Opinions

Dit is een stuk vermakelijker en interessanter dan ik had gedacht. Ben hier positief door verrast. Clarkson lijkt ook echt zijn best te doen om er wat moois van te maken en er, ondanks de vele tegenslagen ook van te genieten. Het levert daarbij ook aardig wat inzichten op over het boeren leven en de vele uitdagingen die erbij komen kijken. Aangevuld met flink wat mooie beelden, aardig wat humor en Kaleb is dit zeker de moeite waard.

Kaleb is ook wel een fascinerend persoon. Een 'simpele' ziel om het maar zo te noemen voor wie het boeren leven voldoende is. Het moment dat hij naar Londen reist is dan ook duidelijk volledig buiten zijn comfortzone en interesse. Een groter contrast met iemand als Jeremy die de hele wereld afgereist is, is er dan ook niet. Het levert regelmatig leuke momenten op.

Een seizoen 2 is inmiddels aangekondigd zag ik, ben erg benieuwd wat hij er in het tweede jaar van weer te brengen.

In een ver, ver verleden heb ik The Karate Kid wel eens gezien. Maar onthouden heb ik die allerminst. De aankondiging voor een vervolg serie heb ik dan ook lekker aan mij voorbij laten gaan. Maar na het zien van de trailer (die best vermakelijk is) van de week dat het geheel nu op Netflix te vinden is. En het feit dat ik de tijd toch wat moet vullen in mijn vakantie. Heb ik dit seizoen maar eens aangezet. En ik heb me daar bijzonder mee vermaakt.

Al vrij snel valt op dat de serie vooral met met veel liefde en plezier gemaakt is. Het gebruik van de oude beelden en de vele verwijzingen (die vooral de fans van de films op zullen vallen), zorgen voor een nostalgische sfeer vol herkenning. Wat word doorgezet in de twee hoofdpersonen Johnny en Daniel. Beide zijn doorgegaan met hun leven, maar waar de een iets opgebouwd heeft en meegegaan is met de tijd teert Johnny vooral op zijn verleden. Iets dat beide niet echt achter zich hebben kunnen laten. Het levert enkele leuke momenten op. Beide hebben ze ook met hun problemen te maken, waarbij vooral Johnny erg interessant is qua ontwikkeling.

Ook de nieuwe generatie doet het niet onaardig. Hoewel je daar wel voldoende tienerdrama kan verwachten. Het zorgt wel voor enkele leuke conflicten. De zoon van Johhny die bij Daniel in de leer gaat, Daniels dochter die date met Miquel van Cobra Kai waar haar vader weer een bloed hekel aan heeft. Aangevuld met het nodige high-school drama en pesterijen. Het klinkt erg cliché en dat is het eigenlijk ook. Maar de uitwerking is strak en leuk genoeg om te blijven boeien. Dat kom voornamelijk door de grote snelheid en prima mix van drama, emotie en humor en personage's die daadwerkelijk diepgang tonen en niet zo zwart/wit zijn.

Het is een erg vermakelijke serie die me eigenlijk wel verrast heeft. Mijn verwachtingen waren niet bijzonder hoog, maar ze weten het met alle cliché wel goed te brengen.

Zo leuk en verrassend als het eerste seizoen was, zo cliché matig is het tweede seizoen. GWL vergelijkt het terecht als een clichématige soap, en daar wil ik nog high-school drama aan toevoegen. Want dat heeft toch wel het grootste aandeel dit seizoen. Ik begrijp dat ze de nieuwe generatie willen pushen, maar deze zijn nergens zo interessant als de oude. Alleen Miquel en Robby komen nog enigszins in de buurt, vooral omdat ze beide een mix zijn van Daniel en Johnny. Beide zijn zoekende en leren gaandeweg steeds meer over zichzelf. Helaas wordt dat voornamelijk gedaan middels de clichématige high-school drama. Wat na het zoveelste nutteloze conflict aardig saai wordt.

