Log

Mijn favoriete Kurosawa is dit niet. Yojimbo zit ergens tussen western en farce in, met een ronin die twee rivale bendes tegen elkaar opzet in de hoop dat ze elkaar zelf afmaken zodat de rust kan terugkeren. Hoewel Sanjuro listig is, keert zijn plannetje zich op een gegeven moment tegen hem (met de vrouw van die schijterd). Zeker aardig gespeeld en niet enkel door Mifune. Ik heb me best geamuseerd met Daisuke Kato, een rasechte Kurosawa-acteur, als de erg karikaturale domme broer van Oshitora . Het is niet de eerste Kurosawa die ik zie waarin humor zoveel ruimte krijgt in een verhaal waarin mensen elkaar (willen) uitmoorden (zie ook Hidden Fortress bijvoorbeeld). Kurosawa ridiculiseert de idiote dorpsmentaliteit maar net iets te mager om bijna twee uur te blijven boeien.

Goede western met alles erop en eraan. Manhunt, shootouts, saloons, weidse landschappen, Indianen...Dit is het soort westerns waar ik voor te vinden ben. Niks nieuws onder de zon maar tot in de puntjes verzorgd. Een belangrijke extra bijdrage is de reflectie over weeskinderen die het in deze tijd erg hard hadden. Vaak moesten ze, zoals Lucas, alle verantwoordelijkheden opnemen als een volwassene en waren de jure als volwassenen berechtigd. Harland Rust, de man uit de titel, is een bloedverwant van de jongen en wil hem een tweede kans geven en voor zichzelf wil hij door deze goede daad boete doen voor het slechte pad waarop het leven hem heeft gebracht.. Bloedverwantschap is trouwens een belangrijk motief in de film.

Ondanks alle commotie rond het schokkende schietincident met Baldwin en het accidentele overlijden van cinematografe Halyna Hutchins is de film er dan toch gekomen en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Daar is trouwens een post-credits scène over. En het mag gezegd worden dat haar werk werkelijk uitstekend is. De westernsfeer is zinderend en met veel estetisch gevoel gebracht en je krijgt toch wat voor je geld. Zowel het lage gemiddelde als de weinige aandacht voor Rust vind ik onterecht. Verdient beter.

Speciaal maar toch cute. De komische toon is heel buitengewoon hier en in het begin ergerde ik er mij eigenlijk wat aan maar het gaf de film uiteindelijk veel positieve energie in plaats van fatalisme. Want het thema van een Aarde die potentieel bedreigd wordt bood geen prettige vooruitzichten. De astrophagus is een organisme dat zonne-energie "eet", wat op termijn een fatale afkoeling van onze planeet zou kunnen betekenen. De leraar en wetenschapper Ryland Grace (wie ziet 150 minuten lang Gosling zitten?) specialiseert zich (een tikkeltje gedwongen) in het bestuderen van deze organismen tot er ontdekt wordt dat de ster Tau Ceti immuun blijkt te zijn voor de astrophagii... Project Hail Mary wordt in twee tijden verteld. Enerzijds zie je hoe Grace zijn bestemming diep in de ruimte bereikt en bevriend wordt met een buitenaards wezen die hij Rocky noemt. Anderzijds wordt in flashback de aanleiding getoond voor zijn eenzame ruimte-avontuur.

Ik dacht een 3* aan de film te geven maar heb dan toch maar wat opgehoogd omdat het er op creatief vlak echt bijzonder uitziet. Het is even wennen aan een SF die helemaal anders is. Zoals Rocky, die een abstracte vorm krijgt om het universele karakter van vriendschap te versterken. Een heel geslaagd personage. Of de technologische designs die er al bij al vrij sober uit zien .. De SF auteur Andy Weir zette zelf zijn schouders onder deze verfilming; zijn boeken zijn meer science dan fiction en dat zet na The Martian het genre terug op de kaart, want daar gaat SF in de eerste plaats over : met welke beperkingen een mens moet leren omgaan in de oneindigheid van de ruimte. Afstand, technologie, artificiële intelligentie, fysica etc. En dat vond ik hier prima in terug.

Geen bijzondere film. Een parodie op Hitchcock films waarin een auteur met writer's block moordgedachten heeft over zijn ex nadat deze wegliep met zijn idee en er een succesboek van maakte. Nu vind ik Billy Crystal absoluut geen goed acteur en heeft ook geen enkel komisch talent. Ik vind hem het levende bewijs dat goede stand-up comedians niet noodzakelijk goede komieken in films zijn. De Vito is dan nog net iets leuker maar de zwarte humor is niet scherp of verfijnd genoeg en het verhaal kent geen echte hoogtepunten. Vrouw-met-snor Anne Ramsey is dan misschien nog de enige reden om deze film te bekijken. Wat een gemeen loeder zeg.

