Opinions

Erg wisselende serie die het voornamelijk moet hebben van de vrijheid om ideeën en fantasieën uit te diepen. De korte speelduur zorgt ervoor dat de vaart er bij elke aflevering in blijft, wat fijn is bij degene die niet echt boeien. Ik had vaak het idee dit al eerder gezien te hebben en cliche's komen dan ook meermaals voor.

Sommige afleveringen zijn grappig, sommige zijn fascinerend in concept en sommige zijn saai. Gelukkig eindigt het geheel met drie vermakelijke afleveringen die de pijn een beetje verzachten. Maar ik snap niet helemaal waarom dit zo de hemel in geprezen wordt.

Vermakelijk om even tussendoor te kijken, wat door de korte speeltijd ideaal is.

Heb ik van de week een vage sketchshow gezien die mij bij vlagen deed glimlachen hoor ik vandaag meerdere mensen hier helemaal lyrisch over zijn. Blijkt het dus een nieuwe 'hit' van Nederlandse bodem te zijn.

Er wordt geprobeerd hard te zijn in de grappen, maar ze komen nogal saai over. In het dagelijkse leven hoor ik hardere grappen dan dit. Leuk vond ik het allerminst, af en toe een glimlach maar dat is meer vanwege de herkenbaarheid van de stommiteit van mensen dan de grap. En ja ik weet dat de mensen de daadwerkelijke grap zijn, maar die komen nergens binnen. Ik blijf mij trouwens dagelijks verbazen over de bekrompenheid van Nederlanders en de stommiteit die daarbij gaat. Het dagelijkse leven is een grotere komedie dan deze show.

Het deed mij denken aan komt een man bij de dokter. Die sketches zijn ook zo ongelofelijk flauw, droog en ongrappig. Zo voelt dit ook, alleen dan voor zo'n half uur achter elkaar. Alsof ze alles sketches zo snel mogelijk eruit wilde persen. Nee aan mij niet besteed.

Misschien moeten ze maar in de leer bij de Britten, die deden dit toch echt stukken beter.

Dit seizoen begint, net zoals de eerste, erg vermakelijk met de herintroductie van Harlem, de personage's en de muzikale intermezzo's. Helaas wordt nergens het niveau gehaald van de eerste helft van seizoen 1, daar tegenover staat dan wel weer dat het nergens zo slap wordt als de tweede helft van het eerste seizoen.

Ze hebben echter wel de langdradigheid overgenomen, voor mijn gevoel hadden er makkelijk 5 afleveringen minder gemaakt kunnen worden. Halverwege zakt de boel dan ook in elkaar en wordt het allemaal wat saai en langdradig (kritiek wat bij elke marvel/netflix productie eigenlijk wel terugkomt). Ik was dan ook blij verrast toen Danny Rand voor de deur stond, in de hoop dat hij wat leuks kon toevoegen. Helaas bleef hij maar 1 aflevering.

Mike Colter doet het prima als Cage maar mist de kwaliteit om de benodigde diepgang in het personage te brengen. Hij blijft daardoor oppervlakkig aanvoelen en zijn switch van Hero naar Kingpin voelt ontzettend onnatuurlijk. Ook de relatie met Claire en zijn vader voelen wat gekunsteld. Hij blijft echter wel een fijne vertoning om te zien. Qua diepgang moeten we zijn bij Stokes en Bushmaster, Shades maakt wel een ontwikkeling door maar blijft aan het eind dezelfde gladjakker als hij was. Toch blijf ik hem een fijne toevoeging vinden in de serie en zou het jammer inden als hij helemaal verdwijnt.

De familie Stokes wordt geplaagd door een mentale inzinking die iedereen in die familie op den duur meemaakt. Waar Cottonmouth het met flair wist te brengen mist Mariah die volledig, daarnaast duurt haar inzinking ook gewoon te lang. Ook haar dochter, die trouwens in een indrukwekkende scene haar ontstaan te horen krijgt, vertoont dezelfde tekenen. Ze vermoord haar moeder en laat daarmee de Stokes naam sterven, maar ze wil wel op die troon van Harlem zitten waar heel toevallig nu Cage op zit. Zie daar de inleiding voor het derde seizoen. Mariah begint op den duur te irriteren, voornamelijk doordat ze nooit ergens definitief in slaagt en telkens hetzelfde blijft proberen.

Maar de eigenlijke ster van de show is Bushmaster. De Jamaicaanse Punisher die wraak en vergelding zoekt voor het hem aangedane leed. Hij weet vanaf het eerste moment angst in te boezemen en in het verloop van de serie ben ik steeds meer met hem mee gaan leven. Helaas is zijn einde wat zwakjes.

