Log

vote changed, original voice was 3,5 stars

Lijkt bijna een Deense remake van Athena (2022). En deed ook wat aan End of Watch (2012) denken.
In dit opzicht is Shorta niks nieuws onder de zon, met twee flikken die vast komen te zitten in een no-go zone kort na de gemediatiseerde dood van een allochtone jongere door politiegeweld. De gemoederen flakkeren op en de frustratie van een gemeenschap barst los tegen het racisme en machtsmisbruik van de ordehandhavers.
De spanning tussen Hoyer en Andersen wordt goed opgebouwd in het eerste deel. Beiden zijn redelijk tegengesteld : de één is iemand die zijn werk volgens de regels wil doen, de ander is een racist die zich laat leiden door zijn vooroordelen. Eens ze gescheiden worden loopt de film wat verloren. Dat Andersen later in de film verzorgd wordt door nota bene de moeder van de jonge arrestant is het soort toevalligheden waar ik niet erg van hou.
Al bij al redelijk maar niet onvergetelijk of uitzonderlijk.

Met de regie van deze film is weinig mis; het is deftig, exotisch en gefocust. Saai zou ik het niet noemen en Julia Roberts doet haar acteerwerk prima as usual. Met de inhoud had ik wat meer moeite en zelfs al waren er enkele rake dialogen, er waren ook veel zaken rond Liz waar ik me niet in kon vinden. Vooral als je weet dat zij nu, zovele jaren later, lesbisch is geworden en de grote liefde met "Felipe" is overgewaaid kan je deze film niet erg serieus meer nemen en is het moeilijk voor mij om daar niet cynisch over te doen. Ik zie haar dan ook uiteindelijk meer als een labiele milf. Ze heeft de liefde niet gevonden met een man, dan maar met een vrouw proberen. Denk dat het probleem vooral Liz Gilbert heet.

En tja, de wereld afreizen om jezelf te vinden en in ashrams gaan verblijven om wat te gaan mediteren in de hoop dat het iets zal veranderen ... dit soort zaken heb ik altijd hopeloze onzin gevonden. Ik zie dit als weglopen van je problemen. Geluk is niet iets wat je zoekt en vindt aan de andere kant van de wereld, maar dat is dan mijn visie die diametraal tegenover de film staat. Enfin, haar gezeik over haar mislukte huwelijk begon mij na een tijd wel te vermoeien. Er zijn nog andere dingen in het leven dan relaties, zelfs als je er geen hebt kan je nog altijd veel voldoening uit het leven halen: uit vriendschappen, hobby's, werk, je vrijheid etc. Misschien eens geluk op die manier benaderen? Mensen denken teveel dat een scheiding of een relatiebreuk het einde van het leven is.
Geen compleet miskleun naar uitwerking toe dus, maar ik vind het gewoon geen verhaal dat een film verdient, en het ligt ook inhoudelijk te ver van mijn eigen levensopvattingen.

Heel complete documentaire (op CANVAS meegepikt) over alle aspecten van ultra-bewerkt voedsel. De voedselindustrie veranderde vanaf de jaren 1970 het voedselpatroon van de consument en het aandeel ultrabewerkt in onze voeding werd alsmaar groter en leidde tot ernstige gezondheidsproblemen die men in de jaren 70-80 niet had voorspeld.

Erger is dat de grote bonzen achter deze industrie hun marketingstrategie vooral richten op meer consumptie. Hun R&D afdelingen investeren in allerlei sensorisch onderzoek bvb de optimale hoeveelheid suiker in elk product, aantrekkelijke packaging, zelfs geluidjes worden uitgetest zoals knapperigheid, wanneer je een zakje opent bvb. Alles is berekend en gepland om tot kopen aan te zetten.

Ook meer beschouwelijke vragen worden aangehaald: kan men ultrabewerkt nog als voedsel beschouwen? Of is dit gewoon namaak met chemische componenten? Past dit in ons voedselpatroon?
En tot slot worden de juridische en gezondheidsaspecten uit de doeken gedaan en hoe de industrie alles doet om overheidsregulering uit de weg te gaan om aandeelhouders tevreden te houden. Het mag duidelijk zijn dat deze industrie een ongewenste ontwikkeling heeft doorgemaakt en de gezondheid van miljoenen mensen in het gedrang heeft gebracht. Voedsel is zelfs verslavender dan drugs en sigaretten omdat het levensnoodzakelijk is wordt gezegd.

