Opinions

Sterke documentaire.

Laatst die docu Wit is ook een kleur gekeken. Die is helemaal slecht als je dit ziet. Alsof je hier kijkt naar Duke Ellington waar je eerder hebt geluisterd naar Herman van Veen. Verschil in niveau is pijnlijk. Het mooie hier aan is dat het het gevoel van de donkere man in Amerika (LA) inzichtelijk maakt aan de hand van een smeuïg verhaal. Waarom was de donkere man zo voor OJ terwijl alles erop wijst dat hij schuldig is.

Dit soort docu's vind ik geweldig uit Amerika. Ze nemen de tijd en geheel objectief is het natuurlijk nooit. Maar het geeft een uitstekend beeld van alle kanten. Ze hebben zo goed als iedereen te spreken gekregen (incl. Mark Fuhrman, helaas geen Durden en OJ) Je krijgt daardoor een gelaagde weer en wederhoor documentaire. Het is een lange zit maar alles moet worden verteld om de context volledig te begrijpen. Als je de serie "The People v. O.J. Simpson: American Crime Story" hebt gezien zitten er wel wat herhalingen van zetten in. Maar dit sluit ook weer perfect aan op die serie. De voor geschiedenis van LA krijgt hier veel ruimte en wat er na de zaak met OJ gebeurde is ook boeiend om te weten.

Dit is vakmanschap. Mijn aantal sterren moet je niet helemaal serieus nemen omdat ik een documentaire nooit helemaal als film kan zien. Dus ben ik altijd wat conservatief qua sterren. Maar voor iedereen die een beetje geïnteresseerd is in Amerika en deze zaak is dit een must see.

3.5 dikke sterren.

Kosinski

Weer een gelikt filmpje van de man. Vanaf de spaceships tot aan de "oude" boeken het is allemaal erg spik en span. Het zou me niks verbazen als Kosinski smetvrees heeft in het echte leven. Maar dat terzijde. Dit keer neemt hij ook best de tijd voor het verhaaltje. Waardoor het precies weten hoe of wat, nog vrij lang vaag blijft. Kosinski laat de wereld waar we zijn weer goed zien, IJsland blijft prachtig, je hebt best het gevoel op een post-apocalyptische aarde te zijn. Toch weet hij net als bij TRON alles wat te netjes te houden. Qua geweld vliegt het nooit uit de bocht, qua visuals zien we nooit erg lijpe dingen en M83 springt niet eens zo erg je boxen uit als dat je weet dat ze kunnen.

Het lijkt een beetje zijn achilleshiel maar gelukkig heeft hij wel net genoeg skills om toch een aardige film af te leveren.

3 sterren.

Hill maakt zijn eigen shit!

Net als in de lijn van zijn show, Eastbound & Downt en zijn eerste film Foot Fist Way, is de hoofdrolspeler een eikel, loser, misfit. Waar een loser of misfit nog wel eens vaker voorkomt in de filmwereld, is hij hier ook nog eens een extreem grote eikel. Waar je vaak nog wel bij de hoofdrolspeler hebt, "awww hij is een loser maar hij bedoeld het goed" is dat hier niet zo. Dat maakt deze film ook net een beetje anders, er zitten typische genre aspecten in. Hoofdrolspeler is verliefd op het mooiste meisje maar die ziet hem niet staan, terwijl een veel leuker misschien iets minder mooi meisje hem juist wel ziet staan maar hij haar niet. Tot het einde. Maar het rare is dat het totaal anders werkt omdat je helemaal niet denkt "yes hij krijgt toch het meisje" want bij de kijker word helemaal geen sympathie voor hem opgewekt.

Maakt het een vreemde film, maar ik waardeer Hill zijn stijl helemaal. Maar je moet van erg veel dingen de humor in kunnen zien. Het is allemaal niet heel duidelijk werkend naar een punchline, beetje een kruising tussen een Solondz film en een flauwe Adam Sandler film.

4 sterren, kijken die shizzle, en als je het leuk vind check Hill ze andere shit!

Joon Ho Bong

Toch wel jammer om een film met zoveel potentie het niet waar te zien maken. Het concept is boeiend, de liefde voor Okja is er zeker, het wat over the top wereldje kan prima werken, beetje kritiek op onze vlees consumptie kan niet per se kwaad. Maar uiteindelijk werkte alles net niet.

