Opinions

Voor sommige films is er altijd een leeftijd om ze te zien. Ik ben blij dat ik deze film nu pas als eind 40'er zie, want om sommige issues te vatten is het nodig om al iets verder in het leven te staan en ervaringen te hebben opgedaan. Ordinary People was de grote Oscarwinnaar in 1981, en Hutton verdiende de zijne dubbel en dik want zijn depressief personage grijpt je bij de keel. De film draagt zijn titel goed, want het gaat hier over doodgewone burgers die in een situatie zijn beland die hun leven overhoop gooit. Ze verloren hun zoon in een ongeluk. De overlevende zoon, Conrad zit opgescheept met een schuldgevoel die hem tot wanhoop en zelfmoord drijft, in die mate dat hij psychologische hulp zoekt.

Dit gevoel wordt nog versterkt wanneer hij de emotionele steun niet krijgt van zijn ijzige moeder. Deze moeder-zoon relatie vond ik veruit het interessantste aspect in de film : is het OK om meer te houden van één van je kinderen dan van een andere? Dat is soms iets wat je nu nog vaak hoort bij vrienden of familie. Daar wordt dan eens lacherig over gedaan maar er kunnen consequenties aan vasthangen. Een tijd geleden vertelde één van mijn beste vrienden dat hij meer van zijn jongste dan van zijn oudste hield. Ik betwijfel of dat wel kosher is.

Ordinary People is ook een schoon voorbeeld van een film die uitblinkt door zijn herkenbare personages die niet staalhard of heldhaftig in het leven staan, en die niet het hoofd kunnen bieden aan om het even welke moeilijke situatie. Alsof zwakheid niet zou mogen bestaan in een film . Ook de dialogen vond ik hier vaak geweldig goed werken. Alleen is dit geen film die veel moeite doet om visueel nog een extraatje te bieden waardoor het eerder als "toneel op grotere schaal" aanvoelt dan als film. Maar goed, 3,5* lijken me beslist verdiend.

Behoorlijk maar nogal vaag plot vond ik. Een groepje vigilantes berooft een bedrijf van een partij drugs dat toebehoorde aan een misdaadsyndicaat. Daarnaast moet Tibbs ook de vreemde moord op de bedrijfsleider uitvissen. Poitier kruipt voor de derde keer in de rol van Tibbs, en deze film valt op omdat dit het debuut was van Raul Julia. Enkele kleine twists voorkomen niet dat de film een flauwe indruk nalaat. Sowieso vond ik Tibbs een personage ver vooruit op zijn tijd; zwarte held in een periode waar racisme nog sterk aanwezig was in de VS. Leuk om 's te zien maar zo'n film is ook snel weer vergeten vrees ik.

Koude oorlog avonturenfilm waarbij drie Noorse schippers door een storm stranden op een plaats waar ze Russische afluisterapparatuur vinden. Daarna worden ze beschoten door Russen en krijgt het incident een politiek staartje. De film speelt zich af op en rond Spitsbergen die voor de val van de muur Noren en Russen op gespannen voet naast elkaar leefden. Een film met weinig pretentie, sober gefilmd en geacteerd, leuk en onderhoudend genoeg, én met een bijzondere afloop.

Goede film over een overzeese expeditie conquistadores op zoek naar Tezutlan, een stad van goud. Wie vertrouwd is met dit thema, weet reeds van het begin dat de Spanjaarden nooit goud zullen vinden . Hun obsessie naar goud en hun vastberadenheid om maanden door de jungle te wandelen voor hun droom is tot op vandaag legendarisch te noemen. De expeditie die we hier zien, een veertigtal soldaten, wordt bedreigd door Indianen, achtervolgd door landgenoten die al even gretig op zoek zijn naar goud als hen, aangevallen door de voor hen onbekende fauna. Hun grootste vijand is echter hun eigen zielsverslindende hebzucht, die hen tegen elkaar opzet.

