Opinions

Best geslaagde komedie, adam sandler is lekker grappig weer in deze film

Het verhaaltje is erg leuk, en geschikt voor veel bizarre situaties en grappen. en daar zit de film ook vol van!

Gewoon een erg leuke komedie! 3.5*

Sympathie is de sleutel in dit makkelijke drama. Clichés deren niet omdat je het allemaal wel best vind. Dit allemaal dankzij de cast. Rogen is een baas en Levitt heeft dan eindelijk -sinds (500) days..- weer een rol te pakken waarin hij zich goed (kwetsbaar) kan laten zien. De manier waarop kanker wordt benadert is vaak erg mooi omdat het er niet jankerig over doet. Er zijn momenten waarop de pijn en angst dit masker breekt, maar juist die onverschilligheid maakt het menselijker. Alleen maar lachen of alleen maar huilen is bullshit.

Helemaal niet onaardig, typisch Syfy tv-voer. Vermakelijke mix tussen SF en horror waarin er geen verrassingen op de loer liggen, maar er genoeg bloederige momenten ontstaan. Vanessa Branch is verdomd lekker... leuk meegenomen . Alien-spul ziet er verder wel heel tof uit, althans... het werkt tot op een bepaalde hoogte.

Tietjes, bloedjes en crappy kwaliteit (waar de titel wellicht staat voor de $'s die het heeft gekost...). Viva la VHS! Vorig jaar gekocht bij Weekend of Hell nadat ik er eerder over gelezen had in The Mammoth Book of Slashers.

De quote van Mary Lynn Bastian is het hoogtepunt: Listen to me, you stubborn Irish cocksucker! I'm too good a lay for any man to get rid of!. Scenes met de hippie-killer aan het werk zijn aardig vermakelijk met veel gedubbed geschreeuw, waarbij één van de latere dames eerder klinkt alsof ze flink aan het genieten is. Tegelijkertijd zijn dat de scenes die het minst kijkbaar zijn omwille de kwaliteit (te donker).

Mwha. Eigenlijk precies wat je kunt verwachten van een regisseuse die vooral Hallmark kerstfilms maakt, maar tussendoor ineens zin heeft om een horrorfilmpje te maken. Is makkelijk, toch? Resultaat is een iets te tamme semi-slasher die meer richting thriller leunt en aan het einde nogal veel tijd neemt om de voorspelbare twist uit te werken. Ziet er allemaal degelijk uit -het is duidelijk niet haar eerste film- maar voelt wel aan als standaard filler. Mist een wat zwaardere, dreigende sfeer en een beetje extra lef met de kills om echt ''indruk'' te maken binnen het genre. Onschuldig genoeg om niet helemaal af te branden -en de dames acteren sympathiek, voelt redelijk authentiek aan- maar zal niet lang blijven hangen.

Blegh..

Hier heb je er al zoveel van dat je er als liefhebber niet eens aan hoeft te beginnen, je kent het nu onderhand wel. Er word nergens een poging gewaagd er een eigen draai aan te geven.

Een typische amerikaanse slasher dit, een verdomd irritante homo, een stel stereotype negers en een wat braver blondje. Gooi er een gek met dodelijk gereedschap tussen, even goed roeren en je hebt inspiratieloze meuk van 90minuten lang.

Het einde is daarnaast ook vreselijk, die drang op alles uit te leggen aan de hand van flitsende flashbacks en een killer die alles opbiecht voor z'n laatste slachtoffers is tenenkrommend idioot en enige logica zit er niet achter. De kills hoef je het ook niet voor te doen, nergens smerig of spannend, leuk voor mensen die nog nooit een slasher hebben gezien, wellicht. Verder dan dat zal deze film nooit komen.

Ondanks dat is het een vlot wegkijkende slasher,

2*

Verrassend.

Had iets totaal anders verwacht maar eigenlijk heeft het niks uitgemaakt, het is allemaal zeer behoorlijk.

