Opinions

Kort geleden weer eens herzien (samen met The Pacific) en dit is toch wel een meesterwerk. Knap hoe je zo gaat meeleven met de personages (de wetenschap dat het echt gebeurd is werkt uiteraard mee) en de impact die de gebeurtenissen hebben zijn daardoor enorm.

Bastogne en The Breaking Point zijn voor mij de beste. De waanzin en barre omstandigheden de ze daar moesten doormaken zijn absurd. De ontdekking van het kamp is trouwens ook zo'n moment, ongelofelijk krachtige aflevering.

Currahee en Points zijn twee afleveringen die mij nooit zo boeide, maar met deze herziening zijn ook die flink gestegen. Het is mooi om te zien hoe het team tijdens de training al een band krijgt en hoe die band zich verder ontwikkeld tijdens de oorlog. Zoals de replacements die geen onderdeel van het team worden en een buitenbeentje blijven. Maar ook Webster die bij zijn herintrede ook buitengesloten wordt en maar langzaam weer geaccepteerd wordt. Ook leuk is om te zien hoe Sobel een ongelofelijke egoïst is en er niet tegen kan dat de mensen die hij opgeleid heeft het zo ver schoppen. ("we salute the rank, not the man.")

Het is een indrukwekkende serie die vanuit alle opzichten ongelofelijk sterk in elkaar zit. Voor mij toch wel de beste serie die er is.

5*

Het minste seizoen van de drie, wat voornamelijk komt doordat drie afleveringen wel sterk zijn (2,3 & 6) en drie niet.

De thema's en ideeën zijn interessant maar de uitwerking is dat lang niet altijd. Grootste gemis is echter de impact, iets waar het eerste seizoen in uitblinkt. Zo is de eerste aflevering een grote vrolijke bende zonder enige vorm van zwartgalligheid erin en een 'in your face' boodschap van hier tot ginder.

Aflevering 4 heeft dan wel weer een interessant idee, maar weet niet te overtuigen. Datzelfde probleem heeft aflevering 5 ook. Beide zijn niet lekker uitgewerkt.

Aflevering 2 daarentegen weet het idee wel goed over te brengen. En als gamer zijnde en geïnteresseerde in VR&AR trekt dit thema me natuurlijk ook een stuk meer.

In aflevering 3 is het shock element weer terug, en man wat een resultaat is dat.

Aflevering 6 is mijn favoriet en daarbij neem ik dat einde op de koop toe (hoewel het zoveel krachtiger zou zijn zonder).

Hetgeen mij trok in de afgelopen seizoenen mist hier grotendeels. Het komt allemaal een stuk vrolijker en opgewekter over, terwijl juist dat nare zwartgallige randje mij zo trok. Tevens mist dit seizoen impaxt en overtuiging, leuke ideeën maar matig uitgewerk.

Misschien dat ze gewoon terug moeten naar 3 afleveringen per seizoen.

Helaas.

Absoluut dieptepunt is Metalhead. Wat een ongelofelijk saaie en nietszeggende aflevering was dat. Hang the DJ is een vermakelijke feelgood aflevering maar blinkt nergens in uit. Datzelfde geld ook voor Arkangel en Crocodile. Hoewel de laatste wel wat van het wrange gevoel wist terug te brengen.

Het is de laatste aflevering die mij toch nog wist te boeien. De aflevering zit vol met links naar eerdere afleveringen en bouwt goed op naar het eind. Hij is vergelijkbaar met White Christmas die eenzelfde structuur volgde. Maar waar White Christmas met een klap eindigt en je verdwaast naar het scherm laat staren weet Black Museum dat niet te behalen. Want ook daar is er natuurlijk een duidelijke badguy die gestraft moet worden door de held die alles en wel goed overleeft en uitkiemt. Sorry maar daarvoor heb ik al genoeg films en series gezien en hoef ik niet in Black Mirror te hebben.