Een leerrijke en genuanceerde documentaire die ons als burger bewust maakt waar ultrabewerkt voor staat en wat het met ons doet. In de hoop dat het ons aanzet om er in de toekomst wat minder te kopen... De docu duurde anderhalf uur en niet één uur...

Dit is één van de twee enige films die Kirk Douglas ooit regisseerde. De andere, Posse (3,5*), is veruit de betere. Scalawag is een film met piraten in een westernsetting, met bijbehorende schattenjacht (en papegaai). Meer een familiefilm van TV film niveau met melige liedjes en met vrij lelijke settings die in Joegoslavië werden geschoten; met een bijrolletje voor Danny De Vito als lid van Douglas' piratenbende. Douglas was zelf niet erg trots op deze film. Het stelde allemaal weinig voor en ga er dan ook niet teveel reclame over maken. De beeldkwaliteit is trouwens nogal shitty (VHS-to-DVD transfer vermoed ik). Gezien op Youtube.

Drama dat lekker blijft naspoken na afloop. Wanneer je de naam Bukowski ziet, dan weet je onmiddellijk dat het niet vrolijk zal worden. De beroemde alcoholieker wist als geen ander hoe innerlijke pijn en onbeantwoorde verlangens tot zelfdestructie konden lijden. Harry Voss is een interessante "case" wat dat betreft. Zijn romantische en ridderlijke beeld van liefde valt aan diggelen wanneer hij ziet dat onder dit mooie beeld enkel basale vleselijke verlangens zitten.

In de tweede periode uit zijn leven zit hij onder acute jeugdacné en ziet hij er afstotelijk uit. Was wel wat overdreven vond ik maar verwijst wel naar Bukowski zelf die zoiets heeft moeten doormaken. Maar het dient wel zijn doel en we voelen de walging van de anderen en dat doet iets met iemands zelfwaarde. De laatste akte is de meest tragische, en we zien een hopeloze Harry Voss die mentaal ziek geworden is door zijn obsessie voor liefde. Het hoefde natuurlijk allemaal niet zo te lopen maar men wil in de film Voss afschilderen als een man die liefde idealiseert maar dit niet kan vinden in een realiteit die van nature imperfect is. Een zeer goede Bukowski verfilming dit, die met weinig woorden veel vertelt.

Leuk is misschien een beter woord dan goed voor deze film. Het eenvoudig opgezette misdaadverhaal is niet bepaald verrassend te noemen, maar wel verrassend onderhoudend. Geen western toestanden meer zoals die andere film in de bergen. En Chiba in zijn eerste filmrollen als detective is nog veraf van deze als actieheld.

Fukasaku, de regisseur van Battle Royale gaat al een tijdje mee. Zo ook Sonny Chiba, icoon van de Japanse exploitation. Dit was in hun vroege carrière een heel ander soort film. Een licht verteerbaar avontuur/western voor alle leeftijden waarin een jonge detective de verdachte crash van een vliegtuigje in een bergvallei onderzoekt. In de vallei worden boeren onder druk gezet door een investeerder. Het kijkt makkelijk weg dankzij het simpel verhaal en de uitwerking met jaren '50 westernclichés. Er bestaat trouwens nog een "Drifting Detective" film uit hetzelfde jaar : black wind in the harbor.

