Log

Zeer goede SB met ongewone elementen. Een hybride van western en martial arts.
Een zeer brute misdadigersbende terroriseert een vredig dorp en verschansen zich daar met een gestolen bankkluis. Het gaat over lafheid versus moed in een dergelijke situatie. Terwijl de burgemeester een tenenkrommende lafaard is besluiten enkele jongere snaken om zich te verzetten tegen de terreur. Moed geeft kracht, moed maakt helden. Het zijn beproefde values in Shaw Bros films.
Maar dan nog zijn de "savage five"' geen professionals maar hebben ze enkel hun moed en jeugdige kracht om tegenstand te bieden wat ik echt heel bijzonder vond in deze film. Het gaat niet om sterk, sterker, sterkst. Ze zijn hier ook genoodzaakt om listen te gebruiken wat ook enkele spannende scènes oplevert. En wat Metalfist hier ook al zei, de helden komen er niet allen levend uit en dat zorgt voor een op zijn minst onwerkelijk einde, een beetje tegen de conventies van het genre in. Maar dat maakt het ook zo'n aparte film. Vond de opbouw wat lang aanslepen daarom net geen 4* maar de tweede helft was best "tense".

Schitterende openingsscène wel, met dat nummer van The Stranglers. Walking on the beaches, looking at the bitches, dacht ik altijd. En dan die "kei" die in zijn zwembad tuimelt
Voor de rol van Ben Kingsley zag ik een nog beter alternatief : Robert De Niro. Zou Kingsley hem nadoen wanneer hij tegen de spiegel praat? Wat een vervelende gast zeg. Heeft met alles en iedereen een probleem. Het blijft een heerlijke over the top rol iig.

De bijtende en grove humor doet de rest en zelfs de coole gepensioneerde crimineel Gal begint in zijn sloffen als boter te smelten wanneer Don Logan hem onder druk zet. Naar het einde toe vond ik het allemaal wat afzwakken maar globaal gezien was dit een leuke en eigenzinnige film die net lang genoeg duurde.

Deze misdaadfilm lijkt door de Franse nouvelle vague en film noir geïnspireerd door vernieuwende camerastandpunten te gebruiken (diagonale shots bvb), al was dit eigenlijk niet intentioneel. Een minder gekende roman van Simenon, Les Frères Rico, staat aan de basis van het script. Maar het is een Japanse "new wave" dus vuiler en gewelddadiger, zeker wanneer één van de broers uit het verhaal en zijn kompaan overgaan tot foltering om te weten waar de andere broer de buit heeft verstopt . Onderliggend zit je dan nog met een verhaal rond ontsnappen aan kansarmoede en sloppenwijken. Eén van de broers is daarin geslaagd en is een topman van de yakuza geworden. Voor de twee andere daarentegen lijkt er geen hoop. Het einde is verrassend en kan als een morele twist gezien worden. Fijne film ditmaal van Fukasaku

Oei, een moeilijke.
Eigenlijk valt er weinig negatiefs op te merken maar toch hield ik niet echt van alles in deze film.
Eénieder andere regisseur had dit verhaal verteld vanuit het perspectief van Claire, met Lizzie als stalker; Dan had je meer een thriller gehad zoals men vaak zag in de jaren 90. Nu werd gekozen voor het perspectief Lizzie wat het psychologisch interessanter maakt maar waarbij alle pogingen op een thriller op niks uitmonden. Het is maar waar je van houdt. Vond het voor mij ook een wat sentimenteel aangedikte film die het vooral goed zal doen bij het vrouwelijk publiek : het "i lost my baby' en andere moedergevoelens die wij mannen toch niet kunnen begrijpen.

Uiteindelijk is het wel een straf verhaal en ik kon het niet laten een traantje weg te pinken op het einde. Voer voor juridische discussies in ieder geval. Vond vooral die blonde goed spelen, die me wat aan Naomi Watts deed denken. Rapace is geen slechte actrice maar dit soort films met haar trek ik niet. Nochtans kan ik haar rol wel prijzen; de kwetsbaarheid en het gevoel dat ze gek aan het worden is brengt ze goed over. Ik dacht eerst om 2,5* te geven maar vind dat eigenlijk onrecht doen aan de kwaliteiten die ik net benoemde dus toch 3*. Valt me op dat het Franse origineel lager beoordeeld wordt. Komt ook niet veel voor.

