Log

Viel best mee, al mist de film wat meer spanning. Ik had Gothika al op VHS gehuurd maar kon me er weinig van herinneren, net omdat het zo'n 13 in een dozijn verhaal is.
Gothika past prima in de lange rij supernatural thrillers waar we mee overstelpt waren in de nillies. De film vond ik bovenmaats gefilmd dankzij fijne camera-effecten en belichtingstechnieken. De scènes kwamen hierdoor erg sfeervol over zoals in dat zwembad of de "droomscènes". Acteerwerk was dan weer wat minder : vooral Downey laat het afweten in een rol waar hij niet echt goed lijkt te zitten. Ik hou het na wat wikken en wegen toch op een 3* in plaats van 3,5.

Zeer goed biografisch drama over de kruisweg die de Somalische Waris Dirie heeft moeten afleggen van arme herdersdochter tot illegale migrante tot topmodel. Een straf verhaal waarin het uiteraard ook gaat over de barbaarse praktijk van vrouwenbesnijdenis en de trauma's die dat nalaat op vlak van levenskwaliteit. Daarom was die scène waarin de fotograaf (Timothy Spall) haar naakt trok ook zo mooi : je zag haar terug houden van haar lichaam. Sally Hawkins is ook altijd een plus in een film als een meer vrijgevochten Britse die haar op het goede pad heeft gezet.

De hardste scène (de besnijdenis op een driejarige) werd voor het einde in petto gehouden en is bijna ondraaglijk om zien. Niet dat er veel getoond wordt, maar het geschreeuw en de gedachte alleen al was bloedstollend genoeg. En zeggen dat er per dag honderden kleuters dit moeten ondergaan zoals in de epiloog gesteld wordt! Zo zie je maar dat er ook uit het leven van gewone mensen goede biopics kunnen voortkomen.

1+1=3

Niet De Palma's eerste film, maar wel zijn eerste Hitchcock-achtige thriller, het begin van een jarenlange verkenning van het genre. Men kan hem een copycat noemen, feit is wel dat hij één van de enige regisseurs is die de stijl van de meester wist te benaderen. Inhoudelijk zou dit zomaar door de Hitch gesigneerd kunnen zijn, dit getikte verhaal dat in het hoekje van de psychologische horror thuis hoort en een amalgaam is van elementen uit Psycho, Vertigo en Rear Window. De visuele uitwerking is een waar festijn voor de liefhebber. De eerste helft van Sisters is bijna realtime gefilmd, wat mij een intensere kijkervaring gaf. Heerlijke film. En natuurlijk mag ook de muziek van Herrman niet vergeten worden, die hoe kan het ook anders, ook vaak met the Alfred samenwerkte.

Zelfs al zijn ze matig tot slecht, dan nog exploderen de gemiddeldes voor holocaust-films. Wie wil cashen in de filmindustrie moet absoluut verder doen met zo'n films. La Vita e Bella vond ik uiteindelijk niet echt een film die helemaal naar mijn smaak was. Allereerst : spraakwaterval Benigni bezorgde me vrij vlug koppijn, zeker in de eerste helft. De acteur ligt me niet en dat is al een redelijke afknapper.
Het eerste deel van de film (**) is daarbovenop een wat vervelende romcom, waarin Guido op alle mogelijke en kleurrijke manieren het hart wil winnen van de lerares Dora. Het tweede deel (****) is vervolgens heel erg sterk, hoe Guido van het hele kampleven een spelletje maakt voor zijn zoontje. Daar zaten ook de beste momenten van de film. Het kamp wordt op belachelijke wijze voorgesteld. Alsof men zomaar eens onbestraft de radio kon gebruiken, of niet-begeleide wandelingetjes kon doen, ... Overgewaardeerde film, maar ik kon dan toch nog het tweede uur van de film op prijs stellen.