Toch ben ik niet zo negatief als hierboven, wat voornamelijk komt door Johhny. Hij is veruit het meest interessante en boeiendste personage van de serie. Na het gevecht van seizoen 1 heeft hij door dat hij vooral Kreese zijn leer heeft doorgegeven. Dit seizoen probeert hij dan ook vooral dat te veranderen en te verbeteren. Zowel in zijn leer als in zijn leven. Maar met de komst van Kreese is dat natuurlijk gedoemd te falen. Het zorgt voor enkele mooie en interessante momenten. Vooral aflevering 6 en het einde zijn sterke momenten. Maar ook de momenten dat hij zich waagt aan moderne techniek en dating zijn leuk.

Het seizoen eindigt wel weer sterk, maar bouwt daar op een matige manier naar op. Voor mij blijft Johnny erg interessant en Daniel in wat mindere mate. Alleen hoop ik dat ze de melodrama van de tieners flink verminderen. Want er is geen enkele logische reden dat iedereen maar in de aanval gaat aan het eind. Wat dan nog helemaal schrijnend is dat iedereen een oude maat heeft die nu aan de andere kant staat. Vooral richting het einde nemen dit soort momenten toe. Tevens mogen ze van mij ook wel wat wereldse logica toevoegen. Want waarom Anoush niet naar de politie gaat voor aanranding door Johnny ontgaat mij. Helemaal gezien dat wel gebeurde in de serie opening. Het zijn juist dat soort dingen die aantonen dat er wel echte gevolgen zijn. Nu lijken ze alles maar te kunnen doen.

Uiteindelijk heb ik me er prima mee vermaakt. Helaas is het nergens zo sterk en leuk als het eerste seizoen.

Dit seizoen zit voor mij tussen de vorige twee in. Het tienerdrama is hier wat minder, maar die momenten zijn nog veruit de minste onderdelen van de serie. Ook omdat er eigenlijk geen enkel interessant personage daar rondloop, afgezien van Miquel. De rest loopt er maar wat bij. De switch van Hawk is trouwens vrij abrupt vind ik, er worden wel wat hints gegeven, maar zo'n snelle 180 draai heb ik niet eerder gezien. Robby is gedegradeerd tot een bij personage dit seizoen die niets nuttigs heeft te doen, behalve zich bij Kreese aansluiten aan het eind.

Gelukkig Is Johnny nog steeds veruit het leukste personage en heeft hij ook genoeg te doen dit seizoen. Ook Daniel krijgt meer aandacht met een bijzonder vermakelijke tocht naar Japan. De komst van Ali is gelukkig goed uitgewerkt en geen slap drama moment geworden, hoewel er wel eventjes naar gehint wordt. De volwassenen lijken ook echt zich als volwassenen te gedragen.

Qua afsluiting is er ook hier weer en all-out brawl. En net zoals het vorige seizoen vond ik het niet bijzonder om te zien. Het toernooi van seizoen 1 vind ik nog steeds het leukst. De acties die volgen zijn echter wel sterk waarbij Johnny en Daniel Kreese een bezoek brengen. Het ontgaat mij echter volledig waarom Daniel niet de politie belt over het feit dat een groep tieners zijn huis gesloopt hebben en andere kinderen in elkaar geslagen hebben. Dat is sowieso een puntje in de serie. Elk normaal denkende ouder zou toch eens serieus nadenken over wat zijn kind doet in die dojo's als ze op school, op werk of ergens anders constant in elkaar geslagen worden.

De logica is er lang niet altijd, gelukkig weet de serie dit zelf ook. Ze hebben het tienerdrama wat verminderd waardoor er meer ruimte is voor de interessantere personages. Uiteindelijk nog steeds erg vermakelijk.

Vermakelijk, maar ondertussen is het echt een herhaling van zetten geworden. Ze lijken elk seizoen wel weer iemand van de films uit het slop te halen. Leuk stukje nostalgie, maar verhaaltechnisch blijven ze elke keer hetzelfde doen. Wat ondertussen wat begint te irriteren. Hoeveel personages kunnen ze trouwens nog terughalen? Dat zou wel een indicatie kunnen geven hoeveel seizoenen ze nog door kunnen/willen gaan.