Het verhaal van Misty kon mij niet echt bekoren. Ik krijg constant het gevoel dat zij allang ontslagen of opgepakt zou zijn gezien hoevaak ze niet volgens het boekje werkt. Het moment dat ze de arm kreeg dacht ik even dat ze rogue zou gaan, maar helaas.

Verhaaltechnisch is dit seizoen zeker niet spectaculair. Cage zit constant in dezelfde strijd met zichzelf om Stokes te helpen/te laten stikken of om Bushmaster aan te pakken/te laten lopen. Dat je die keuze voorbij laat komen is prima, maar elke aflevering weer hetzelfde is echt teveel van het goede. Dat hij dan aan het eind er alsnog tussenkomt snap ik dan ook helemaal niet. Had alle 'onschuldige' mensen uit die club geleid en Bushmaster Stokes lekker laten afmaken. Daarnaast heb ik het idee dat er verrekte weinig bereikt wordt aan het eind van het seizoen. En datgene wat bereikt wordt had in veel minder afleveringen gedaan kunnen worden.

Toch blijft de serie fijn om te zien wat voornamelijk komt door de vele aandacht voor muziek en de aankleding en stijl van het geheel. Luke Cage is voor mij dan ook meer een serie waarbij de randzaken het tof maken om te zien dan het daadwerkelijke verhaal. Nu Cage de Kingpin van Harlem is kunnen ze best wat interessante wendingen maken, ik hoop alleen dat ze hem wat geloofwaardiger in die rol kunnen zetten. Oh en Danny Rand mag van mij wel terugkeren, vond zijn toevoeging in dit seizoen bijzonder vermakelijk (en dat na zijn desastreuze eigen serie).

Een vermakelijk eerste seizoen die gelukkig niet een standaard detective wordt, hoewel dit in het begin wel zo lijkt. De kracht zit hem voornamelijk in Luther zelf die geweldig neergezet wordt door Idris Elba. Een prima eerste seizoen.

De getroebleerde John Luther is terug in dit tweede seizoen welke ditmaal nog korter is. De keus om elk verhaal over twee aflevering te verdelen werkt goed, zo word er dieper op de characters ingegaan en is er ruimte voor extra/overkoepelende verhaallijntjes. De serie doet goed zijn best om weg te stappen van de gebruikelijke detective serie en is, Zoals dabomb al aangeeft, aardig luguber.

Voor mij het beste seizoen van de serie. Luther die constant op het randje werkt en de persoonlijke inslag die dit seizoen daarop doet werken goed. de ontwikkelingen van de personages zijn sterk en de dood van Ripley is daar een belangrijk punt in. Ik baalde enorm toen hij doodging aangezien hij na Luther wel mijn favoriet was. Het seizoen zit sterk in elkaar en blijkt ook steeds meer een doorlopend geheel te vormen met de vorige twee seizoenen. Het seizoen eindigt mooi en leek ook het einde van de serie te zijn.

Ik ga daarin mee. De zaak zelf wordt niet echt lekker uitgewerkt en verdwijnt ook steeds verder naar de achtergrond ten koste van Luther zijn persoonlijke problemen. Dat is dan wel ten positieve trouwens, want dat boeit een stuk meer. En het is leuk dat daarin teruggegrepen wordt op het begin van de serie.

Echter had ik hier toch meer van verwacht. Ik had trouwens met de zaak de nodige flashbacks naar eerdere seizoenen. Had het idee dat veel dingen al eens gedaan waren in de serie. Daarnaast vond ik het ook niet echt een bijster boeiende zaak met de saaie personage's. Het feit dat al direct duidelijk is wie het is haalde voor mij veel spanning eruit. Daarna zit je eigenlijk alleen maar te kijken hoe ze iemand proberen te pakken, terwijl Luther hardnekkig met zichzelf en zijn omgeving in de knoop zit en geloofd dat hij alles kan fixen. En tot mijn verbazing wordt zelfs dat op den duur vervelend om te zien. Ik heb me dan ook wel een enkele keer geërgerd aan zijn personage.

Verder is het best vermakelijk. Door de serie te laten inhaken op eerdere series wordt er wat op nostalgie gespeeld. En oude personages keren ook weer terug. Tevens kiezen ze lang niet altijd voor de fijnste oplossing. Zo kwam de dood van Benny best hard binnen evenals die van Halliday. Maar met name de laatste afleveringen weten echt te boeien.