Netflop. De lange flashback met veel sentimenteel gezeik haalt volledig de vaart uit de film. Er komt nog een actiescène op het einde maar dat vond ik verloren moeite in een film die met weinig origineels en veel clichés op de proppen kwam. Verhaal met de badge leek mij ook snel in elkaar geknutseld. Stelt niet zoveel voor.

Derde keer goede keer voor Wong Kar-Wai. Ashes of Times vond ik pedant en soms onbegrijpelijk, Chungking Express was licht humoristisch maar ook een tikkeltje vervelend, maar deze scoort volledig bij mij en dat had ik niet verwacht.

Al vanaf het begin werd ik meegesleurd in een flow van gevoelens die volgden op de relatiebreuk van Elizabeth. Elizabeth en Jeremy vinden al snel connectie met elkaar maar door onzekerheid en de nog pijnlijke teleurstelling verdwijnt zij uit zijn leven. Ze gaat werken als serveerster in restaurant en casino, duizenden kilometers ver weg van New York, maar het gevoel dat ze had in dat kleine cafeetje van Jeremy brengt haar terug naar het startpunt.. De ontmoeting met de diep ongelukkige en alcoholverslaafde politieman trof mij het meest in die film.

Dit is waarlijk een mooie film waarin soms toevallige ontmoetingen en gesprekken met mensen grote indrukken kunnen nalaten en iets kunnen leren over jezelf, en bovenal, jou kunnen veranderen. De gekwetste personages zijn sterk verzonnen, complex en daardoor o zo menselijk. Meer dan in eender welke andere film zag ik hoe liefde echt ontstaat en los staat van tijd en ruimte. De prachtige neons en geweldig mooie sountrack pasten wonderwel bij de film. Over de acteurs geen slecht woord. Deze film liet me achter met een warm gevoel.

Kitscherige space opera. Wil duidelijk meeliften met de Star Wars hype van toen, maar doet dat lomp en zonder enige klasse. Je ziet ook een RD2 lookalike, Beba genaamd. Het verhaal is krakkemikkig, stroef en absurd. Zo moet de maan eraan geloven. De film was inderdaad een inspiratiebron voor de reeks San Ku Kai, daar zat ook zo'n in de ruimte vliegende boot in en heel wat beeldmateriaal uit de film werd in de reeks geïntegreerd.
Ik ben nog niet klaar met films van Fukasaku. De man heeft zowat alle genres aangedaan maar SF was duidelijk geen succes.

Bekende film uit de sixties over een vliegwedstrijd van Londen naar Parijs in de tijd van de vroegste vliegpioniers met primitief in elkaar geknutselde vliegmachines. Speelden ze vaak op TV vroeger. Ik heb hier goede herinneringen aan uit mijn kinderjaren, maar ik moet jammer genoeg mijn cijfer naar beneden bijstellen. De regie ziet er nog steeds in orde uit, met groots opgezette scènes en een soundtrack met veel fanfare van Ron Goodwin. De humor vond ik erg gedateerd, van het type "laxeermiddel in iemands drank doen" ... met zo'n simpele humor krijg je nog weinigen mee, maar ik kan nog wel de feestelijke en vrolijke ambiance die door de film loopt, waarderen. Van alle rondlopende karikaturen heb ik nog steeds een voorkeur voor die van Terry-Thomas en Gerd Fröbe ... Twee fenomenen die gemist worden.

Vooreerst, dit is geen misdaadfilm. Misschien denkt men dat omdat het op een Simenon gebaseerd is maar klopt niet. Gabin zet een erg nors personage neer, een rijke en machtige zakenman uit La Rochelle die door iedereen gekend is... geliefd? Dat is wat anders. Uitgelachen? ja, nadat zijn vrouw van huis verdwijnt met een minnaar, terwijl hij de enige is die daar niks van afweet. "Un cocu" noemen ze dat met een mooi frans woord. De hele film is in feite de zoektocht naar links en naar rechts in de stad. Gabin, hier op het hoogtepunt van zijn carrière (de jaren 50) speelt feilloos naar goede gewoonte, maar er ontbreekt een climax, en het einde tussen hem en zijn vrouw is veel te makkelijk en dus ontgoochelend.

