Log

Deze film wordt hier hard aangepakt maar vond het een meevaller en doet veel goed zoals een gepaste gothic sfeer. Een paar horrorbuffs die zich alweer hebben laten misleiden door het genre want dit is meer een fantasy/dramafilm en echt geen horror.

The Bride is een hervertelling van The Bride of Frankenstein, en staat stil bij de mentale connectie tussen beide verwante scheppingen, wat dan weer echo's uit Beauty and the Beast oproept. Het verhaal met reus Viktor en dwerg Rinaldo vond ik iets beter gebracht dan het Dr Frankenstein/Eva plot, en het is lang gissen naar waar het naartoe wil. Sting doet het belabberd (zelfs lachen lijkt een aartsmoeilijke opdracht) en ook Beals (van Flashdance) loopt er bij als een wandelend kadaver. Clancy Brown was hier de redder in nood als de simpel van geest neergezette Viktor.

Geen meesterwerk, dat zul je me niet horen zeggen, maar ik heb al top 250 films gezien die me meer zijn tegengevallen dan deze.

Alweer een goede Iraanse prent van de meest rabiate tegenstander van het regime in zijn land. Ditmaal toont hij hoe alle lagen van de samenleving aangetast zijn door corruptie. Wil je het overleven in die samenleving, dan kun je niet anders dan deelnemen aan het systeem. Reza is een van nature eerlijke man met veel problemen, zoveel problemen dat hij er stilaan gek van wordt, en zoveel dat zijn gezin op instorten staat.

De film kent een lange aanloop waarin de omvang van Reza's problemen stilaan duidelijk worden, maar ook de machtsverhoudingen binnen de lokale gemeenschap. Hij wordt stilaan in een hoekje gedwongen waardoor hij voor zijn eigen geloofwaardigheid en de veiligheid van zijn gezin, geen andere oplossing meer heeft dan terug te slaan. Met zo'n thema verwachtte ik me wel aan het wrange einde. Ik sluit me aan bij anderen die zeggen dat het in een aantal scènes wat ingewikkeld en onduidelijk in elkaar zit.

Niet zo denderend. Dik aangezet, vol cliché personages, slecht verteld, soms met onaangekondigde flashbacks. Dan heb je een film die wel makkelijk wegkijkt maar nauwelijks blijft hangen. Gaat over hooligans maar dit biedt geen meerwaarde want veel rond voetbal wordt er niet gezegd en gedaan. De Poolse film is over het algemeen niet al te geweldig en dit is één van die onbeduidende exemplaren.

Deze Japanse exploitation doet mij stilistisch nog het meest denken aan Dirty Harry in een blaxploitation jasje. Kano doet de zaken liefst op zijn manier, en met zijn strohoed op. Zelfs de Magnum .44 wordt bovengehaald voor de gelegenheid. Het verhaal en dan met name rond de identiteit van Mayami en Yuni vond ik verwarrend. Een verhaal waar je aandachtig bij moet blijven. Kan me niet van het gevoel ontdoen dat hier iets niet helemaal klopt. Redelijk druk soms; normaal praten kan haast niet, maar inderdaad heel aardig vermaak met een Chiba in topconditie. Voor de manga kenners : gebaseerd op een oude manga uit de jaren '70 van auteur Buronson, vooral bekend van Fist of the North Star.

Was op Arte deze week. Avontuurlijke western over een premiejager, een oude goudzoeker en een oneervol ontslagen soldaat die een moordenaar, Ben, terugbrengen naar Abilene om een dikke premie op te strijken. De moordenaar speelt hebzucht als troefkaart om hen tegen elkaar op te zetten. Het vrouwelijk element is Janet Leigh (moeder van Jamie Lee Curtis en legendarisch voor haar douche scène in Psycho) als Lina Patch, die een afhankelijkheidsband heeft met Ben en een cruciale rol speelt naar de ontknoping toe. En zo is Naked Spur een psychologisch spel tussen vijf personages. Stewart is in de jaren 50 niet weg te denken van het grote scherm; hij werkte meermaals samen met Anthony Mann. De film biedt verder mooie scenery uit de Rockies zoals rotspartijen, wilde rivieren en watervallen. Ook weer een redelijk atypische western die wat meer om de personages geeft. Het einde had ik liever anders gezien.

