wat uit de Marvel/Netflix stal komt. Dat ik dit nog heb uitgekeken, idioot.

Erg wisselende serie die het voornamelijk moet hebben van de vrijheid om ideeën en fantasieën uit te diepen. De korte speelduur zorgt ervoor dat de vaart er bij elke aflevering in blijft, wat fijn is bij degene die niet echt boeien. Ik had vaak het idee dit al eerder gezien te hebben en cliche's komen dan ook meermaals voor.

Sommige afleveringen zijn grappig, sommige zijn fascinerend in concept en sommige zijn saai. Gelukkig eindigt het geheel met drie vermakelijke afleveringen die de pijn een beetje verzachten. Maar ik snap niet helemaal waarom dit zo de hemel in geprezen wordt.

Vermakelijk om even tussendoor te kijken, wat door de korte speeltijd ideaal is.

Heb ik van de week een vage sketchshow gezien die mij bij vlagen deed glimlachen hoor ik vandaag meerdere mensen hier helemaal lyrisch over zijn. Blijkt het dus een nieuwe 'hit' van Nederlandse bodem te zijn.

Er wordt geprobeerd hard te zijn in de grappen, maar ze komen nogal saai over. In het dagelijkse leven hoor ik hardere grappen dan dit. Leuk vond ik het allerminst, af en toe een glimlach maar dat is meer vanwege de herkenbaarheid van de stommiteit van mensen dan de grap. En ja ik weet dat de mensen de daadwerkelijke grap zijn, maar die komen nergens binnen. Ik blijf mij trouwens dagelijks verbazen over de bekrompenheid van Nederlanders en de stommiteit die daarbij gaat. Het dagelijkse leven is een grotere komedie dan deze show.

Het deed mij denken aan komt een man bij de dokter. Die sketches zijn ook zo ongelofelijk flauw, droog en ongrappig. Zo voelt dit ook, alleen dan voor zo'n half uur achter elkaar. Alsof ze alles sketches zo snel mogelijk eruit wilde persen. Nee aan mij niet besteed.

Misschien moeten ze maar in de leer bij de Britten, die deden dit toch echt stukken beter.

Dit seizoen begint, net zoals de eerste, erg vermakelijk met de herintroductie van Harlem, de personage's en de muzikale intermezzo's. Helaas wordt nergens het niveau gehaald van de eerste helft van seizoen 1, daar tegenover staat dan wel weer dat het nergens zo slap wordt als de tweede helft van het eerste seizoen.

Ze hebben echter wel de langdradigheid overgenomen, voor mijn gevoel hadden er makkelijk 5 afleveringen minder gemaakt kunnen worden. Halverwege zakt de boel dan ook in elkaar en wordt het allemaal wat saai en langdradig (kritiek wat bij elke marvel/netflix productie eigenlijk wel terugkomt). Ik was dan ook blij verrast toen Danny Rand voor de deur stond, in de hoop dat hij wat leuks kon toevoegen. Helaas bleef hij maar 1 aflevering.

Mike Colter doet het prima als Cage maar mist de kwaliteit om de benodigde diepgang in het personage te brengen. Hij blijft daardoor oppervlakkig aanvoelen en zijn switch van Hero naar Kingpin voelt ontzettend onnatuurlijk. Ook de relatie met Claire en zijn vader voelen wat gekunsteld. Hij blijft echter wel een fijne vertoning om te zien. Qua diepgang moeten we zijn bij Stokes en Bushmaster, Shades maakt wel een ontwikkeling door maar blijft aan het eind dezelfde gladjakker als hij was. Toch blijf ik hem een fijne toevoeging vinden in de serie en zou het jammer inden als hij helemaal verdwijnt.

De familie Stokes wordt geplaagd door een mentale inzinking die iedereen in die familie op den duur meemaakt. Waar Cottonmouth het met flair wist te brengen mist Mariah die volledig, daarnaast duurt haar inzinking ook gewoon te lang. Ook haar dochter, die trouwens in een indrukwekkende scene haar ontstaan te horen krijgt, vertoont dezelfde tekenen. Ze vermoord haar moeder en laat daarmee de Stokes naam sterven, maar ze wil wel op die troon van Harlem zitten waar heel toevallig nu Cage op zit. Zie daar de inleiding voor het derde seizoen. Mariah begint op den duur te irriteren, voornamelijk doordat ze nooit ergens definitief in slaagt en telkens hetzelfde blijft proberen.

Maar de eigenlijke ster van de show is Bushmaster. De Jamaicaanse Punisher die wraak en vergelding zoekt voor het hem aangedane leed. Hij weet vanaf het eerste moment angst in te boezemen en in het verloop van de serie ben ik steeds meer met hem mee gaan leven. Helaas is zijn einde wat zwakjes.

Het verhaal van Misty kon mij niet echt bekoren. Ik krijg constant het gevoel dat zij allang ontslagen of opgepakt zou zijn gezien hoevaak ze niet volgens het boekje werkt. Het moment dat ze de arm kreeg dacht ik even dat ze rogue zou gaan, maar helaas.

Verhaaltechnisch is dit seizoen zeker niet spectaculair. Cage zit constant in dezelfde strijd met zichzelf om Stokes te helpen/te laten stikken of om Bushmaster aan te pakken/te laten lopen. Dat je die keuze voorbij laat komen is prima, maar elke aflevering weer hetzelfde is echt teveel van het goede. Dat hij dan aan het eind er alsnog tussenkomt snap ik dan ook helemaal niet. Had alle 'onschuldige' mensen uit die club geleid en Bushmaster Stokes lekker laten afmaken. Daarnaast heb ik het idee dat er verrekte weinig bereikt wordt aan het eind van het seizoen. En datgene wat bereikt wordt had in veel minder afleveringen gedaan kunnen worden.

Toch blijft de serie fijn om te zien wat voornamelijk komt door de vele aandacht voor muziek en de aankleding en stijl van het geheel. Luke Cage is voor mij dan ook meer een serie waarbij de randzaken het tof maken om te zien dan het daadwerkelijke verhaal. Nu Cage de Kingpin van Harlem is kunnen ze best wat interessante wendingen maken, ik hoop alleen dat ze hem wat geloofwaardiger in die rol kunnen zetten. Oh en Danny Rand mag van mij wel terugkeren, vond zijn toevoeging in dit seizoen bijzonder vermakelijk (en dat na zijn desastreuze eigen serie).

Een vermakelijk eerste seizoen die gelukkig niet een standaard detective wordt, hoewel dit in het begin wel zo lijkt. De kracht zit hem voornamelijk in Luther zelf die geweldig neergezet wordt door Idris Elba. Een prima eerste seizoen.

De getroebleerde John Luther is terug in dit tweede seizoen welke ditmaal nog korter is. De keus om elk verhaal over twee aflevering te verdelen werkt goed, zo word er dieper op de characters ingegaan en is er ruimte voor extra/overkoepelende verhaallijntjes. De serie doet goed zijn best om weg te stappen van de gebruikelijke detective serie en is, Zoals dabomb al aangeeft, aardig luguber.

