Log

Survival of the toughest... Meer thriller dan horror, maar aangenaam en kundig gefilmd, degelijk geacteerd, zodat er nergens sprake is van verveling of ergernis. Een beetje teleurstellend naar spanning toe want Courtney komt niet bepaald angstaanjagend over. Toch heb ik me ondanks de nogal onboeiende karakters, vermaakt met Dangerous Animals.

Als je niet van female empowerment houdt is deze film niks voor jou. Want hier zie je Lindy die sterker is dan mannen, zie je mannen die als sullen neergezet worden, de humor is stoerheid op vrouwenniveau, hoor je muzikale nummers met teksten als "I do'nt need no man, no!"... En alle mannen zijn onbetrouwbaar ofwel bedrieglijk.
Op vlak van stijl zag ik er wat van John Wick en Atomic Blonde in, maar dan met een veel slechter en zeer voorspelbaar verhaal en een domme korte climax. Enkel de humor viel me nog ietwat in de smaak. Nee, geen echt goede film dit.

Lang maar goed. Dit is meteen de 200ste top 250 film die ik heb gezien. Dit rechtbankdrama werd amper 13 jaar na de feiten geregisseerd, in een tijd waar alles nog fris in het geheugen zat. Juridisch was dit soort processen een nachtmerrie; het kan makkelijk lijken om elke Duits verantwoordelijk te houden voor alle gruwel die toen is gebeurd, de realiteit was een mijnenveld van grijze zones. In de film worden (fictieve) Duitse rechters berechtigd door andere rechters. Het enige wat ze deden was de regels toepassen en patriottisch hun vaderland dienen. Het is niet aan een rechter om te oordelen of die regels goed zijn of niet, het is de plicht om ze toe te passen. Maar daar komen de heren beklaagden niet echt mee weg..

Widmark als de aanklager en Schell als de verdediging spelen grandioos en vurig, en dat de film niet saai wordt ondanks de drie uur speelduur is vooral hun verdienste. Ook de dialogen zijn bijzonder sterk en vissen ideeën op uit trials die toen plaatsvonden in de periode van de denazificatie. Voor dit soort films hebben de Amerikanen een woord : thought-provoking, en dat is precies wat deze film is. Eén die jou aanzet om mee te denken over de mate van schuld of onschuld van de beklaagden. Het is dan ook glimlachen als ik al die lange reacties zie op de film. Het brengt duidelijk bij de meesten wat teweeg...

Verder verwacht ik ook visueel wat meer van een top 250 film maar dat is misschien teveel gevraagd. Meer dan een "droge" rechtbankfilm is het niet, maar de manier waarop het proces gevoerd wordt is één van de meest realistische die je in de filmwereld kan vinden. Geen show zoals men vaak in recente Hollywood-rechtbank films ziet, geen geforceerde twists, gewoon een verbale oorlog rond morele basisprincipes. Marlene Dietrich voegt geen bal toe aan de film en is naast de visuele poverheid de tweede redenen voor de 3,5*

Belabberd derde deel die een scanner op naaldhakken opvoert. De acteurs zijn tergend slecht om nog maar van de dialogen te zwijgen. Ik vond beide voorgangers ook al niet zo goed, maar Cronenbergs film had een dreigende sfeer en een intense horrorfinale... hier vond ik het meer actiefilm en er komen zelfs grappige dingen in (die duif) zodat de film zich nog meer vervreemd van het bronmateriaal. De scanners geven hier rukjes met hun hoofd vergezeld van vreemde grimassen om hun powers kracht bij te zetten. Het ziet er echt beschamend uit. Dit is een filmreeks die absoluut een remake zou verdienen.

Alweer een geweldig uitgewerkte film van Lanthimos en alweer een sterke Emma Stone, zij het niet zo intens als in Poor Things. Hij weet het absurdistische zo goed in te kapselen in filosofische vragen dat je er als kijker zonder meer in meegaat. In Bugonia ontvoeren twee complotdenkers de CEO van een bedrijf op verdenking dat ze een buitenaards wezen is. Er wordt vooral gespeeld met het idee dat misschien wij wel het probleem zijn op aarde. Aliens worden altijd als een bedreiging voorgesteld in films, maar stel je nu eens voor dat ze ons eigenlijk ongemerkt willen helpen. ...
Lanthimos laat scènes culmineren in Wagneriaanse muzikale uitbarstingen en sommige scènes zijn opera-waardig zoals wanneer Teddy over de tafel heen zijn gevangene aanvalt. Ik vond het ook een sterk einde. De hele film is een sombere klagezang over de hopeloosheid van de menselijke aard en het feit dat de wereld eigenlijk beter af zou zijn zonder mensheid.