Grote dag vandaag. Pulp Fiction had ik nooit eerder gezien tot nu dus. Kan gek klinken maar ik heb altijd wat rondgelopen met een "never believe the hype" mentaliteit als het op films aankomt. Dat was ook zo'n geval : een film die zo gehyped werd dat ik nooit kon geloven dat ik hem goed zou vinden. Dan maar links laten liggen.
Ik vond 'm zeker goed al vind ik 'm ook wat overroepen. Dat kon bijna niet anders.

Lijkt op het eerste zicht een collage van enkele losse sketches. Maar dat werkt wel want ik vroeg me toch af hoe Tarantino alle scènes in dit werkje zou laten toegroeien naar een coherent geheel. De scènes met Travolta en Thurman en dat sixties sfeertje zijn een bijzondere culturele knipoog naar die tijd (de tijd van de pulpmagazines), en Rhames en Willis met een rode bol in hun mond zijn onvergetelijk.. Was best een grappige film met flink wat donkere humor, al vond ik de dialogen vaak op het randje van gelul. Eén van de mindere momenten op dat vlak was tussen Butch en zijn vriendin Fabbie. Een coole film met dito dialogen en personages maar mijn hart klopt net iets meer voor een paar andere Tarantino's daarom 3,5*

Graatmager verhaal wel in deze spaghetti western. De helft van de film wordt er op Django gejaagd, die als een spook opduikt en weer verdwijnt. Deze film heeft niks met de originele Django te maken. De naam werd enkel gebruikt om publiek aan te trekken maar dit is een standalone film en geen sequel op een andere Django film.
Heel sfeervol gebracht en de hoofdacteur heeft een sterke uitstraling als kille wraakengel met cape. Machtig hoe hij soms in beeld gezet wordt : vaak gehuld in schaduwen

Niet best. Olmos miste de karuur om van zijn rise-and-fall gangsterfilm over latino's in East L.A. iets bijzonders te maken. Het is zonder meer te praterig met die voice-over, futloos op de momenten dat de love object erin komt, en te karikaturaal als het over de portrettering van latino's gaat. Hij veroorzaakte toen heel wat heibel in de latino gemeenschap. Camerawerk viel me ook tegen: de meeste shots zijn droogweg zooms op gezichten. Er zit weinig creatiefs en prikkelends in. Het moedigt meer aan om te stoppen met kijken dan om door te kijken.
De overwegend goede cijfers ontgaan me hier. Het eerste uur in de gevangenis was nog het beste stuk daarna nadat hij vrijkwam was het allemaal minder.

Solide actie-oorlogsfilm waarin de Amerikanen de zware middelen inzetten om de Somalische krijgsheer Aidid te vangen midden in Mogadishu. Zijn militie biedt stevig weerwerk en voor de Amerikanen dreigt het op een fiasco uit te draaien nadat twee black hawks neerstorten en de eenheden van alle kanten omsingeld worden.
Scotts film is stevig gefilmd; het woord perspectief is uiterst belangrijk in zijn film : de locaties waar hij de camera plaatst lijken telkens de meest optimale keuzes en dat maakt de film tot een vloeiende ervaring. De cast is indrukwekkend maar bijna geen enkel personage treedt op de voorgrond als centraal figuur. Misschien ook een opzettelijke keuze van Scott om nadruk te leggen op het teamgevoel en de groepsdynamiek.En verder : actie, actie en actie. Wat overdreven heroisch soms maar niettemin een sterke film van Scott met hoge herzieningswaarde ...

Voorbeeld van hoe saai je een film kan maken terwijl nochtans alles er is om er iets goeds van te maken. Teveel stiltes, teveel nietszeggende scènes, slaapverwekkende strijkermuziek. En ondanks de aanwezigheid van kleppers als De Niro en Duvall geen sprankje authenticiteit te bespeuren in hun band als broers. Nee, dit is geen feest en het hoeft dan ook niet te verwonderen dat dit een vergeten film is die enkel nog eens bovendrijft als je de filmografie van De Niro natrekt.

True Confessions is een soort van noir film zonder de stijlkenmerken van een noir, en die me wat aan Black Dahlia deed denken. De moord op een prostituée zorgt ervoor dat allerlei vuile zaakjes beginnen te veretteren waarbij een corrupte zakenman en notoir hoerenloper bij betrokken lijkt (Durning), maar ook de eigen broer van de politieman, een priester. Ik kan hier echt geen hoog cijfer voor geven.