Goede film die wel voor een erg bittere nasmaak zorgt. Een groep vooraanstaande dorpelingen organiseren een everzwijnjacht in de nabij gelegen bossen maar de jacht wordt geleidelijk aan een mensenjacht wanneer enkelen van hen een jonge Britse toeriste lastig vallen.

De onschuld van een mens wordt opgeofferd om de schuld van de anderen te verdoezelen. Want die keurige dorpelingen hebben zo hun eigen smerige mentaliteit en geheimen. Het is een psychologische thriller waarbij de laffe en opportunistische redeneringen van de jagers van belang zijn om de acties op het scherm te begrijpen. Lijkt tot slot als een soort seksistische metafoor voor vrouwelijke machteloosheid versus mannelijke dominantie. Vergeten film, maar best intrigerend en die even in mijn hoofd blijft doormalen.

Lugubere en harde sfeer hier rond een reusachtig moordzuchtig everzwijn.
Wat een eyecandy de hele film door, en dat vanaf de allereerste scène. Naar kleurgebruik toe echt heel mooi gedaan; het gaat mooi samen met de pulpinhoud van deze horrorfilm. Enkele goede scares ook. Niet talrijk maar wel met effect als ze uit de hoek komen. Het magere verhaal is redelijk absurd (leg mij maar eens uit hoe een everzwijn een kind kan ontvoeren) en het acteerwerk is ook niet echt groots. Toch geef ik hiervoor een 3,5* want deze film is heerlijk kijkplezier, een echte krachttoer. Zag ik nu pas voor het eerst.

Mijn verwachtingen zijn waar gemaakt. Meer een SF film dan een horror; met een verhaalverloop dat naar mijn smaak was. Miles Teller en Anya Taylor-Joy moeten de film overeind houden met een verplicht romance-nummertje maar het vonkt net niet te lang door. Algauw vallen ze in de kloof en vallen wij in een surrealistische nachtmerrie, visueel super vormgegeven. Het is wel een PG-13 film dus verwacht geen extreme dingen. Niet "gorgeous" maar ik vond het iig vermakelijk entertainment dat zeker mag gezien worden.

Een agent is belast met het opsporen van een racistische crimineel die een andere agent heeft vermoord en komt in het white supremacist milieu terecht.
Rommelige politiefilm die teveel wil zijn. Ik heb me er niet mee verveeld. Frankenheimer is niet de minste naam in het genre en staat meestal garant voor kwaliteit. Niet hier dus. Soms erg bizarre scènes die de plank compleet misslaan zoals de one-night-stand en de Woody Allen lookalike-pyschoterapeut. Echt scènes waarvan je zegt wtf... Andere personages falen daarnaast om uit de verf te komen.

Voorloper van The Martian en ook SF versie van Robinson Crusoe. Ook hier heet de inboorling Vrijdag.
Deze film is me niet tegengevallen. Mits je even de goedkope special effects buiten beschouwing laat, is dit een vrij vermakelijk avontuur. De onnozelheden zijn talrijk natuurlijk maar dat heb je bij Star Wars ook. Wat jammer dat er niet meer gedaan wordt met die UFO's (die zagen er echt niet goed uit)...

Ben er niet kapot van. Nogal een vage film waarbij ik me regelmatig afvroeg waarover deze film nu eindelijk gaat. De titel suggereert dat het om mensen gaat die hun plaats niet meer vinden in de samenleving, en op zoek zijn naar stabiliteit in hun bestaan. Dit denken ze te vinden in de pas gescheiden Roslyn die ze idealiseren omwille van haar schoonheid en jeugdigheid. Zij volgt de twee avontuurlijke mannen omdat ze voor haar een deur openen naar herwonnen vrijheid en levenslust. De twee mannen hebben allebei wel een boontje voor Roslyn. Wat later komt daar nog een rodeo-cowboy bij. Het verdient aandacht dat er echo's uit haar eigen stuklopende relatie met Miller door de film galmen, maar als psychologisch drama maakte dit niet bijzonder veel indruk op mij.