Viel me niet helemaal tegen. Geen enkele sequel van Jaws heeft bestaansrecht voor mij; je weet dat het telkens gewoon een nieuwe haai is die paniek zal zaaien. De vraag is : kan men daar nog een deftig verhaal rond bouwen? Ik vond daarom deze wel aanvaardbaar als je dit maar als een op zichzelf staande film bekijkt en niet als een vervolg die probeert het niveau van Spielbergs meesterwerk te evenaren. Dat laatste lijkt me echt onmogelijk. De setting in het waterpretpark was een geloofwaardig en leuk decor en zorgt minstens voor sfeer, maar van veel spanning was er geen sprake en de special effects zijn schandalig slecht, en dat voor een film die zich 3D noemt. Dat kon nog in de jaren '50 maar toch niet meer in de jaren '80. Vond die in ieder geval beter dan Jaws 2 en Jaws 4 waar ik slechtere herinneringen aan heb. En Piranha uit 1978 heeft een gemiddelde van 2,78 en ziet er vele malen nepper uit.

vote posted

Wel vermakelijke feelgood sportkomedie met alweer enkele maffe streken van Robin Williams. Zijn duo met Kurt Russell viel me in goede aarde. Jack Dundee heeft de vernederende nederlaag van een honkbalwedstrijd uit 1972 nooit kunnen verwerken en wil de wedstrijd opnieuw overdoen als persoonlijke revanche al riskeert hij een levenslange dubbele vernedering. Niemand in het dorp Taft loopt echt warm voor zijn idee, zeker nu ze allen alweer een stuk ouder en ongetraind zijn, maar Dundee weet van geen wijken en probeert zijn vroegere makker Reno in de actie mee te krijgen. Ondertussen krijgen ze ook tijdelijk de bons van hun respectievelijke echtgenotes wat alles nog meer onder druk zet. Dergelijke komedies bestaan er genoeg maar voor een avondje ontspanning en een goede lachbui was dit niet verkeerd. Het is ook mooi meegenomen dat enkele heel bekende acteurs als Williams en Russell de boel trekken.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Horror? Ja, het kapsel van Linda Blair is absoluut horror! De rest, dat weet ik nog zo niet.
Het duurt heel lang voor er iets onheilspellends in de film kruipt. Het onrustige paard, de uitslag op Rachel gezicht... daar ga ik echt van beven als een riet haha ... Pas wanneer de occulte specialist in de kliniek terechtkomt en het vreemde nichtje Julia ontmaskerd wordt begint het wat te worden maar dan is de film al bijna voorbij. De acteurs rammelen braafjes hun teksten af. Wes Craven op zijn slechtst.

Zolang de film het heeft over de duikprestaties en (kameraadschappelijke) rivaliteit van vrijduikers Mayol en Enzo valt de film reuze mee. Van zodra Rosanna Arquette in beeld komt, wordt het vervelend. Net de vele toegevoegde scènes met haar maken dat de lange editie geen aanrader is. Een hoop 'girlie' onzin die ik kon missen als kiespijn. Gelukkig is Le Grand Bleu ook één van Bessons betere films dankzij een prima fotografie en heel wat mooie zomerse beelden op de dromerige muziek van Eric Serra. Mayol is een erg introvert personage die in zijn eigen wereld leeft waarin hij dichter bij de maritieme wereld staat dan bij de menselijke. Enzo is dan weer een lompe karikatuur, bedoeld om wat humor in de film te tappen, en die op het eind van de film sterft. De man waarop zijn personage is gebaseerd was daar niet echt tevreden mee en heeft de film geboycot. Beetje terecht eigenlijk, want als je een biografische film maakt is het om mensen te beschrijven vanuit hun passies, obsessies of engagementen, niet om er mee te lachen. Ik denk een film die onvermijdelijk gemengde gevoelens teweeg.

Visueel heel mooi met onwerkelijke kleuren die de film iets dromerigs geven, kenmerkend voor Tony Scotts videoclip stijl, die je bvb ook in Top Gun en Beverly Hills Cop II terugvindt. De affaire van Cochran met de vrouw van een invloedrijke Mexicaanse vriend, door Anthony Quinn gespeeld, moet hierdoor idyllisch overkomen. Het eerste deel bouwt op met een zwoele romance waarbij Stowe als de bloedhete latina van haar heetste kant laat zien. De tweede helft is het zogenaamde Revenge verhaal... en dat blijft aan de zwakke kant. Vraag me echter niet waarom, maar ik heb altijd wat problemen gehad met deze film... de totstandkoming van de romance, de wat nep overkomende vriendschap tussen Cochran en Tibey, het teleurstellende einde... Inhoudelijk nogal pover, maar visueel een klein meesterwerkje.
2,5* voor de lange versie, 3* voor de Director's Cut.