Van Friedkin zijn we topkwaliteit gewend en de verwachtingen voor een film van hem zijn dan ook vrij hoog. Goed: sommige elementen in deze whodunnit zijn voorspelbaar (bvb de identiteit van Jade ), en de car chase scène vond ik opvallend zwak in beeld gebracht, zeker als je dit vergelijkt met deze uit To Live and Die in L.A.
Er zijn zeker ook positieve zaken te melden rond deze film. Jade verzekert zich van een aantal acteurs die goed liggen bij mij zoals Caruso en Fiorentino. De mysterieuze en kinky sfeer blijft goed hangen tot het einde waardoor ik wel gebeten bleef doorkijken. De hele laatste scène vond ik zelfs behoorlijk duister, waarin je plots doorhebt dat in meneer Gavin een gevaarlijk roofdier schuilt. En zo vond ik Jade zeker het kijken waard; mocht misschien wat zwoeler om het nog iets intenser te maken. In handen van Paul Verhoeven zou dit een meesterwerk geweest zijn.

vote posted

Barker's freakshow.
Rommelig, met slechte special effects, personages die maar niet willen boeien; de horror is allemaal net niet. De makeup is dan weer wat inventiever. En David Cronenberg in de rol van een serial killer. Dit is één van de vreemdse castingkeuzes die ik ooit heb gezien.

Nee, het ziet er allemaal niet zo goed uit in wat voor versie dan ook, en uit de "wereld" van het nachtgebroed valt weinig te halen. Naar wat ik las zou het nachtgebroed eigenlijk een parallel moeten zijn voor de queer gemeenschap en de behandeling van queers als outcasts. Ook dat maakt het niet veel beter. Je moet het maar kunnen: je eigen boek of novelle mogen verfilmen en er niks van bakken.

Best een knap idee om de rol van elke cel in een lichaam als een wereld op zich voor te stellen. Vond het wel vaak aan de kinderachtige kant maar dit schijnt een deels educatief project te zijn om op hippe wijze immunologie en de rol van diverse cellen uit te leggen, en bij uitbreiding hoe kankercellen werken. Wel grappig die rode bloedcellen met hun zuurstofflesjes en rode petjes. Grappigste scène was de vader die dringend op de plee moest en de bijhorende commentaar
De film switcht dus van een vader en zijn dochter in de werkelijke wereld naar wat er in hun lichaam gebeurt. De visualisatie was redelijk uniek in zijn genre met een kleurrijke mix van komedie, fantasy, actie en drama. Maar je moet er vooral in mee kunnen gaan en dat vond ik een moeilijke opdracht.

Een duisterder en minder sprookjesachtige hervertelling van Sneeuwwitje. Dit als horror bestempelen vind ik wat overdreven; dark fantasy vind ik een betere kwalificatie. Sigourney Weaver was een extra troef voor deze film als de Evil Queen Claudia, en de 'grimm'-ige accenten die de film legt werken best naar behoren. Sam Neill als de vader van Sneeuwwitje stelt niet veel voor maar Keena vond ik wel op haar plaats als de frêle prinses. Eigenlijk vond ik deze film bijlange niet slecht.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Mad Max achtige kloon waarin Sam Treadwell een huurlinge aanspreekt om een sex-pop te gaan zoeken ergens in de woestijn, want zijn eigen 'Cherry 2000' exemplaar heeft de geest gegeven. Bedoeling is om de memory chip in een andere pop te steken. Dit klinkt al van den beginne af enorm belachelijk. Daarna volgt een actiefilm met wat stuntwerk, een kliek baddies die in een soort pretpark leven. En het einde is tergend slecht, u bent gewaarschuwd. Ik heb wel genoten van de decors en de aankleding, die nog redelijk tot mijn verbeelding spraken. Cinematografisch was dit best te pruimen. Voor acteerwerk en verhaal moet je dit niet kijken.

De raakvlakken met Everything Everywhere All at Once zijn overduidelijk. Het tijdsreisprincipe vind ik echter een veel beter instrument dan het multiversum uit voornoemde film. Het maakt de film coherenter en gestructureerder. Naar inhoud toe is dit van alles en nog wat door elkaar : science-fiction, komedie, coming-of-age, martial arts, superheldenfilm, ... Enige verschil is dat de rode draad altijd duidelijk blijft.

