Opinions

Straatschoffies...
Situeert zich in de periode van de vele sociale drama's en hierbij aan de films van De Sica denken is een evidentie. Pedro is een jongen die verstoten is door zijn liefdeloze moeder en zich laat meeslepen in de straatcriminaliteit. Hoewel hij enkel op zoek is naar wat aandacht en liefde (hij keert steeds terug naar zijn moeder), zit hij na een moord vast aan een onverbeterlijke delinquent en misdadiger, El Jaibo. Daarna wordt het er allemaal niet beter op en het einde komt best hard over.
Een grauwe en grimmige film over armoede waarbij ze er niet voor terugdeinzen om de zwakkeren in de maatschappij aan te vallen (blinden en invaliden). Waar komt volgende in de synopsis vandaan?? ... "maar om anderen te zien lijden, iets waar zij genot uit halen"... Onzin dit, die kinderen zijn geen sadisten maar hopeloze wezens die tot alles bereid zijn om te overleven. Die blinde bleek trouwens een heel nare man... De film leek haast een directe aanval op de Mexicaanse staat wanneer een ei op de lens van de camera terechtkomt. Het is immers de onverschilligheid van de staat die verantwoordelijk is voor alle ellende in deze film.

Die hard in het Witte Huis.. dit vat het inderdaad zo'n beetje samen. Alleen mist deze film bijna alles wat Die Hard zo goed maakte. Bijna alles, want de actiescènes waren toch erg spectaculair om te zien. Verder was het een totaal verrassingloze film. Je wist al van het begin af wie de verrader zou zijn in het hele verhaal, zo expliciet wordt er naar gehint. Ook deze aziaat speelt een charismaloze bad guy. En het uitschakelen van de nukes.. hashtag... what?... shift F3... o my god hoe waardeloos En ook Eckhart, de koning van de middelmatige acteurs, als president is eveneens een zware fail.

Van Fuqua dacht ik niet snel iets slechts te zien maar dit was in vergelijking met bvb Shooter toch een erg onorigineel standaardwerkje. Snel vergeten dit.

Goede toelichting bij deze vreselijke bomaanslag die in 1998 plaatsvond. Het eerste half uur bouwt een goede spanning op, met mannen, vrouwen en kinderen die rond de bomauto slenteren in de straten van Omagh. Het volgende deel van de film toont de lange weg naar gerechtigheid door de familieleden van de slachtoffers. Hoogst interessant is het slechte werk dat de politie heeft geleverd : hoe ze vooraf getipt werden van de aanslag door een informant en toch niet tussenkwamen. Vermoedelijk was dit gebeurd om het fragiele vredesverdrag niet te compromitteren (?). Er zijn nog steeds grijze zones in dit hele verhaal.

Aangenaam verrast. Palestijnse vriendschappen worden vernietigd door de Israëlische veiligheidsdiensten, wanneer ze één van hen dwingen zijn vrienden te verraden na het doden van een Israëlische soldaat. Naar het einde toe wordt het nogal ongeloofwaardig en vergezocht met de zwangerschapsleugen van Amjad . In ieder geval is het duidelijk dat de Israëlische bezetting onrechtstreeks veel schade aanricht bij de bevolking. Dit liefdesverhaal met op de achtergrond verraad gaat makkelijk boeien maar krijgt een deprimerende wending en laat een bittere smaak na.

Begint nogal sloom maar het wordt al snel beklemmend en mysterieus, met de vader die stilaan beseft dat zijn zoon Damien meer is dan zomaar een jongetje, zeker wanneer naasten in zijn omgeving beginnen te sterven. Eén van de beste scènes in de film vond ik op dat Etruskisch kerkhof. Ook het einde, waarbij twee seconden medeleven genoeg waren om te falen . Ik was vergeten dat het kind geboren was uit een jakhals . Het is een echte horror-klassieker die in de tijdsgeest van toen echt angstaanjagend was, en bij herziening doet 'm het toch weer. Met gemak bleef ik tot de laatste minuut kijken. Met vooral een sterke prestatie van Gregory Peck die prima toont hoe je moet acteren in een horrorfilm. Een classic die wat mij betreft mooi overeind blijft.