Ik heb het voorbije jaar al enkele junglefilms gezien: Lost City of Z, El Abrazos del Serpiente, Jungle... Maar dit moet wel visueel de mooiste zijn die ik heb gezien. Het claustrofobische is duidelijk voelbaar en de belichting is knap uitgevoerd. De personages, hoewel talrijk, komen toch boeiend over omdat je die conquistadores, die je anders alleen uit geschiedenislessen of boeken kent, nu tot leven komen. En het zijn harde, brutale kerels die niet bang zijn om bij het minste hun zwaard te gebruiken. Of de garrote, wat voor een soldaat een oneervolle dood was. Dit was ook inderdaad zo, dat er altijd een schrijver mee was om verslag uit te brengen voor de koning. Laat maar de Spanjaarden dit soort films maken over hun verleden. Het voegt in ieder geval meer authenticiteit toe. Van dezelfde regisseur ben ik echt benieuwd naar Alatriste met Viggo Mortensen.

Ode aan Napels doorheen 6 kortverhaaltjes vol stedelijke vitaliteit en levensdrama. Het liet zich smaken en lijken taferelen die De Sica heeft horen vertellen, of gezien heeft en hem bijgebleven zijn. In ieder geval is dit een film die de ziel van het Napels uit die tijd weet te vatten.

1. Vertelt over een man die het beu is om onder de knoet te leven van een wijkmafioso die hem voor van alles en nog wat "gebruikt" en zelfs zijn woning inpalmt. Vond ik de grappigste van de zes.
2. Sophia Loren speelt een overspelige jonge vrouw die samen met haar man een friggitoria uitbaat (barak met gefrituurde pizza's), waar de klanten meer interesse lijken te hebben in de rondborstige uitbaatster; tot ze haar trouwring verliest... een omen? Grappig hoe de mensen, betrokken bij die gebeurtenis, haar door de straten achtervolgen.
3. Volgt een begrafenisstoet door Napels. Het contrast van deze oude traditie op achtergrond van een moderniserende stad met autoverkeer, moet De Sica getroffen hebben. Een mooie indringende scène.
4. Een verarmde gokverslaafde graaf (gespeeld door De Sica himself) speelt Scopa met een kind en gaat door het lint wanneer hij verliest ... ongeluk lijkt plots het verhaal van zijn leven samen te vatten.
5. Het filmpje "Teresa" met Silvana Mangano is het meest met drama beladen hoofdstuk... Zij, een ex prostituée, wordt het slachtoffer van een boetehuwelijk. Haar bittere keuze op het einde behoeft geen woorden.
6. De wijkbewoners hebben het antwoord gevonden voor de arrogante hertog die hen dagelijks komt lastig vallen... o pernacchio... niet zomaar een lipscheet.

Spannende en ongemakkelijke thriller met een indrukwekkende prestatie van Fuhrman. Gemene thriller ook, met kinderen die belaagd worden, al geeft dat soms de indruk van goedkoop effectbejag. Ik had vaak medelijden met dat doofstomme dochtertje die er zo lief uit zag.

Daarna volgde nog een twist die je bijna onmogelijk kan zien aankomen, maar de film verliest er geen geloofwaardigheid mee. Ik had destijds weinig aandacht aan Orphan besteed omdat ik dacht dat dit een cliché slashertje zou worden. Wat heb ik me flink vergist.

Niet slecht. Het was eerst weer tien minuten wennen aan de droge arthouse-sfeer, maar het drama is goed aangepakt en verveelt niet tot het einde. Het hoofdpersonage en zijn problemen worden realistisch en herkenbaar tot leven gebracht en bieden een diepere inkijk in zijn leven. Hij lijkt zijn leven weer op de rails te willen krijgen : solliciteren, terug een sociaal leven opbouwen. Het is dan ook voor mij een beetje een onbegrijpelijke keuze dat de regisseur nam om hem terug in zijn verslaving te laten vervallen op het einde , zeker na een hele reeks beelden en situaties die het personage stimuleren om de goede kant op te gaan... Eén van de sterkste momenten vond ik dat meisje achter haar laptop, die een hele reeks dingen opsomt die ze zou willen doen of ervaren in haar leven ; dit contrasteerde mooi met het gebrek aan levenzin van Anders

Ik vind hem véél slechter dan de twee voorgaande. Le Caire Nid d'Espions (3,5*) blijft voor mij de beste van de drie. Hier krijg je met bijzonder flauwe humor af te rekenen zeg. OSS was al schlemielig maar was in de vorige films nog grappig. Nu is hij ronduit onuitstaanbaar. Komt er dan nog bij dat heel wat humor betrekking heeft op Franse TV-cultuur en politiek waardoor sommige grappen voor het niet-Francofiele publiek door de mazen van het net zullen glippen. Speelt zich ook af begin jaren '80 waardoor de retro sfeer minder goed zit. Ik wijt de mislukking toch vooral aan het feit dat Michel Hazanavicius niet meer van de partij is.