Knap in elkaar geknutselde misdaadfilm, die in 1996 ook een remake kreeg met Sharon Stone en Isabelle Adjani. Maar dit origineel is stukken beter, met heerlijke twists, verachtelijke personages en sterk opgebouwde scènes .. Voor wie Hitchcock even beu is en toch iets gelijkaardigs wil zien is dit een prima alternatief. Dat deze film in de top 250 zit is alleen maar terecht... Wel wordt er op het (dubbelzinnige) einde haastig en wat slordig een punt achter gezet...

Waarom moeten die animatiefilms tegenwoordig altijd zo luidruchtig en opgefokt zijn? Hoppers is bij momenten ook zo'n vermoeiende kijkervaring waarin er simpelweg teveel gebeurt (vliegende haai )... De ecologische bezorgdheden rond het terugdringen van ecosystemen door bouwprojecten is dan nog goed gevonden, het geeft helaas aanleiding tot generieke actie dat we al in menig andere Pixar of Disney gezien hebben. Beetje een gemiste kans om echt uit het lot te springen maar er waren zeker ook stukken dat ik wel kon waarderen zoals het hele idee van het hoppen op zich en de kracht van samenwerken op het einde. )

De titel "The Man who Knew too Much" was al bezet, dus koos men voor The Insider. Razend interessante en echt gebeurde biografische thriller over een klokkenluider die de wanpraktijken van zijn werkgever (een tabaksgigant) de wereld ingooit ondanks een geheimhoudingsclausule in zijn contract die hij moest naleven. Maar er is zoveel meer dan een juridische verplichting verbonden aan Jeffrey Wigand. Is het niet de morele plicht om wanpraktijken te onthullen zodat de maatschappij weet dat ze opgelicht wordt door mega-bedrijven? En mag de media zich onder druk laten zetten door mega-bedrijven onder de dreiging van monsterboetes? De film begeeft zich in grijze zones tussen rechtspraak, ethische moraal en bedrijfsbelangen.

Maar het is ook de film over één man die de keuze maakt om zichzelf, zijn gezin en reputatie op het spel te zetten voor het algemeen belang. Dit is misschien wel de beste rol van Russell Crowe. Je zou haast vergeten wat 'n groot acteur hij ooit was eind jaren 90 op het hoogtepunt van zijn carrière. Zijn rol als Wigand is dat van een man die geen rust meer kent en toch gelooft dat hij deed wat hij moest doen. Pacino hoeft niks meer te bewijzen. En tjonge wat een sterke dialogen ook in deze film; een complex verhaal helder uit de doeken doen leidt vanzelf tot een goede film dat is nog maar eens bewezen. Filmisch en visueel niet eens een zo bijzonder eigenlijk en rond het tweede uur begint het wat lang te worden, maar inhoud en acteerwerk zijn voldoende om The Insider tot een reuzegoede film te verheffen.

Geen al te beste film van Hitchcock. Gaat gewoon nergens over. Over de vogels weten we niet waarom ze zich agressief gedragen, en voor het overige is er ook geen enkel verhaal van enige betekenis te bespeuren. Melanie Daniels gaat in hoogsteigen persoon twee dwergpapegaaien leveren aan een man die haar intrigeert maar blijft daarna nog even in het haventje hangen, waarschijnlijk omdat ze door hem aangetrokken is. Enfin, naar verhaal toe niks interessants. Het schilderachtige Bodega Bay wordt goed gebruikt om er iets sfeervol van te maken, en The Birds lijkt meer een technische oefening in het ensceneren van suspense. Ik moet wel zeggen dat de aanvallen er realistisch en intens uitzien en de teneur op het einde helemaal somber is met een catatonische Melanie die wordt afgevoerd. Die schone blonde Tippi Hedren is blijkbaar moeder van Melanie Griffith.

Verwacht alvast geen groot SF spektakel, deze film zag er niet zo grootschalig uit zoals je van Spielberg zou verwachten. Het ziet er meer uit als een Fugitive achtige thriller. Je mag je eerder aan wilde achtervolgingen verwachten dan aan UFO's en marsmannetjes...

Beetje jammer dat er lang op voorhand rondgebazuind werd waarover de film ging, want de mystery was er voor mij al een beetje uit. Door de weinig discrete marketing was het verrassingseffect er niet.

