Log

Slecht en totaal ongeloofwaardig uitgewerkt. Heeft wel wat van The Truman Show (1998), waarbij Cornillac de regierol overneemt van Ed Harris, maar er wordt weinig meer mee gedaan dan een dwaas romantisch subplot erin te verwerken. Als komedie ook niet geslaagd; ik zou zo denken dat het de bedoeling is dat je vrolijk wordt of gaat lachen met een komedie, maar als dat niet het geval dan is dit helaas geen goede film. De grappen zijn zo opgeblazen en lomp dat je ze wel zelf kon verzinnen.

Ook de wijze waarop de jonge rijkeluiszoon zomaar alles gelooft is tenenkrommend. Dit had allemaal beter gewerkt met een fantasy-element bijvoorbeeld waarbij de rijkeluiszoon echt naar het verleden zou zijn gekatapulteerd zoals in Coppola's Peggy Sue Got Married (1986) . Naar acteerwerk valt enkel Cornillac nog mee als de excentrieke regisseur met zijn engelstalig vocabularium. Kad Merad is teleurstellend zoals vaker de laatste jaren. Nee, niet de komedie van het jaar.

Exotisch drama gebaseerd op een boek van Michener, over de bekering van de natives op Hawaii in het begin van de 19de eeuw. De film zag er echt goed uit dankzij de buitenopnames, en met een verhaal dat een heel plausibel maar ook nogal grimmig beeld geeft over de bemoeienissen van de blanken. Michener was gekend voor zijn noeste studiewerk voorafgaand aan het schrijven, en dus mag je ook rekenen op authenticiteit.

De missionaris Hale, gespeeld door Max Von Sydow, vond ik trouwens heel de film door een onuitstaanbare fanatiekeling die erop gebrand was om eeuwenoude tradities uit te roeien. De film kent enkele harde scènes o.a. de uitbraak van de mazelen, een ziekte die door de blanken werd geïmporteerd. Hawaii is niet de romantische eilandenfilm die je uit de jaren 60 zou verwachten, want Michener kwam tot de conclusie dat bekering een vernietigend effect had op volkeren die al eeuwenlang harmonieus volgens hun eigen gebruiken leefden .. Zeker het bekijken waard, maar het onsympathieke hoofdpersonage en de lange speelduur zetten de beleving regelmatig onder druk. Met een vroege rol ook van Gene Hackman.

Al eens gezien in mijn pre-MM periode maar er was weinig blijven van hangen. Toch vind ik Calvaire geen slechte thriller. Ardeense gothic... misschien zullen sommigen dat vreemd vinden, maar een film waar ik aan moest denken was vooral Deliverance (1972) . Niet alleen omwille van de verkrachtingsscène, maar ook dat gestoorde inteeltvolkje. Du Welz maakt van de Ardennen een eigen wereld van stereotiepen en dat werkt wel goed.

De charmezanger Marc Stevens is het enige personage dat geestelijk "normaal" is in een film waar iedereen labiel of gestoord lijkt, zelfs in de gewone wereld. Het begint al in het rusthuis waar een bejaarde fan door hem wil bevredigd worden en de caretaker Miss Vicky hem naaktfoto's van zichzelf overhandigt. Dit is trouwens een knipoog want Brigitte Lahaie is een bekende ex-pornoactrice.

De film is fijn opgebouwd, met een sfeer die alsmaar verder afzakt in waanzin en geweld tot het helemaal over the top gaat. Calvaire is een film die ik met de jaren beter heb leren waarderen.

(reactie op ander bericht)



Klopt, het slaat nergens op maar gelukkig maken de actiescènes met de trucks nog één en ander goed. Deze truckersfilm zit boordevol halsbrekend stuntwerk. Zeker niet Swayze's beste rol... why so serious?

Mooie animatie, nu eens geen Pixar of Disney, maar ik vond het verhaal niet zo boeiend. De robot die iedereen tot vriendjes maakt in de natuur was mij te sentimenteel.