Voor mij het beste seizoen van de serie. Luther die constant op het randje werkt en de persoonlijke inslag die dit seizoen daarop doet werken goed. de ontwikkelingen van de personages zijn sterk en de dood van Ripley is daar een belangrijk punt in. Ik baalde enorm toen hij doodging aangezien hij na Luther wel mijn favoriet was. Het seizoen zit sterk in elkaar en blijkt ook steeds meer een doorlopend geheel te vormen met de vorige twee seizoenen. Het seizoen eindigt mooi en leek ook het einde van de serie te zijn.

Ik ga daarin mee. De zaak zelf wordt niet echt lekker uitgewerkt en verdwijnt ook steeds verder naar de achtergrond ten koste van Luther zijn persoonlijke problemen. Dat is dan wel ten positieve trouwens, want dat boeit een stuk meer. En het is leuk dat daarin teruggegrepen wordt op het begin van de serie.

Echter had ik hier toch meer van verwacht. Ik had trouwens met de zaak de nodige flashbacks naar eerdere seizoenen. Had het idee dat veel dingen al eens gedaan waren in de serie. Daarnaast vond ik het ook niet echt een bijster boeiende zaak met de saaie personage's. Het feit dat al direct duidelijk is wie het is haalde voor mij veel spanning eruit. Daarna zit je eigenlijk alleen maar te kijken hoe ze iemand proberen te pakken, terwijl Luther hardnekkig met zichzelf en zijn omgeving in de knoop zit en geloofd dat hij alles kan fixen. En tot mijn verbazing wordt zelfs dat op den duur vervelend om te zien. Ik heb me dan ook wel een enkele keer geërgerd aan zijn personage.

Verder is het best vermakelijk. Door de serie te laten inhaken op eerdere series wordt er wat op nostalgie gespeeld. En oude personages keren ook weer terug. Tevens kiezen ze lang niet altijd voor de fijnste oplossing. Zo kwam de dood van Benny best hard binnen evenals die van Halliday. Maar met name de laatste afleveringen weten echt te boeien.

Waar het eerste seizoen nog een leuk opzichzelfstaand ding was gaan ze hier volledig de fanservice & fanfiction kant op. Leuk om Ahsoka te zien maar volledig onnodig, net zoals Bo-Katan. Dat ze Boba Fett uit de dood opwekken is helemaal belachelijk en dat hij dan nog een eigen serie krijgt is onbegrijpelijk. Ja het was een tof personage, maar verder totaal niet interessant en ook hier wordt er niets interessants mee gedaan. Dat ze er uiteindelijk ook nog even fan favoriet Luke erbij halen (die er trouwens echt niet uitziet) maakt het geheel helemaal af. The Mandalorian is niets meer dan een fanfiction springplank voor een legio aan spin-off series. En als je al die dingen eruit haalt blijft er bar weinig over van het geheel.

Er zitten verder best leuke momenten in en voor het merendeel ziet het er ook allemaal erg gelikt uit. En de ontwikkeling van de band tussen Din en Grogu wordt mooi gedaan en de afsluiting is daarin erg sterk. Het is alleen jammer dat het vooral als een kapstok dient die zelf verrassend weinig inhoud heeft als je alle dingen eromheen weghaalt.

Ze hadden hier een erg sterk en interessant verhaal kunnen leveren dat de wereld van Star Wars verder zou uitdiepen buiten hetgeen wat we allemaal al gezien hebben. Maar ze moeten perse weer alles met elkaar verbinden. Het is vermoeiend want ondertussen slaat het allemaal nergens meer op. Er wordt aan alle kanten geprobeerd om uitleg te geven aan de films (de mislukte clones in aflevering 4 die snoke gaan introduceren). Veel fan favorieten erin te verwerken waardoor er alleen maar meer plotgaten in de films ontstaan. Nu snap ik ook waarom ze perse in die tijdsperiode een serie wilde maken.

Het is jammer dat ze niet proberen om een daadwerkelijk goed verhaal te vertellen zonder direct te denken aan een groot gevuld universum met series en personages. Voor seizoen drie zal ik maar een aantal flessen whisky gaan inslaan, misschien dat het dan nog wel leuk is om te zien.

Het is voornamelijk de setting die mij trok naar de Marco Polo, de geschiedenis van China en Mongolië. Het begint dan ook goed, er is veel aandacht gegaan naar de stijl (een prachtige intro bijvoorbeeld) en aankleding, Een aantal personage's zijn interessant genoeg, Kublai en zijn zonen maar ook Sidao. Echter is het acteerwerk niet van iedereen even sterk en blijft het verhaal ook niet altijd even goed boeien. Zo wordt Marco zelf regelmatig van het scherm gespeeld.

Het is voornamelijk een vermakelijke seizoen die het goed doet voor tussendoor, een interessante kijk geeft op de geschiedenis en cultuur van Mongolië en wat vermakelijke beelden geeft.

Een vermakelijke serie die een aantal raken punten weet aan te halen. Helaas is niet elke aflevering even geslaagd. De komedie is ondergeschikt aan het onderwerp en wordt alleen gebruikt om het punt duidelijk te maken, iets wat goed werkt en verfrissend is voor een komedie serie. Ben benieuwd wat hij met een tweede seizoen gaat doen.

Als metalhead en rock liefhebber heb ik me hier erg mee vermaakt. Het is leuk om door de geschiedenis van het genre te gaan en om te zien hoeveel verschillende stijlen er uiteindelijk uit voortvloeien. Helaas is drie kwartier te kort om echt diep op de genres in te gaan en gaan ze regelmatig in sneltrein vaart erdoorheen. De serie focust zich erg op de bekende en grotere genres. Ook als dat betekend om Glam rock ruimte te geven. Dat Grunge en Nu-metal erin zitten is dan ook logisch aangezien die echt groot zijn geweest voor een periode. Alleen de laatste drie afleveringen gaan in op wat minder grootse sub-genres.

Als groot liefhebber van de progressive rock/metal viel het me vooral in die aflevering erg op dat ze enkele artiesten helemaal niet benoemen. Ansich logisch gezien de beperkte tijd en het feit dat ze zoveel mogelijk willen benoemen. Daar ligt voor mij het grootste probleem met de serie, ze hadden makkelijk de afleveringen langer kunnen maken om wat meer de diepte in te gaan. Het lijkt er nu regelmatig op dat ze zo veel mogelijk bands willen benoemen en interviewen. Met als resultaat dat het allemaal wat oppervlakkig blijft.

Ook gaat de serie erg in op de hokjes terwijl veel bands, vooral binnen de progressieve hoek veel meer over de verschillende sub-genres gaan. Zo miste ik bijvoorbeeld Opeth die in de helft van al hun bokjes geplaatst kan worden. Het is logisch voor de mensen die minder bekend zijn met metal. Maar het werkt wel erg naar het stereotype. Terwijl veel bands zich hebben doorontwikkeld en invloeden vanuit verschillende genres gebruiken.

Tegelijkertijd mist de serie ook nog wel wat genres. Te denken aan Doom metal en Kawaii metal (geen favoriet maar wel interessant). Ook Post-metal en al helemaal Metalcore bieden interessante opties. Er had zeker meer uit gehaald kunnen worden. Maar voor mijn gevoel zijn de makers meer fan van de oudere stijlen dan de vele door ontwikkelingen. Iets wat ook uit hun andere docu's blijkt.