Drie jongeren ontdekken dat ze 20 jaar in de toekomst kunnen reizen door te niezen, nadat ze in een toxisch goedje zijn beland. De tijdsperiodes waarin het verhaal zich afspeelt wordt ondersteund door het gebruik van verschillende aspect ratio's. Hoewel visueel erg druk, kon ik hier in ieder geval meer mee dan het onzinnige Everything (1*)... Deze zal me dan ook iets langer bij blijven. Werkt ook redelijk goed omdat de film een vrij korte speelduur heeft en de special effects leuker uit de hoek komen.

Aardige aanvulling op de originele films. Simplistisch verhaal die deels de storyline van de eerste Karate Kid volgt. Ben Wang doet het best goed als lead bijgestaan door zijn cute vriendinnetje en haar sympathieke pizzaiolo vader. Wel een plus om Ralph Macchio terug te zien als hommage. Na 40 jaar leeft hij blijkbaar als éénzaat in de dojo van Miyagi. Daar kon toch ook wat meer uit gehaald worden lijkt me; wellicht moet hier verwezen worden naar de Cobra Kai reeks.

De ondersteunende personages zijn ondermaats waardoor de eerste Karate Kid nog steeds en veruit de betere film blijft. En dan heb ik het met name over Alan, die een nutteloze toevoeging is. En waar is de sensei van de vijandige dojo? In tegenstelling tot Kreese krijgt O'Shea helemaal geen rol te spelen. De wedstrijd gaat in sneltempo waardoor er weinig tijd is om te genieten van de fights. Na amper tien minuten komt de finale eraan.
Conclusie : zeker niet slecht, maar ik vond de film te kort en te overhaast zodat het bij een 3-tje blijft.

Nooit eerder van deze film gehoord, en dan nog van Tobe Hooper. Is me niet tegengevallen, al duurt het lang voor er iets gebeurt. Het eerste uur lijkt op een kinderversie van Invasion of the Bodysnatchers, waarbij de dorpelingen worden bezeten door de aliens. Invaders from Mars is voor de diehard 80s fans en heeft alle stijlkenmerken uit dit decennium. Succes gegarandeerd zou je denken dus, maar het is allemaal te knullig en van B-film niveau om goed te zijn, iets waar je niet verwonderd hoeft over te zijn gezien dit een Cannon productie is. De creature design vond ik hier wel in orde, vooral die alien leader. Simpel vermaak, en had zeker zijn charme en zijn momenten.

Zoals velen al gezegd hebben, is dit ook voor mij de minste van de Mad Max films. Beslist geen feest dit. Toch vond ik de eerste veertig minuten met Mad Max in Bartertown nog niet zo slecht, maar vanaf het moment dat die kinderen erin komen, ging het bergafwaarts. Ik zat precies een andere film te bekijken, mede omdat de climax in de donderkooi al na een half uur voorbij was. De laatste actiescène was dan opnieuw meer wat je van een Mad Max film kan verwachten. Gemotoriseerde achtervolgingen.

George Miller wou de reeks precies open trekken voor een breder familiepubliek met oog op commercieel succes. Dat is hem best gelukt want de film deed het goed aan de box office, al kwamen veel Mad Max liefhebbers van een koude kermis thuis. Er zit wat Lord of the Flies in met die verwilderde kinderen, en dan wat Goonie/Indiana Jones achtige actie. En wat Tina Turner betreft : zwak op alle fronten in haar rol als auntie. Schoenmaker blijf bij je leest, en godzijdank een tophit op de eindaftiteling.
Ik hoor ook bij degenen die de nieuwe films Fury Road en vooral Furiosa veel beter vonden.

Mad Max : 3*
Mad Max 2 : 3*
Mad Max beyond Thunderdome : 2,5*
Fury Road : 3,5*
Furiosa : 4,5*

Wow dit was visueel echt wel iets bijzonders. Het is weeral een tijdje dat een recente film grote indruk wist te maken, maar The Surfer zal voorzeker in mijn top 10 eindigen dit jaar.
Zo'n trippy film staat natuurlijk op het lijf van Nicholas Cage geschreven. Hij speelt graag zo'n rollen. Mensen die hun grip op de realiteit verliezen. De laatste jaren maakte Cage vooral veel direct to video rommel. Toch lijkt hij met zijn recentste films weer aan een opvallende comeback te timmeren.