Heeft veel overeenkomsten met "The Artist". Hier maakt Hazanavicius een hommage én een parodie aan de spionagefilm uit de jaren '50 en '60. Het is vooral style over substance, en dat is vooral het handelsmerk van de inmiddels gelauwerde regisseur. Het verhaal is dwaas en houdt weinig in, maar het is gefilmd als een echte oude jaren '50 film : let wanneer ze in een auto rijden, of de knullige vechtscènes. Bovendien is de film op sommige momenten echt wel grappig. Niet op een lompe manier zoals met Leslie Nielsen (Naked Gun) en Rowan Atkinson (Johny English). Het is veel verfijnder. Dujardin is de imbeciele kloon van James Bond, en de grappen roteren rond zijn gebrek aan cultuur en intelligentie. Zo was het natuurlijk wel te denken dat de film een goede afloop zou kennen, maar dan totaal toevallig zoals het in zo'n film hoort. Erg amusante en genietbare parodie.

De retro jaren '60 is volledig terug met deze tweede knotsgekke aflevering van OSS 117, de klunzige neef van James Bond. Ik krijg bijna terug zin om eens een serie Franse films uit die periode te bekijken waaruit Hazanavicius gretig de stijl heeft geplukt. Woordenspelletjes, misverstanden en flauwe grappen stapelen zich op. Jean Dujardin verkleed als Willem Tell op een bal van Nazi's vond ik hilarisch en ook de trage achtervolging in de kliniek was een billenkletser . De eerste film vond ik nog een stuk beter (3,5*) maar dit is zeker geen slechte opvolger geworden.

De laatste tien jaar van Peckinpah's carrière stelden niet veel meer voor. Ook deze Osterman Weekend, zijn laatste film, zou je haast als B-film kunnen bestempelen en denk je eerder aan een Cannon misbaksel (die soms nog leuker zijn) dan aan Peckinpah. Ware het niet van de grote namen die erin voorkomen : Hauer, Hopper, Hurt... allemaal in de meest lullige rollen van hun carrière. Triest om te zien. Het rommelige verhaal maakt het er niet beter op met een spanningsboog die simpelweg zoek is en twists die niet imponeren. Positieve punten wel voor de enkele actiescènes die erin voorkomen, maar ik zag hier vooral een uitgebluste Peckinpah aan het werk want dit is een puinhoop geworden.

Prima historisch drama. Intriges aan een koninklijk hof leiden vaak tot goede films. Ik stelde mij wel enkele vragen rond de rolinvulling van Eric Bana als Henry VIII; nogal een misser dit. Portman en Johansson doen het dan weer beter, zeker Portman die al wat ervaring heeft met adellijke personages na haar Queen of the Naboo-rol in de Star Wars films.

De film legt vele accenten goed en is naar mijn aanvoelen voortreffelijk geschreven en geacteerd. De Boleyn familie als opportunisten geleid door de sinistere hertog van Norfolk, Anna Boleyn als manipulator die misbruik maakt van haar charmes en zich ook wraakzuchtig toont tegenover haar zuster, de band van respect tussen de koning en Mary etc. Nee, Anna Boleyn is geen "heldin" maar een schofterig en ijdel vrouwmens. Hield ze echt van de koning? Was het einde ook niet wat haar verdiende loon? Soms voelt het een beetje manipulatief aan, omdat je geforceerd wordt om niet te veel sympathie voor Anna Boleyn te krijgen. De makers kiezen een duidelijke positie. The Other Boleyn Girl wil de kijker met enkele vragen rond haar persona opzadelen en daar is niks verkeerds mee.

Originele benadering van de spookfilm. Niet eng, smerig of zo, maar gewoon geheimzinnig op een pakkende manier, en met een tragische realiteit erachter verborgen. Een sfeerscheppende film die zeer klassiek aanvoelt maar toch een onverwachte richting opgaat. Ik had nooit door dat het huispersoneel spoken waren. De wereld van de levenden en de doden worden als overlappende werelden voorgesteld, en het einde is zonder meer goed gevonden. Ik ben zeer te spreken over deze film, die ik tot nu toe nog nooit had gezien.