Een boot met miljoenen (drugs)dollars. De één kent de locatie, de ander kent de naam van de boot, en alle anderen weten geen van beiden en zitten hen op de hielen. De premisse is best leuk en hoewel dit natuurlijk een B-film is kon ik er nog wat mee. De buddy movie lonkt om de hoek maar het is vooral de humor die het verrassend genoeg nog goed deed bij mij. Lambert en Van Peebles zijn geen topacteurs maar weten de luchtigheid er in te houden en het is dus afwachten wie het eerst de boot zal overmeesteren. Een leuke actiekomedie al geef ik toe dat er ook wat jeugdnostalgie meespeelt.

De eerste en ook de beste Batmanfilm. De Nolan films namen zich veel te serieus met hun ellendig lange speelduur en existentiële prietpraat, iets wat hier niet het geval is. Tim Burton is een veel bescheidener persoonlijkheid dan Nolan. Ik zag onlangs in een docu dat de man nooit op de hoogte was van hoeveel zijn films opbrachten. Dat liet hem koud. Artistieke vormgeving staat op de eerste plaats.

Burtons versie is niet overambitieus. De decors en special effects zijn zelfs redelijk basic voor een film met zo'n budget. Naast Keaton en Basinger is het vooral een meesterlijke Jack Nicholson die ervoor zorgt dat ik aan 3,5* kom. Zijn vertolking van The Joker betekende veel voor de film, onscreen is hij meer te zien dan Batman zelf. Wat een overweldigende acteerprestatie alweer. Keaton lijkt wat minder goed op zijn gemak als Wayne en kan de gemaskerde held geen charisma meegeven, maar het is hem vergeven; het was de eerste keer dacht ik dat hij een niet-komische rol speelde. Alles bij elkaar genomen, en geen fan zijnde van wat voor Batman films dan ook, is deze misschien wel degene die me het meest is bevallen ondanks wat mankementen.

Ik weet niet goed of ik die film goed vind of niet. Max Fischer is niet echt een likeable personage, zeker omwille van wat hij Herman aandoet uit wrok. Hij is ook te onrealistisch om je eraan te hechten. Wie zit nu in meer dan twintig verenigingen? Wie kan werkelijk iedereen rond zijn vinger winden? Toch wekt hij later in de film wat meer sympathie op. Vreemde vogel die Fischer maar ik kreeg er geen vat op.

Andersons films konden me tot nu toe weinig overtuigen. Hij is heel creatief en heeft een overvloedige fantasie, maar ik moet telkens de klik hebben met zijn films en de personages. Rushmore heeft me uiteindelijk ook weinig doen lachen; vooral zwart en een tikkeltje absurd. Zo vindt Fischer een gemeenschappelijk punt om toenadering tot Mvr Cross te zoeken namelijk dat ze beiden een overleden familielid hebben. Tja, moet ik daarmee lachen? En een remkabel doorknippen staat imo gelijk aan poging tot moord. Daar kom je niet zomaar mee weg. De restaurantscène met Wilson was grof op een genante manier, Etc. Kleine 3*

Hiken vanachter je scherm. Net alsof ik met mijn geest mee op stap was met vader en zoon tijdens hun driedaagse postbedeling in de Chinese bergen. Een serene en ontspannende film over de langzame herschepping van de band van een vader met zijn zoon, die in het verleden nooit erg sterk was door de lange afwezigheden van de vader door zijn werk. De trots van de vader dat zijn zoon de fakkel overneemt, en het respect van de zoon voor de opofferingen van zijn vader in het verleden, duiken naar boven in enkele hartverwarmende scènes. Ik was ook erg onder de indruk van de prachtige plattelandsfotografie. Bewijst dat je met eenvoud ook goede films kan maken.