(reactie op ander bericht)



Ik sluit me aan bij lang pee die hier voor mij ook de juiste analyse maakt. Film is zeker niet zo simplistisch. Het is waar dat de kleinzoon hoopt op erfenis, maar al snel doet hij dat uit oprecht medeleven voor zijn grootmoeder, ook om de tijd goed te maken dat hij haar niet veel heeft bezocht. Immers wordt het sociale leven in Thailand grotendeels geleid door merites : het verrichten van goede daden is goed voor het karma en de lotsbestemming. Je ziet meermaals dat de kleinzoon geld weigert van zijn ooms.

Vond het eigenlijk ook geen zo'n tearjerker als ik verwachtte. De gevoelens zijn eerlijk, ontroerend, doorleefd en de humor is schattig. Zo ook de band tussen beide acteurs/personages. En zo is dit een film die het hart op de goede plaats heeft zoals vaker bij Aziatische drama's. De blik op die familie is vaak aan de bittere kant met die oom met gokschulden die dan nog eens oma's spaarpot leeghaalt o.a. , maar ondanks er breuken zijn, blijven ze verenigd. Dankzij de inspanningen van M zijn ze iets meer familie op het einde van de film.. Goedgekeurd.

vote posted

Een film die me bij de eerste kijkbeurt niet was bevallen. In die tijd keek ik vooral uit naar actiefilms met veel schietwerk en spektakel. Dat is nu wel anders: de langere versie van over de 2 uur maakte ruime indruk op mij en Leon is nu een film die ik helemaal anders bekijk. Dat Portman hiermee doorgebroken is mag geen verrassing zijn. Dit is misschien wel één van de beste kindrollen ooit. Als 12-jarige zo'n overtuigend volwassen rol neerzetten is een prestatie. Het is zelfs zo dat de chemie tussen haar en de hitman vooral door haar bewerkstelligd wordt. Portman is wellicht een keuze waar Besson nooit spijt van heeft gehad. Gary Oldman is ook een belangrijke asset in de film als doorgeslagen DEA agent.

Leon kent als misdaadfilm opvallend weinig actie. Alle aandacht moet gaan naar de symbiose van de twee hoofdacteurs : het meisje dat een nieuwe vaderfiguur vindt en in één klap als "volwassene" door het leven moet, en de in lethargie gevallen hitman die opnieuw weer zin in het leven krijgt door voor haar te zorgen. Hoe mooi wordt dat hier getoond. Doet me ook wat denken aan van die sombere Aziatische thrillers maar ik kan niet direct op titels komen en het doet er ook niet zoveel toe want die zijn sowieso pas later dan Leon geregisseerd.

Vreselijk. Dat het niet veel zou worden vermoedde ik al. Speelgoedwapens, aliens in zilverfolie, playmobil voertuigjes... Voor een film uit 1980 ziet dit er erg sixties uit. Voeg daar nog saaie procedure dialogen bij en als film stelt dit gewoon niks voor. De "onderwateropnames" lijken in een gewone aquarium geschoten na het verwijderen van de goudvis.

SHADO is een geheim overheidsagentschap dat moet voorkomen dat aliens onze atmosfeer binnendringen en op aarde terechtkomen. Het opgezette systeem werkt niet altijd en soms dringt er wel eens ééntje door. Naar het einde toe is er een hele invasie op til. Het plot klinkt eigenlijk een beetje als Men in Black en qua stijl is dit het soort films waar Mars Attacks! naar refereert.
Ik was hier nieuwsgierig naar maar nieuwsgierigheid loont niet altijd.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Ik hield wel van die Indiana Jones avonturenvibe hier al is het allemaal wat pulpachtiger dan Spielbergs klassiekers. Heeft meer weg van een stripverfilming met die karikturale personages (Beni bvb) en surrealistische actie. De regie mag op niveau zijn, de special effect zijn dan weer een wat minder geslaagd aspect. Het valt allemaal te veel op wat dat betreft. The Mummy is een film die veel goed doet en het koppel Fraser-Weisz zorgt zeker voor meerwaarde. De sequels daarentegen vielen me tegen (allebei 2*). The Scorpion King moet ik nog zien.