Maargoed ik heb me er prima mee vermaakt, er is veel heerlijke muziek te horen en hier en daar krijg je een interessante inkijk in die wereld. En het is een goede reden geweest om wat bands eens op te zoeken en een kans te geven.

PS: beek0369 Extreme metal wordt gebruikt als verzamelnaam voor onder andere Death-metal en grindcore. Het is ook geen genre zo ver ik weet.

Een van de weinige series waar ik de hele boel zo snel mogelijk uitkijk. Dit seizoen gaat een stuk trager dan het eerste, maar is er zeker niet minder om. Er is meer aandacht voor personage's (zoals de familie Escobar) dat zorgt ervoor dat een aantal veel verder uitgediept worden terwijl er ook andere personage's meer aandacht krijgen. Met het einde in gedachten en de afgelopen teaser voor seizoen 3 is dat ook niet gek natuurlijk.

Ik heb weer genoten in ieder geval. De hele situatie rond Pablo zijn familie is fascinerend, ook dat zijn uiteindelijk maar gewone mensen. En de jacht die telkens dichterbij komt maar hem niet kan pakken blijft boeien. De nieuwkomers in Los Pepes schudden de boel weer even hard wakker en daar slaat de semi documentaire stijl weer goed bij aan.

4.5*

Een snelle luchtige snack is dit geworden. Volgens mij missen er nog 13 afleveringen van dit seizoen. Deze eerste 7 afleveringen voelen vooral als een introductie en inleiding. Het stopt dan ook voordat het echt interessant wordt. Het is jammer dat dit soort korte seizoenen/delen zo verspreid worden. Want dit nodigt niet uit om de vervolgen hierop te gaan kijken.

Qua animatie is het prima te doen, maar nergens bijzonder. Het is vrij vlak en simpel en dat is vooral bij de kaiju erg jammer. Deze zien er nu bijzonder generiek uit. Ook de wereld is niet meer dan een verlaten woestijn en een verlaten stad. Het zijn erg inspiratieloze plekken. Daardoor komt alle aandacht op de personages en het verhaal te liggen. Wat helaas niet al teveel voorsteld.

Het is jammer want ik kan van beide films erg genieten. Het is een interessante wereld die ze in deze serie mooi kunnen uitdiepen. Vooral op menselijk aspect en niet op het wereld redden niveau. Helaas weten deze 7 afleveringen daar nog niet echt wat mee te doen.

Ik kan aanraden om deze NIET direct achter Band of Brothers te gaan kijken. Waarom? niet omdat deze nu zo slecht is, maar omdat de emotionele band die je met Easy Company had hier minder sterk aanwezig is.

Dat wil niet zeggen dat het niet aanwezig is, Voornamelijk de ontwikkeling van Sledge raakt me (het moment dat hij thuis de breakdown kreeg bracht die brok in de keel weer naar boven). Daarnaast hebben we Leckie die voornamelijk leuk is om naar te kijken en Basilone waar we eigenlijk te weinig mee van doen hebben om een grote impact te hebben. Het grootste probleem hier is namelijk dat ze niet in een en hetzelfde team oppereren maar afzonderlijk van elkaar. Dat zorgt ervoor dat de band binnen het team minder sterk naar voren komt aangezien het team voornamelijk bijfiguren zijn. In tegenstelling tot Band of Brothers krijgen zij niet een aflevering om je met het personage te laten binden.

De gruwelijkheden van de oorlog zijn er echter niet minder om. En de impact op de personages is zeker aanwezig. Daarnaast zien we hier een oorlog die hier nooit echt goed aan bod gekomen is, tenminste in mijn geval, zo heeft geschiedenisles voldoende geleerd over de oorlog tegen de Duitsers maar is Japan maar één keer genoemd (Waar alleen Pearl Harbor, Hiroshima en Nagasaki behandeld werden). Het is daarom wel fijn om te zien dat die oorlog ook aandacht krijgt.

Opnieuw een serie die de waanzin en gruwelijkheden van oorlog goed in beeld brengt. Persoonlijke ontwikkelingen zitten er zeker in maar hebben niet altijd de impact die je zou willen. De rustpunten (met name Melbourne) en de love story van Leckie voegen weinig toe en hadden niet gehoeven. Daar staat tegenover dat de rest een rit is van pure waanzin en gruwelijkheden.

Uiteindelijk haalt het niet het niveau van Band of Brothers wat voornamelijk door de mindere emotionele band komt. Het gevolg is dat de impact minder is. Echter zit ook deze serie sterk in elkaar en komt de waanzin van de oorlog goed over.

4.5*

Het beste van Daredevil seizoen 2 heeft eindelijk zijn eigen serie. Veruit de serie waar ik het meest naar uitkeek van Marvel. In Daredevil kwam al naar voren wat het doel zou zijn en wat zijn geschiedenis is. De grote vraag was daarom of ze dat goed in 13 afleveringen konden verwerken. Helemaal gelukt is dat niet, zo halverwege kakt het wat in en lijkt het wat uitgerekt te worden. Tel daar enkele subplotjes bij op en de 13 afleveringen zijn gevuld. Een van die subplotjes had er makkelijk uit gekund (een jonge veteraan die de oorlog niet achter heeft gelaten) maar toont wel de kern van The Punisher als personage. Vervelend waren ze daarom ook niet.

Verder is The Punisher een vreemde in de Marvel series. Dat komt onder andere door de hardheid waarmee The Punisher opereert. In tegenstelling tot de andere is het doel hier om iedereen af te maken, niet alleen de grote baas maar letterlijk iedereen die er iets mee te maken heeft. En dat doet The Punisher natuurlijk volledig in zijn eigen stijl. Dat is direct nummer twee, hij heeft geen superkrachten (hoewel hij de hoeveelheid verwondingen vrij makkelijk te boven komt) terwijl de andere dat wel hebben.

Nummer drie is het persoonlijke verhaal wat verteld wordt. Bij de andere Marvel series wordt het allemaal persoonlijk gemaakt, maar de impact is toch heel anders. Frank Castle's geschiedenis de enige reden voor zijn actie, hij heeft geen doel om alle misdaad te bestrijden of om iedereen te helpen. Het gaat hem alleen om de mensen om wie hij geeft. Daarnaast is deze geschiedenis ook wel het meest tragisch van de 5 ‘helden’. Dat maakt de sfeer ook heel anders. Veel grauwer, harder en bijzonder on point met betrekking tot wapens en aanslagen.

Verhaal technisch zal er vast wel iets op aan te merken zijn, ik heb echter geen storende factor gevonden. Ook de subplotjes werken goed. De geschiedenis is natuurlijk ook vrij tragisch. Zijn vrouw en kinderen worden op klaarlichte dag vermoord door dezelfde mensen waar hij zijn leven voor geriskeerd heeft. Het maakt zijn redenatie en gedachtegang begrijpelijk.

De actie is daarom ook erg hard. Hier geen nette martial arts maar veel knalwerk waarbij het vaak vrij simpel gehouden wordt. De bruutheid van de actie komt voornamelijk aan het eind naar voren waar hij zijn oude baas volledig mishandelt. Dat staat in schril contrast met eerdere acties waarbij hij iemand simpelweg door zijn kop schiet omdat hij toch niets te melden heeft. Het toont ook direct dat zijn acties voor hem persoonlijk zijn en zodra de mensen die ertoe doen in beeld komen verliest hij subtiliteit uit het oog. Het zijn echter geen memorabele scene’s (hoewel de laatste best wel is blijven hangen). Een visueel spectaculaire vechtscene zoals Daredevil had heb ik hier niet kunnen vinden. Erg is dat trouwens niet.