(reactie op ander bericht)



Hier ben ik het mee eens.
Mooi gedaan, het blijft een prachtig verhaal, maar verder zonder meerwaarde. Dat het een exacte kopie is vind ik eerder in het nadeel spelen van de film. Ja, nu kan iedereen kiezen of hij liever de animatie of de live action wil zien. Ik verkies persoonlijk de animatiefilms. Meer heb ik er niet over te zeggen. Of toch : geef me maar een lekkere Noorse blonde Astrid dan die mixed-race chick.

Fijne thriller terug van Collet-Serra, vooral bekend van enkele effectieve actiefilms met Liam Neeson. Hij doet het hier maar weer en net als in de actie classic Die Hard wil hij er kerstsfeer in steken met wat muzikale nummers maar verder is dit van weinig belang. Eerlijk gezegd vond ik dit misschien wel de spannendste film die ik dit jaar heb gezien. Ik was er vrij laat aan begonnen maar éénmaal de film uit de startblokken schoot, was stoppen met kijken geen optie meer. Egerton en Bateman worden als menselijk neergezet en niet als typetjes wat ervoor zorgt dat je makkelijk inhaakt. De actiescènes zijn niet zo talrijk maar deze op de bagagebanden vond ik top. Een film van Collet-Serra mag je altijd met garantie op kwaliteit eruit pikken. Nooit minder dan 3,5* gegeven. Ik heb er dus alle vertrouwen in dat de remake van Cliffhanger ook de moeite zal zijn. Velen struikelen over de ongeloofwaardigheid en dat is zeker terecht maar voorkomt niet dat ik me erg vermaakt heb hiermee. Er bestaat ook zoiets als 'suspension of disbelief'. Die Hard was ook ongeloofwaardig maar staat toch in de top 250 dus?

Portret van een familie Paki immigranten die het proberen te maken in Londen maar ontgoocheld raken omdat het leven in Engeland hun familie uit elkaar haalt. Enterpreneurship, tradities versus moderniteit, integratie, homoseksualiteit, racisme... Verschillende thema's lopen door de film maar geen enkele werkt écht goed.

Ook de rommelige montage waarbij scènes slordig van de hak op de tak springen, viel me tegen. Verhaallijnen zoals die met de minnares van de oom en de kozijn die in drugs dealt zorgden ervoor dat mijn interesse verder afnam. Daniel Day-Lewis speelt hier zijn eerste hoofdrol in een film als de vriend en minnaar van Omar. My Beautiful Laundrette kwam mij over als een vreemd samenhangend geheel.

Eén van mijn laatste aanwinsten, in Frankrijk gekocht (collection Mario Bava). Het is de Italiaanse versie die ik heb gezien maar ook de Engelse staat erop als bonus (The Evil Eye), die wat meer humor bevat.
Het begin is sterk, het middenstuk zit narratief weer wat minder goed in elkaar met die luchtige sightseeing scènes in Rome. Maar wel afgewisseld met sterkere momenten die uit het film noir genre lijken door te sijpelen. Die waarbij Nora in bed ligt en er plots een schim achter het venster te zien is, is bijna iconisch. Ook de moordscène in het begin is mooi ingekaderd. Iemand vermeldt terecht Hitchcock, al is het plot hier veel dunner, minder complex dan een gemiddelde Hitchcock.

Zeker een verdiend hoog gemiddelde voor deze stijlvolle, interessante en goed geacteerde thriller die een aanzet vormde voor de giallo's.

Vele jaren geleden bekeek ik ooit een cyclus van Fernandel films op een franstalige zender. Elke zondagavond sloot ik het weekend af met een Fernandel. Ook Le Schpountz zat er bij en ik vond dit zo'n heerlijke film. Het moest er van komen om hem nog eens op te zetten.

Het is een meer toneelmatige film met fijne, bijna muzikale dialogen en vooral grandioos geacteerd; let op de expressies en de manier waarop dialogen gebracht worden. In vergelijking met die jonge acteurs van vandaag die gewoon expressieloos lijntjes aframmelen was dit echt topwerk. Dit was nog een tijd waar acteurs zich nog eerst moesten bewijzen via een theatercarrière vooraf.