Het zit soms wat op de grens van het absurde in The Surfer. De "surfer zonder naam" kon al van in het begin gewoon een paar kilometer verderop surfen natuurlijk, maar nee, het moest op dit strand zijn. Daarna volgt een escalatie met de "localisten" waarin hij zijn bezittingen, en daarna zijn verstand stilaan kwijtraakt maar hardnekkig weigert zijn droomplan op te geven. Waar het precies over gaat in de film ( toxisch groepsgedrag, mannelijke initiaties, xenofobie ) zit wat dieper weggemoffeld. Maar de visuele trickery en fel kleurgebruik, de geluidsband, Cage's prestatie maakten dit tot een immersieve ervaring voor mij. 4* maar een 4,5 sluit ik niet uit. Deze psychedelische thriller is losjes geïnspireerd op de Californische Lunada Bay Boys, een surfergang die niet-locals wegjaagden met intimidatie en pesterijen.

De directeur van een verzekeringsbedrijfje organiseert een teambuilding in zijn buitenverblijf. Maar wat niemand weet, is dat hij enkele van zijn vetst verdienende werknemers zal ontslaan. Had er meer van verwacht want de synopsis klonk veelbelovend. Helaas, het wordt nergens grappig. Zit vol cynisme, hypocrisie, minachtend gedrag en leedvermaak, vooral uitgedragen door directeur Joeuf.
Maar omdat de meeste werknemers op de vlakte blijven werkt het niet. Op het einde kon het mij niks schelen wie ontslaan werd. Wat de toevoeging van die dooppeter (Piccoli) en de geile dochter van de directeur moet voorstellen ontgaat me volledig. Behalve Poiret en Auteuil, die nog degelijke prestaties neerzetten, vond ik dit een redelijke mislukking.

Mijn schoonmoeder jaagt me meer angst aan dan de weerwolf uit Silver Bullet.
De special effects waren niet best; de wolf leek zelfs niet op een wolf. Dat is meteen het grootste minpunt van de film, en dat is jammer. Want de opbouw vond ik eigenlijk sterk, alsook de personages, en er zitten een aantal spannende scènes in, zoals die met Marty die belaagd wordt door de baddie en dan in een vervallen oude brug komt vast te zitten.

Het ziet er allemaal meer uit als een horror voor kinderen dan één die bedoeld is voor een volwassen publiek, mede door het invalide jongetje met zijn opgedreven rolstoel en het broer-zus gedoe. Die knuppel met "peacemaker" op vond ik wel grappig. Een goede Stephen King verfilming vind ik het nog steeds niet, maar vond hem wel veel beter dan vroeger.

The Rejected.

Een eerlijke kijk op de punk cultuur begin jaren 80. Deze jongeren waren meestal verschoppelingen uit abnormale en liefdeloze gezinnen, en leefden samen in een community temidden van vuilnis en kakkerlakken. Ze werden scheef bekeken door de "gewone" burgers en zelfs met geweld bedreigd door een burgerwacht. Maar los van de armoedige leefomstandigheden, zien we ook de muzikale cultuur, het anti-sociaal gedrag, de marginalisatie.. Ik vond het geschetste beeld heel goed en geloofwaardig neergezet. Hoezo slaat nergens op? Natuurlijk slaat het gedrag van die jongeren nergens op! Dat is net het hele punt, de doelloosheid van hun leven, het gebrek aan omkadering.

Spheeris wist er in ieder geval een onderhoudende en rauwe film van te maken en je voelt aan dat er research vooraf gegaan is aan deze film; bijna ieder personage krijgt wel een stem. Zoals te verwachten was gaat het richting een zielige afloop. Suburbia is een prima film. Two thumbs up.

Niet mijn ding. Visueel slaat het wel aan maar de film is gewoonweg onbegrijpelijk, en dat maakt het lastig om te beoordelen. Te bizar. Misschien wel de weirdste film die ik ooit gezien heb.
Maar dit is het debuut van David Lynch, en dus experimenteert hij volop en laat hij zich gaan met allerlei surrealistisch beeldmateriaal.