Ik kan rustig zeggen dat de serie niet verveeld. Dat de verschillende personage’s ook allemaal wat te bieden hebben, hoewel sommige wel weer erg cliché zijn (de uiteindelijke badguy is zijn oude partner). En dat de 13 afleveringen snel voorbij waren. Samen met het eerste seizoen van Daredevil toch wel de beste van de marvel-netflix series.

Het was ook fijn om Karen page weer te zien. Vond dat altijd al een fijn personage en ze werkt hier ook erg goed. Wat ik mij echter wel heel erg afvraag is hoe dit nu doorgezet gaat worden. Zijn verhaal is hiermee klaar en ik zie hem de defenders eigenlijk ook niet zo snel helpen. Tevens heb ik het idee dat als hij aan het eind dood gegaan was (wat helemaal niet zo gek is met de verwondingen die hij opgelopen heeft) de serie een krachtigere afsluiting had gehad. Maar ‘I’ll See you red’ moet natuurlijk nog wel waargemaakt worden.

Ik wil trouwen ook de intro nog even benoemen. Waar ik bij de andere series de intro snel doorzet heb ik dat hier totaal niet gedaan. Een visueel mooie intro met een erg fijne track die direct de toon zet voor de serie. Ook hiermee staat hij gelijk aan Daredevil voor mij.

Overall een erg sterke, harde en grauwe Netflix-Marvel serie die eindelijk weer eens 13 afleveringen weet te boeien.

Uitkijken naar het tweede seizoen doe ik trouwens niet echt en dat heeft alles met het verhaal te maken. Ik heb sterk het idee dat de impact die hier is in het vervolg niet meer haalbaar is. Daredevil had namelijk precies hetzelfde probleem met zijn tweede seizoen.

Ondertussen ook afgerond, gaat toch snel met maar 10 afleveringen.

Het is weer een doldwaas, bizar en heerlijk seizoen. Het einde is toch best bijzonder waarbij Rick zich opoffert voor zijn familie. Dat laat toch wel zien dat er meer in hem zit dan de lakse dronkaard. Ik ben dan ook benieuwd hoe ze dat in het volgende seizoen op gaan pakken.

Het blijft een heerlijke serie.

Het minste seizoen tot dusver. Toch blijven de absurditeiten heerlijk om te zien en zit de humor goed in elkaar. Wel heb ik het idee dat ze wat in herhaling vallen waardoor het effect van de grap wat wegvalt of het soms nog voorspelbaar wordt. Het mag de pret echter niet drukken want de sneltreinvaart hebben ze er hoog inzitten.

Twee moment sprongen er voor mij echt uit. Het einde van aflevering 2 en de laatste aflevering. Beide zijn momenten dat Rick geconfronteerd wordt met zijn acties en gevolgen en is er een prachtig moment voor zelfreflectie. Het zijn rudimenten van de ontwikkelingen uit de voorgaande seizoenen. Ik hoop dan ook dat ze voor een vijfde seizoen daar weer wat meer focus op leggen.

Ondertussen de afsluiting gezien en ik ben niet volledig teleurgesteld, maar ook niet volledig tevreden. De film is eigenlijk een dwarsdoorsnede van de serie, inclusief filler momenten waarop iedereen even zijn dingetje mag doen. Ansich heb ik mij er nooit echt aan gestoord en vond het altijd wel geinig maar vaak ook wat te lang. Maar wetende dat ze het verhaal moeten afronden stoort het nu wel een beetje. Die 2 uur is namelijk erg kort om alles tot een eind te breien. Tegelijkertijd zijn het de slome momenten, waarbij iedereen van elkaars muziek geniet en er even geen vuiltje aan de lucht is, die de serie zo normaal en genietbaar maken.

Het verhaal wordt erg vluchtig verteld en het voelt bij vlagen wat afgeraffeld. Voornamelijk de manier waarop nieuwe ontdekkingen worden afgehandeld (het drone leger of de gasmasker man die schijnbaar een belangrijk persoon was om over die oracle achtige groep nog niet te beginnen). Daaruit merk ik dat ze de layout voor een derde seizoen al hadden, maar dit allemaal in veel kortere periode moesten afwerken. Het is echter wel weer typisch der Wachowski's om een erg tof concept wat matig uit te werken, dus het resultaat is wel zoals verwacht.

Met twee seizoenen en een afsluitende film heb ik mij prima vermaakt. De personage's zijn erg leuk en de clash tussen culturen en skills leveren mooie momenten op. Het concept blijft er gaaf, maar er wordt te vaak hetzelfde mee gedaan. Verder is het verhaal niet echt bijzonder maar wel erg functioneel. Het zijn uiteindelijk de personage's met hun persoonlijke problemen en het zichtbare plezier wat iedereen heeft die de serie maken. Dat maakte het altijd leuk om te kijken, het is daarom jammer dat de serie aan zijn eind is.

Ik hoop toch echt dat ze niet gaan afsluiten met dit. Dan hadden ze het nog beter na het derde seizoen kunnen laten liggen. Dit is een veel te gemaakt einde, alsof ze ineens bedachten 'nog eens drie jaar gaan klooien om intelligentie afleveringen te maken hebben we geen zin in, prop er maar een eind bij'. Die afsluiting is Sherlock onwaardig.

Ik heb het van het weekend nog eens bekeken en ik ga dit toch even aanpassen, niet alleen de minste seizoensafsluiting maar ook de minste aflevering. Ze zijn doorgeslagen in het 'intelligent' maken ervan. Het voelt niet vloeiend maar gepropt en opgedrongen.

Toch fascinerend dat ze een van de beste afleveringen kunnen maken (The lying Detective) en tegelijkertijd de slechtste (The Final Problem).

Voor mij part doen ze er 5 jaar over om nog eens drie afleveringen te maken, hiermee eindigen is stoppen op je zwakste moment. En Sherlock verdient veel beter. En dan nog eens bedenken dat er zolang naar uitgekeken is en dat dit dan Moriarty's end game was... Beter hadden ze de fans dat laten schrijven, die hebben soms bijzonder goede ideeën neergezet.

Hoe meer ik erover nadenk hoe slechter ik het ga vinden, het is puur vanwege The lying Detective dat dit nog op een voldoende komt.

3*

In aanloop van het tweede seizoen maar eens begonnen met Star Trek dit seizoen van Star Trek. Vroeger de oudere series wel veel gezien dus ik had hier wel zin in (nou ja oude, voornamelijk voyager veel gezien). Sowieso doet sci-fi het bij mij over het algemeen best goed. En Star Trek is dan toch wel een groot ding.

De serie heeft enkele afleveringen nodig om erin te komen, helemaal gezien je na 2 afleveringen feitelijk weer opnieuw begint. Maar met een interessant uitgangspunt (de oorlog en een als vulcan opgevoed mens) zit er best wat interessants in. Gooi er wat fantasy bij (de spore drive en parallele universums) en je hebt een leuk recept voor een sci-fi serie.