De wrangheid, naargeestige sfeer, de realiteit van de thema's en bovenal de impact mist dit seizoen bijna compleet. Ja het zijn soms wat deprimerende concepten maar de uitwerking is allemaal erg standaard en correct. Ik krijg het idee dat hoe slecht iets ook gaat het uiteindelijk allemaal wel op een positieve manier afgesloten moet worden. De enige afleveringen die daar nog wat van over hebben zijn Arkangel en Crocodile maar die missen beide ook maar enige vorm van impact. Vooral Arkangel heeft last van een goed concept dat slecht is uitgewerkt. Die hele aflevering zat ik te wachten op het moment dat alles finaal in het puit zou lopen en toen was daar de aftiteling al.

Na het zien van USS Callister had ik niet gedacht dat dat de beste aflevering zou zijn van dit seizoen. Hij mag die positie delen met Black Museum maar beide zijn sneller vergeten dan dat je ze bekijkt.

Black Mirror was zo goed in het realistisch en naargeestig neerzetten van de schaduwkanten van mensen en technologie. Hier een serie die interessant probeert te doen met technologie maar voortdurend focust op het cliché good vs evil verhaal. Een grote teleurstelling, en dat is eigenlijk nog het meest Black Mirror'ish' aan dit seizoen.

Ondertussen alle afleveringen gezien en voornamelijk de eerste twee doen me weer denken aan de eerste seizoenen.

Striking Vipers komt erg traag op gang en eigenlijk gebeurt er bar weinig. Er wordt rustig de tijd genomen om de hele situatie op te bouwen en deze langzaam te laten escaleren. Het einde deed mij erg denken aan Hang the DJ. Hoewel deze een beetje een dubbel feelgood gevoel geeft.

Helaas valt de aflevering veel in herhaling, na de zoveelste digitale sekscene heb ik dat ook wel gezien. Het is dan ook voornamelijk het acteerwerk waardoor ik geboeid bleef.

Smithereens Pakt het tempo wat meer op en laat al vrij snel de boel escaleren. De hele setting en juist de simpelheid deden mij denken aan The National Anthem. Persoonlijk houd ik wel van een leuke detective waardoor de setting mij goed beviel. Het uitgangspunt is niet bijzonder, maar ze weten de uitwerking toch spannend te houden. Voornamelijk het eind gaf mij weer het oude Black Mirror gevoel.

Rachel, Jack and Ashley Too is wel de minste van dit seizoen. Voornamelijk omdat ze voor mijn gevoel teveel willen doen in de aflevering. Het ene moment is het een komedie, het volgende moment een drama, dan weer een young adult. Dat de eerste helft daarnaast ook erg langdradig is werkt ook niet mee. Zodra de boel wat op gang komt wordt het iets beter, maar echt positief wordt het nooit.

Ook hier trouwens weer een verrassend positief einde. En een pluspunt voor de Nine Inch Nails cover.

Over het algemeen laten de afleveringen niet zo'n vervelende nasmaak achter als het vorige seizoen. Voornamelijk de eerste twee doen zelfs regelmatig terug denken aan de eerste seizoenen en weten aardig te vermaken. Mijn grootste probleem is nog steeds dat ze de impact missen.

Een fijn eerste seizoen, de personage's worden netjes geïntroduceerd en de locaties zijn heerlijk. De 8 afleveringen zetten het verhaal goed op, maar zijn bij lange na niet genoeg om er een afronding aan te geven. Ik krijg dan ook voornamelijk het idee dat dit seizoen een 8 uur durende introductie is.

De interesse is echter groot, de setting is erg gaaf en gegrond in realiteit, de personage's zijn interessant en niet de standaard goed vs kwaad maar veel meer discutabel en lang niet altijd even slim.