Schokkend. De rotheid van de maatschappij in volle glorie. De scènes van kindermisbruik waren misselijkmakend. De film werd om die reden in vele landen verboden onder de 18. Een waargebeurd verhaal over seksuele mishandelingen in een school voor doofstomme kinderen. De nieuwe leraar die er gaat werken hangt algauw alles aan de grote klok, maar in sommige Aziatische landen worden burgers die zich publiek inzetten voor de maatschappij beschermd door justitie.. Dat is eigenlijk de bottomline van de hele film.

Ik merk op dat er vooral emotioneel gestemd wordt op dit soort melodrama's. En het is natuurlijk ook een boosmakende film over diepe onrechtvaardigheid. Maar verder was dit een juridisch drama dat erg volgens het boekje verliep. De feiten, de klokkenluider, het proces, het verdict en een bitter slot., en dat allemaal gekruid met dramatische muziek om het nog wat deprimerender te maken. Maar wel uitstekend geacteerd vooral door die kinderen. Hoe krijgen ze dat eigenlijk voor mekaar?

Enorm geslaagde verfilming van een Poolse literatuurklassieker. Ik vind het hoge gemiddelde volledig terecht. Het bekijkt als een sprookje. Het mag misschien van flink wat toevalligheden aan elkaar hangen (waargebeurd? really??), zeker in de laatste 15 minuten, maar in sprookjes mag dat wel. Dit is het soort drama's waar ik wel van hou, in de beste traditie van het genre. Bovendien was dit prachtig en stemmig gefilmd, met dat hartverwarmende plattelandssfeertje en bijhorende aanhankelijke personages.

Znachor is ook een film die echt voor iedereen bestemd is want gevoelens van behulpzaamheid, menselijkheid, liefde overheersen op het melodramatische en op meer duistere accenten (zoals klassenstrijd). Ik geef toe, je moet van dit soort drama's houden, want sentimentele/emotionele momenten worden zwaar met strijkersmuziek ondersteund, en het is erg klassiek (sommigen zullen zeggen oudbollig) uitgewerkt, maar wat mij betreft een onderbekeken aanrader.

Stel je voor : je bent doofstom, woont alleen in een bos en plots staat er een man aan je deur die maar één ding wil : jou van kant maken.... gewoon voor de fun.

Dat overkomt Maddie, een schrijfster die doofstom is geworden na een hersenvliesontsteking. Meer dan een lang kat- en muisspel is het niet, maar wel voortreffelijk uitgevoerd door Mike Flanagan, die zijn eigen echtgenote in de rol van de geterroriseerde vrouw deed spelen. Zelfs voor wie al wat home invasion-slashers achter de kiezen heeft, is dit een fijne toevoeging. Geen geheimdoenerij rond de killer. Hij wordt unmasked getoond en al komen er wel enkele clichés langs, toch gaat de film nergens vervelend worden. Er zitten best spannende scènes in en het is tandenknarsen wanneer beiden elkaar vééééél pijn bezorgen. De korte speelduur juich ik alleen maar toe. Goed bevonden!

Het gekibbel tussen Reynolds en Minnelli is vermoeiend in deze doordeweekse misdaad comedy. Er is dan ook weinig nieuws te bespeuren. Alles verloopt gewoon volgens het boekje inclusief de ontluikende romance. De meeste actiehelden uit de jaren '70 konden hun draai niet meer vinden in de jaren 80 en speelden in alsmaar matiger films. Na Bronson en Eastwood moest ook Reynolds stilaan plaats ruimen voor de nieuwe generatie.