Okja is geen Totoro. Bong wil ons wel in het eerste deel veel liefde laten hebben voor Okja. Maar subtiel verschil met de Gibli film (die ik laatst nog eens heb herzien en staat als een huis) is dat Gibli iets heel goed doet wat Okja niet goed doet. Het gaat uit van de pluspunten van de natuur en de kracht ervan. Waardoor Totoro werkt als natuurwezen maar ook als knuffel die kinderen helpt als ze een zieke moeder hebben. Hier word Okja neergezet als held omdat hij het meisje red. Om het daarna extra zielig te maken voor ons als kijker als die bij de slachtbank komt. Dat is simplisme en effect bejag. En werkt daardoor niet zo sterk.

Super jammer. Wat Totoro juist toont is dat je niet Hollywood grootst hoeft te gaan om toch een boodschap te krijgen. Okja doet dat uiteindelijk wel. Het is ergens wel vermakelijk. Acteurs zijn verder goed genoeg. Jake vond ik niet heel sterk in een rol als deze en Swinton is een beetje voor Bong wat Helena Boham Carter was voor Tim Burton. Het oogt ook allemaal Koreaans netjes. Maar zoals bij eigenlijk al zijn films lijkt hij toch de nodige hart te missen. Dit hoefde niet zo groot. Had van Okja een real life Totoro achtige film gemaakt en het punt had veel subtieler en sterker naar voren kunnen komen.

Maar wellicht voelde dit als zijn redeem ticket naar Hollywood nadat Snowpiecer box office wise niet heel sterk was. Helaas is dit dan ook niet de regisseur die ik per se in Amerika aan het werk wil zien. Doe dan maar iemand die durft klein te blijven.

3 kleine sterren.

3e slachtoffer.

Best een goede film dit. Had hier niet zoveel van verwacht maar het is me toch positief bevallen.
Het verhaal is leuk hoewel de zoektocht een beetje zinloos leek aangezien we volgens mij allang door hadden wat voor vlees er in de kuip was gehaald, maar het is vergeven aangezien het best vermakelijk was. Verder zag het er nog redelijk uit als Damien zijn moeder met zijn driewieler omver rijd (dus Kubrick jat ook wel eens wat ) vind ik bijvoorbeeld erg leuk, plus het leuke geluid van de plantenbak Maar niet heel erg opvallend verder.
Acteerwerk is degelijk hoewel Peck soms bedroevend is. Maar het leukste vind ik het einde. Toch al een paar horror films gezien de laatste dagen, maar geen 1 laat de "bad guy" winnen. In Friday en Halloween blijven ze wel leven maar ze worden altijd verslagen. En hier wint the Devil Yeah! Die Damien vind ik sowieso erg leuk karakter, hij zegt bijna niets, geen stemmetjes, geen wijze one liners. Hij kijkt gewoon en nog best lief ook

Toch wel 3.5*

Bleeh wat slecht, vreselijk acteerwerk, waardeloos cliché script, en ik vond docu-stijl ook totaal inspiratieloos.

Je krijgt deze reactie natuurlijk elk jaar als de Telefilms weer beginnen, maar subsidiëren ze geen gewaagde films of is er geen filmmaker in Nederland die het wil maken?

Het is allemaal zo rechtlijnig zo ongedurfd.

Ik verwacht heus geen Testuo of Bizita Q. Maar iets gedurfder in de lijn van Any Way the Wind Blows of Man Bites Dog, moet toch te doen zijn. Ook al vond ik de laatst genoemde niet goed, maar ik kon wel waarderen dat ze een andere invalshoek hadden dan normaal is.

Gewoontjes.

Sofia Coppola beetje uit het oog verloren de laatste tijd. Vond haar eerste films altijd wel wat hebben, maar dit voelt aan als een ons kent ons NYC dramedy. Heb bij dit soort films ook wel een beetje het gevoel dat zo een Coppola de feeling met de rest van de wereld wat verloren is. In het echte leven heeft ze met een zanger van de band Phoenix, ook iemand die veel reist (pre-corona that is) en is haar vader een een succesvol kleurrijke man. Dus de raakvlakken met haar leven zijn groot, maar ze heeft daardoor ook wat weinig afstand tot haar hoofdpersonage. Want er zijn weinig mensen met zo weinig problemen als deze mevrouw. Er zit te weinig zelfrelativering in dat personage. Lijkt er toch op dat Sofia zelf ook erg op kan gaan in haar kleine probleempjes. Wist ook niet helemaal wat ik nou aan moest met wat de film wou zeggen. Echt grappig of boeiend is de vraag niet, en haar ontwikkeling in de film is ook wat simpel. Uiteindelijk vertrouwde zij haar man gewoon niet, en geeft ze de schuld aan haar pa en is dat allemaal wel goed voor haar man. Beetje eigen verantwoordelijkheid nemen zit er ook niet bij met deze dame.