Het tweede seizoen begint erg strak met Ned Low en de eerste paar afleveringen zijn sterk. Daarna kakt het wat in, de serie kiest een wat andere weg die voornamelijk om het uitdiepen van personage's gaat. Dat betekend helaas wel dat er aardig wat langzamere en 'saaiere' stukken. Daar komt bij dat sommige personage's wat irritant worden, Eleanor spant daarin de kroon wanneer ze drie keer per aflevering van besluit wisselt en geen keus kan maken, ik had dan ook een glimlach op me gezicht toen ze uiteindelijk werd uitgeleverd. Maar ook Miranda die vrijwel het hele seizoen aan het 'zeuren' is. Gelukkig zitten er ook goede ontwikkelingen in, zo komt Vane eindelijk bij zinnen en wordt Silver na een wat vervelende fase een onderdeel van de crew.

Het einde zet flink in en het derde seizoen beloofd dan ook spectaculair te worden. De dip in het midden van het seizoen kost ze wel een punt, op dat moment had ik zat ik dicht bij het opgeven met kijken maar omdat het maar 10 afleveringen zijn toch maar uitgekeken. En gelukkig maar ook, ik hoop wel dat het derde seizoen wat meer actie gaat tonen.

Wat een saaie inhoudsloze bende is dit geworden. En dat met een situatie waar ze best wel wat leuke dingen mee hadden kunnen doen. Het verzand echter in cliché na cliché. Van de makers van Castlevania en ze lijken geen progressie geboekt te hebben. De animatie is nog ziellozer geworden en de personages zijn nog niet eens gevuld genoeg om als bordkarton door te kunnen gaan. Daar komt nog bij dat elk personage makkelijk met elk ander gewisseld kan worden zonder dat er iets veranderd.

Het tempo is van een slakken niveau. Omdat er verder niets interessants op het scherm getoverd wordt gaat het al snel vervelen. En valt op hoe slecht het script is. De wereld voelt zo leeg en beperkt als maar kan. En nergens voelen de personages geleefd of uniek. Om dan nog maar niet te beginnen over het feit dat de held en vijand halfbroers zijn. Ergens wordt er nog iets genoemd over vrije wil en lot. maar verder dan een scene komen ze ook niet en wordt er niets mee gedaan.

Ik heb geen idee wat ze hiermee wilde vertellen. Maar ik weet wel dat het een enorme tijdverspilling was.

0.5*

Toch wat minder dan het eerste seizoen. Ze nemen relatief veel tijd om alles op te zetten en verhaallijntjes uit te zetten. Maar aan het eind wordt er eigenlijk weinig echt mee gedaan. Het draait om Homelander, Stormfront als moderne nazi en Butcher die toch zijn vrouw weer ziet (en definitief kwijtraakt) en dat is het wel zo'n beetje. Voor de rest vooral veel ruimte voor de verschillende personages, waarbij het lang niet altijd even interessant is (The Deep bijvoorbeeld).

Veel verhaallijntjes voelen achteraf dan ook erg als vulling. Misschien dat ze er wat mee doen in een derde seizoen, maar hier voegt het weinig toe. Afgezien van wat extra gore momenten uiteraard. Daar moet dit seizoen het dan ook van hebben.

Positief lichtpunt was Lamplighter die helaas een veel te klein aandeel heeft. Qua diepgang is hij veel interessanter dan sommige andere personages. Zoals een Black Noir die eigenlijk wel erg makkelijk buiten spel gezet word. Hoewel het nog afwachten is of hij ook definitief buiten spel staat.

Het seizoen is erg vermakelijk om te zien, maar haalt het niet bij het eerste seizoen. Teveel momenten voelen als vulling. Tevens wordt er niets meer gedaan met het hele compound V verhaal waardoor dit seizoen nog meer op zichzelf komt te staan. Aan het eind van de rit voelt het vooral alsof ze vrij weinig zijn opgeschoten. Maar is er nu wel een politicus supe die hoofdjes kan laten exploderen. Van die reveal ben ik ook niet overdonderd eigenlijk.

Maargoed, het seizoen bied wat je verwacht, veel onnodig en over de top geweld en gore.