Opinions

Nadat ik me gister kostelijk had vermaakt met de Poolse Netflix film Wszyscy Moi Przyjaciele Nie Zyja (Film, 2020) - MovieMeter.nl had ik voor vanavond besloten om in dat land te blijven en nog een leuke titel uit te zoeken. Deze koddige horrorfilm spiekt veelvuldig bij zijn bekendere vriendjes maar is daarom niet minder leuk dan de zoveelste inwisselbare slasher uit Amerika.

De opbouw van de film is aardig, humor is er voldoende en zelfs het gebruikelijke woke sausje, dat in elke Netflix productie zit mag hier niet ontbreken. De sfeer blijft lange tijd aangenaam ontspannen en de makers hebben goed door dat ze zichzelf niet te serieus moeten nemen. Als dan in pakweg de laatste 20 minuten iets meer drama wordt ingezet voelt dat misplaatst.

Gelukkig herpakt de film zich in de laatste 5 minuten en heb ik nog hard kunnen lachen om de laatste paar acties in de film.

Het oogt allemaal goedkoop maar zeker de moeite waard voor de genre liefhebber. Ook in Polen maken ze dus leuke horrorfilms en ik ben nog steeds blij dat Netflix dit soort pulp aan blijft bieden.

Niet geweldig maar wel leuk!

Dit was best een prettige kijkervaring. Brolin doet het prima als Bush en oook Banks zie ik graag. Maar alles bijelkaar maakt de film nergens echt een overrompelende indruk. Hier wordt Bush neergezet zoals Europeanen hem zien. Ik kan me misschien nog wel voorstellen dat dit voor Amerikanen een schok kan zijn maar het hangt allemaal een beetje tussen een Biografie en een satire. Heb af en toe erg hard gelachen maar wist eerlijk gezegd niet of dat nu ook de bedoeling had moeten zijn. Deze film laat me vooral met gemengde gevoelens achter maar hij is kundig gemaakt en was best onderhoudend en gezien het thema is dat een hele prestatie.

Heel fijn filmpje met prima acteerwerk. Zakt tegen het einde een beetje weg maar ik vond hem prachtig.

Erg trage film die het vooral moet hebben van de aaibaarheidsfactor van Jean-Claude. Het is duidelijk dat hij acteerlessen heeft genomen maar het is juist zijn houterigheid wat hem charmant maakt. Verder waren de achtervolgingsscenes goed te doen en was de actie best redelijk.

Groot nadeel was echter het flutscenario en ook het zwakke acteerwerk naast Van Damme. Het joch dat zijn zoontje speelde in de film was werkelijk dramatisch en de boeven stelde ook niet veel voor.

Uit een soort van sentiment naar Van Damme toe blijft dit toch de moeite om te kijken maar goed is anders.

Matig.

Heb het eerste deel nooit gezien, maar dit deel is nogal inwisselbaar. Het acteerwerk is nergens echt slecht en Kevin Sorbo is zoals altijd sympathiek. Kijkt makkelijk weg.

Gemiddeld

Tot mijn schande had ik deze film nog niet gezien.

Wall Street is een film met een typische jaren 80 sfeer. Michael Douglas en de familie Sheen acteren heel behoorlijk en het verhaaltje blijft genoeg boeien om de aandacht erbij te houden. Het leukste aan deze film vind ik echter om al de gedateerde aparatuur te zien. Hierdoor krijgt de film een soort van museum gevoel.

Een klein nadeel aan de film is dat de bijrollen niet allemaal even sterk waren. Daryl Hannah was niet bijzonder en die die acteur uit Scrubs sloeg ook de plank nogal mis maar alles bijelkaar was dit toch erg onderhoudend.

Boven gemiddeld.

Na de alleraardigste eerste film moest er weer zo nodig een vervolg komen.

Op zich is daar niets mis mee, het personage van Michael Douglas was boeiend genoeg om er nog een tweede film over te maken. Groot nadeel is echter dat het nergens schijnt te lukken om iets toe te voegen aan de eerste film,

Het personage van LaBeouf is bijvoorbeeld totaal niet interessant en zijn vriendin boeit nog minder. Tussen de acteurs is totaal geen chemie of spanning waardoor Michael Douglas een karikatuur wordt op zichzelf en dat is erg jammer.

LaBeouf is niet geloofwaardig in zijn rol en is meer geschikt voor een Blockbuster want als acteur overtuigd hij te weinig.