Visueel ook nogal makjes allemaal. Je moet eens letten op hoe telkens als ze het huis uitgaat een muziekje word ingestart. Zit weinig stijl en visie in de film.

2 sterren

Sfeervolle film.

De nieuwe Tarantino. Het is geen regisseur meer waarvoor ik echt wakker lig. Maar wel geinig dat hij nog steeds hele stammen naar de bios weet te krijgen. In dat opzicht is het wel aardig dat hij weinig concessies doet aan de speelduur. Deze is uiteraard veel te lang. Het is niet eens dat de film saai is. Maar sommige scenes zijn gewoon niet leuk genoeg om zo lang te rekken. Dat had ik bij Pitt op de ranch en bij Tate naar de bioscoop.

Toch blijft door de verhaaltjes het allemaal wel lekker wegkijken. Ook ik voelde die LA vibe weer. Vorig jaar voor de tweede keer geweest. Veel mensen vinden San Fran leuker ik heb altijd een zwak voor LA.

Ook Leonardo speelt weer geweldig. Elke keer vind ik hem weer zo lekker spelen. Pitt is weer erg Pitt maar hier werkt het wel. De scenes samen zijn leuk.

Ook het einde is welkom. Ook door de heren werkt het allemaal wel.

Het is zoals ik bij recente Tarantino meestal heb niet meer erg speciaal. Ondanks ik hier wel wat andere beats voelde blijft het in alles een typische Tarantino.

3,5 sterren.

Ps: Die scene van Dicaprio dat hij die rol van Steve Mcqueen in de great escape bijna had. Ik begreep het niet helemaal. Was hij ontslagen van die film of droomde hij dat hij die rol had gespeeld in dat stukje? Niet heel belangrijk maar vind het beetje vreemd gesneden.

O jammer van dat einde!

Na de verhalen dat Jaa nogal vreemd deed op de set had ik erger verwacht, hoewel de film inderdaad soms iets wat hakkerig verteld wordt. Is het niet meer of minder dan "een jongetje dat is gevlucht en bij en clan leert vechten en wraak neemt op het einde" verhaaltje. Niks nieuws maar daar lijken de meeste Jaa fans het dan ook niet om te doen.

Qua look en vechten doet Jaa het best wel netjes, leuke top shots, ook het extreem heroïsche shot op de berg als we Jaa voor het eerst zien, vond ik (hoewel iets wat narcistisch) wel leuk. Zoals altijd heb je eerst een paar battles, zoals een leuke waar Jaa dronken is, en een gave in een grot. Om dan op het einde af te sluiten met een lekker lang gevecht. Die botbreuk op de slachtanden van de olifant was sweet! Alleen net toen ik hoopte dat hij helemaal gestoord zou worden en al die mannetjes zou afmaken kwamen de credits in beeld. Wel een erge anti climax. Ook iets teveel wapens kwamen aan bod voor my taste.

Al met al een degelijk cijfer, maar Pinkaew wordt toch wel lichtelijk gemist. Probleem lijkt me ook dat als je zulke intense actie scenes doet je moeilijk nog iets kan regisseren, denk dan ook dat de assistent vrij veel over heeft genomen.

3.5 sterren.

Sterke film.

Weer een duidelijke Refn. Aan stijl en klasse geen gebrek. Deze is iets symbolischer dan Drive maar verder ook wel wat raakvlakken. Vooral in het karakter van Gosling. Maar ook Bronson en Vahalla zijn nooit ver weg. Beeld, geluid sluiten perfect op elkaar aan. Over elke compositie is nagedacht en de rust in het lopen in het doen brengt de uitbarstingen van geweld nog harder aan. Met het gevecht tussen Gosling en Vithaya als hoogtepunt.

Film die nog wel zal groeien zoals de meeste van Refn.

4 sterren.

Ok.

Had op voorhand weinig verwacht van deze Pixar, in dat opzicht viel het nog mee. De lat is ook wel wat lager gaan liggen bij Pixar. Dat het niveau afneemt is ook hier wel weer zichtbaar. Het hoofdpersonage dat zijn niet behaalde doelen wegstreept. Het is nogal lui schrijfwerk. Ook de les die ons hoofdpersonage gaat leren is vrij voorspelbaar. Toch is het technisch weer een stukje knapper en is het vermakelijk genoeg.

3 sterren.

Beetje moe van die oorlog.

Puur persoonlijk verder, slecht was de film niet. Zag er strak uit, acteerwerk over het algemeen top notch. Martijn Lakemeier is in het begin een klein beetje stroef, maar overtuigd wel naar het einde toe. In vergelijking met de Carry Slee verfilmingen is dit echt briljant zelfs. Mooie koppen hadden de wat oudere acteurs ook, de vader was super. Ook het sneeuw was leuk als toevoeging, deel met Koolhoven de liefde hiervoor.