Eerste uur was nog best te doen en kent sfeervolle spanningsopbouw, het einde is een hopeloos rommeltje waarvan ik geen moer meer snapte. Een paar druppeltjes bloed en welgeteld één horrorscène, meer dan dat krijg je niet met deze B-film die aanvoelt als een Scream ripoff in de eighties.

Eerbiedvolle film ter herdenking van de vele vrouwen en mannen die hun geliefden verloren in de tweede oorlog. Het persoonlijk leed achter de oorlogsopofferingen krijgt hier alle aandacht. De cinematografie in deze film is adembenemend vanaf het begin al. Wanneer Boris zijn vriendin Veronika achterna loopt op de trappen lijkt de camera spriraalwaarts mee te bewegen. En zo gaat het wel verder met nog vele van die geweldig geschoten scènes. Deze film is ook mede door het superieure camerawerk erg meeslepend. De erg mooie Samoilova doet het prima als het jonge verliefde meisje dat haar droomtoekomst in duigen ziet vallen. Ik vond het een enorm mooie film, één om onder de kerstboom van filmliefhebbers te leggen.

Degelijke drama-jeugdfilm met een aantal droevige momenten . Het kan niet anders of je denkt aan Kes en als dat niet het geval is --> dringend gaan zien. Pas later in de film wordt duidelijk dat zowel zoon als vader het overlijden van de moeder nog niet hebben verwerkt. De vader is erg prikkelbaar en de jongen verlegt zijn aandacht op een kauwtje dat hij verzorgt en vertroetelt. Mooiste aan de film vond ik de omhelzing op het einde en het besef dat vader en zoon mooiere tijden tegemoet gaan.
Niks nieuws, maar de uitvoering zowel naar regie als naar acteren is meer dan behoorlijk .

Nostalgisch portret van een bordeel uit de Parijse Belle Epoque. Vroeger waren dat chique herenhuizen waar men in een gemeenschappelijk salon ontvangen werd. Een plaats waar de tijd stil is blijven staan en waar de meisjes een onderkomen hebben gevonden, meestal om schulden af te lossen wordt gesuggereerd. Twee uren waarin veel getoond wordt en weinig concreets verteld. Alle personages blijven uiteindelijk wat op de achtergrond. Van de wat anonieme prostituées tot het kinky cliënteel. Vreemdste moment was dan nog Nights in White Satin die er plots wordt ingegooid. Nee, dit was niet echt geweldig allemaal.

Nee vond hem zeker niet saai. Integendeel. Gaat over het routineuze leven van een man, een schoonmaker van openbare toiletten, die innerlijke rust vindt in het dagelijks herhalen van dezelfde handelingen. Het zijn "perfect days" voor Hirayama. Andere mensen (de dakloze, de dame op het bankje) maken deel uit van die routine en omgekeerd maakt ook hij deel uit van de routine van anderen (de man van het eetkraampje). De Tokyo Skytree vlakbij is een geografisch symbool voor die standvastigheid.
De zekerheid die een gestructureerd bestaan biedt en de simpliciteit van een wederkerend patroon leiden rechtstreekser tot een gevoel van geluk dan alle dromen die je in je leven misschien nooit zult bereiken. Mensen houden eigenlijk van nature niet van verandering. Koji Yakusho verdient alle lof voor zijn uitbeelding van een eenvoudig mens. Alleen was het punt na anderhalf uur al gemaakt voor mij. Het ging net ietsje te lang door. Maar vond dit klein ingetogen werkje zeker één van Wenders beste films tot nu toe.

Misschien een leuk ideetje voor wie nog eens naar Tokyo gaat binnenkort. Een 'perfect days" tour waarbij je van het ene toilet naar het andere wandelt...