Het allertrieste is echter het scenario. Er zit geen vaart in en het boeit voor geen meter. Het kleffe zijplotje tegen het einde helpt daar ook niet aan mee.

Het enige grote pluspunt is Frank Langella. De man laat voor de zoveelste keer op zijn oude dag zien dat het een uitstekend acteur is.

Alles bijelkaar is het een zeer matige prent.

WALL-E zelf is bijzonder schattig en herinnert mij aan Short Circuit. Darmee hebben we gelijk de sterkste troef te pakken want de rest werkt allemaal net niet. Het verhaaltje zit met goede bedoelingen inelkaar maar het is allemaal net wat te mager.

Toch is dit wel een gedurfde film maar helaas niet overtuigend genoeg.

Redelijk

Positieve punten:

Wanted leert ons dat ratten gek zijn op pindakaas en dat Terance Stamp op zijn oude dag nog een heel leuk rolletje neer kan zetten. Tot zover de positieve punten. Nu de rest.

Wanted heeft met afstand het slechtste scenario dat ik in jaren gezien heb. Wat een hoop onzin bijelkaar. Op zich hou ik wel af en toe van hersenloos entertainment maar na het zien van Wanted blijkt dat er nog een overtreffende trap mogelijk. Degene die hiervoor verantwoordelijk was moet zich diep schamen. Waardeloze dialogen, stupide scénes, irritante effecten en belachelijke verwikkelingen vormen de hoofdnoot.

Dan het acteerwerk stuk voor stuk verschrikkelijk. McAvoy is helemaal geen slechte acteur en het eerste deel was hij nog wel te pruimen maar als actieheld valt hij genadeloos door de mand. Freeman is verschrikkelijk routinemaitg en ook Jolie overtuigt geen moment. In haar geval zou je dan nog kunnen zeggen dat ze iets goed maakt met haar looks maar in Wanted zag ze er verschrikkelijk ongezond uit.

Alles bijelkaar is dit gewoon rotzooi, sommige actiescénes waren spectaculair maar daarmee red je geen film. Het enige wat misschien nog interessant was geweest is als Megan Fox mee had gespeelt en een naaktscéne met Jolie had gedaan. Het zou me best vermakelijk lijken om te tellen wie de meeste tattoes heeft.

Licht tegenvallende Carpenter. Bij vlagen geeft Carpenter wat je van hem mag verwachten maar over het geheel genomen doet de film erg futloos aan. Het matige acteerniveau helpt ook niet echt mee. Amber Heard is een genot om naar te kijken maar de rest van de inrichting dames waren stuk voor stuk dramatisch en dat werkte niet bepaald bevordelijk voor het kijkplezier.

Het scenario was wel aardig maar niet memoreabel. Nee, Carpenter heeft het wel eens beter gedaan. Ik hoop in ieder geval dat hij het nog eens gaat proberen met Amber Heard want die combinatie kan best goed werken.

Helaas kom ik hier niet verder dan matig.

Dit was een aparte thriller die iets totaal anders te bieden dan wat je ervan zou verwachten. De opbouw is best goed verzorgt en de sfeer is hier en daar beklemmend. Het acteerwerk is niet altijd even goed en een aantal verwikkelingen zijn nogal onwaarschijnlijk maar het blijft allemaal boeien.

Wat me nog het meest bij zal blijven aan deze film is Adelaide Clemens. Zij zet een sterke rol neer en zit in bijna alle mooie momenten van de film. De rest kan helaas niet aan haar tippen en daardoor blijft deze film in de middelmaat hangen.

Redelijk

Wat een pretentieuze kitchfilm. Er komt geen einde aan de beladen dialogen, bombastische beelden en dito verhaal. De enige pluspunten zijn de classic popsongs en Malin Akerman.

Nee, Snyder is niet mijn regisseur. 300 vond ik al een gedrocht maar dit slaat werkelijk alles.

Slecht.

Het werk van Peter Weir kan ik altijd wel waarderen. Ik heb de man nog maar zelden kunnen betrappen op een slechte film en ook deze is zeker de moeite waard. De natuurbeelden waren prachtig. Het scenario en de uitwerking daarvan is alles behalve kitcherig. Het acteerwerk komt realistisch en innemend over. En de schitterende eindscene maakt deze film helemaal af.