Vrij serieus, geen humor in te bekennen maar er zijn genoeg andere aspecten die ervoor zorgen dat deze animatie toch boven gemiddeld is.

De sfeer bijvoorbeeld, al vanaf het eerste moment dat je de lappenpop tot leven ziet komen voel je het.

Het ziet er daarnaast allemaal zeer goed uit en de muziek is prima verzorgd.

Het verhaal is erg leuk gevonden en alles eromheen erg leuk bedacht en uitgevoerd.

Leuk tussendoortje, 3.5*

Na 15 DeCoteau films weet ik hoe bont hij (of nja, vooral de producers van dit soort werk) het kan / moet maken om met minimale (of geen) middelen een film uit te poepen. Hier is dat echter wel heel extreem. Allemaal geschoten in een grote villa in Beverly Hills - overduidelijk een villa die te koop stond, met weinig inboedel- en met de focus op de 6 gloeiend hete jongeren die daar verblijven. De eerste 50(!) minuten - en je hebt er maar 70 in totaal - gebeurt er helemaal niks. Nul komma nul. De transities tussen de scenes worden af en toe gevuld met shots van een zwemmende haai, maar daar is ook alles mee gezegd. Veel shots worden hergebruikt: soms met een filter omdat het dan ineens nacht moet zijn, soms een beetje ingezoomd, soms gewoon gespiegeld Creatief in de montage... ugh. Dat krijg je wanneer je stock footage moet gebruiken.

Het zou ook geen DeCoteau film zijn als hij niet super geforceerd wat gespierde mannen in de spotlight zet. Dat gebeurt hier twee keer op identieke wijze; in het zwembad en onder de douche. Hij laat beide keren één van de vrouwelijke speelsters van afstand gluren... maar we weten allemaal wie er écht even wilde gluren Één van die dames is overigens Donna Wilkes, die op jonge leeftijd nog in Jaws 2 verscheen, maar tegenwoordig is het een typische Beverly Hills cougar. Blegh.

Nog even een laatste trap richting de effecten en kills; er wordt 4 of 5 keer exact(!) hetzelfde effect gebruikt en op exact(!!) hetzelfde moment weggesneden naar EXACT(!!!!!!!) hetzelfde drone shot van een heuvel. Als je drie druppels bloed hebt gespot, dan is dat veel. SCHAAM. JE. DOOD.

Wat een verschrikkelijk leuk werkje!

Wellicht zal ik later nog hierop terugkomen, wat uitgebreider dan, want echt veel vergelijkingsmateriaal heb ik nog niet. Het werk van Tsukamoto ligt al klaar en ook Fukui's Rubber's Lover staat in de planning.

Hoe dan ook, 964 Pinocchio is typisch zo'n werkje waar ik al jaen naar uit keek, hopend op een geflipt werkje die tenminste buiten de lijntjes durft te kleuren, sterker nog.. zelden tot nooit binnen de lijntjes blijft. Het begint allemaal nog vrij tam, maar wel lekker vaag allemaal. Halverwege begint er zich een snellere lijn te vormen, die in het laatste half uur helemaal doorslaat.

Ontzettend sterk en hyper gemonteerd, schitterende shots (vooral de lange 'run' vond ik érg tof) en het totaal barst van de energie. Erg veel 'fun' straalt het uit, heerlijk om te zien dat dit (/ deze) genre (/ stroming) gewoon doet waar het zin in heeft en de kijker moet maar zien wat hij/zij er mee kan.

Gare (grappige) personages, vooral de constant hijgende/kreunende/schreeuwende Pinocchio vond ik erg tof, erg debiel allemaal! Kan me goed voorstellen dat veel mensen zich storen aan zulk (toch vrij irritante) gedrag. Het kan mij alleen maar tevreden stellen.

Pinocchio is niet altijd even constant, en misschien heeft het ook net teveel tijd nodig om op dreef te komen, echter kan dat me maar moeilijk tegenzitten, 964 is fantastisch!