En dat is het ook, een leuk recept. De uitwerking had ik toch wel wat beter verwacht. Zo halverwege het seizoen voelt het meer als een case of the week gevalletje. met als doel elke aflevering een grote climax of cliffhanger te hebben. Tevens wordt er getracht wordt om veel verschillende en personage's verhaallijnen op te zetten. Maar nergens wordt het lekker uitgewerkt. Het hele gedoe met de klingon die in over gezet is in een mensenlichaam komt uit het niets en voegt nergens iets toe. De vereniging van de klingons was in het begin nogal belangrijk, maar stelt uiteindelijk niets meer voor om goed af te ronden. Het hele parallele universum is leuk gevonden maar is er alleen maar om een personage terug te halen om haar er even later weer uit te schrijven (gelukkig). Oh en om natuurlijk nog even wat schokkerige en lastige te volgen gevechten te laten zien. Daarnaast is de hoofdpersoon verrekte dom bezig met haar vulcan opleiding, maar dat gooien we uiteindelijk gewoon op haar menselijke kant. Ondanks dat er zo hard wordt geprobeerd om haar als een vulcan over te laten komen.

De 15 afleveringen waren vermakelijk, maar nergens had ik het idee naar Star Trek te kijken. Het voelde allemaal meer als een b-serie. Wat trouwens ook niet meehielp waren de overduidelijke reclame blokken die eruit geknipt zijn. De fade to black voor de reclame en de halve herhaling daarna zijn simpelweg storend. Helemaal gezien er vaak een kleine climax gezocht wordt om de spanning te houden en dat het 2 keer per aflevering voorkomt.

Het einde vond ik trouwens echt bedroevend slecht. De speech was absurd en het was totaal onlogisch dat zij dat deed. Eerst als het ergste uitschot van de federatie worden gezien en uiteindelijke een 'sentimentele' speech mogen houden als held. Donder toch op. Het maakte haar al vreemde persoonlijke ontwikkelingen nog vreemder. Alsof zij het allemaal opgelost heeft. Het feit dat er een klingon/mens op haar verliefd wordt en toevallig de belangrijke klingon is die de klingons gaat verenigen, en dat zijn verplichte wederhelft van een 4 minuten durende romance uiteindelijke degene is die de klingons verenigt en de oorlog stopt, dankzij de relatie van het hoofdpersonage met de klingon/mens is complete onzin natuurlijk. Hoe meer ik erover nadenk hoe belachelijker al die verhalen eigenlijk worden. Oh en dan hebben we de verplichte sneek peek voor seizoen 2 nog, met Pike en the Enterprise.

Het is grappig dat veel hiervan allemaal opkomt na het kijken. Tijdens het kijken had ik hoogstens dat het deed denken aan The Expanse, een serie die met veel dezelfde uitdagingen zit maar dit wel boeiend en coherent geheel van weet te maken. Of dat de domheid van Michael en haar keuzes stoorde.

Maar hoe meer ik er nu over na denk hoe slechter het voor mij word. Qua acteerprestaties is het prima, de aankleding en het design zijn zoals verwacht en grafisch is het ook goed te doen. Maar de sfeer ontbreekt en het verhaal is er eentje van teveel toevalligheden en domme keuzes. Het is lang geleden dat dit mij zo stoorde in een serie maar van Star Trek verwacht ik toch echt veel meer.

Ik hoop dat de makers nog even goed gekeken hebben naar de oude Star Trek series en naar The Expanse. Hopelijk is het tweede seizoen dan een stuk beter, maar dit is het gewoonweg niet.

2*

In navolging van The Clone Wars ben ik ook met deze begonnen. Maar dat is toch echt een flinke stap terug. De animatie oogt flink goedkoper. Nu had ik niet dezelfde kwaliteit verwacht als het laatste seizoen van The Clone Wars. Maar dit is wel echt een flinke stap terug. Ook de keuze om om voor een erg generieke stijl te gaan helpt niet mee. Bij The Clone Wars deed de unieke stijl nog aanvoelen alsof er aandacht aan besteed was. Hier ziet het eruit als 13 in een dozijn serie.

Ook verhaaltechnisch stelt het allemaal weinig voor Waar The Clone Wars nog interessante en bij vlagen zware thema's behandelde valt dat hier flink tegen. Het voelt allemaal als een feelgood opzetje van de rebellen en semi Jedi.

De personage's zijn stereotype en eendimensionaal. Diepgang ontbreekt waardoor de interesse snel afneemt. De humor is hier, nog meer dan in The Clone Wars erg kinderlijk. Regelmatig komen er bekende personage's voorbij die erin lijken te zitten voor de fanservice. Want afgezien van Tarkin voegen ze eigenlijk niets toe.

Net zoals The Clone Wars is het begin van ondermaats niveau. Echter wist die serie wel enkele interessante personage's en verhaallijnen te introduceren. Hier is dat niet het geval en voelt de wereld erg klein aan. De drang om door te kijken is volledig afwezig. Het is de wetenschap dat in de latere seizoenen nog enkele interessante personage's langskomen dat ik de rest een kans geef. En misschien weet de serie eenzelfde opleving te krijgen als The Clone Wars had. Hoewel ik daar weinig hoop op heb.

Het tweede seizoen bevalt beter dan de eerste, maar dat ligt niet aan de animatie. Deze blijft goedkoop en simpel aanvoelen. Dat is onder andere te merken in de kale en saaie landschappen die te zien zijn. Ook de gevechten missen impact. De hoeveelheid personages met een pet of helm voor het gezicht is groot. Waar bij The Clone Wars nog moeite werd gedaan om alle Clones een persoonlijkheid mee te geven gaan ze hier voor anonimiteit. Wat waarschijnlijk te maken heeft met een beperkt budget voor de animatie.

Gelukkig is het verhaal en de ontwikkeling van de personages een stuk beter. Hoewel dat grotendeels komt door de komst van enkele bekende personages. Gaandeweg krijgen we wat meer informatie over de geschiedenis van de crew en komen ze ook nog eens in enkele interessante situaties terecht. Er wordt in dat opzicht veel gedaan voor als fundering voor de verdere uitwerking. The Honorable Ones is daar een mooi voorbeeld van.

De serie eindigt met een knal. De laatste twee afleveringen zijn erg sterk en interessant. Wat vooral komt door Ahsoka, Vader en Maul, wat een heerlijk personage blijft dat toch. Het is echter een zwaktebod van de serie dat oude bekende die een bijrol hebben de show stelen.

Met het tweede seizoen weet de serie een stap vooruit te zetten. En het is mooi om een verbreding van de wereld van Star Wars te zien.

Het derde seizoen weet niet de kwaltiet vast te houden waar de tweede eindigde. De twijfel van Ezra tussen de Light & Dark side hebben we ondertussen vaker gezien en wordt nergens interessant. En dat geld eigenlijk voor de gehele serie. Waar het tweede seizoen aardig wat interessante opzetjes heeft gegeven wordt dat hier vrijwel niet uitgewerkt. Alleen Kanan lijkt nog wat te groeien als personage maar de rest blijft heel erg hangen. Het maakt dat de personages meer gaan irriteren dan dat ze interesse opwekken.

