Log

Er is van alles mis met deze film. Vooral saai onbeduidend acteerwerk en gebrek aan interessante dialoog maken het tot een redelijke puinhoop. De personages komen niet tot hun recht en geven een oppervlakkige indruk.
Pas vanaf het laatste half uur schiet de film zijn troeven af, maar dat is veel te laat. Deze flutfilm is één van de slechtste Netflix prenten die ik dit jaar heb gezien.

Een schelmachtige en wat pikante Bonnie & Clyde variant maar ik vond het niet goed.
Ook beetje een film voor viespeuken. "Captain Kirk" in een (brave) seksscène met de big bad mama, daar zat ik niet bepaald op te wachten. En die twee dochters moet je begrijpen als minderjarig en seksueel actief. . De één loopt rond met een knuffelbeer. Bovendien wordt ze ook nog 's zwanger gemaakt... Nogal bedenkelijk allemaal.
Het is ook een verhaaltje van niks: de overvallen worden onderbroken door wat bloot, wat romantiek, maar echt een leuk verhaal zit er niet in. In de jaren 70 was dit onschuldig entertainment voor volwassenen, nu moet je zoiets niet meer tonen aan de new generation.

Trash cinema. Je ziet wel dat er door de makers wel inspanningen gestoken werden om het er goed te laten uit zien, want voor een goedkope exploitation als deze ziet de regiekwaliteit er verbazingwekkend uit, al druipt de knulligheid er soms ook vanaf (lachwekkende gevechten, "lijken" die nog ademen etc.) . Ook de HD transfer maakt dat deze film echt een tweede bestaan heeft gevonden.
Dit is een voorloper van Battle Royale, in de zin dat ook hier gevangenen van een heropvoedingskamp ingezet worden in een mensenjacht in een wilde, tropische omgeving. Veel sadisme uiteraard, waarin moorden en verkrachten een amusante bezigheid zijn voor het kamppersoneel. Er worden ook flink wat gory effecten gebruikt.
Ik had deze film zeker niet willen missen, want er bestaat absoluut slechter op de markt. Dikke 3*

Alweer een leuke aflevering in de beroemde actiefilm franchise. Biedt absoluut wat je verwacht van een Die Hard film : humor, actie en cynische terroristen. Van begin tot eind onderhoudend net als de twee vorige films. Dat McTiernan de regie voor de laatste keer voor zich nam, was een goede zaak. De actiescènes waren geweldig gefilmd, vooral die in de metro. De sidekick komt er als Zeus, een racistische zwarte die wel wat leuke woordwisselingen heeft met McClane. In de jaren 90 werden we in de watten gelegd met heel goede actiefilms en dit is er één van.

Een fictie over een historische dubbelmoord op de Shoals eilanden voor de kust van New Hampshire... Het voelt wat geforceerd aan dat het 19de eeuwse verhaal voor sommige aspecten evenwijdig loopt met het hedendaagse verhaal. Aan de kunstzinnige pretenties van dit verhaal is geen ontsnappen aan. Had voor mij misschien nog beter gewerkt indien alles zich gewoon in de 19de eeuw afspeelde.

Vooral een film over verstikkende relaties, onderdrukte gevoelens, onuitgesproken verlangens, die onder druk gaan opborrelen ... Want dit is in zekere zin een psychologische horror, het willen ontsnappen aan zichzelf en de ongecontroleerde acties die daaruit volgen... Geen typische Bigelow film, maar een goede regisseur laat zich niet in een hokje steken. Visueel mag de film er wel zijn. De regie zorgt voor een koortsige en ruwe sfeer. Van Sean Penn, McCormack vond ik het niet echt komen, maar wel van de prachtige rol van Sarah Polley die hier werkelijk schitterend bezig was.
Weight of Water heeft me dus wel kunnen meeslepen maar ik snap wel dat dit niet ieders ding zal zijn. Is toch een film waar je echt voor in de stemming moet zijn en ook een film die in donkere krochten van de menselijke ziel gaat ploeteren.

Onverdiend gemiddelde voor een totaal vergeten 80s film die ik helemaal niet slecht vond.
Avonturenfilm met zowel een Disney als een Indy kantje aan waarin een koppel een dinootje en zijn moeder willen bevrijden uit de klauwen van harteloze wetenschappers en militairen. Een paar zielige scènes maar al bij al een vrij ontroerende film die ter plaatse in Ivoorkust werd gefilmd, wat het exotische en avontuurlijke karakter van de film extra levendig maakt. Hoeveel invloed of inspiratie deze film voor Jurassic Park betekend heeft is nog maar de vraag maar minstens één scène doet me vermoeden dat Spielberg deze film zag. Een dikke 3* verdient Baby wel...