Weir presteert het opnieuw om de kijker te raken op een mooie en integere manier en ook hier slaagt hij daar weer in. The Way Back is zeker niet zijn sterkste film maar behoort wel tot zijn betere werk. En een speciale pluim voor Ed Harris die onder het oog van Weir wederom erg goed speelt.

Goed

Tilda Swinton schijnt een goede actrice te zijn maar om de een of andere speelt ze altijd in films die mij niet liggen. We Need to Talk about Kevin is er ook weer zoeen. Swinton doet het niet onaardig maar na pakweg een half uur begon haar personage me enorm te irriteren. Het passieve en de onderdrukte emoties kwamen me de strot uit.

Verder vond ik de vertelstijl rommelig en vervelend. De meerwaarde van de grote hoeveelheid flashbacks zie ik sowieso niet.

Esra Miller deed het dan weer best aardig hoewel hij ook nogal over the top is waardoor hij af en toe wat ongeloofwaardig is. Alleen zijn kleine zusje vond ik realistisch overkomen.

Kort samengevat was dit een wrange en lichtelijk onrealistische film vol met stereotype personages die erg snel gaan vervelen. Alleen het acteerwerk weet deze film nog een beetje overeind te houden.

Matig.

Redelijke misdaadfilm die vooral leunt op prima acteerwerk. De rest is inwisselbaar.

Wedding Crashers is een film die precies brengt wat je ervan mag verwachten. Wilson en Vaughn doen het best leuk en de rest van de cast is ook overtuigend genoeg. Vooral Isla Fischer toont hier weer haar komisch talent en Christopher Walken doet het altijd leuk. Als tegen het einde dan de cliches toeslaan wordt de film wat lang en begint de verveling toe te slaan maar het is allemaal nog te overzien.

Redelijk

Laat ik met het goede nieuws beginnen. De eerste drie kwartier kijken lekker weg. Leighton Meester en Christina Wolfe spelen elkaars tegenpolen en zetten iets neer wat een mooie aanzet had kunnen zijn tot een interessant mysterie.

In de praktijk valt dit echter tegen. Zodra Wolfe uit beeld is verdwenen en de grote reconstructie gaat beginnen valt op hoe matig er geacteerd wordt, hoe stompzinnig het scenario in elkaar zit en vooral hoe ontzettend oppervlakkig deze film is. Daarbij helpt het niet dat er nauwelijks een spanningsboog is en de interesse met de minuut minder wordt.

Leighton Meester doet haar best maar krijgt te zwak materiaal om er echt iets van te kunnen maken. Christina Wolfe deed het prima maar haar rol stelde niet veel voor en de mannen in de film zijn inwisselbaar. Net zoals de hele film eigenlijk.

4 sterren voor de eerste 45 minuten 1,5 voor de rest.

Alles bij elkaar helaas een matige film.

Voor Haneke zijn doen is dit een verassend subtiele film die door een juiste balans tussen goed en kwaad beter uit de verf komt. In de donkere en bedrukkende sfeer vergeet Haneke deze keer niet om ook de mooie kanten van de mensheid te laten zien.

Wat bij deze film vooral opvalt is de mooie fotografie en het (volgens mij) ontbreken van muziek. De acteerprestaties zijn erg goed en vooral de kinderen zijn zeer overtuigend.

Enig probleem vond ik de vlakheid waarmee het verhaal werd uitgewerkt en het trage tempo. Het duurt ontzettend lang voordat er ruimte ontstaat voor betrokkenheid maar dat zal vast een bewuste keuze van Haneke zijn geweest. Daarbij helpt de vervelende voice over (iets waar ik me bij Cache al ontzettend aan stoorde) ook niet mee.

Desondanks is dit tot op hede wel de beste van Haneke. Voor het eerst is hij erin geslaagd om zijn filosofisch denken op een goede manier in beeld te brengen.

Goed

Vreemde film over een vrouw met Borderline, die haar medicijnen niet neemt, de loterij wint en haar eigen Alice in Wonderland creëert. In theorie klinkt dat heel leuk, in de praktijk komt het allemaal net niet lekker uit de verf.

Hoofdrolspeelster Kristen Wiig doet ontzettend haar best en speelt de rol met bezieling maar nergens krijg je sympathie voor haar en gedurende een hele filmlengte is het toch wat veel van het goede. Verder valt op dat de halve cast van de serie Dead to Me meedoet en dat het ook dezelfde producers zijn. Maar eerlijk is eerlijk het kijken van die serie was een stuk aangenamer dan deze beproeving.