Van Lili Marleen zei John Steinbeck ooit dat dit het enige goede was dat Nazi-Duitsland aan de wereld gaf. Fassbinder schetst een biografisch portret gebaseerd op Lale Andersen, de oorspronkelijke zangeres van het beroemde lied, die in de film Willie genoemd wordt. Nog voor de oorlog had ze een relatie met een Joodse verzetsstrijder, Robert, die toen al met zijn familie gevlucht was naar Zwitserland, en actief deelnam aan een verzetsnetwerk. Wanneer de oorlog uitbrak werden de geliefden van elkaar gescheiden. Robert bleef in Zwitserland en Willie maakte carrière in Duitsland met een lied dat eigenlijk muzikaal weinig voorstelde, maar de soldaten aan het front onverwachts nostalgische en patriottische gevoelens inblies, en zelfs internationaal aansloeg. Maar in die hele periode bleef haar hart verlangen naar haar minnaar, terwijl ze bejubeld werd door de Nazi potentaten en een boegbeeld werd dat trots en loyauteit binnen de strijdkrachten uitdroeg.

Ik moet zeggen dat mijn mening wat verdeeld is over deze film. In de kern is dit een simpele love story over een onmogelijk geworden liefde door de oorlogssituatie. Maar boeiend vond ik deze kant van de film niet. Je moet je ook meermaals door dit vervelende lied worstelen waardoor ik tegen het einde toch wat hoofdpijn kreeg van dit Lili Marleen nummer. Veel interessanter was Willies rol met het helpen van het verzet door foto's van de concentratiekampen het land binnen te smokkelen. Helaas wordt überhaupt hier bijna niks mee gedaan. De regie is vrij klassiek en zelfs theatraal bij momenten, niet zo gewaagd en experimenteel als andere werken van hem, maar steeds met focus op het manipuleren van gevoelens bij zijn personages. Vooral dat laatste maakt zijn films de moeite. Hoe Willie een instrument wordt in de handen van anderen. Interessante film maar ik hoef die niet meer opnieuw te zien.

Zeggen dat McQ mij is tegengevallen zou een leugen zijn. Wayne is inderdaad met zijn 66 jaar bij de opnames wat oud voor dit soort personages (geef me maar Steve McQ dan), maar verder is dit een typische 70s politiefilm, met tipgevers, corrupte flikken, aftandse locaties en natuurlijk car chases en twists. Heerlijk toch?
In McQ moet de gelijknamige politieman de dood van zijn collega onderzoeken. Soms voelt het qua inhoud wat aan als een TV serie zoals The Streets of San Francisco
Niet de beste in zijn genre maar klagen kan ik evenmin. I got what i wanted!

Eén van de enige films waarvan ik me nog herinner hoe ik me voelde (terneergeslagen en rot) toen ik uit de bioscoop stapte, en dat is dus al meer dan dertig jaar geleden. Zegt genoeg. Veel woorden hoef ik aan Schindler's List niet te besteden. Een man kan wel degelijk het verschil maken in tijden van oorlog, en zeker een man met een geweten en kompassie, (en veel geld). Neeson in de rol van zijn leven, maar de hele film haalt vooral overtuigingskracht uit dat zwart-wit realisme en de onverbiddelijke taferelen van de Nazi misdaden die op het netvlies blijven hangen tot ieders grote droefenis.

Franse cult. Een groepje dorpelingen probeert te overleven na een nucleaire apocalyps. Dit is beslist een film voor wie eens van de platgetreden paden wil afgaan. Malevil heeft wel wat; meer te prijzen voor de ruwe sfeer dan voor het acteerwerk en de weinige dialoog. De film is bloedserieus, somber en beangstigend. Het enge eerste uur van bewustwording vond ik indringend. De switch van het groene platteland uit de openingssequentie en de verkoolde smeulende wereld erna was overtuigend overgebracht. Daarna volgt de trage aanpassing van de mens aan zijn nieuwe post-apocalyptische leefomgeving. Geen gemakkelijke film om door te komen maar voor zijn tijd vrij goed gedaan.

Gezien op Youtube. De beeldkwaliteit was erbarmerlijk; dit is een film die dringend eens op alle vlak opgepoetst zou moeten worden, maar ik wou deze film toch 's zien want dit is een script van Roger Corman nog voor hij de koning van de kitsch werd. De producers van de gelijknamige blockbuster moesten Cormans productiehuis rechten betalen om de titel te mogen gebruiken blijkbaar. Het is een actiefilm maar het psychologische steekspel tussen de voortvluchtige crimineel en de ontvoerde lady staat een belangwekkende karakterontwikkeling in de weg. Weinig soeps.