Toch een sterke film met goede dialogen, gebaseerd op de waargebeurde ervaringen van de journaliste Florence Aubenas. Een schrijfster infiltreert zich in de wereld van de schoonmaaksters om te beschrijven hoe het er aan toe gaat op het vlak van arbeidsomstandigheden. Ze raakt bevriend met enkele mensen uit dit milieu, waarvan de geharde Christèle de meest opvallende is. Ze is alleenstaand, ondergekwalificeerd en moet drie kinderen onderhouden.
Ik zat enigszins gebiologeerd te kijken naar de kuisploeg op de ferry en dacht : zoiets zou ik echt nooit willen doen. 230 kajuiten in orde brengen aan een tempo van vier minuten per kajuit. Omg! En dat is ook waar de film om draait : over die groep laaggeschoolde mensen die van de ene minderwaardige job in de andere belanden en enig houvast vinden in de solidariteit met andere mensen die in eenzelfde situatie zitten. De houding van Christèle tegenover Marianne op het einde is dan ook ergens begrijpelijk en sluit de film mooi af...

John Le Carré verfilming, ditmaal geen koude oorlog spionagethriller maar wel nog steeds met Russen en meer bepaald de Russische mafia. Een uniefleraar op romantische trip in Marokko wordt in vertrouwen genomen door een boertige Rus, Dima, die hem een USB-stick toevertrouwt met (hoe kan het anders) zéér gevoelige informatie . Voor een Le Carré is dit een vrij eenvoudig verhaal dat zich iets meer op thriller/avonturenfilmgebied begeeft en iets minder politiek is. Het begon erg sfeervol en beloftevol, maar vervalt uiteindelijk toch in een vrij doordeweekse regie. De typische euro-productie. Met veel verschillende geografische locaties maar vrij kil en routineus gefilmd. McGregor speelt nogal suf en is zeker de aandachtstrekker niet. De sterke rollen zijn hier imo voor Skarsgard en Damian Lewis.

Maakt indruk.

Annauds ode aan de natuur is een fascinerende film geworden waarin een berejong na de dood van de moeder de wijde natuur intrekt en onder de hoede genomen wordt door een andere volwassen beer. Er zijn niet alleen de gevaren van de natuur zelf, maar ook de mens is al eeuwenlang een bedreiging. L'ours is eigenlijk een complete film met avontuur, spanning, bronstige romantiek (jawel!), vriendschap en een boodschap. De film probeert ons ervan bewust te maken hoe broos en weerloos dieren zijn, en hoe het meer loont om de natuur gewoon met rust te laten. De wildernis is buitengewoon prachtig. Enkel die berendromen en hallucinaties vond ik een overbodig en knullig element maar voor het overige is dit een meesterwerk. Er is dan ook jarenlang aan de film gewerkt, onder meer voor de dressuur van alle dieren. En de Oscar voor beste beer gaat naar...

Jaren 80 onzinfilm over een jonge boerenzoon die in L.A. terechtkomt en door stomme omstandigheden in het bezit komt van een zak heroine. Mikt erg op een tienerpubliek en veroorlooft zich nogal wat vrijheden. Als je van de typische 80s vibe houdt zul je dit misschien nog redelijk goed vinden want het is echt wel een typisch product uit die tijd met alles erop en eraan. Het acteerwerk is benedenmaats.

Director's Cut

Goed voor een keertje. Droefgeestige en minimalistische film over een Duitse vrouw die het vuile ingedommelde Bagdad Cafe nieuw leven inblaast. Maar voor de gekwetste Jasmin betekent dit ook het terugvinden van een nieuwe thuis waar ze opnieuw gelukkig kan zijn. Het wordt allemaal gekleurd met maffe personages, zoals de bittere eigenares (irritante rol van Pounder) de sheriff, die kan meedingen voor prijs van leukste haartooi, en de lokale bohemien (Palance) die een boontje voor Rubensiaanse types met Boeddha-uitstraling heeft.