Maar toch, Spielberg weet zijn verhaal goed op te bouwen en ondanks je weet waar het om draait, zijn er toch nog voldoende elementen en vragen om geïntrigeerd te blijven kijken. Vooral de integratie van buitenaardse technologie in het verhaal vond ik een sterker gegeven. En aan de acteurs scheelt het ook niet : Colin Firth speelt erg sterk als de regeringsfunctionaris die alles in de doofpot moet houden. Ook Blunt heeft een boeiende rol, waarin ze niet weet wat haar overkomt.

Naar het einde ontspoort het wel in de negatieve zin van het woord. Ik hield er niet van... punt... en ik denk dat het verschil tussen lage en hoge waarderingen vooral daar zal plaatsvinden. Hoort niet bij Spielbergs sterkste werken, en voelde toch een beetje als deception day aan bij mij omdat het echt een raar einde is, maar het blijft onderhoudend over de hele lengte met actie, wat humor en drama, dus net goed genoeg voor een 3,5*.

Robert Duvall 4/4

Laatste film met Duvall die ik nog eens wilde zien na The Great Santini, The Stone Boy en A Family Thing... Colors is de enige in dit rijtje die ik al eens had gezien. Een mix van misdaad en actie maar ook afgewisseld met sociale commentaar over bendegeweld en de aanpak ervan. Bob Hodges (Duvall) kiest eerder voor de pragmatische aanpak en dialoog terwijl de jonge turk Danny het vooral op een repressieve manier wil oplossen. Hopper's film kiest voor reality TV benadering door de twee cops de hele film lang te volgen door de ghetto's. Deed me ook wat denken aan het latere End of Watch.

Penn en Duvall spelen overtuigend hun rollen, maar de oppervlakkige romance met dat latinaatje stelde niks voor en werd later in de film volledig opzij geschoven. Ook het misdaadplotje met die bende van Rocket kreeg weinig aandacht. Het voelt als geheel wat onevenwichtig aan maar krijgt van mij toch een ruime voldoende door de voor die tijd originele invalshoek ...

This day's gonna be different Goldie...

Goede special effects om je aan te vergapen in deze komedie. Het zit allemaal nog niet zo dwaas in elkaar. Free Guy lijkt idd het meest op een update van The Truman Show, met een onbeduidende game-figurant (een NPC) die botst op de limieten van de wereld waarin hij leeft en zich ontwikkelt tot een autonoom AI personage die vrij zijn keuzes kan maken. De acteurs zijn wat tegenvallend : met poster boy Reynolds heb ik sowieso weinig al geeft hij duidelijk het beste van zichzelf (en dat is nog niet veel) en ook Jodie Comer blinkt uit in kleurloosheid. Ik miste vooral onvergetelijker personages in deze film. Ook de humor blijft vaak op een bedenkelijk niveau maar wordt nog wel gered door de satirische ondertoon rond virtual reality en gaming cultuur. Geef me dan nog maar 's eens Truman Show; als ik echter zou moeten kiezen tussen een Marvel Film of Free Guy zou ik wschl toch nog liever Free Guy opnieuw bekijken.

Dit was een goede spionagefilm met alles erop en eraan van Yimou Zhang. In een ondergesneeuwde setting hebben vier communistische spionnen een ingewikkelde missie : een man exfiltreren die zou kunnen getuigen over de Japanse misdaden tegen het Chinese volk. Al in de eerste scène begrijp je aan de cyanidepillen dat het geen zondagswandelingetje zal worden. Ze worden gedwarsboomd door een verrader en door een bijzonder paranoide bevelhebber die van zin is om hen listig uit te schakelen.

Goed gespeeld vooral door Yu Hewei in een imposante rol, maar zoals wel vaker met Chinese films had ik moeite om de personages uit elkaar te halen en dat heeft me wel een uur lang parten gespeeld. Het is bovendien niet het makkelijkste verhaal om te volgen. Daarom 3* maar ik moet wel toegeven dat het een spannende film was die me meer dan eens op het puntje van mijn stoel kreeg. Het dodelijke spionnenspel wordt op het scherp van de snee gespeeld.

Goed gemiddelde hier maar mij viel dit wat tegen. Loach gaat nogal de melo-toer op. En voor een realistisch bedoelde film vind ik melo niet erg passen. Precies alsof je naar voyeuristische TV zit te kijken. Ik vond de emoties erg aangedikt ditmaal. Dat neemt niet weg dat het alweer een sociaal drama is met schrijnende situaties en het wegnemen van die baby's levert ronduit schokkende scènes op. Hoeveel leed kan een mens verdragen? En hoever kan justitie gaan om mensen te kloten?
Zoals vaker in zijn films mist Loach ook geen kans om de bekrompen houding van de Britten tegenover migranten aan de kaak te stellen in de persoon van Jorge.