Viel me zwaar tegen. Precies een film voor wie nog zou twijfelen dat de Joden écht geen inferieur ras zijn en de Nazi ideologie verfoeilijk is. Kortom, ik vond de film niks nieuws vertellen. De originele insteek moet komen van de verwrongen visie van een kind op dit alles, en op zijn bizarre dialogen met het Dolfje in zijn kop, maar ik vond het niet zo grappig als ik verwachtte en waar de film naartoe ging was voor de hand liggend. Ik vond het een filmpje van niks.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Voor idealisten. Dat ben ik zelf niet maar ik vind het leuk dat er mensen zijn die zo'n ideeën hebben zoals die pay it forward theorie. Degene die het allemaal start, de leraar Simonet, wordt er zelf een beetje het slachtoffer van. Dat een klein jochie als een spirituele goeroe de les gaat lezen aan volwassenen over hoe je de wereld beter kan maken vond ik soms te verregaand en onrealistisch. Ook het feit dat zijn leraar stilaan zijn stiefvader wordt voelt wat onnatuurlijk aan. Een erg sentimentele film, het moet je ding wel zijn. Was ik in een melige bui? Ik weet het niet maar de film werkte wel voor mij; Helen Hunt en Kevin Spacey waren best vertederend.

Verfilming van een Pulitzer winnaar. Een autobiografisch drama over wat het betekent om in schrijnende mensonterende armoede op te groeien. De taferelen die hier voorgeschoteld worden hebben altijd bestaan maar het doet me toch wat als ik er met de neus op gedrukt wordt. Kindsterfte, longziekten, sociale uitsluiting, honger, werkloosheid, de macht van de kerk... De kleine Frankie McCourt maakte het allemaal mee...
Meeslepende film, met een stijl die me wat aan Italiaanse neorealistische klassiekers deed denken. Droevig verhaal, maar toch niet melodramatisch of inspelend op sentiment. Er is nog wat plaats voor een streepje humor. Zo heb ik het nog het liefst. Een film waar ik met open mond bleef naar kijken. Een uitermate sterke regie en top geacteerd, ook door de jongeren.

Love it or hate it. Dertien jaar eerder, zes jaar later, negen maanden eerder... zelden zo'n storende non lineaire vertelling gezien.

Als sportfilm weinig boeiend. De tennisscènes zijn telkens vrij kort en worden abrupt onderbroken waardoor er geen spanning in zit. Soms wel knap hoe het balletje recht op de camera afkomt. De tennis is in de film een geleider voor allerlei complexe emoties binnen een liefdesdriehoek. Enfin veel liefde was er niet tussen het trio. Het personage Tashi : een 'cock teaser' die twee mannen manipuleert en eigenlijk van geen enkel van beiden houdt. Haar enige doel is om hen tegen elkaar op te zetten in de tennis (denk ik toch). Voor brandend en erotisch moet je niet echt bij Zendaya zijn. Persoonlijk had ik hier liever Margot Robbie gezien bijvoorbeeld. Dan die twee vrienden die rivalen worden in de liefde. Vond ik ook maar twee oppervlakkige sufkoppen.

Er is veel waar ik me aan stoorde, maar er zijn ook zaken die wel in goede aarde vielen. De pompende soundtrack, het camerawerk dat vaak buiten de lijntjes ging en een best verfrissende en speciale benadering voor een sportfilm. Ik las onlangs "veel style maar weinig substance" en ik sluit me daarbij aan. Het idee is goed maar het werkt niet naar behoren.

Beste van de reeks, gebaseerd op een manga reeks. Ik heb de drie eerdere films gezien en die vond ik niet zo memorabel. Vaak veel gezwets en ik kan er mij met de beste wil van de wereld, weinig van herinneren.
Deze 'final' heeft enkele randpersonages uit de vroegere films die terugkeren, maar daar stopt het ook, want deze film kan je gerust als een op zichzelf staand deel bekijken. Wat er met Tomoe gebeurde en waarom Enishi verteerd wordt door wraakgevoelens tegenover Kenshin wordt in flashback verteld.
Simpele wraakfilms zijn vaak nog de beste. Men kan er vaak diepere dramatische lagen aan vasthangen. "Final" is bovenal een sterk geregisseerde film, met schitterende visuals, geslaagde actiescènes en met een verhaalritme dat beter in balans is dan zijn voorgangers. Dit was een heel geslaagde film.