Leuke misdaadkomedie. Verwachtte er niet zoveel van maar viel me goed in de smaak. Uiteraard moet je dit bekijken om nog eens Clooney en Pitt samen te zien zovele jaren na de Ocean films, als twee fixers die gedwongen samen moeten werken. Wolfs zit boordevol wendingen van begin tot eind, en wat begint met het doen verdwijnen van een lijk eindigt... nou ja, dat zie je zelf wel, maar het refereert naar een andere bekende film.
Wel enkele toevalligheden, en de interactie tussen Pitt en Clooney mocht nog wat scherper, maar ik heb me wel vermaakt met die droge humor. Leukste scène was die op het huwelijksfeest van de dochter van de mafiabaas waar ze in een sirtaki achtig dansje terecht komen ...

vote changed, original voice was 3,5 stars

Mooi en hartverwarmend.
De jongeren in deze film zijn niet vervelend of onuitstaanbaar, ze zijn gewoon wie ze zijn : op zoek naar zichzelf en worstelend met tegenstrijdige gevoelens. Fucking Åmål geeft in de eerste plaats aandacht aan de moeilijke outing van same sex gevoelens. Je loopt het risico om gepest te worden, om sociaal buitengesloten te worden, om met je ouders in conflict te raken etc. Het einde wordt dan ook als positief en aanmoedigend opgevat wat ik heel mooi vond. Dat enorme moment van moed tussen Elin en Agnes wanneer ze samen uit dit toilet stappen was het ultieme bewijs dat ze elkaar lief hadden. Een mooie film maari k vond dat Elin en Agnes net te weinig screentime samen hadden om helemaal te kunnen overtuigen. Een film als La Vie d'Adèle deed dat beter door hardnekkiger rond het lesbisch koppel te zwermen met de camera.

Afsluiter van een toch wel vrij goede actiefilm trilogie zonder CGI beelden maar met lekker ouderwetse stunts en crashes. Wordt een beetje als een Franse "Fast and the Furious"' beschouwd. Soms wel een klein kneepje in het hart, zoals wanneer de Porsche Alpine in de prak gereden wordt.

In dit derde deel komt Areski terug op de voorgrond, de corrupte flik en cop killer die een tweetal jaren ondergedoken leefde in Duitsland. Nu kan hij het niet laten om zijn vrouw en kind te gaan halen in Frankrijk waardoor hij weer in het vizier komt van brokkenmaker Lino en de mastermind achter een drugstrafiek, commandant Resz. Alweer enkele lange flitsende actiescènes en een bevredigende finale confrontatie tussen de hoofdfiguren wat mij betreft. Maar het is zoals bepaalde artikels suggereren : neem de actiescènes eruit en de film stelt niet veel meer voor. Het script is uitermate mager en de personages komen niet zo interessant meer over als in de eerste film en worden karikaturen. Samengevat : eerste film kijk je voor het verhaal, de tweede voor de car chases, de derde voor de finale.

Balle Perdue : 3*
Balle Perdue 2 : 3*
Balle Perdue 3 : 3*

Epische western met een enorme cast van acteurs uit die periode. How the West Was Won verhaalt over hoe de expansie naar het westen plaatsvond over een periode van een halve eeuw. Het verhaal is opgedeeld in vijf hoofdstukken :

The Rivers : in eerste instantie volgden de pioniers de rivieren om westwaarts te raken, op zoek naar land. Er ontstaat een romance tussen de avonturier Linus Rawlings en Eve Prescott.
The Plains : de settlers kozen ook routes met huifkarren, met het risico op indianenaanvallen. De tweede Prescott dochter, Lilith, wordt danseres en bezit een goudmijn, wat de interesse opwekt van Cleve Van Valen, een man met gokschulden.
The Civil War : Zeb, de zoon van Linus en Eve, neemt deel aan de oorlog, maar verliest in die periode beide ouders.
The Railroad : Zeb beschermt als militair de constructie van de grote spoorweg naar de Pacific. Hij moet hierbij compromissen sluiten met de Indianen, zeer tegen de zin van de toezichter.
The Outlaws : Nu de communicatie- en transportinfrastructuren er zijn, maken heel wat boeren en settlers van allerlei allooi de beweging naar het wetteloze westen. Het is die periode vooral die in honderden westerns aan bod komt (de "eighties" van de 19de eeuw). Op rijkdom beluste outlaws, en sheriffs die proberen de orde te handhaven zo goed als kan. De familie Rawlings is herenigd maar krijgen het aan de stok met outlaw Gant.