Visit the Real-Life Tokyo Locations of the Film Perfect Days

Begint spannend, eindigt lullig. Met schotwonden verderlopen, op een spijker stappen en verderlopen enzovoorts. Veel geloofwaardigheid zag ik hier niet, wat ook de spanning niet ten goede komt. Bovendien is ook het gebrek aan een boeiend plot zoek. In een horrorfilm moet het niet veel zijn, maar zelfs dat lukt niet. Waarom die freaks zo'n complexe game organiseren ontgaat me nog steeds. En dan op het einde trapt de clown wel erg makkelijk in de val..
Ik vond het een horror'tje van niks eigenlijk. Nipt 2* door het spannende eerste half uur en de groezelige sfeer maar het mocht allemaal iets harder als je toch met een slasher en harde kills naar buiten wil komen. Zo geven films als Saw, Collector, en zelfs Escape Room tenminste wel wat ze beloven.

Brave Disney film. Vond deze redelijk. Geen schattenjacht in exotische oorden, wel één die raakt aan het hart van de Amerikaanse natie : de onafhankelijkheidsverklaring. Toch wordt de film vormgegeven met de gekende karrenvracht aan clichés. Maar het was onderhoudend genoeg zodat het me niet teveel tegenzat. Geen opvallende personages, met Kruger als minste. Allemaal schoonheid, niks acteertalent. Het is allemaal lekker correct en veilig, en totaal niet origineel maar voor een degelijke avondvuller met het hele gezin (of alleen) is dit nog geen zo'n slechte keuze.

Een film die overal goede recensies en commentaren krijgt maar duidelijk vergeten is. Ooit nog een Cannes film buiten competitie. Als je een film over Zuid Afrika maakt kom je meestal in een anti-apartheid thematiek terecht, en dat is ook hier zo. Een dief, Panic, raakt ondanks zijn apolitieke levenswandel toch betrokken in het "systeem". De film wordt verteld tussen het heden waar Panic in een gevangenis zit en wat voorafging tot aan zijn aanhouding. Dat laatste is ook de meest interessante vertelling binnen de film en toont de toenemende protesten tegen de apartheidspolitiek. Doordat grote sociale veranderingen op realistische wijze vanuit het standpunt van de kleine mens verteld worden, voel je als kijker mee met de levensechte (maar anders anonieme) personages en hun harde dagelijkse bestaan in een maatschappij waarin ze gevangen zitten. De film is verrassend toegankelijk voor een breed publiek.

Prettige 80s misdaadkomedie van het Airplane team, met een valse De Vito die helemaal tevreden is wanneer zijn vrouw wordt ontvoerd door een naief koppeltje dat financieel aan de grond zit. Daarop volgt een hele cascade aan misverstanden, de één al beter dan de andere, maar het werkte allemaal redelijk. Soms redelijk platte humor. Die met het slippertje van de politiebaas en met de clown op het einde vond ik het best. Typisch een rol voor DeVito maar the divine miss M vond ik iets minder. Na heel wat aerobic sessies komt haar rol van bedrogen vrouw pas heel laat tot leven.

Wat een kinderachtig gedoe. Echt de Carrey zoals we hem best kennen maar ik kon deze film minder goed verdragen dan vroeger. Trop is teveel. Geef toe dat ik ook soms wel heb moeten lachen met zijn clownerijen en het idee van de man die 24 uur lang niet kan liegen is ook wel goed gevonden. Dat was een bodemloos vat om moppen uit te tappen.

Ik vond dit een redelijk zware film met veel wanhoop en trauma's. Een man probeert een draai te geven aan gebeurtenissen uit zijn verleden door wijzigingen aan te brengen in de tijdslijn maar het lukt hem maar niet om een harmonieus parcours te bewerkstelligen. Het is geen spoiler dat de film over tijdsreizen gaat, niet op dezelfde tijdslijn maar op alternatieve tijdslijnen die vanuit één punt vertrekken en hij reist van de ene realiteit naar de andere. Als je het zo bekijkt vallen die inconsistenties nog wel mee. Hij verplaatst zich immers ook niet fysiek door de tijd. Echter lopen sommige verhaallijnen dood omdat hij opnieuw een andere toekomst schept zoals in de gevangenis bijvoorbeeld. Nog een woordje over het einde. Ik heb de DC gezien en dit was het sombere einde zoals de makers het voor ogen hadden, wat ik wel beter vond dan de "happy ending" uit de bioscoopversie. Een intrigerende film, steekt goed in elkaar, is goed gespeeld, maar echt geen feelgood film. Voor mij zeer degelijk zonder meer.