Goede film met Pierre Richard.. Misschien wel zijn laatste goede komedie. De ontmoeting tussen een Franse jonge magrebijn van het 'gewone volk' en een steenrijke CEO met dievenmanieren die zichzelf "de keizer" noemt, leidde vaak tot hilarische situaties. Wat ik goed verwerkt vond is dat de kille en gevreesde bedrijfsleider de geneugten van het gewone burgerleven terugvindt dankzij Rachid, iets waar hij stiekem op hoopte na jaren eenzaam aan de top te zitten . Het duo Richard - Smaïn vond ik in ieder geval goed werken in deze feelgood film met positieve boodschap.

Ik zie wel graag eens 'n muziekfilm tussendoor. Vaak vallen ze wel mee, maar even vaak vallen ze me tegen, zoals "Once". Twee eenzame zielen (hun naam wordt niet genoemd) ontmoeten elkaar op straat en maken verbinding via muziek. Het geeft een enigszins observerende film. waarbij de muziek teveel aanwezig was om er echt een goede film uit te halen. Leek me bijna één lange videoclip. Er wordt een poging gedaan om er een romantische kwinkslag aan te geven tussen beiden maar de (semi)-romance tussen deze twee folky-geitenwollen-sokken figuren is behoorlijk nikszeggend. In de ene scène maken ze plannen om samen naar Londen te gaan, in de volgende besluit het meisje het toch te proberen met haar Tsjechische echtgenoot . En de man zelf, wel ja, die ziet er heel de film nogal hopeloos uit in zijn zoektocht naar een nieuwe relatie. Eerlijk gezegd vond ik de muziek en teksten nog wel te behappen. Falling Slowly is een mooi nummer al is dit mijn genre niet echt. Maar ik moet uiteindelijk besluiten dat Once meer een film is voor de muziekliefhebber dan voor de filmliefhebber.

Sixties topmodel Lauren Hutton in een eighties comedy. Ze is best sexy cougar hier, maar naar mijn smaak iets te mager. Ze lijkt wel ondervoed. Voor een uitgehongerde vampier mag dat eigenlijk wel. Wat flauwe en seksueel getinte en parodische vampierenhumor met een vroege rol van Jim Carrey die zijn eerste bekkentrekkerijen op het publiek afvuurt. Hij is gehaast om zich te laten ontmaagden maar zijn vriendinnetje wil wachten op het "juiste moment". Met zijn broek vol goesting laat hij zich makkelijk verleiden door een eeuwenoude vampierdame die echter in roodkleurige lichaamssappen geïnteresseerd is

Deze film vooral voor Carrey bekeken. Zelfs op TV zouden ze deze film niet meer durven spelen, maar toch zaten er enkele geslaagde moppen in. Toen Carrey's nerd vrienden meiden gaan versieren in een wasserij was er een goede condoomgrap. Het flauwste van de film zat helemaal op het einde. Geen totale flop maar ook zeker geen aanrader.

Als je jong bent zijn er ervaringen, is er vriendschap en ontdekking, en als je ouder wordt heb je herinneringen en maakt alles plaats voor een gevoel van ontgoocheling dat je misschien van je leven niet hebt gemaakt wat je voor ogen had. Leone's lang misdaaddrama bracht een gevoel van melancholie boven, iets tussen een goed gevoel en een rottig gevoel.

Voor een film uit die periode zit er flink wat geweld in met die twee verkrachtingsscènes . Dat vertaalt heel goed de opgekropte frustraties van Noodles. Enkele erg knappe scènes, waaronder één in het begin, waar Noodles in de opiumrokerij herinneringen ophaalt, met het geluid van een rinkelende telefoon op de achtergrond, of het nummertje Yesterday, waardoor je onmiddellijk weet dat je plots in de jaren '60 zit. Knap gevonden, hier kan de jongere generatie nog wat van leren. Ook de scènes uit de jaren '20 kwamen erg sfeervol en authentiek over met de straatdrukte, de toeters van de auto, de interieurs. Het voelde aan alsof ik met een teletijdmachine plots in die jaren zat. En natuurlijk het einde, waar Woods zichzelf als een ellendig hoop stuk afval in de vuilniswagen gooit. Of was het een illusie? Bizar en dubbelzinnig tegelijk.