Het duurt wel erg lang voor de film eindelijk van start wil gaan maar eens de stemmingen wisselen wordt de sfeer iets meer hartverwarmend en vrolijk. Ik vond het net in het begin iets te lang voortkabbelen. Calling you vind ik maar een zeurplaat, wat meer variatie in de soundtrack was meer dan welkom geweest.

Prachtig misdaaddrama! Ik zat al na de agressieve beginscène steevast in het zadel voor een rit van bijna twee uren. Bale laat hier sinds tijden van zijn beste kant zien en Harrelson is een zeer dreigende gek. In de eerste plaats een klassieke story over twee broers met overgang naar een al even klassiek misdaadverhaal. Toch gaat het allemaal niet storen en is de film erg meeslepend. Het wordt verteld tegen een achtergrond van sociale miserie in een industrieel stadje. Het drama van broer Russell (Bale), zijn auto-ongeluk en zijn verloren vriendin voegde ook een goede dynamiek aan de film, al betreur ik het dat Whitaker geen sterkere rol kreeg. ook voor de soundtrack. Past er goed bij. Film die veel te bieden heeft en sterk geregisseerd.

You're no good and neither am I, that's why we deserve each other...

Toch wel akkoord met chevy... er is een probleem met het tempo waardoor de film mij maar niet wilde boeien. De film wordt als een schoolvoorbeeld van film noir beschouwd, en dit is één van Kirk Douglas' allereerste rollen. Je kan wel zeggen dat Jane Greer volledig beantwoord aan de definitie van femme fatale... fataal voor Mitchum! De film kende een remake met Jeff Bridges en Jane Greer (!) : Against All Odds (1984) - MovieMeter.nl

Niet slecht en moeilijk in een vakje te plaatsen. Moderne heksenfilm met Keltische mythologie in verweven. Beetje fantasy, beetje drama, een drupje horror. Dat maakt Outcast tot iets dat buiten categorie valt. De personages worden zelfs redelijk goed uitgewerkt al betreur ik dat mongooltje Toma plots weg is en niet meer terugkeert, en ook het einde viel tegen . Het is een film die zijn lowbudget niveau overstijgt en het label "origineel" helemaal over zich heeft.

Nice... een echte schelmenfilm. Twee kleine criminelen zetten een misdaadsyndicaat onder druk door hen voortdurend te beroven. Heel wat actie en goede rollen van Duvall en Baker, die deels uit wraak en deels uit verleiding voor veel poen doen wat ze doen. Alleen loopt alles iets te glad voor het duo, zoals ook One Ring aangeeft; de roven lopen telkens gesmeerd en het gemak waarmee ze op het einde in de villa van de "mob boss" komen is daar net te veel aan. Stoffig en muf is deze actiefilm uit de periode van Dirty Harry gelukkig niet; kijkt zeker goed weg en is een mooi voorbeeld van een vroege exploitation film.

Niet zo slecht als het gemiddelde laat vermoeden. Hoewel het op alle vlak lowbudget oogt, weet het nog redelijk te onderhouden dankzij de korte speelduur. Regie is zelfs erg gecontroleerd. Als horrorfilm is dit echter minder geslaagd. Meer dan wat spatten bloed krijg je niet te zien en de djinn lijkt van boetseerklei gemaakt. De dubbeltitel is een mysterie op zich : op VHS vind je die film als "The Lamp" en dat is ook de titel die gebruikt wordt in de film. Misschien is "The Outing" de titel voor de Amerikaanse markt en "The Lamp" voor de Europese markt?

High Moon

Plezante SF film die een herwerking is van de western High Noon. Niet massaal bekeken.

Een space sheriff, McNiel, doet onderzoek naar een aantal zelfmoordgevallen in een ontginningsmijn van titanium op Io, een maan van Jupiter. Erg spannende film naar het einde toe, en de aankleding binnen de ruimtebasis is gewoon genieten. Heb me er nergens aan gestoord. Het is allemaal zorgvuldig uitgewerkt met een verhaal dat misschien wat simpel is, maar toch weet te boeien. Een gespannen Sean Connery die alweer leuk is om te zien spelen. Weinig negatiefs dus. Het hoge cijfer is dan ook met plezier gegeven.

En mijn 2000e stem gaat naar....