Eindelijk eens een film dat het genre nieuw leven inblaast. Het kan nog. Al van de beginscène had deze film mij mee en liet me niet meer los tot het einde. De vrij complexe vertelstructuur is hier ook echt een meerwaarde. De impact van een gebeurtenis op verschillende bewoners van een klein stadje komt hierdoor sterker uit de verf. Meer een sfeervolle creepy mystery film dan een echte in-your-face horrorfilm eigenlijk, maar alles werkt hier gewoon. Tot en met de humoristische insteek met junkie James (dat muziekje erbij ). Zou wel eens een classic kunnen worden. Als ik al een minpuntje moet vermelden, dan is dat het wat plotse en snelle einde maar dat komt vooral omdat ik zo sterk in de film zat dat die gewoon nog wat mocht blijven lopen. Wat mij betreft één van de beste films van het jaar en ik ben hier duidelijk niet de enige die dat vindt.

Van de hak op de tak. De regie is hypernerveus; het beeld verspringt zowat elke drie seconden (en dat twee uur lang!) waardoor ik het een vermoeiende kijkbeurt vond. Ik weet niet of Lams films Operation Mekong en Operation Red Sea als tweeluik bedoeld zijn, maar het lijkt erop dat de efficiëntie en militaire slagkracht van de Chinezen bewierookt moet worden in beiden. Ik vond Red Sea (3*) de betere van de twee en oogde technisch minder slordig. Operation mekong is een Rambo achtige film waarbij leger en politie de krachten bundelen om de drugsbaron van de Gouden Driehoek bij de kraag te vatten. Gebaseerd op echt gebeurde feiten (Mekong River massacre). Het zal er in het echt niet zo explosief en episch aan toe gegaan zijn. Wel enkele toffe scènes zoals die in de mall, maar te weinig om goed te zijn.

Politiek drama over een freelance journalist die in de Salvadoraanse burgeroorlog terechtkomt. Doet wat denken aan The Killing Fields. Dit was Oliver Stone's film voor hij aan de slag ging met zijn Vietnamfilms. Het levert een vakkundig geschoten film op die ook goed de onrustige revolutionaire sfeer neerzet. Salvador heeft wel degelijk iets te vertellen over de toenmalige inmenging van Amerika. Stone leidt zijn personages naar gekende events uit deze burgeroorlog : de moord op Romero, de vermoorde nonnen, de inname van Santa Ana.
Jammer dat die vervelende kwetteraar van een Woods de hoofdrol geeft. Niet te luchten. Ook de karikaturale weergave van El Salvador is niet altijd oké : de vrouwen zijn allemaal hoertjes, de mannen zijn allemaal alcoholdrinkende Zapata's... Maar de positieve punten overheersen dus 3,5* zijn zeker op hun plaats.

De seksuele avonturen van het Bree Daniel personage nemen heel veel plaats in deze Columbo achtige enquête, waarin een man de verdwijning van een vriend onderzoekt. De link tussen het onderzoek en de zelfanalyse van Jane Fonda's personage die bang is voor 'echte gevoelens', is moeilijk te leggen (althans tot de ontknoping) en daardoor vond ik het allemaal wat de mist ingaan. Wel leuke scènes soms in die zin dat Pakula ze lekker laat uitbollen.

Fonda zag ik nooit sexier dan in deze film denk ik; hoe wulps en speels ze ook is, hoe suf Sutherland er bij loopt, net een zak aardappelen. Ik vond hem tegenvallen. Voor mij niet meer dan een OK film die het vooral van Fonda moet hebben. Helaas waren de whodunnit en de where-is-he ondergeschikt aan de vele psycho-praat. Echt geen film die iedereen kan bekoren.