Het lijkt op het eerste zicht een vrij gewoon rise and fall verhaal, maar eindelijk draait het anders uit. Ze zijn nooit als gangsters "gevallen" maar wel als gewone mens . De "big picture" maakt dat je ondanks alle tijdsprongen in je hoofd toch een mooi chronologisch verhaal kunt vertellen dat honderd percent klopt. Meesterlijke film dat zijn lengte waard is.

Vind het geen zo'n geweldige Tarantino. Er zijn natuurlijk wel weer momenten die in mijn geheugen gegrift zullen staan. Het tot leven komen van de sixties periode in Hollywood, en de kruisbestuiving tussen revisionisme en filmreferenties zijn gewoonweg leuk. Maar er zaten ook onleuke momenten in en die hadden bijna allen te maken met Rick Dalton op zijn filmsets. Pitt vond ik ditmaal de leukere rol hebben, met zijn uitstapje naar de Manson Ranch o.a. Helaas bleven zowel Dalton als Booth zwak uitgewerkte personages, die enkel dienen voor Tarantino om op het einde het konijn uit de hoed te halen. Ontgoochelend. Zo weinig chemie ook tussen beiden, en dat voor twee vetbetaalde acteurs. Ditmaal verdient Tarantino eigenlijk niet zoveel lof met deze film.

Pakkend drama over een door zijn stiefvader mishandelde jongen die naar een kostschool gestuurd wordt en daar door zijn anti-autoritair gedrag opnieuw geconfronteerd wordt met pesterijen en mishandeling. Een knappe film die misschien psychologisch niet zo diepgaand is, maar mij des te meer overtuigde met een beheerste regie, aangename pacing, een paar heftige scènes en uitmuntend acteerwerk. De twee uur vliegen voorbij.

Dit is de verfilming van een Scandinavische bestseller, waarin machtsmisbruik in de naam van discipline en opvoeding aan de kaak gesteld wordt. Ik kreeg wel sympathie voor Erik, die de cirkel van geweld wil doorbreken en zich wil focussen op zijn studies en sportactiviteiten maar telkens weer voor het voldongen feit gesteld wordt. De thematiek over opvoeding als maatschappelijke pijler keert vaak terug in Scandinavische films. Denk maar aan Der Kommer en Dag (2016) en Drommen (2006)

Als dieren konden dromen, dan zou dat waarschijnlijk over vrijheid zijn. De dieren in het circus van Mack zijn goed verzorgd en hebben niks om over te klagen. Dieren zijn echter niet gemaakt om hun leven in een kooi door te brengen. Ivan, een gorilla met artistiek talent, wil de vrijheid die hij zelf nooit heeft gehad gunnen aan het jong olifantje Ruby. Vraag is hoe hij dat voor elkaar zal krijgen.

Lief en hartverwarmend is deze jeugdboekverfilming (gebaseerd op een waargebeurd verhaal) wel, en er waren enkele grappige momenten maar de magie van een echte Disney film vond ik hier niet in terug, al is de CGI nog zo mooi en weet het emotioneel te raken. Ik twijfel tussen 3 en 3,5.