Het tienerdrama is uiteraard ook weer ten volle aanwezig. Dit keer aangevuld met de volgende generatie kindjes. Tegelijkertijd wilt de oudere generatie ook niet echt leren van hun ervaring en blijven ze zich als kinderen gedragen. Het begint allemaal wat voorspelbaar en saai te worden. Terwijl ze juist zo goed van start gingen in het begin. Waarbij vooral en Johnny en LaRusso het hele seizoen vrijwel vast zitten in hun stramien.

Daar staat dan tegenover dat we wel weer een tournooi krijgen in plaats van de onzinnige brawls uit de vorige twee seizoenen. Het brengt mijn inziens toch wat meer met zich mee, helemaal nu ze er echt eens how van maken. Ik kan er wel van genieten als ze het op basis van skills en volgens de regels moeten doen. Die 1 op 1 gevechten zijn mijn inziens ook spannender dan als het hele team maar wat meevecht.

De sterkste momenten van de serie zijn toch de ontwikkelingen die de personages doormaken. Hoewel ze daarbij regelmatig in herhaling vallen, brengen de nieuwe personages toch voldoende invloed om wat interessante wendingen te brengen. En ze weten daar aan het einde wel weer een fijne draai aan te geven waardoor ik toch geïnteresseerd ben in het volgende seizoen.

Het tweede seizoen pakt goed door op het eerste seizoen. Iedereen weet zijn plek en rol en daar wordt gretig gebruik van gemaakt. Zo zijn Troy en Abed zijn een geweldig duo en leveren regelmatig de sterkste momenten van de aflevering af. De grotere aandacht voor Chang is leuk, het blijft een bizar iemand. Maar de flauwheid van de grappen is bij hem ontzettend hoog. Dat is een enkele keer leuk, maar ze zitten hier soms wel tegen die grens aan. Ze gebruiken hem gelukkig op de juiste momenten. Daar staat tegenover dat er aardig wat leuke verwijzingen in zitten, vooral dankzij Abed.

Toch wordt het seizoen nergens echt beter dan de eerste, wat vooral komt omdat ze erg hard proberen grappiger en gevatter te zijn. Dat wordt pijnlijk duidelijk in de laatste twee afleveringen waar ze Modern Warfare proberen te overtreffen. Hoewel het leuke momenten bevat halen ze dat niveau echter niet. Vooral in de tweede helft blijkt de grootse opzet de humor tegen te werken en word het vervelend voorspelbaar.

Des al wel te plus nog steeds een fijne komedie.

De serie komt in zijn derde seizoen al tegen de houdbaarheidsdatum aan te lopen. Ze proberen te hard om grappig te zijn en het wordt allemaal erg lang doorgetrokken. Personage's als Britta, Chang en Dean worden erg eendimensionaal, saai en voorspelbaar. Gelukkig zitten er nog enkele sterke momenten in en blijft de groepsdynamiek nog leuk om te zien.

Donald Glover besloot nog net op tijd uit het zinkende schip te vertrekken. Wat een pijnlijk ongrappige bende is dit geworden. Nadat Chevy Chase vorig seizoen al steeds meer uit beeld werd geschoven waardoor de groepsdynamiek veranderde. Slaat die nu compleet om na het vertrek van Donald. En dat is de laatste klap voor de serie. Want qua humor en verhalen verliep het al dramatisch. Maar de nieuw geïntroduceerde personages slaan nergens aan. Alleen Jon Oliver weet bij vlagen nog een lach tevoorschijn te toveren. Maar dat komt omdat hij wel de juiste toon voor het sketch-gehalte weet te vinden. Iets waar Donald ook al zo sterk in was (helemaal samen met Danny Pudi). Maar het doet niets af aan het slechte schrijfwerk, de uitgekauwde en saaie ideeën en het over de top stereotype acteerwerk.

Community is van een leuke en creatieve serie afgezakt naar een afgrijselijk misbaksel van een 'komedie' show. Waar de ruime voldoende vandaan komt ontgaat mij volledig.