Actiefilm met veel CGI en enkele gore effecten. Beter dan ik dacht, en zeker beter dan die Mortal Kombat film met Christophe Lambert. Over de links met de games weet ik niks dus ik beoordeel louter op wat ik van de film heb gezien. Zit dieper verankerd in het martial arts genre en de actie is alom tegenwoordig. Ook de speciale effecten ogen goed. Maar echt fantastisch is dit ook weer niet : daarvoor is het verhaal te dun, op een kladje neergeschreven vermoed ik, en met actie die van hard naar harder naar hardst gaat. Als tussendoortje nog zo'n ramp niet maar ooit herzien zal ik zeker niet doen.

Dood in Praag

Dat het geen slasher is betekent nog niet dat het geen giallo is.
Deze thriller valt wel redelijk buiten categorie met een origineel verhaal waarin de spanning wel voelbaar is. De geschiedenis van de man die in het park gevonden wordt, wordt in flashback verteld doorheen de film. Wel een paar vervelende plotholes, zo wordt er weinig uitleg gegeven waarom Mira vermoord werd en geeft vriend Jacques toe dat hij het heeft gedaan, wat totaal geen steek hield vond ik.. Had graag iets meer kadering gehad over die sekt . Kortom je blijft wel met wat vragen achter. Het einde werd als een shocker geconcipieerd. Niet slecht maar er kon meer mee gedaan worden. In handen van Argento was dit een meesterwerk geweest. Nu is dat een wat houterig uitziende film die wat meer artistieke uitwerking mist dat bij het genre hoort.

Men is altijd erg gul met films van PTA, die al jaren een echte publieklieveling is. Het gemiddelde vind ik overdreven maar een superieure film is het wel geworden. Een satire op een Amerika dat een oorlog tegen haar eigen bevolking lijkt te voeren, met puriteinse waarden die aan fascistisch militarisme en etnische zuiverheid gelinkt lijken; een film over een Amerika dat het noorden kwijt is. Kolonel Lockjaw belichaamt die tegenstrijdigheden volledig; een white supremacist én verdediger van het vaderland, die stiekem toch seksueel opgewonden wordt van zwarte vrouwen. De regisseur lijkt zijn buik vol te hebben van wat er in zijn land gebeurt en vertaalt dit in een wilde, energieke en satirische prent over de absurditeit van politiek extremisme. Door de fijne humor (bvb dat paswoordgedoe) vond ik deze misschien wel PTA's meest toegankelijke film. Met kalibers als DiCaprio en Penn kan het haast niet mislopen en dat is ook zo. Vooral Penn doet het sterk met zijn karikaturale militairsrol. Ik geef 3,5* door het storende piano-gejengel en de razzia in de migrantenghetto Baktan Cross die ik veel te lang vond uitvallen.

Ik geef niet vaak 4* aan horrorfilms maar deze was wel een hele sterke. Des te bijzonder omdat Talk to Me van de gebroeders Philippou me erg ontgoocheld had en mijn verwachtingen te hoog gespannen waren door de hype errond.

Bring her Back vond ik best heavy shit. Het is duidelijk dat de Philippou's voor hun films hun inspiratie uit occultisme halen en er emotioneel zwaarbeladen films rond bouwen. Dat is precies wat hier goed werkte. Een onmogelijke rouwverwerking, extreem verdriet die occulte horror tot leven brengt. De horrorscènes zijn niet zo talrijk maar zijn wel disgusting als ze komen. Zeker omdat het toegepast wordt op kinderen/minderjarigen. Ik had er de hele film een erg onbehaaglijk gevoel bij, en zoiets ervaar ik te weinig bij horror. Een heel aparte rolkeuze voor Sally Hawkins, zelfs een horrorfilm weet ze op een hoger niveau te tillen, en ook Barratt, Wong en Phillips, allen nobele onbekenden, zetten eveneens verkillende prestaties neer. Een aanrader wat mij betreft, als je houdt van een flinke portie tragiek erbovenop.