Men is altijd erg gul met films van PTA, die al jaren een echte publieklieveling is. Het gemiddelde vind ik overdreven maar een superieure film is het wel geworden. Een satire op een Amerika dat een oorlog tegen haar eigen bevolking lijkt te voeren, met puriteinse waarden die aan fascistisch militarisme en etnische zuiverheid gelinkt lijken; een film over een Amerika dat het noorden kwijt is. Kolonel Lockjaw belichaamt die tegenstrijdigheden volledig; een white supremacist én verdediger van het vaderland, die stiekem toch seksueel opgewonden wordt van zwarte vrouwen. De regisseur lijkt zijn buik vol te hebben van wat er in zijn land gebeurt en vertaalt dit in een wilde, energieke en satirische prent over de absurditeit van politiek extremisme. Door de fijne humor (bvb dat paswoordgedoe) vond ik deze misschien wel PTA's meest toegankelijke film. Met kalibers als DiCaprio en Penn kan het haast niet mislopen en dat is ook zo. Vooral Penn doet het sterk met zijn karikaturale militairsrol. Ik geef 3,5* door het storende piano-gejengel en de razzia in de migrantenghetto Baktan Cross die ik veel te lang vond uitvallen.

Sombere, pessimistische en bovenal domme film over de falingen van het onderwijs. Niet zo goed als ik verwachtte en met vrij weinig inhoudelijke waarde. Alsof de makers zelf niet goed wisten wat de boodschap moest zijn. Dat het recht in eigen handen nemen OK en noodzakelijk is? Dat een spelletje russische roulette jongeren tot inzicht kan brengen, wat dan een pyrrusoverwinning wordt genoemd? . Ach wat een bullshit... je steekt toch geen pedagogische inspanningen in zo'n stel lowlifes. Je plaatst hen in harde correctionele instellingen punt. Wat maken ze het toch moeilijk. Anderzijds bleef de film dan wel een deftige wegkijker

Nog geen zo'n beetje vergeten inderdaad maar een pareltje... net niet voor mij. Ik vond het een wat vreemd geheel eerlijk gezegd. Om het eerst even te plaatsen : een trio criminelen vermoorden bij een gewelddadige inval (zeg maar gerust een homejacking) enkele mensen met banden met het drugsmilieu; ze worden al snel geïdentificeerd en de politie gaat ervan uit dat ze naar Star City trekken, een ingedommeld dorpje ergens in Arkansas waar chief Dixon, gespeeld door Bill Paxton, de hand der wet is. Enerzijds volgt de film de roadtrip van de criminelen en anderzijds bereidt de lokale politiechef de ontvangst van deze boeven voor samen met twee collega's uit LA.

Vooral het verhaal rond de onwettige zoon van Lila en Dixon vond ik moeilijk om te slikken, en ook de ongeloofwaardige tocht van de criminelen naar een plaats waar ze zelf wel kunnen vermoeden dat de kans groot is dat ze daar zullen opgewacht worden gaf het gevoel dat er iets niet klopte. Enkele ongelukkige keuzes in het script maar dat was niet voldoende om de film onderuit te halen.

Er is ook nog de leuke aankleding met sfeerbeelden van het zwoele zonovergoten Texas / Arkansas, de mondharmonica, leuke personages die kleur in de film brengen. Zeker Paxton als wat naieve dorpssheriff die overrompeld wordt door de feiten, maar ook Fantasia, die de femme fatale rol toebedeeld krijgt, en Thornton als een gevaarlijke redneck.

Deze satire over de psychiatrie wordt aanzien als één der belangrijkste films ooit. Een film die er kwam onder impuls van Kirk Douglas en zoon Michael. One Flew is het verhaal van een man die eigenlijk mentaal totaal gezond is, en die gedwongen opgesloten wordt in het gekkenhuis. Wat geestelijk "normaal" is en wat niet wordt willekeurig bepaald door autoritaire figuren zoals de verpleegster. Het doet soms meer aan een gevangenis denken dan een plaats waar mensen verzorgd worden en genezen.

Het is een strijd van de vrije geest tegen rigide regels en institutionalisering. Nicholson is een acteerwonder, dat blijkt hier opnieuw. Fletcher als ijzige trut haalt je het bloed van onder de nagels. Wat ik vooral sterk vond: de film begint vrij licht en kent zelfs voldoende komische momenten. Tijdens de "afterparty" in de laatste twintig minuten slaat het drama in al haar hevigheid toe en krijg je als kijker een koude douche. Absoluut een sterke film, zeker scriptmatig en op vlak van acteerwerk.