Dit seizoen is er de introductie van Thrawn. Een erg interessant personage met veel potentie. Helaas is hij hier voornamelijk een rondwandelende dreiging zonder daadwerkelijk iets uit te voeren. De paar keer dat hij iets mag uitvoeren weet hij dat met de nodige dreiging te doen, helaas blijkt dan dat ook hij niet opgewassen is tegen een paar rebels, waardoor zijn dreiging eigenlijk volledig teniet gedaan wordt. Terwijl hij zo’n beetje de meestersstrateeg moet voor stellen van The Empire. En daarmee kom ik weer op een vergelijking met The Clone Wars. Want ook daar zaten enkele goede strategen in, maar die wisten wel de dreiging en kunde over te brengen. Het is jammer dat het ze hier in de serie maar niet wil lukken om dat goed uit te werken.

Gelukkig hebben we ook nog de verhaallijn van Maul. En dat is toch wel een erg fijne verhaallijn. Vooral Twin Suns weet daarin indruk te maken. Het is helaas ook die aflevering waarin een probleem van de serie pijnlijk duidelijk wordt. Want waarom moet het merendeel van die aflevering bestaan uit een rond rennende Ezra die nu in het derde seizoen en meerdere ervaringen met Maul nog steeds niets geleerd heeft. Het stoort en verpest een prachtig moment in de verhaallijn van Maul. Het slot met Obi-Wan is namelijk heerlijk en het is prachtig om te zien hoe Obi-Wan de overgang maakt tussen de jonge en oude versie. Van mij had die hele aflevering daaraan gewijd mogen worden. Ezra voegt namelijk niets toe en deze ervaring voegt ook niets toe aan zijn, toch al afwezige ontwikkeling.

Het derde seizoen is daarmee een seizoen wat de beloftes niet weet waar te maken. Er wordt hier niet doorgebouwd op de ontwikkelingen die het vorige seizoen opzette. Sterker nog ze lijken niets geleerd te hebben. Alleen Kanan lijkt echt iets te leren, maar dat moest ook wel gezien het einde van het vorige seizoen. Het is teleurstellend dat dit het vervolg van The Clone Wars is. Waar die serie meermaals volwassen thema’s behandelde en niet bang was om risico’s te nemen doet Rebels dat helaas niet. Het is zonde want ook hier zit genoeg potentie en weten ze de wereld van Star Wars te verbreden.

Dit seizoen bevat enkele leuke en mooie momenten, net zoals het vorige seizoen. Maar ze stijgen nergens boven het kinderlijke niveau uit. Alle 'helden' overleven alles en de slechteriken verliezen constant. Het doet afbreuk aan elke vorm van dreiging die The Empire heeft, we zien daar namelijk niets van terug. Dat was een minder groot probleem geweest als de hoofdpersonages dan nog interessant waren, maar ook dat is niet het geval. Saai, eendimensionaal en zelfs compleet ongeloofwaardig (Sabine krijg dit seizoen eindelijk wat meer uitdieping, maar dat is zo idioot veel dat ik me begon af te vragen hoe oud ze dan is. Blijkt ze 16 te zijn ten tijde van de serie waarmee haar gehele achtergrond direct niet meer geloofwaardig is.) zijn ze. Nee de serie is verre van boeiend en heeft opnieuw een oude bekende nodig om nog interessant te blijven.

Het vierde en laatste seizoen doet hetzelfde als de vorige seizoenen. En weet daardoor ook niet boven zichzelf uit te stijgen. Er zijn enkele momenten dat de serie weet te boeien, maar ze weten het niet vol te houden. De ontwikkelingen zijn nog steeds minimaal en voelen in het geval van Sabine erg ongeloofwaardig. Het ergste dit seizoen zijn echter de slechterikken. Thrawn is aanwezig, maar daar is dan ook alles mee gezegd. We krijgen daarvoor in de plaats een ‘assassin’ die veruit de minst boeiende slechterik van de serie is.

Rebels is duidelijk een serie puur voor kinderen. Waar The Clone Wars een bepaalde volwassenheid meebracht mist Rebels dat volledig. Hoewel het leuk is om een stukje verbreding van het Star Wars universum te zien, is het jammer dat ze hier niet meer mee gedaan hebben.

Dit seizoen is voor mij het kantelpunt geweest. De verhaallijn met Ventress, de nightsisters en de hints naar de terugkeer van Maul zijn heerlijk om te volgen. Helaas wordt dat gevolgd door een wazig verhaal over Father die de balance in the Force behoud en Anakin die hem moet opvolgen. Veruit het zwakste deel van het seizoen.

Hier en daar zitten echter nog meer mooie momenten. Het uitdiepen van de verschillende Clones bijvoorbeeld en de stukken met Ahsoka doen goed. Echt hoogstaand wordt het niet, maar het geeft meer diepte aan de personages.

De serie zet hier de stijgende lijn door. Het begin heeft even tijd nodig, maar met de introductie van Krell gaat de kwaliteit ook omhoog. Erg interessant om te zien hoe de Clones het beleven en hoe ze eigenlijk vast zitten in hun programma. Ondertussen bied Krell een mooi beeld dat lang niet alle Jedi zo goed bezig zijn.

Ook de verhaallijn waar Obi-Wan undercover gaat was erg tof om te zien. Hoewel ik het niet geheel in het verhaal vond passen om dit door hem te laten doen lever het wel enkele mooie momenten op. Tot slot waar ik echt op heb gewacht. De aanval van Grievous op Dathomir, de introductie van Maul (toch wel een persoonlijke favoriet van de franchise) en de ontwikkeling van Ventress zijn erg sterk. Daarmee weet dit seizoen meer sterke verhalen achter elkaar te leveren dan de voorgaande seizoenen.

De serie doet hier even een stapje terug in kwaliteit. Het begin haalt het niet bij de latere afleveringen en voelen wat verplicht aan. Het levert wel mooie ontwikkelingen op voor Ahsoka. Het stuk met de padawans die hun lightsaber moeten maken is vermakelijk maar voelt wat verplicht aan als Hondo erbij betrokken raakt. Helaas krijgen we hier ook weer een trage verhaallijn met droids die niets toevoegt.

Gelukkig keert Maul hier weer terug en dit keer in combinatie met de Mandalorians. Het levert mooie beelden op en geeft een reden om The Emperor in actie te mogen zien. Ik heb daar optimaal van genoten.

De volgende verhaallijn is echter nog sterker. Het onderzoek van Ahsoka en Anakin naar de aanslag op de Jedi Temple levert een prachtig voorbeeld van het falen van de Jedi Order op. Met als afsluiting dat Ahsoka de boel niet meer vertrouwd.

De laatste twee verhaallijnen worden ook erg geholpen door de betere kwaliteit in de animatie. De beelden en vooral de gevechten zijn regelmatig een genot om te zien. Het is jammer dat de serie zo lang nodig heeft om tot deze kwaliteit te komen. En dat er nog regelmatig filler episodes te vinden zijn. Gelukkig staan daar wel boeiende en uitgewerkte personages tegenover.