Clint Eastwood doet het altijd goed in zijn rollen van revolverheld. Ook hier wordt flink wat pruimtabak gespuwd, met een scherpe blik en zwijgzaam daagt hij uit of knalt hij neer. Geweldig en mythisch. Josey Wales, eerst keuterboer, daarna guerrillastrijder die de overgave weigerde, is op de vlucht voor blauwbloezen die zijn huid willen. Wales heeft een wraakmotief en heeft nog een appeltje te schillen met de moordzuchtige noordelijke kapitein Terrill. Hij krijgt het gezelschap van een praterige oude Indiaan en een aantal pioniers op weg naar een beter bestaan. Een grappig moment is nooit ver weg maar er wordt ook flink gemoord. De beelden van het wilde westen ogen nog steeds fantastisch en de film heeft werkelijk alles wat een western maakt : schietpartijen, Indianen, saloons, een onverschrokken held en hardnekkige achtervolgers. Tussen 4 en 4,5*

Duidelijk de minste van de drie Outrage films. Deze is zonder meer overbodig want er zit geen enkel extraatje in ten opzichte van de twee voorgangers ... het is gewoon meer van hetzelfde, maar van mindere kwaliteit... de intriges tussen verschillende yakuza families blijven, maar de opbouw naar een climax valt tegen. Coda geeft een vermoeide indruk; zelfs de geweldscènes die zo hard en expliciet waren in de eerste film, zijn suf. De meer gortige moorden blijven netjes offscreen. Er spreekt niet veel enthousiasme uit de regie, alsof Coda met enige tegenzin is gemaakt. Kitano is een plezier om naar te kijken als de oldskool yakuza die nog altijd sluw afrekent met zijn vijanden

Outrage : 4*

Outrage Beyond : 3,5*

Outrage Coda : 3*

Twee trutten raken verzeild in een CIA-avontuur . Flauw, niet erg grappig en eerder een meidenfilm. Vooral Shelley Long stak me ferm tegen. Midler kwam beter over maar kan hier verder niet veel mee.

The Outsiders (bioscoopversie). Passende titel bij een film over sociale uitsluiting en klassestrijd op kleine schaal. Greasers versus Snobs. Deed me wat aan Stand my Me denken, maar dan een heel stuk dramatischer. Helaas komt er ook veel zomaar uit de lucht vallen zonder dat daar een schijnbare aanleiding voor is : de reddingsoperatie in de kerk, de overval door Darrel op het einde. . Ook komt men weinig te weten over de achtergronden van die jongens, wat misschien hun ingesteldheid en karakter beter uit de verf had doen komen. Misschien was dat ook het euvel dat via de director's cut verholpen was. Ik heb Outsiders alvast nooit een hoogvlieger gevonden.

Kinderen gaan in opstand tegen hun ouderen. Het zijn geen slechte kinderen; ze vervelen zich in een stadje waar niks te beleven valt, experimenteren met drugs en komen geregeld samen in de rec, een recreatieplaats waar ze onder toezicht spelletjes kunnen spelen. Wat het leven in New Granada somber maakt voor hen is dat de politie hen als vandalen en criminelen beschouwen en het leven zuur maken. Voor het minste worden ze opgepakt.

Deze vroege film van Kaplan gaat onder andere over conservatieve opvoeding en het onbegrip van volwassen voor hun kroost. Je kunt je kinderen niet voortdurend gaan frustreren met verstikkende autoriteit en als wetshandhaver kun je de wet niet strikt gaan toepassen op kinderen. Het gedrag van die politieagent Doberman sloeg nergens op. De film legt de juiste accenten en sympathiseert met de jongeren. Verplicht kijkvoer voor ouders.

Na The Expendables nog eens een oude Stallone film uit de kast gehaald. Al bijna 20 jaar niet gezien. Over the Top voldoet aan de definitie van de 80s film met succes. Van het simpele verhaal tot de foute soundtrack. Persoonlijk vind ik het één van de betere Cannon films. Dit keer mag Stallone meer dan alleen maar schieten; hij is vertederd en gek op dat kleine vervelende ventje die zijn zoon is en brengt het goed over. Vrij clever om de vader-zoon band in de film als een sportieve drijfveer te gaan gebruiken in de eindwedstrijd. Sport is inderdaad een "mental thing" . Lekker ongecompliceerd, met een Stallone die iets diverser uit de hoek komt.