Fijne film dit. Kreeg geen goede kritieken maar ik vond hier niks mis mee. Politieman Artie en zijn vrouw ontfermen zich over de kinderen van zijn collega wanneer die neergeschoten wordt. Het uitgangspunt maakt dat Artie heel menselijk uitgewerkt wordt. Ook het feit dat hij en zijn vrouw een kinderloos koppel zijn die het financieel niet breed hebben draagt hiertoe bij. Vind het zelfs één van Keatons mooiste rollen. Door de mix van drama en politieverhaal neemt de regisseur veel hooi op de vork en maakt wat schoonheidsfoutjes maar alsnog heeft deze film mij erg aangesproken. De titel van deze film is prima gekozen. Dikke 3,5*

Geen echt grootse kerstfilm door het bij momenten valse sentiment en de kerstsfeer die er maar niet in wil komen. Mary Steenburgen is ook niet echt goed gecast: meestal val ik in slaap gewoon door naar haar te kijken. Gelukkig herpakt de film zich in de laatste 15 minuten, waar ik zowaar nog even ontroerd werd en er een traantje weggepinkt kon worden. Toch is dit geen "essential christmas movie".

Is dit nu een parodie op film noir (comédie noire) of is dit een keiharde kritiek op femme fatales, die de mannen bij hun pikkie beethebben en hen kunnen laten doen wat zij willen zonder dat ze het zelf beseffen? Het is een beetje van de twee naar mijn mening. In ieder geval zat er wel genoeg leuks in, of het nu de carwash scène is waar Liv Tyler de vleesgeworden fantasie van John Goodman wordt (en niet alleen Goodmans!!) , of de finale scène met Reiser in bondage-uitrusting. Jammer dat Michael Douglas hier geen volwaardige rol in speelt. Ik heb enkele keren goed zitten grinniken maar vond het ook tegelijkertijd een zeer matig geregisseerde film met die crosscut structuur.

Traag? Ik heb in ieder geval elke minuut genoten van deze film over mensen en hun omgang met hun gevoelens. Probeer het als een sociale gedragsstudie te zien en je zult verbaasd zijn hoe sterk je je laat meedrijven met de film. Snipes, Kinski en Ming-Na zijn de proefkonijnen van Figgis, die op een intieme manier toont hoe een "one night stand" ontstaat, hoe Snipes zich gedraagt met zijn vrouw achteraf en hoe Kinski en Snipes bij de tweede ontmoeting oogcontact vermijden met elkaar , als om hun (schuld)gevoelens te verbergen. En spanning zat er wel in, want ik vroeg me vaak af welke reacties er zouden komen in bepaalde situaties.

Het acteerwerk is erg non-verbaal, en dat is zeer moeilijk acteerwerk. Ik kon hierdoor alleen nog meer bewondering hebben voor de acteurs. Zoals ook te verwachten is, brengt de kortstondige passie ook gevolgen met zich mee. Spilfiguur is een terminaal zieke AIDS patiënt, gespeeld door Robert Downey Jr. Wat zijn rol in het hele verhaal is is een beetje de verrassing dus mondje toe... Goed einde ook, enigszins te verwachten maar een betere keuze was er niet als slot. Dit is een film die ik iedereen warm aanraadt, maar waar hopelijk het Transformers-publiek niet op afkomt.

Globaal gezien een ruime voldoende. Eerste helft is misdaadfilm, daarna volgt een jammerlijke ommezwaai naar een gerechtsdrama. Het modderde in de tweede helft teveel vast in heel wat juridische praat. De Amerikaanse wetgeving (Lindbergh Law, 5th Amendment) wordt uitgebuit om het verhaal haar wendingen te geven. Savage ontgoochelt in zijn rol van getraumatiseerde flik. Wel James Woods in één van zijn sterkere rollen.