Maar qua verhaal vond ik het soms iets te doorzichtig. Hij is lekker een beetje aan het kloten in het begin, heeft niet echt door dat er oorlog is. En dan word die langzaam volwassen. Oke snap het, maar toen de vader zijn zoon ging scheren was het zo duidelijk dat die niet zo lang daarna niet meer zal leven. Ook de buurman was zo duidelijk NSBer aan het spelen dat iedereen allang wist dat er wel iets met dat personage moest zijn. Net als de oom waarvan het ook vrij duidelijk was dat die niet helemaal kosher was. Hierdoor voelde ik bij de verder vrij mooie beelden weinig en kwam er weinig spanning bij mij als kijker los. (heb het boek overigens nooit gelezen) Muziek sorry maar dat is echt de achilleshiel van Koolhoven films, was weer zwaar kut.

3 sterren zeker, ben nu wel klaar met de oorlog. (Hoewel pijnlijk duidelijk word door deze film dat Verhoeven niet meer thuishoort in filmland, dit was honderden keren beter dan Zwartboek.)

Overigens hoorde ik een keer op de radio dat Koolhoven mensen uitdaagde om te zeggen wat wel echte sneeuw is en wat niet. Ik dacht te zien dat sommig vallend sneeuw met de computer gedaan was

Aardig.

Zeker geen slechte film. Je merkt dat Taihuttu graag de typische Nederlandse filmergernissen wil vermijden. Zo zijn de dialogen wat losser, men praat niet alsof we naar het polygoon journaal kijken. Deze oorlog is ook zeker een welkome verandering tov de tweede wereldoorlog. Helaas merk je ook dat Taihuttu vast zit in het oorlogsgenre. Waardoor de film nimmer echt veel indruk maakt waar de maker wel erg op hoopt. Het mag dan wel over Nederland gaan in Indonesië maar wat de protagonist doormaakt is op erg veel oorlogsfilms toepasbaar, als de makers dan ook een Generaal introduceren met bombastische klassieke muziek dan is het soms lastig om het los te zien van de Vietnam counterparts.

Vooral het laatste deel van de film verliest de film zich ook wat teveel. Marwan Kenzari die achter zijn tafeltje iedereen neerknalt en wanneer onze protagonist als een ware Rambo opgejaagd wordt. Het is daar net iets te Tarantino waardoor de indruk die de laatste scene op de kijker zou moeten hebben totaal afwezig is.

3 sterren.

Aardig

Stiekem maken de cijfers en reacties de film ietsjes beter. Aanvankelijk heeft de film wat weg van een King Netflix film. Afgelegen huis in de hoofdpersonages die rijden naar bebos gebiedt met afgelegen huis. Dan gaat het wat meer naar horror en lijkt er wellicht ook wat paranormaals aan de hand te zijn. Deed mij weer wat meer denken aan de films van Ti West. Visueel was het wel allemaal een klein beetje tv-film belicht. Aanvankelijk dacht ik daardoor dat het af zou stevenen op de 2 a 2.5 sterren. Gelukkig is dan daar de climax. En dan valt de film meer op zijn plek. En moet toegegeven worden dat de makers best iets aardigs gemaakt hebben. Weet niet of de regisseurs geweldenaren zijn. Daar was het visueel iets te vlak voor. Maar uiteindelijk goed uitgewerkt. Ik zat met geen enkele vraag en ik zag echt wel een climax.

Het is niet de film van het jaar, maar laat je niet afschrikken door die stemmen. Niet alles is Star Wars en Marvel kinderen.

3 sterren.

Zag er allemaal mooi uit, maar dat was het dan wel.

De muziek was regelmatig misplaatst.

Voor de rest was het saai met degelijk acteerwerk.

2 sterren. (de VARA gids was erg positief dus dat beloofd weinig goeds voor de rest van de telefilms)

Matig.

Kan mij wel vinden in Leatherhead. Het voelde allemaal net iets te geweest aan. Misschien heb ik een beetje pech gehad met het feit dat alle recente horror films die ik de laatste tijd heb gezien allemaal meer drama waren dan horror. Toch moet je wel met een onsje meer komen dan mevrouw hier doet. Visueel is het wel verzorgt maar het wist mij niet mee te zuigen in het geheel. Vond de soundtrack net niks, vind het ook altijd super jammer dat arthouserige films zelden los durven gaan op het einde. Het moet altijd zo een eenzelfde tempo hebben. En weer dat Bijbelse gewauwel. Het zou ergens veel grappiger zijn als een groepje atheïsten de religieuze wereld eens zat is. Al was het maar om eindelijk eens iets een beetje anders te zien.