Inhoudelijk clichématig en voorspelbaar, maar het acteerwerk van Candela Pena als inspecteur Ripoll was wel super hoor. Ze ziet er heel de film wazig en verward uit, heeft een marginale look maar staat wel scherp in haar werk. Dat soort mentaal labiele personages spreekt me sowieso meer aan dan die verzorgde yuppie inspecteurs met lange mantels die men vaak in Amerikaanse misdaadfilms ziet. Ik moest ook wat aan Mork denken uit de Departement Q films...

Het misdaadplot hangt wat rommelig aan elkaar en het mysterie rond de vrouw met geheugenverlies wordt niet lang volgehouden. Suspense wordt nauwelijks opgebouwd met als gevolg dat je precies naar een aflevering van een gemiddelde misdaadserie zit te kijken. Zoals velen al hebben gezegd en wat het ook voor mij redelijk goed samenvat : niet slecht maar ook niks speciaals.

Dit is toch wel flauwheid ten top. Op één scène na met de dikke turnlerares die een voyeur wil identificeren door een moedervlek op zijn piemel en met die drie op de achtergrond die huilen van het lachen.... Hilarisch.

Je krijgt ook allerlei 'criminele' daden te zien : openbare zedenschennis, voyeurisme, antisemitisme, ... Vroeger kon dat allemaal door de beugel en trapte men daar lol mee, nu kun je voor al hetgeen je in Porky's gecumuleerd ziet voor een tijd de bak in vliegen. Porky's is vandaag de dag een getuigenis van hoe de zedenen zijn geëvolueerd op amper een halve eeuw tijd.
Maar het is niet echt mijn soort film en een hele film van dit soort boerenpummel- humor is niet aan mij besteed, het wordt na enige tijd vermoeiend. Film is ook bijlange niet zo pikant als ik dacht.

Met slechts een uurtje speelduur is dit aardig meegenomen... Film-noir met een klassieke jacht op een serial killer, de "Judge" genaamd, die zijn slachtoffers van vanachter besluipt en die volledig crazy wordt van de vallende regen.... Enig probleem, niemand weet hoe hij eruit ziet. Politieman Grant laat een dummy maken om eventueel herinneringen op te roepen bij getuigen.
Van de acteurs ken ik niemand maar het is een film die maakt dat je bij de les blijft en doorkijkt tot het einde. Ja, ik zie ze graag dit soort noirs, zelfs al hoort deze niet tot de top van het genre.

Ik voelde me niet bedrogen door deze film. Dergelijke films bestaan er bij bosjes, maar het niveau is heel degelijk. Mitch Rapp heeft de toekomst voor zich met zijn mooie vriendin, maar het lot gooit roet in het eten en zijn leven neemt een andere wending wanneer hij gedwongen wordt om als black ops operative te werken. Daarna raken we in een ander plot, dat wel heel veel raakvlakken heeft met de huidige actualiteit en de Amerikaanse kijk erop. Vervelen deed de film niet. Beetje James Bond achtig... Taylor Kitsch speelt een goede baddie en het einde was spectaculair (maar onrealistisch). Dertien in een dozijn dat wel, maar absoluut geen straf om uit te zitten en beter dan de gemiddelde B-film ...

Britse lowbudget film over een vrouw, Donna, die de gemoederen ophitst wanneer ze de dood van haar zuster komt onderzoeken in het dorp Haxanbury. Het ontbreekt echter aan een solide basis rond de moord op die zuster waardoor je op het einde met meer vragen achterblijft dan bij het begin. Bovendien wordt er onhandig geopperd dat hoofdpersonage Donna een heks zou zijn. De sfeer wordt nu en dan wel eens een ietsje verstikkender maar dat is het meeste dat hier uit te halen is. Acteerwerk en regie zijn niets speciaals.

Ik heb me best vermaakt met deze solide actiefilm. Doet in de verte inderdaad wat denken aan Predator, maar dan met een buitenaardse oorlogsmachine in plaats van een zwaarbewapende alien. De focus blijft op de actie en de actiescènes waren soms razend spannend zoals bij die rivier en die waterval. Eerste half uur startte het moeizaam maar eens War Machine echt op gang komt, neemt het geen tempo meer terug met geklets en sentiment. Het trauma van de hoofdfiguur en zijn broer speelde in de marge een rol maar verpestte het niet voor mij. De deur staat wagenwijd open voor een mogelijks tweede deel.