Blijft toch enigszins vreemd; dit soort lage scores. Heerlijk (debuut)filmpje van Englund die, zeker richting het einde, genoeg bagage bleek te hebben om zelf met wat originele dingen aan te komen zetten. Zeker die one-liners zijn geweldig, om nog maar te zwijgen over de special effects in en rondom het huis (einde).

Verder blijft er een typerend high school sfeertje aanhangen met de groep pestkoppen en de nerd die bovennatuurlijke krachten vergaard. Komt inderdaad wat traag op gang maar het geduld wordt absoluut beloond. Hoax is een opvallend tof personage en zowel zijn honger als die van de kijker worden gestild.

Uitzonderlijke klasse.

À l'Intérieur is een film die me al sinds de eerste kijkbeurt vast heeft weten te houden, vers in het geheugen... al met al niets minder dan een diepe indruk op me heeft achtergelaten. Een herziening wees uit dat dat meer dan terecht was, sterker nog; het is ongeëvenaard.

Z'n serieuze toon en bloedgehalte vallen feilloos samen met de ijzingwekkende score en het visuele. Een fenomenaal spel van licht en donker, alleen al die scene achter de ruit, de kennismaking met de femme fatale, is een absolute classic, visueel adembenemend, sfeer die te proeven valt en een aanslag op de zenuwen.

De gore valt zwaar, ondanks z'n simpele aard. Enkel het einde gaat compleet over de grens, ''met een klapper eindigen'' is hier een understatement. De met bloed besmeurde badkamer is een iconisch beeld na de terreur, terreur gebracht met klasse... bijzonder stijlvol maar bovendien vol adrenaline.

De soundtrack is wellicht het beste, subtiel doch met dodelijke precisie. Een zeldzaam hoogstaande score. Toen de laatste noot geraakt werd..en het beeld van de baby, al wiegend in de armen van de dader langskwam...wist ik het zeker; À l'Intérieur is méér dan hoogstaand.

Het is een zenuwslopende ervaring waarin bloed noch moeite worden bespaard en de kijker dus wordt getrakteerd op pure magie; niets meer, niets minder.

Vreemde eend in de bijt.

Want echt een typisch troma releasje kan ik dit niet noemen. Daar is het veel te conventioneel voor, het heeft niet die kwaliteitskenmerken die je eigenlijk een beetje verwacht (of eigenlijk op hoopt). Dat terzijde is dit echt een prima slasher, opvallend sfeervol vooral...

Ik was ervan overtuigd dat deze film uit de jaren 80 zou komen, totdat ik hier (2000) zag staan. Wat benadert het die sfeer dan goed zeg, audiovisueel echt zo te plaatsen in die tijd. Het leent veel bij andere slashers maar weet er een aardig geheel van te maken, dat de killer op een vrouwelijke myers lijkt (of toch niet ) is eigenlijk wel leuk. verder doet het qua sfeer erg neigen richting de Giallo!

Het voelt écht volledig aan als de jaren 80, wat toch een opvallende kwaliteit is! Het begint vrij gaaf met die zwart/wit footage, waarna het toch even inkakt. Gelukkig weet Olguin zich goed te herpakken. Zeker aan het einde zitten enkele sterke scenes, al blijft het een werkje voor de b-'slasher' liefhebber pur sang.

Een aanrader voor diegene die zich wel kan vinden in dit soort elementen.

Ik weet niet wat ik er over kwijt moet, aan de ene kant vond ik het een redelijk saaie zit, vooral de opbouw is langdradig.

Maar als geheel steekt de film erg fijn in elkaar en het einde is toch redelijk tof gedaan, niet schokkend maar eerder grappig (Met die naalden bijvoorbeeld).

Ik had er iets heel anders van verwacht, maar al met al is het niet zo slecht.

Wel de minste miike die ik tot nu toe heb gezien!

2.5*