Niet zo makkelijk om te volgen en het is een praatfilm dus aandacht vereist.
The Formula is ingepakt als een detectiveprent rond de moord op ene John Neely, vriend van Barney Caine, die aangewezen is om de zaak te onderzoeken. Dit brengt de rechercheur naar Berlijn op het spoor van een project dat al teruggaat tot het einde van WO II.
Ik vond het allemaal te uitleggerig en praterig om echt goed te zijn en de film loopt wat verloren in zijn eigen complexe plot. Niemand speelt echt geweldig in deze film; ook Brando niet die weinig screentime heeft; Redelijk tegenvallend als geheel maar het verhaal, ergens tussen misdaad en spionagefilm, vond ik nog het best werken.

Overrated. Vind deze misdaadfilm dichter bij Hitchcock aanleunen dan bij de film-noir die ik meer met gangsterfilms associeer. In deze slow-burner duikt een mysterieuze man, Steve Howard, op het verjaardagsfeestje van de bekende radio presentator Victor Grandison op, die misdaadverhaaltjes vertelt voor het publiek. Daags ervoor werd zijn secretaresse vermoord. Howard doet zich voor als de echtgenoot van de doodgewaande Matilda, de protégée van Grandison, die ternauwernood aan een schipbreuk is ontsnapt. Je wordt al duidelijk snel op het verkeerde been gezet door de hele opzet al duurde het mij iets te lang voor de wendingen er eindelijk aan komen. Filmisch weinig speciaals en bijna helemaal one-location daarom voor mij geen echte film noir. Het sterke acteerwerk, vooral door Claude Rains, maakt dan toch dat ik op 3* uitkom.

Heb die enkele weken terug gezien op Canvas dacht ik. Zeer goede documentaire over de culturele betekenis van funk als eigen muziek van de Afro-Americans om zich te emanciperen van de blanke invloed. Ook de rol van James Brown in de opstart van de funkmuziek mag niet onderschat worden, je zou het haast vergeten. De zoektocht naar de eigen identiteit ging vaak ver met de afro-futuristische bewegingen die de Afro Americans een andere interplanetaire origine wilden geven om hun verleden als slaven te doen vergeten.
Funk heeft ook zijn stempel gedrukt op de ontwikkeling van disco die een meer witgekleurde funk was met meer electronische apparatuur. Een stijl die absoluut een onmisbare etappe was voor de vele jaren muziek daarna. En persoonlijk heb ik funk pas echt in mijn dertiger jaren ontdekt dankzij enkele hippe kroegen in Gent en het is zoals ze in de docu zeggen; je kan er écht niet aan weerstaan.

Originele corporate thriller die wat te lang doordraaft en laten we eerlijk zijn, ook wel vergezocht overkomt. Maar er is ook weinig reden om dit werkje af te breken : de ondertonen over eenzaamheid, polarisatie en de onmacht van mensen om rechtvaardigheid te doen gelden in een wereld waar geld steeds meer corrumpeert klinken heel actueel en zorgen dat de film kan steunen op sterke funderingen. Het hele gegeven met de relay service werkte een hele tijd prima, alleen jammer dat de maker vond dat er nog een ferme twist nodig was want die vond ik niet zo denderend, en zoals mijn voorganger aangeeft, inderdaad vragen oproept over de geloofwaardigheid van alles wat daarvoor kwam. 3,5* al is het echt nipt.

Het kabbelt allemaal maar een beetje verder zonder dat het ook maar imponeert op welk vlak dan ook. Geen acteervonken tussen Del Toro en Silverstone, die precies tegen hun zin samenspelen. Zeker niet het koppel van het jaar in filmland. De bad guys blijken sympathieker dan de hoofdpersonages, en uit het familiedrama tussen vader en dochter die om aandacht schreeuwt kon meer gehaald worden. De film is nogal een mislukking want zonder hartstocht en boeiend misdaadgegeven is er nog maar weinig over om positief over te zijn. Ik rond nog af naar 2,5* omdat er gaandeweg toch nog een beetje chemie tussen beiden ontstond maar dat is het dan ook.