Prima avonturenfilm over een commando dat belast is met een delicate missie in Joegoslavië. Veel actie en enkele spannende scènes o.a.in een Duits goederenstation maken van deze film een bijzonder leuke kijkbeurt die niet moet onderdoen voor zijn voorganger The Guns of Navarone (1961) . De acteurs uit de eerste film zijn allemaal vervangen door jongere acteurs waarvan Harrison Ford en Franco Nero de opvallendste zijn. De interactie tussen de Chetnik officier (Richard Kiel) en Weaver (Weathers) is lekker racistisch ("you bleed red blood heh blackie"). Alles heeft hier nog die lekkere oldschool vibe.

Eigenaardige film die je niet onmiddellijk aan Loach zou toeschrijven : een historische jeugdfilm gebaseerd op een redelijk obscure auteur. Stamt ook uit zijn vroege periode. Black Jack speelt zich af in 1750 en gaat om de vriendschap tussen Tolly, een jongen die onder zachte dwang op stap moet met een uit de dood herrezen schelm, en een meisje die voor gek wordt aanzien. Ondanks de titel vond ik Black Jack maar een bijrol; hij komt op het einde nog eens heldhaftig uit de hoek maar zorgt meestal voor problemen.

Is erg ruw gefilmd met beperkte middelen en heeft een realistische look die het onromantische karakter van dit tijdsvak moet onderstrepen . In period films zie je vaak mensen in propere kleren en in mooie pittoreske huizen wonen maar dat gaat hij dapper uit de weg, en dat voor een jeugdfilm. Ik vond de manier waarop al deze 18de eeuwers met elkaar omgingen ook wel leuk om te volgen. Uiteindelijk toch iets minder geschikt voor jongeren maar wel de moeite om als Loach liefhebber eens mee te pikken want deze film dreigde helemaal in de vergetelheid te raken.

Droog.
Deze rechtbankfilm is vaker saai dan boeiend, met inspiratieloos acteerwerk van Cher en Quaid (heb hen allebei al veel beter zien spelen) maar ook Neeson en Mantegna zijn nauwelijks het vermelden waard. Ik had na anderhalf uur de indruk dat die film nog niks was opgeschoten en dat is nooit een fijn gevoel. Veel thriller vond ik er niet aan. Op het einde wordt alles ook snel afgehandeld en de ontknoping kwam dan nog niet eens als een verrassing aan. Niet om over naar huis te schrijven.

Nogal stompzinnige actiefilm van de regisseur van Commando en Showdown in Little Tokyo over de S.I.S, een semi-illegale knokploeg van de LAPD. Veel geweld maar toch ook een moreel dilemma over hoe ver de wetshandhaving mag gaan om de burgerveiligheid te garanderen. De afloop is zelfs vrij ongewoon. De acteurs vallen goed mee, al vertolken ze stuk voor stuk flinterdunne personages, maar de actie is wel dom, met criminelen en ook nu en dan ronschuldigen die onverbiddelijk doorzeefd worden met kogels.

Eén van de betere psychologische thrillers die ik heb gezien de jongste tijd. Dit ging een onverwachte richting op, maar zorgt er wel voor dat de film een 4* krijgt. De intro schetst de situatie : een sadist staat terecht voor foltering en moord op enkele minderjarige meisjes... feiten die ook gefilmd werden voor sicko's op het darkweb. Het gaat erom dat het wekenlange proces draait rond schuld of onschuld van deze man.

Twee jonge vrouwen interesseren zich van dicht aan dit gebeuren. De eerste is een groupie, Clémentine, die een morbide fascinatie heeft voor de beschuldigde. De andere is Kelly-Anne, hoogbegaafd op IT-vlak, maar waarvan de link met dit proces verborgen blijft doorheen de film. Net dat maakt de film spannend over de hele speelduur.

Meer verklappen zou zonde zijn ... het is enkel jammer dat Kelly-Anne niet nog wat dieper is uitgewerkt, maar in ieder geval was het einde wel duidelijk over wat ze wilde bereiken en beoordeelde ik haar helemaal anders dan doorheen de film, waarbij ik eigenlijk dacht dat ze al even ziek was als de moordenaar. Een duistere en ook trieste film, een geeft vooral in essentie aan dat erg extreme misdaden in de maatschappij mensen emotioneel op heel diverse manieren kunnen treffen . Heel goed.