De buitenopnames zijn ongelooflijk mooi gefilmd, alsook de actiescènes. Je ziet dat dit een ambitieus project was dat een deel van de Amerikaanse geschiedenis wilde belichten door middel van een familiekroniek. Maar zelfs met 2h45 is dit veel hooi op de vork. De film zette bijzonder sterk in op romantiek, zeker in de twee eerste hoofdstukken, wat de film vaak nogal voorzag van storende meligheid. Vond het algehele verhaal met de Rawlings-Prescott familie als rode draad eigenlijk; hier kon men iets boeienders uit halen. Maar visueel was dit verbluffend van detail, mede dankzij het Cinerama formaat.

Meeslepend en prima gespeeld drama met sterke dynamiek tussen de actrices. Men vereenzelvigt vaak fanatisme met de islam maar religieuze waanzin bestond ook in Rooms Katholieke gemeenschappen en toont dat de Ierse kerk een bijzonder verstrekkende greep had op het burgerlijk leven. "Zondige" meisjes werden door hun familie naar strenge tuchthuizen gestuurd voor onbepaalde tijd om er op het rechte pad te worden gezet. Hard labeur en mishandelingen waren dagelijkse kost. De film speelt nogal sterk in op sentiment maar ik las dat de toestanden in de film nog meevielen en dat de werkelijkheid vele malen erger was. Vele jonge vrouwen verdwenen voorgoed (zoals Crispina)... Het is een film die verontwaardiging oproept en ook ongeloof dat zoiets ooit dagelijkse kost was. Religie kan mensen harteloos maken.

Blijft een steengoede Vietnamfilm over een soldaat met gewetensproblemen wanneer zijn eenheid een Vietnamees meisje ontvoert als seksslavin.. Misschien wel de sterkste rol van Michaël J. Fox in de zin dat hij hier echt zijn talent bewijst. Niet eens met degenen die hem een miscast noemen.

De ster is nochtans alweer Sean Penn als Sgt. Meserve. Vooral sterk is dat de film alles wat gebeurt probeert om te zetten in oorlogslogica waarbij ook de gewone burgers over dezelfde kam gescheerd wordt als "de vijand", en het leger geneigd is om een oogje toe te knijpen voor oorlogsmisdadigers.

Iedereen zal wel enkele dialooglijnen onthouden zoals Meserve met zijn hand in zijn kruis, die aan Erickson uitlegt wat een wapen is in tijden van oorlog. Het vroeg toch moed om tegen je overste in te gaan en correct te blijven handelen... De scènes met de mishandelingen van het meisje blijven nog steeds even slikken. De tragiek van een oorlog in één personage samengevat. Zoveelste De Palma film die me is bevallen.

Slappe hap. Eerste uur gebeurde er vrijwel niks. Als je een slowburner wil maken, zorg er dan ook voor dat het niet helemaal uitdooft. Ik lag bijna te maffen. Het is heel ongewoon om komiek Poelvoorde in een bloedernstige thriller te zien, hier in de huid van Marcel Bellmer, schrijver van een succesroman "Inexorable". Wanneer een rondzwervende jonge vrouw aangenomen wordt als dienstmeid, wordt al snel duidelijk hoe makkelijk het is om twist en twijfel te zaaien in deze ogenschijnlijk nette bourgeois familie. Waar ik echter niet aan uit ben is of Gloria de onwettige dochter is van Bellmer en of hier een wraakmotief achter zat.. Ook al zo bizar : een seksscène met Poelvoorde; eerder lachwekkend eigenlijk. Nee, Inexorable maakte mijn verwachtingen niet waar, de spanning was ver zoek, en vond het in zijn geheel onevenwichtig in elkaar gestoken.