Drie vechters staan klaar voor een laatste battle tegen hun talrijke vijanden van de Wudang klan. Daarna wordt de film verder in flashback verteld hoe het zover is gekomen. De flashbackstructuur is dan ook de originele insteek voor deze zuivere revenge story. Shih Yu werd door een speciale behandeling getransformeerd in een onoverwinnelijke krijger. Net als de Griekse held Achilles een zwak punt heeft, namelijk zijn hiel, heeft ook Shih Yu een zwak punt : zijn anus. Uiteraard keert dit nog later terug. In ieder geval is dit een geschikte film voor wie klaagt over teveel verhaal. Hier krijg je actie, actie en nog eens actie en zijn de choreografieën erg genietbaar.

Dit vond ik wel een sterke en interessante herwerking, met dezelfde existentialistische vraagstukken die vaak door zijn andere films lopen (Pinocchio, The Shape of Water)... De Toro weerhoudt de betere elementen uit het Frankenstein verhaal om ze uit te breiden. Visueel vond ik het ook prachtig gedaan; het is wat je van deze regisseur kan verwachten, al is hij duidelijk ook gezwicht voor het gebruik van veel CGI (niet altijd goed zoals de wolvenaanval,) maar de belichting is zoals wel vaker in zijn films het mooiste aspect.

Oscar Isaac vind ik als acteur weinig aan, en ook hier vind ik hem charisma missen om een onvergetelijke Victor te maken. Had liever iemand anders gezien in die rol ...Fiennes of Jared Harris bvb hadden voor mij de klus geklaard. De betere rollen komen van Elardi en Mia Goth, die veel jonger zijn maar wel sterke beloftes zijn voor de komende jaren. En zo is Frankenstein zeker geen overbodige remake door de moderne visie en estetiek ... Ook de tweedeligheid van het verhaal maakte dat de aandacht niet verslapte... Mag zeker gezien worden.

Niemand die hier Amélie Nothomb bij naam vermeldt?
Dat dit de verfilming van een autobiografisch werkje van de bekende Belgische schrijfster is, zou hier als eerste neergepend moeten worden. Ze bracht haar eerste levensjaren door in Japan (jaren 1969-1970) waar haar vader als diplomaat werkte. Ze probeert die eerste bewustwordingen en herinneringen van haar eigen leven over te brengen als iets wonderbaarlijks die haar heeft gemaakt tot wie ze is.

De gehechtheid aan de huismeid, de bloemenpracht in de lente, de karpers... als kleuter lijkt alles een wonder en is het leven als een droom, de zintuigen worden overdonderd door van alles en nog wat. De enige echte boodschap die Nothomb voor mij overbrengt, is dat je als volwassene met de blik van een kind naar de wereld moet blijven kijken, zelfs al vervaagt die schoonheid in herinneringen en een steeds harder wordende realiteit die zich meester maakt van de ruimte rondom jou. Al die warme en tedere gevoelens worden prachtig overgebracht en ik vond dit dan ook een wonderlijk werkje met een sterk Miyazaki gevoel. De gebruikte stijl past hier wonderwel bij en de muziek is prachtig.

Pakkende slow-burner waarbij een agent terugkeert naar zijn geboortedorp om de moord op te lossen op zijn beste vriend en diens gezin. Er wordt veel gebruik gemaakt van flashbacks die verwijzen naar een gebeurtenis van 20 jaar terug en die bepaalt hoe de dorpelingen naar hem kijken.

De whodunnit hield wel goed stand vond ik, maar bij de ontknoping heb je dan toch een paar geforceerde wendingen (de ontdekking van Ellie's knapzak en haar bekentenis, dat woord "grant" die op de juiste moment de correcte betekenis krijgt...). Dat knauwt wat aan de geloofwaardigheid maar het was wel goed gespeeld en de pijnlijke herinneringen van het hoofdpersonage Aaron Falk laaien koortsig op en drukken hun stempel op het heden. De film hield me twee uur lang aan het scherm geplakt en dan kan je wel spreken van een geslaagd misdaaddrama.

Brutale en rauwe film noir met een snel tempo. Vond persoonlijk de ondergewaardeerde remake met Gene Hackman (3,5*) ook erg goed omdat ik hem spannender vond al zal ik misschien redelijk alleen staan met deze mening. Het origineel, met voor mij allen onbekende acteurs, was zeker niet slecht. Misschien iets minder spannend dan de remake maar wel stijlvoller en energieker dankzij de korte speelduur. Je moet ook eens stilstaan bij het filmen in nauwe en krappe ruimtes. Ik vind dit knap. Technisch bekeken is een scène zoals een gevecht in een compartiment best een hoogstandje te noemen. Het ontbreekt ook niet aan een vleug humor met de "fat man"...