Pagnol zorgde hier voor een film over film, waarin de filmindustrie vooral snobs en grote ego's aantrekt. Een naieve dorpeling wordt door een filmploeg die toevallig voorbij komt in het winkeltje van zijn oom, als een "Schpountz" behandeld oftewel een naieveling die denkt dat hij het zal maken als acteur; echter gelooft Irénée zo erg in zijn grandioos talent dat de grap helemaal uit de hand loopt. Naast het komische is er ook de tragiek, dat tot uiting komt in een geweldige dialoog tussen Fernandel en Demazis.

Exploitation versie van Papillon en een soort tropische Escape from Alcatraz. Zoals verwacht een goedkoop in elkaar gestoken avonturenfilm met veel geweld en wat bloot. Het mag gezegd worden dat deze avonturenfilm niet verveelt en soms amusante onzin ten tonele brengt. Op het einde loopt het uit de hand. Onder de cast is enkel Jim Brown, een veelzijdige topsporter en acteur, nog enigszins gekend.

Een aanrader voor wie van films houdt als Class of 1984. Een thriller over bullies die worden aangepakt op een high school. Lijkt niks nieuws, maar er komt wel een aardige twist opzetten die het net iets interessanter maakt. Ook heel origineel dat er geen volwassenen getoond worden (leraars, ouders, politie), wat zou kunnen symbool staan voor afwezigheid aan controle. Ondanks het woordje "Massacre" in de titel is dit geen slasher noch een horrorfilm. Vind de film wel lage cijfers hebben hier zonder goed te begrijpen waarom want zelfs met het lage tempo vond ik het zeer vermakelijk.

Een wat onwaarschijnlijk verhaal over een jonge vrouw die maandenlang (en zwanger) in de buurt van een jihadistenkamp onderduikt nadat haar verwanten vermoord werden door hen. Meer dan een voorbeeld over de toenemende invloed van het jihadisme in de sub-sahara is het niet en het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar wat een prachtige beelden weet deze cineaste uit haar mouw te toveren om de Afrikaanse kleuren tot hun recht te doen komen. Aangenaam wegkijkende wereldcinema, gefilmd in Mauritanië.

Saaie film met suffe dialogen en inferieur acteerwerk. Een muziekdrama met wat Koude Oorlogtoestanden.
De twee hoofdpersonages, gespeeld door Baryshnikov en Hines, die ideologisch tegengesteld lijken vinden stilaan verbinding door hun liefde voor het dansen en hun dorst naar vrijheid. De vele choreografieën (ballet en tapdansen) deden me niet zoveel, op één na dan waar ze samen synchroon dansen op een modern nummer. Maar het lijkt soms teveel een script dat geschreven werd om hun artistieke carrières te promoten. De film kent een punchy soundtrack waarvan Lionel Richies "Say You Say Me" het bekendste nummer is. Enige lichtpunt in de cast is de steeds mooie Helen Mirren als ex-vlam van de Russische overloper. Erg matige film die met bijna 140 minuten écht veel te lang duurt.

Our animal instincts are our inner truth...

Het paradijs is een plaats zonder mensen. Van zodra er mensen zijn, bezoedelt hij de open ruimte met zijn aanwezigheid. Deze filosofische en niet echt menslievende film werpt een blik op een micro-wereld met totale vrijheid, waar een tiental mensen een eiland moeten delen. De ware menselijk natuur komt naar boven wanneer die niet meer in toom is gehouden door sociale organisatie. Zelfzucht, machtswellust. verraad en manipulatie. Het mysterie van Floreana zou weleens de uitkomst kunnen geweest zijn van een mislukt sociaal experiment. Wie weet.
Degene die de film weet recht te houden is vooral Ana de Armas als een barones die het leven op het eiland verzuurt met haar manipulaties. Haar prestatie is buitengewoon goed. Dat kan niet van alle andere acteurs gezegd worden. Brühl = en ook Law heb ik beter zien spelen dan als tandloze eremijt. De overige acteurs zitten daar een beetje tussenin.
Een degelijke film van Ron Howard, niet familievriendelijk zoals we van hem gewend zijn maar meedogenloos zwartgallig, met een prachtige cinematografie van de natuurlijke schoonheid dat bijna lijkt te grijnzen met de donkere menselijke ziel.