Rocky IV was een schaamteloos politieke aflevering in de reeks, en werd gebannen in de toenmalige Sovjet-Unie door zijn ronduit vernederende uitbeelding van de Russen. Ik krijg er nu nog steeds rode kaken van. Zoals Creed die een clowneske act opvoert verkleed als Uncle Sam, zoals Drago die ingespoten wordt met steroiden en er totaal niet menselijk uitziet maar eerder als een machine zoals The Terminator, en tot slot alsof het vrije westen versus militaire stijfheid het allemaal wel samenvatten. Maar mensen houden van simplisme, van zwart-wit denken dus liep men er massaal naar toe. Geen uitdieping van personages meer zoals in de twee eerste films maar een simpel wraakverhaal van west against east.

Toch is dit een erg vermakelijke aflevering in de reeks, dat een enorm kassucces werd dankzij de marketingmachine met bvb de soundtrack en bijhorende videoclips die de film promootten. Deze film bracht zelfs meer in het laatje dan de eerste film. Vierwerf hoera! James Brown en Survivor waren toen bijna een half jaar niet weg te denken uit de tops. En niemand natuurlijk die geloofde dat de Rus het zou halen van Rocky Balboa. Rocky IV haalt sterke en intense herinneringen aan die mid eighties periode bij mij boven. Er werd meer over de dood van Appolo Creed gepraat dan over de laatste staatsgreep in één of andere Afrikaanse bananenrepubliek. Of overdrijf ik nu een beetje?

Tegenvallend. Bad Boys is voor de jaren 90 wat Beverly Hills Cop voor de jaren 80 was. Hetzelfde gelikte Tony Scott sfeertje, twee bekvechtende "buddies". Echter vond ik die stoere nigger talk vermoeiend dominant. Het misdaadverhaal was dan ook nog 's erg cliché. Je weet al van het begin af hoe het zal aflopen. Wat stunts en actie betreft bleef ik toch ook wat op mijn honger zitten. Als ik dan toch nog enkele positieve punten kan opnoemen, dan zou ik voor de identiteitswissel Lowry-Burnett gaan, want daaruit kwam de betere humor. En Tea Leoni is oogverblindend mooi als opgejaagde getuige. Typische fastfood cinema, maar of dit me zin geeft om de sequels te bekijken? Nee niet echt.

vote changed, original voice was 3,5 stars

"Sneeuw op de tulpen" is de vertaling van de Franse titel van deze actiefilm , geregisseerd door Bruce Lee filmregisseur Robert Clouse. Lift wat mee op het succes van Friedkins French Connection. Je zou het dan ook gerust een soort van Dutch Connection kunnen noemen... Gaat over een ex-flik die een drugskartel moet helpen ontmantelen en daarbij getipt wordt door een "insider" (Keye Luke, beter gekend als de Chinees die de Mogwai verkoopt in Gremlins)... Maar door een lek binnen de DEA lopen de operaties op basis van die tips uit op mislukkingen. Mitchum zit hier niet in zijn beste rol en alles lijkt gericht op zoveel mogelijk actie waardoor ik het ook niet echt vond vervelen. Het is op dat vlak wel erg doorsnee seventies. Verdict: niet goed maar eigenlijk ook niet hemeltergend slecht. Een vlug vergeten tussendoortje.

Annoying tiger, boring dragon.
Is me niet erg bevallen. Mooi geschoten en de actiescènes waren vaak adembenemend, maar slaapverwekkend van zodra de meer romantische stukken erin komen zoals tussen Jen en roversleider Lo. Ook veel leeg gepraat over gevoelens tussendoor waardoor de film maar geen goede afwisseling vindt tussen meer actievolle en meer verhalende stukken. Of korter gezegd : het werkt niet voor mij. Heb er mij al gapend en geeuwend doorgesleept.

Mooie film. Dergelijke socio-culturele drama's zie je de laatste tijd vaak opduiken uit Azië. Mag gerust samen bekeken worden met films als Perfect Days van Wim Wenders, of de Thaise tragikomedie How To Make Millions before Grandma Dies. die ik ook allebei 4* gaf.
De film toont dat niet enkel eenzaamheid en isolatie doorbroken worden met behulp van betaalde acteurs, maar ook taboes (overspel) en sociale normen (de toegang tot onderwijs). Fraser zoals ik hem zelden zag in een film, namelijk een erg gevoelige man die het eigenlijk best moeilijk heeft om zijn gevoelens te onderdrukken. Dat is nochtans een absolute vereiste in deze job. Vond Rental Family een aandoenlijke film die inspeelt op gevoelens zonder daarbij oversentimenteel te doen. Japan blijft een apart land met gebruiken, levensvisies en gevoelens die nog steeds onbegrepen worden in onze cultuur.