Echt een bizarre film waarin een soort stads-tarzan zich wil wreken op de schoften die zijn ouders hebben vermoord toen hij nog kind was. Hij wordt gesteund door een sociale helpster Jane (what's in a name?) en oefent sporadisch wat martial arts moves . Met Knepper als de 'wild thing', een acteur die beter bekend is uit Prison Break. Een low budget thriller maar bij momenten redelijk fascinerende 80s onzin zoals men die niet meer ziet. Een curiosum dat bovendien door John Sayles geschreven werd.

Typische Ghibli achtige inhoud waar romantiek, realisme, spiritualiteit en fantasy met elkaar verweven zijn. Het deed minder met mij dan ik verwachtte en dat vooral door een iets te gecompliceerd verhaal met niet-chronologisch verloop en verschillende tijdslijnen waar ik mijn hoofd moest op breken, maar de beelden waren van een indrukwekkende schoonheid, daar is geen twijfel over. Shinkai legt in navolging van Miyazaki, de lat hoog, maar zijn films zijn voor mij steeds een trapje lager.

(reactie op ander bericht)



Ik distantieer me van mijn eigen commentaar van vijftien jaar geleden en hou er nu een andere kijk op na. Wat een slechte recensie was dat.
Na herziening verhoogd naar 3,5*. Invloedrijke politiefilm, weinig subtiel voor zijn tijd. Harry maakt jacht op een moordende psychopaat. Kinderen vermoorden en schoolbussen gijzelen... begin jaren '70 vond men dat op moreel vlak redelijk subversief. Het was ook een film die kritisch was tegenover de blunders van de politie : de killer die vrij komt en de badge die Callahan in de laatste minuut van de film symbolisch weggooit. Wat me bij deze herziening ook opviel waren de erg donker gefilmde scènes bvb deze waarin de killer hem met een tas vol geld laat rondlopen.

Dirty Harry is niet zonder fouten. Zo staat de inspecteur op het einde klaar op een brug om op de schoolbus te springen. Hoe kan dat nou? Maar het is en blijft één van Eastwoods iconische rollen. Na vele westerns werd hij nu de grote held in actie en politiefilms.

Best even vergeten dat dit een "thriller" is, want de moordzaak is maar van zijdelings belang. Was soms wat vervelend door de vele dialoog maar een cultfilm mag het gerust genoemd worden, omwille van complexe personages in de vorm van een driehoeksverhouding, maar ook van de vreemde voorgeschiedenis rond de productie. Dit is blijkbaar een film die de studio liever niet had gemaakt.

Cutter is een kreupele veteraan die aan de drank zit, en heel koleriek kan zijn als iets hem dwars ligt. Richard Bone is zijn vriend die hem steun biedt in zijn moeilijke situatie en daartussen een vrouw, Mo, die vervreemd is geraakt van Cutter (haar man) nadat de oorlogshandicap hem heeft veranderd. Vooral Heard speelt zijn rol goed als de verbitterde veteraan met zijn complottheorie, maar Cutter's Way is een film die ondanks het een passieproject is, niet veel indruk weet te maken en teleurstellend afloopt.

Komische herwerking van het theaterstuk Ruy Blas van Victor Hugo dat zich in Spanje afspeelt op het eind van de 17de eeuw. Een belastinginner valt in ongenade aan het Spaanse hof en zweert wraak op de Duitstalige koningin , en beraamt nu zelf een plan om haar in ongenade te doen vallen bij haar gemaal, gezien ze niet ongevoelig is voor een slippertje. Daarvoor zal hij zijn eigen kamerbediende, Blas, gebruiken, die een geheime aanbidder is.

Voor mij één van de beste films met De Funès, in de top 3 samen met La Grande Vadrouille en Le Corniaud. Denk dat dit al de vijfde of zesde keer is dat ik deze zie. Altijd evenveel lachen.
Je ziet hier De Funès op het hoogtepunt van zijn kunnen. De dialogen en situaties zag ik bijna in stripvorm voor mijn ogen. Heerlijk acteerwerk, een flink tempo en knappe timing in de scènes maken dit tot een onweerstaanbare komedie met spaghetti-western accenten.