vote posted

Sterk verhaal, mindere actie.
Geen gemakkelijke oefening om het evenwicht tussen beiden te vinden zeker in een aanbod van honderden martial arts films. Jade Tiger moet je echter niet kijken voor de actiesequenties. Ze zijn er natuurlijk wel maar zijn van gemiddeld niveau. De nadruk ligt op een intrige tussen 2 klannen, waarvan één bedreven is in het gifmengen. Hun lange vete zal binnenkort beslecht worden met de inzet van spionnen. Veel draait dan ook rond opofferingen die nodig zijn om een ultiem doel te bereiken, hier de vernietiging van de Tangs. . De bijzonder tragische scène in de Tang residentie, waar Zhao Wuji zijn vrouw doodt om zijn identiteit te beschermen , vormt een spannende climax. Het komt allemaal wat traag op gang maar de tweede helft maakt veel goed.

Relatiedrama met een hoog "i fuck on the first date" gehalte . En dat is waar de film ook bewust voor kiest: een bedenking op de jaren 80 one-night stand cultuur. Eerst sex, dan zien we wel... Dat is precies wat Danny en Debbie overkomt. Voor dit soort films vond ik het erg goed gespeeld. De perikelen zijn echt meeslepend en de vier centrale personages vinden een leuke chemie. Belushi als de vetzak en Perkins als de gefrustreerde seut bieden het gewenste weerwerk.

Beetje sitcom achtig in beeld gezet wanneer het koppeltje samenwoont : beetje neuken, beetje ruziemaken, samen koken, samen lachen. Maar de intieme momenten en de relatiebreuk komen geloofwaardig over. Vind dit een veel betere film dan St. Elmo's Fire (2*). Er is voldoende diepgang al is het na afloop niet de meest volwassen film die ik gezien heb over relaties. Wel een heel mooi einde : the second chance. Zwick zocht ergens een midden tussen entertainment en een ernstiger debat over relaties en dat gaat hem hier niet slecht af, daarom 3,5* op de schaal van Cribelius.

Erg mysterieuze film die ijzersterk begint met een 20 minuten lange sequentie met vier globetrotters in de Himalaya. Daarna maakt de film een sprong meer dan 20 jaar later in de tijd. Ik zat me dan ook de hele tijd af te vragen hoe de intro en het verhaal rond de verdwijning van Amanda met elkaar zouden verbonden worden. Het is zeker niet je alledaagse griezelfilm. Ergens is het een klassieke boogeyman film maar de uitwerking vond ik onvoorspelbaar en weird. Het verhaal leidt naar een geheimzinnige sekte. Concepten die hierin verwerkt worden zijn gevaar voor sektes, controle over collectief bewustzijn, mentale kwetsbaarheid....

Vond het spannend en intrigerend, en daarom werkte het vrij goed op mij. Het blijft allemaal vaag en wazig maar in deze film stoorde mij dat niet zozeer. De regisseur komt met een aantal sterke scènes op de proppen en ik onthou dan vooral een scène met de vriendin van Amanda in een douche. Zo knap. De film is gebaseerd op een horror comic die me niet bekend is. Ari Aster en Jordan Peele worden vaak als de nieuwe generatie genoemd voor dit soort psychologische horrorfilms waarin bovennatuurlijke verschrikkingen de weerspiegeling zijn van innerlijke angsten en trauma's, maar voeg gerust David Prior aan dit lijstje toe.

Samen met Enter the Dragon (3,5*) de beste Bruce Lee film. Een goede balans tussen humor en actie. En gelukkig want het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor. Een martial arts specialist wordt al snel de bodyguard van een Chinees restaurantje in Rome dat afgeperst wordt door een lokale mafiabende. Veel stelt het niet voor maar dankzij Bruce Lee zit het actiegeweld wel goed. Ik herinner me nog dat ik als kind erg onder de indruk was van die sprong waarbij hij een lamp aan diggelen kickt met zijn voet. Ook de nunchaku demo en de finale tussen Chuck Norris en Bruce Lee in het colosseum mogen gezien worden. Norris mocht zich wel eerst laten scheren eerst. Klassieker.