2 sterren.

Aardig.

Als horror liefhebber is dit zeker geen slechte poging. Hoewel het een voornamelijk Amerikaanse cast heeft gaat het toch om een Indiase folklore. Wat weer eens wat anders is. Film moet even op gang komen, vond het niet eens slecht gedaan het hele verlies van een kind, maar de film komt pas echt op gang wanneer het jongetje het huis bezet. Met als duidelijke klap op de vuurpijl het monster dat achter het jongetje aan zit. Zag er erg creepy uit.

Het bewandeld verder geen vreemde paden maar zitten wat fijne dingetjes in.

3 sterren.

De tweede Teshigahara die ik zie, en weer een erg goeie. (maar nog wel iets minder dan WotD, maar dat is logisch )

Teshigahara's eerste film, is iets luchtiger dan WotD.
De film begint lekker rustige, een man gaat samen met zijn zoontje van baan naar baan. En steeds word hij gevolgd door een man in het wit. (wat natuurlijk al zeer cool is) Als hij op een gegeven moment wordt gevraagd voor een baan ergens anders, word hij vermoord door de man in het wit. Een ijzersterke scène is dit, een lang shot, je ziet de man in het wit de hoofdrolspeler volgen en word dan doodgestoken door de man in het wit. Dit met een vreemde maar zeer aangename muziek eronder. Na deze scène wil onze hoofdrolspeler het fijne weten van zijn dood (hij is inmiddels geest) en volgt er een speurtocht naar het waarom.
Teshigahara begint lekker rustig maar het tempo gaat redelijk omhoog richting het einde met een fantastische climax. De muziek is ‘weer’ dik in orde en verhaal is erg meeslepend en spannend.

Top film die ik zeker nog een kijkbeurt ga geven, 4 sterren voor nu, maar dit is zo een film die na een week opeens veel hoger staat omdat hij maar door me hoofd bleef spoken.

Slecht.

Duurt toch dik een uur voor er werkelijk wat gebeurt. En als het eindelijk begonnen is dan valt er nog niks te genieten. Beetje levenloze regisseur. Enerzijds kon ik nog wel lachen om de totaal willekeurige locatie waar personages zich bevonden. De scene met het winkewagentje bijvoorbeeld. Maar helaas had de regisseur te weinig stijl en humor om het ook een beetje door te trekken en wat eigenzinnigs in de scenes te leggen. Acteurs waren ook van niveautje hou er maar gelijk mee op.

1.5*

Flanagan

Als je dit vergelijkt met Ouija deel 1 is dat een meesterwerk. Helaas doet deze film iets teveel zijn best om op de Wan bandwagon te springen en als je het daar dan weer mee vergelijkt is het zeker geen meesterwerk. Opbouw vond ik wel redelijk, kind acteurs zijn (alweer) erg sterk. Het is zeker niet cliche vrij (mij boeit dat niet zoveel) maar je merkt wel dat Flanagan regisseur genoeg is om dit redelijk te verfilmen. Climax zou dan ook al snel duidelijk maken of dit toch boven de 3 sterren zou kunnen eindigen. Helaas was dat het net niet. PG13 was wat te jammer. Het liep ook niet helemaal lekker. Men deed net wat te dom in dat huis. Definitieve einde vond ik nog wel aardig, maar de film miste net iets te veel eigen smoel om echt wild te worden.

3 sterren.

Uhh Iglesia heeft dit gemaakt?

Als je zou moeten raden wie deze film heeft gemaakt zou dat ongeveer de laatste naam zijn die je verwacht. Hoewel ik net als SB ook verwachtte dat we hier niet met een afgezaagd filmpje te maken zouden hebben. Is dat het eerlijk gezegd dat het wel een beetje.

Natuurlijk is Iglesia wel iemand die weet hoe je iets in beeld moet brengen, en zit er een leuke long track shot in. En krijg je zo nu en dan een stukje vanuit een andere tijd die er piek fijn uitzien. Maar het KRO detective gehalte straalt wel heel erg er vanaf verder. Perfect acterende britse acteurs, allemaal mensjes die het gedaan kunnen hebben en een filosofische noot die we nog uit de film PI kennen.

Voor de KRO mensen op deze site een aanrader, voor de andere groep nogal oubollig .

2.5 sterren omdat Iglesia wel weet hoe die dingen in beeld moet brengen. Maar why o why komt die nou niet met de film die ik al een tijdje van hem verwacht! arrgh.