Ik kom net terug van drie weekjes Thailand, en wist dat Refns laatste werk daar ook geschoten is. Daarom keek ik ook uit om te zien hoeveel Bangkok ik zou zien. Nu, Only God Forgives is me vrij goed bevallen en is zelfs moeilijk om los te zien van voorganger Drive. Dezelfde zwijgzame held, dezelfde gestileerde en fluorescerende regie, dezelfde gewelduitbarstingen. Refn zet zijn oefening verder. Visueel nog beter dan Drive vond ik : kleuren, texturen en belichtingen zijn dé troef van de film. Elke echte filmliefhebber zou hier mateloos moeten kunnen van genieten. En Bangkok zat er wel subtiel in verweven. Het is naast een wraakverhaal ook een film over schuldgevoel en verlossing die met beelden en symboliek worden verteld. Er heerst een haast ondraaglijke, elektrische spanning tussen de personages : allen zijn schuldig aan iets, rond allen hangt de dood dicht op de huid. Soms gaat de symboliek wat te ver en lijkt de maker teveel op een mystieke sfeer te azen en dat maakt het tot een soms moeilijk toegankelijk stukje cinema. Hoewel de film al heel wat negatieve commentaren over zich heeft gehad, moet ik me hier toch bij de positivo's voegen. Dit is wel degelijk een speciaal stukje film dat evenwaardig is met Drive, goed voor een flinke 3,5*

Jarmuschs kijk naar vampieren in een arthouse kleedje. Niet echt iets wat ik iedereen zou aanraden. Een grunge vampierenkoppel dat in isolatie door het eeuwige leven (geen cadeau maar een zware last!) gaat en neerkijkt op de mensheid en in de loop der eeuwen heel wat culturele bagage heeft meegekregen. De nachtelijke setting, deprimerende personages en sfeerschepping zijn van artistiek niveau, maar van enig plot is geen sprake, waardoor de film weinig meer te bieden heeft dan wat cultureel-intellectuele bedenkingen zoals die Einstein-theorie op het einde en duistere humor gerelateerd aan vampirisme. Het is Wasikowska die nog even alles doet opflakkeren voor alles begint dood te bloeden. Conclusie : laat zich visueel smaken maar inhoudelijk redelijk oninteressant.

Miyazaki's beste leerling evenaart hier de meester. Vind dit tot nu toe de beste van Hosoda al was Mirai toch ook wel erg de moeite. De man zou trouwens ook jeugdboeken moeten schrijven; hij zou daar echt succes mee oogsten. Deze schitterende anime vermengt sprookjeselementen met de realiteiten van het leven en dat maakt het zo aandoenlijk. Het begin mag dan nog sentimenteel zijn maar daarna, van zodra Hana en haar twee buitengewone wolfkinderen op het platteland gaan wonen, is het een magische film over opgroeien en opvoeden.

De film behandelt de jeugdige kijkers niet als idioten zoals de Amerikanen graag doen, maar opent hen de ogen voor de wereld, waar je een eigen weg moet proberen te vinden. Uiteraard wordt ook heel de film lang stilgestaan bij de schoonheid en de broosheid van het leven. Bovendien is de anime subliem gemaakt: het voorbijgaan van de seizoenen, de omgang tussen de personages, de natuurbeelden... zo knap. Moeilijk om hier niet van te houden.

Kleine Nederlandse broertje van Au Revoir les Enfants (4*). Omdat het hier om een jeugdfilm gaat, wordt het nooit een echte tranentrekker en wordt een zachtere manier van de oorlog voorstellen gehanteerd. Oorlogsgeheimen is een drama door de ogen van kinderen gezien, die de tragische gevolgen van hun daden niet kunnen opmeten.

En hoewel we hier niet met zware kost te maken hebben, blijven er toch enkele momenten hangen zoals het beertje dat uit een deportatietrein valt, de pijn van Tuur wanneer zijn vriendinnetje weggevoerd wordt, de gebarsten vriendschap tussen Tuur en Lambert. De overgang van de "vrienden voor het leven" maakt een plotselinge sprong naar de harde meer genuanceerde realiteit, en dat was hier heel goed gebracht. De film vindt de juiste toon voor zijn publiek. Geen meesterwerk, wel een oerdegelijk drama.