Uiteindelijk toch een kleine voldoende omdat er goed wordt geacteerd en omdat er toch een interessante poging wordt gedaan om originele cinema te maken.

Gemiddeld.

Pulp van de bovenste plank waarvan de titel eigenlijk nog het leukste is. Genrespecialist Andrew Jones doet een poging om Inglourious Basterds te kruisen met een exploitation film uit de jaren 70 maar zijn plannen verzuipen door een gebrek aan budget en een toch wel erg zwak scenario.

Neemt niet weg dat het altijd leuk is om te bewonderen wat de heer Jones nu weer heeft verzonnen en hoe hij met weinig geld toch het lef heeft om weer een berg stront af te leveren.

Creatief is het zeker en je merkt dat Jones goede bedoelingen heeft maar dat neemt niet weg dat dit een erg lange zit is geworden. Het is leuk dat hij Inglourious Basterds een mooie film vond maar om dit nu exact na te gaan maken heeft weinig meerwaarde en doet afbreuk aan zijn creatieve kunsten.

Jones doet echter wat hij leuk vindt en dat is hem van harte gegund.

Erg slecht maar toch wel leuk

Voor de liefhebbers is deze nu te zien op Netflix. Samen met een kleine 17 andere titels van deze regisseur.

Na herziening haal ik mijn beoordeling toch wat naar beneden. De film had zeker zijn momenten maar de chemie tussen Diaz en Kutcher was er nauwelijks waardoor alles erg geforceerd aanvoelde.

Doorsnee.

Hele lege film. Nu hoeft dat op zich geen probleem te zijn maar wel als de film dodelijk saai is en nauwelijks weet te boeien. Er zitten zeker wat aardige momenten in maar echt leuk, interessant, boeiend of scherp wordt het helaas nergens. Jammer van de cast.

Middelmatige komedie die aan elkaar hangt van stompzinnige oppervlakkigheid. Pakweg de eerste twintig minuten is dit nog leuk om naar te kijken maar daarna wordt het toch wel vermoeiend.

Incidenteel heb ik kunnen lachen om de nogal ordinaire Anne Faris maar zij is als actrice niet goed genoeg om een film te kunnen dragen en Chris Evans vond ik bloed irritant.

Matig.

Qua film is dit weinig bijzonders. Het werkt allemaal net niet en hoofdrolspeler Larry David overtuigd nauwelijks. Toch zitten er hier en daar wel wat aardige dialogen in maar het enige waardoor deze film overeind blijft is de aanwezigheid van Evan Rachel Wood. Hoe slecht een film ook is Wood zet altijd een overtuigende rol neer en dat is bijzijnder knap. Hulde voor deze intelligente en mooie verschijning.

Redelijk

Matige romantische komdie met charmante hoofdrolspelers maar een erg flauw en nietszeggend scenario. Vooral Kristen Bell verdiend beter.

Verassend leuk regiedebuut van Barrymore. Zij heeft zelf een hele leuke bijrol in een film die voorzien is van een uitstekende cast. Page doet het leuk maar het is vooral Juliette Lewis die de show steelt. Wat blijft dat toch een coolle actrice. Laat Barrymores tweede film maar komen!

Boven gemiddeld.

Hopeloos verouderde film die oogt alsof hij in de jaren 30 is gemaakt. Ontzettend Engels en ontzettend truttig. Die 46 minuten duurde ontzettend lang.

Slecht

White Girl is een nogal moralistische film die makkelijk wegkijkt maar qua verhaal van toevalligheden aan elkaar hangt. Vanaf minuut 1 kun je ongeveer uittekenen wat je voorgeschoteld gaat krijgen en uiteraard wordt er overal keurig binnen de lijntjes gekleurd.

Het acteerwerk is redelijk, de sfeer is vertrouwd voor dit soort film maar nergens is er ook maar iets van een originele invalshoek of het zou woke einde moeten zijn.

Omdat de film makkelijk weg kijkt en het acteerwerk redelijk is toch een krappe voldoende.

Nietszeggende thriller vol met matige acteurs en een slap scenario. Enige pluspunt is de setting. Wat er goed of mooi is aan Beckinsale is mij overigens een raadsel.

Zeer matig.

Waardeloze herhalingsoefening met dezelfde cast als in de eerste film. Dit maakt het eindresultaat alleen maar extra pijnlijk.