In tegenstelling tot de voorgaande seizoenen begint deze wel sterk. De focus op de clones en de ontdekking dat er iets grondig mis is wordt sterk gebracht. Het geeft een mooi inzicht in de partijen die allemaal onder The Emperor zijn macht staan. Dat wordt verder uitgewerkt in de volgende verhaallijn waar de Banking Clan centraal staat. Het is niet de meest boeiende verhaallijn, maar geeft wel meer inzicht in wat The Emperor allemaal in werking heeft gezet om de volledige macht te krijgen. Het zijn onderdelen die in de films niet veel aandacht krijgen, maar hier zeker een fijne toevoeging zijn. Het geeft de serie een stukje meerwaarde als aanvulling op de films. De laatste verhaallijn is een avontuur van Yoda die dieper ingaat op de Force en de mogelijkheden ervan. Het levert enkele mooie beelden op en ook hier ziet de actie er heerlijk uit. Tussendoor nog wat filler met Mace Windu en Jarjar dat best gemist kan worden.

De latere seizoenen zijn vooral te prijzen over de kwaliteit in animatie. Hoewel de animatie stijl mij niet helemaal ligt is de kwaliteit wel steeds beter geworden. De actiescenes en lightsaber gevechten zien er indrukwekkend uit. Het maakt het een genot om naar te kijken. Helemaal in combinatie met de achterliggende kennis van de films. De serie versterkt de films in dat opzicht geweldig.

De eerste verhaallijn is een mooie doorzetting van eerder verhalen in de serie. De focus op de Clones maakt ze meer dan simpelweg kanonnenvoer wat ze in de films zijn. Hoewel het verhaaltechnisch niet het meest hoogstaande stuk is, weten Rex en Echo zeker te boeien. Het levert daarnaast enkele prachtige beelden op. Het is duidelijk te zien dat de kwaliteit voor dit seizoen ook weer omhoog is gegaan. De gevechten in de ruimte en exploderende schepen zien er fenomenaal uit.

De tweede verhaallijn is helaas weer een stapje achteruit. Het is niet slecht, maar voelt vooral onnodig aan. Het is weinig boeiend en doet iets teveel aan Solo denken. Er is een moment van opleving als de gevolgen van de acties van de Jedi worden behandeld, maar daar wordt helaas te weinig mee gedaan. Dankzij de uitstekende animatie dit seizoen ziet het er allemaal prachtig uit. Maar het staat in schril contrast met de verhaallijn die hierop volgt.

De derde en afsluitende verhaallijn is namelijk een van de beste momenten die Star Wars weet te bieden. De toon is van het begin af aan een stuk serieuzer en al snel wordt duidelijk waarom. We zitten namelijk midden in de film Revenge of the Sith. De inleiding met Maul is heerlijk om te zien en levert de beste light-saber gevechten van de serie die zich makkelijk kunnen meten met het werk in de films. Het zijn echter de laatste twee die de grootste impact maken. De uitvoering van Order 66 raakt ook Ahsoka. Rex en zijn team die speciaal voor Ahsoka hun helmen hebben geverfd keren zich tegen haar. Het levert een prachtig en pijnlijk moment. En dan hebben we natuurlijk ook nog Maul die zich eventjes mag uitleven, ditmaal zonder light-saber maar dat lijkt hem niet te deren.

Met dit seizoen weet de serie serieus indruk te maken en de liefde voor star wars weer aan te wakkeren. De laatste vier afleveren behoren tot de beste momenten van Star Wars. Iets wat de makers zelf ook gerealiseerd moeten hebben. De hele presentatie is gemaakt om op het grote scherm te zien. Iets dat ik er zeker voor over gehad zou hebben. Het prachtige einde, waar Ahsoka tegenover de helmen van haar troopers staat is aangrijpend. Het geeft een prachtig einde aan een serie die van ver is gekomen. En het doet verlangen naar meer.

Het is daarom jammer dat Disney het in serie vorm wel kan (ook the Mandalorian is erg sterk namelijk) maar in film formaat maar niet weet waar te maken.

Zo dat was weer genieten zeg, heerlijke serie blijft het. Steve en Dustin zijn toch wel mijn favorieten in de serie, heerlijke chemie hebben die twee. De komst van Robin werkt erg goed, echter Erica weet voornamelijk te irriteren. Gelukkig blijft de rest van de groep wel boeien. Ook leuk om te zien dat ze wat meer aandacht aan de relaties geven, hoewel bij vlagen inderdaad wat soap-achtig word. Voornamelijk tussen Joyce en Hopper voelt het erg geforceerd.

Het hele plot omtrent de russen voelt erg cliche, begrijpelijk voor de jaren 80 maar na twee seizoenen met slechte wetenschappers had van mij wel wat anders gemogen. Gelukkig wordt het nergens dusdanig storend. Wel leuk was de 'schwarzenegger' badguy.

In zijn geheel iets minder dan het vorige seizoen. De serie blijft wel ontzettend leuk om te kijken, al is het alleen al vanwege de sfeer, stijl en muziek. Wel hoop ik dat ze het niet teveel gaan uitrekken.

Dit seizoen laat goed zien waar de kracht van de serie zit, namelijk de groep zelf. Zelfs als het verhaaltechnisch allemaal erg slap wordt, de grappen een parodie van zichzelf worden en de progressie van personages teniet gedaan wordt blijft de groep boeiend om naar te kijken. Toch is duidelijk dat dit seizoen er een teveel is.

Wat doe je als de acteurs de serie verlaten, juist nieuwe mensen (her)introduceren. Helaas werkt dat totaal niet. Randy is een te gemaakt personage en Leo werkt bij vlagen als bij-personage. Helaas krijgen beide teveel aandacht in de serie. Dat daarnaast de personages van rol veranderen of terug vallen in hun oorspronkelijke rol maakt het er allemaal niet beter op. Het is ook zeker niet gek dat de eerste paar afleveringen en de afsluiter de beste afleveringen van het seizoen zijn.

That 70s Show is duidelijk te lang doorgegaan en eindigt daardoor met een slappe hap.

Erg simpele serie die prima vermaakt. De stijl vind ik wel wat hebben, hoewel het detail niveau wel erg wisselend is. Het detailniveau van de transformers is vrij groot, maar de omgevingen zijn vaak erg vlak. Ook de gezichten en bewegingen van de transformers komen niet overeen met het uiterlijk. Verhaaltechnisch gaan ze gelukkig wel iets verder dan alleen goed tegen kwaad, beide kanten bieden interessante personages en inzichten in de oorlog. Grootste irritatiepunt is echter de voice-acting. Het is absurd hoeveel pauzes er tussen de woorden zitten. Alsof ze tijdens het inspreken de tekst pas te zien kregen. Iets wat ook blijkt uit het gebrek aan pakkende stemmen, als je even niet oplet lijkt het allemaal dezelfde persoon te zijn die aan het woord is.

IK ben afgezien van de Bay films en een enkele aflevering van de oude serie niet bekend met de lore. Het is dan ook best prima te volgen hoewel ik wel het idee heb dat wat meer achtergrond kennis gewent is.

Ach ik heb me er prima mee vermaakt.

Verlengde van het eerste seizoen, inclusief de zelfde pro's en cons. Wel eens met @horizons datde afleveringen all over the place zijn. Ik heb hier ook helemaal het idee dat je voorkennis van zaken moet hebben. En Optimus Prime is hier wel een van de domste personages die op geen enkele manier laat zien als leider de moeilijke keuzes te kunnen maken. Elke keer als hij Megatron in vizier heeft besluit hij niets te doen (of hem zelfs te helpen) waarna Megatron weer tekeer kan gaaan en daar uiteraard weer in faalt.