PS : Nog even erbij voegen dat net als Bots vorige film Achtste Groepers huilen niet, dit een verfilming is van een boek van Jacques Vriens, die gerust één van de beste hedendaagse jeugdauteurs mag genoemd worden samen met Jan Terlouw (heel mijn jeugd!).

Niet slecht maar kon nog beter zijn. Oorlogswinter vertelt over het dagelijks leven tijdens de bezetting, met alles wat daarbij komt kijken. Koolhoven doet aardig zijn best maar faalt op doorslaggevende momenten. De momenten van tederheid en drama wisselen elkaar af. Te snel echter, want hij neemt de tijd niet om de emotie in ons los te werken. De scène waar de vader zijn zoon leert scheren vond ik zéér sterk maar juist iets te kort. Ik miste een dergelijke scène met oom Ben, want de film wou nu net de nadruk leggen op hun speciale band. Koolhoven deed het niet en liet een kans liggen om drama te scheppen. De film was goed op dreef, maar zakte als een pudding ineen op het einde waardoor het gewenste effect uitbleef.

Pluspunten :
- goed uitgewerkte karakters van Duvall en Costner.
- prachtige... nee wat zeg ik... adembenemende cinematografie.
- op het einde volgt een goede shootout waar iedereen op iedereen schiet

Minpunten :
- een mager romantisch plotje ertussen maar ik legde mij er vrij makkelijk bij neer
- het tempo ligt soms aan de trage kant.
- De jongen Button wordt in de tweede helft helemaal vergeten en ook de bad guys krijgen weinig screentime waardoor er van een crescendo spanningsopbouw naar de shootout geen sprake is.

Gewoon een deftige, correcte, mooie western maar geen uitschieter. De pluspunten overheersen ruimschoots.

Ik zie hier al een Amerikaanse remake in, met als titel "The Intern".
Een slasher met satirische accenten op werkdruk, pestgedrag op het werk en ontmenselijking op de werkvloer. Sommige ideeën werken wel, en de film omvat een paar sterke scènes, maar liet me ook met vragen achter op het einde. Wie daar niet van houdt, opgepast... Er wordt opzettelijk gekozen om het allemaal niet al te zwart-wit te maken, waardoor er van de kijker gevraagd wordt om begrip op te brengen voor de moorden van mensen die tot over de schreef gepushed worden. Niet onaardig, maar als slasher wellicht iets te braaf en te degelijk voor de meesten.

Matige film met een hoop geleuter. Ik was op een bepaald moment totaal de draad kwijt met al die namen... De film was veel te detaillistisch. Dan eens over Oppenheimers vermeende communistische sympathieën, dan over zijn toegang tot gevoelige staatsveiligheidsinformatie, dan over een depressieve minnares, om nog maar spionage binnen het Manhattan Project niet te vergeten en allerlei gepraat over kwantumfysica. De film vloog van de ene kant naar de andere op een slordige manier en eerlijk gezegd vond ik het meer dan eens slaapverwekkend worden. Een gemiddelde die me met verstomming slaat, maar ja, het is Nolan en de cast is indrukwekkend, dus het moet goed zijn. Neemt niet weg dat je wat bijleert met deze film maar ik ben blij dat ik die niet heb moeten ondergaan in de bioscoop.

Het onderwerp zou me moeten aanspreken maar ik vond het maar een matig geheel met futloze acteerprestaties van Hoult en Law. Dit had veel sterker gebracht kunnen worden want het is niet veel meer dan een cliché politiefilm. Een neo-nazi organisatie plant bank- en geldtransportovervallen om hun "revolutie" te financieren. Zelden in de geschiedenis van de VS, was een interne dreiging zo acuut als The Order. Van Hoult gaat weinig dreiging uit en de flik blijft een redelijk oppervlakkige figuur. Wel leuk gefilmd in 70s stijl al speelt dit zich in de jaren 80 af. Ook over de paar actiescènes die de film rijk zijn valt weinig te mopperen. Helaas bleef ik wat op mijn honger na afloop.