Gelukkig zijn het maar 6 afleveringen dus de drie uur is snel voorbij. De korte speelduur heeft een positief effect op het vermaak in ieder geval.

En dat was het derde deel in deze trilogie. Hoewel de deur voor een vervolg natuurlijk wagenwijd open is gelaten.

het niveau van de vorige twee delen worden niet gehaald. En de trage, matige en soms ronduit slechte acteerprestaties beginnen steeds meer te storen. Alsof ze nog meer pauzes tussen de woorden wilden hebben. En dat ook allemaal zonder enig gevoel. Visueel spreekt de stijl me wel aan. Maar dat blijkt vooral te werken bij de autobots. De dinobots zien eruit als goedkoop namaakplastic zonder enig detail. En steekt daarbij in sterk contrast af met de rest. Dat het zich ook allemaal in een donkere, grauwe inspiratieloze omgeving afspeelt werkt ook niet mee.

Verhaal technisch is het cliché op cliché en begint het hier echt vermoeiend te worden. Elke keer wordt er iets tevoorschijn getoverd om wat proberen toe te voegen. Waarbij ze per aflevering nog snel wat personage's en acties erin willen verwerken want ze hebben er maar zes. Verrassend genoeg voelt de serie wel enorm traag aan.

Ondertussen afgerond en eens met wat hiervoor al gemeld is, de latere afleveringen zijn beter. Alle lijntjes van iedereen groeien naar elkaar toe om uiteindelijk bij elkaar te komen.

Toch stoorde de climax mij wel een beetje. Vooral omdat het compleet onnodig was en ontstaan is door volledige onkunde en domheid. Als iedereen eventjes zijn eigen ontwikkeling van het seizoen in gedachte had gehouden hadden ze direct begrepen dat het opsluiten van Vanya met haar krachten niet slim is. Alleen Allison lijkt dat te begrijpen maar wordt door de domme kracht in bedwang gehouden. het voelde daardoor als een slap excuus om dit einde te creëren.

Uiteindelijk moet de serie het vooral hebben van de bizarre personages en hun eigen problemen die ze op elkaar afreageren. Maar met de groei belooft seizoen twee ook leuk te worden.

Het heeft een kleine 5 jaar geduurd voordat ik eindelijk de rest van het seizoen heb gezien. Ben de serie eigenlijk snel uit het oog verloren toen. begin deze maand weer opgepakt nadat ik het een en ander las over het einde van de serie. En weer van voor af aan begonnen. Het eerste wat me daarin opvalt is dat ik er nu heel anders naar kijk dan dat ik toen deed. Zo vind ik de verhaallijnen in Engeland vele malen interessanter dan vroeger. En de tweede helft van dit seizoen heeft daar erg sterke momenten in.

Bjorn groeit en lijkt ook steeds meer op Ragnar. Vooral de drang om nieuwe landen te ontdekken heeft hij overgenomen. Terwijl zijn andere zonen dat een stuk minder hebben. Daarvan valt eigenlijk alleen Ivar echt op die er een meedogenloze instelling op na heeft gehouden. De andere drie zonen zijn niet bijzonder interessant en hebben ook niet echt een eigen karakter. Hopelijk wordt dat in het volgende seizoen verder uitgewerkt.

De momenten met Ragnar leveren nog een aantal erg sterke dialogen op. Vooral de momenten met Ecbert zijn enorm sterk en zij laatste moment met de ziener. En zijn invloed op andere personages wordt duidelijk gevoeld. Waarbij vooral Floki opvalt.

Ik blijf wel bij mijn eerdere cijfer, zowel in de eerste helft als in de tweede helft zitten er momenten die niet lekker werken en mij uit het verhaal trekken.

Heb alles nu gezien en ik kan er kort over zijn, het is vermakelijk. Ze gebruiken de naamsbekendheid om clichés te vertellen. De nadruk ligt op racisme, helemaal in het begin. Richting het einde komt er een verhaal bij over een dochter die zo graag wil bewijzen beter te zijn dan haar vader en eigenlijk zijn goedkeuring en acceptatie wil. Tussendoor hebben we Ozymandias die graag vereerd wilt worden maar erachter komt dat daar geen zak aan is. En dr Manhatten wil graag als mens leven. Dat is het wel zo'n beetje. Oh en er wordt een paar keer iets over maskers dragen geroepen, want dat moet toch wel bij een serie die Watchmen heet.

Eerlijk gezegd had ik hoge verwachtingen hiervan en die zijn bijna nergens ingelost. Alleen qua stijl weten ze het wel te doen. Verder verdient dit in mijn opzicht nergens de naam Watchmen en doet het de comic ook geen eer aan. En dat terwijl er toch echt wel goeie dingen inzitten. Zo is aflevering 6 bijzonder sterk gedaan. Maar met andere dingen zoals het dragen van maskers, het gebeuren omtrent Ozymandias en zelfs het onder de mensen leven van dr Manhattan wordt weinig verkend. Terwijl dat best interessante onderwerpen zijn.

Verder doet de serie vooral aan interessant doenerij. De eerste helft van de serie zijn ze druk bezig om veel vaagheden en vragen op te werpen in de hoop dat het mysterieus wordt. Om in de tweede helft van de serie te focussen om maar zoveel mogelijk verrassingen erin te proppen. Elke aflevering moet weer opnieuw verrassen lijkt wel.

Nee dit is niet de serie geworden waar ik op gehoopt had. Maar slecht is die allerminst. De aankleding en het design is heerlijk en qua acteerprestaties valt er niets te klagen. Zelfs de soundtrack zit vol parels. Het is daarom zo jammer dat het verhaal niet pakt en vooral erg cliché voelt. Misschien dat ze dat in een volgend seizoen wel goed weten uit te werken, mocht dat er komen.

Het seizoen is wel een gevalletje case-of-the-week in de eerste helft. Pas in de tweede helft komt alles samen en begint het verhaal wat meer vorm te krijgen. Dat er wordt gespeeld met tijd wordt al snel duidelijk, hoewel ze de sprongen in de tijd wel iets beter hadden mogen aanduiden dan dat er tussen neus en lippen door gezegd wordt dat ze al maanden verder zijn. Wel mooi hoe ze aan het eind weer terug komen bij het begin.

Verder heb ik me prima vermaakt hiermee. Alleen de verhaallijn van Yennefer stoorde mij wat, maar dat is meer vanwege haar arrogante personage. Cavill weet Geralt heerlijk neer te zetten. Ik was vooraf wat sceptisch en hoewel hij er in mijn optiek nog steeds wat te ongehavend uitziet voor een monsterjager, weet hij zeker te boeien. Ciri is vooral interessant maar heeft te weinig te doen om echt indruk te maken.

Qua worldbuilding wordt er vanuit gegaan dat mensen kennis hebben, aangezien ik die niet heb zitten er veel namen, termen, volken en plaatsen bij die nog wat uitleg nodig hebben. Toch voelt de wereld erg realistisch en gevuld met een flinke geschiedenis. Iets wat Game of Thrones ook mooi wist te doen in het eerste seizoen.

De serie heeft zeker potentie. Ik ben dan ook erg benieuwd hoe het verder zal gaan lopen.