Opinions

My god

Helemaal verliefd op dit subgenre. Geweldig 'coole' pinky violence, mooi begin van mijn duik in de W.I.P films. De stijl springt meteen in het oog, ik zie dat Ramon K het eigenlijk allemaal al heeft opgesomd dus ik zal niet teveel in herhaling treden!

Scene in de douche met het gebroken glas is absoluut één van de hoogtepunten, wát een bizarre switch in belichting en dat camerawerk is enorm bevorderlijk voor de vreemde sfeer. Zo zijn er wel meer gevallen waar ik zwaar van onder de indruk raakte. Een werkje met vele prachtige shots en 'trucjes', een waar feest om naar te kijken.

De rol van Meiko zal ik niet snel vergeten, wat kan ze goed acteren zeg. Haar gezicht spreekt boekdelen en dat resulteert in een enorm sterk personage, bijna een nieuwe heldin erbij. Dat zal nog moeten blijken in de volgende delen die ik z.s.m aan ga gooien.

Tony's Cinema Trash: Female Prisoner #701: Scorpion (1972) - tonypulp.blogspot.com

Knap slotstuk van een fantastische serie.

Hasebe moest het stokje overnemen van Ito, iets waar je je maar net aan moet durven wagen. Maar met succes. Wellicht niet met de impact van Ito's werk maar alleszins een geweldige film met opnieuw de betoverende Meiko Kaji. Constant boeiend, vooral dankzij haar intrigerende spel wat funest is in zo'n fugitive kat-en-muis spel.

Visueel een klein stapje terug, maar Hasebe is bekend in de Japanse exploitation dus dat zie je er alsnog enorm vanaf stralen. Enkele geweldig mooie scenes (tegen het einde waar ze is ontsnapt..pfoeh!) en een einde waar je tevreden mee mag zijn. Begin en eindshot volgen elkaar op, erg mooi .

Song of vengeance zal ik nooit vergeten. Kan ook geen betere (échte) introductie in de Japanse exploitation wensen, wellicht een nieuwe favoriete stroming. Op naar meer van Hasebe, maar vooral meer van Kaji.

Tony's Cinema Trash: Female Prisoner Scorpion: Grudge Song (1973) - tonypulp.blogspot.com

Ik denk dat het leuker is om gewoon bij deel 1 te beginnen. Het is niet lastiger te volgen maar een beetje backstory erbij maakt het geheel wel een stuk leuker! Je hebt namelijk meer met het personage Matsu en haar doen en laten lijkt me hierdoor wel duidelijker.

Enorm genoten weer van dit tweede deel. Misschien een tikkie minder (maar dan ook écht een klein beetje) dan het eerste deel, ondanks de leuke toevoegingen. Ik vind de hele tocht na de ontsnapping enorm sterk gekozen, hij is niet blijven hangen in de gevangenis (hoewel dat ook niet erg zou zijn) en weet daarmee genoeg verrassingen te brengen.

Stuk meer over de top dit, van krankzinnige abortus verhalen tot ongegeneerd wildplassen en verkracht worden. Het gaat helemaal nergens meer over en dat maakt het o zo mooi. Schitterend geacteerd ook, Matsu blijft een enorme heldin. De scene waar ze de gegijzelde voor dood verklaard is geniaal

Hij slaat ook weer lekker op hol met z'n visuele trucjes, valt enorm veel te genieten op dit vlak. Van gekloot met gekleurde belichting tot het bewegen van setpieces, of gewoon compleet losgaan met dromerige sequences en andere toffe ideeën. Het beste hieraan is dat het nooit uit de toon valt, het past allemaal perfect.

Op naar het volgende deel! Tony's Cinema Trash: Female Convict Scorpion: Jailhouse 41 - tonypulp.blogspot.com

GENIUS

Met afstand één van de beste reeksen. Ito is automatisch één van m'n favoriete regisseurs geworden. Hij brengt met dit derde, en meteen laatste, deel achter zijn naam weer een verfrissende setting met enkele nieuwe thema's... maar met dezelfde heldin en opnieuw geweldig stijlvol.

Het pakt diverse settings, waarvan de scenes in de riolen nog het coolste en verrassendste zijn. Echter gaat er niets boven die opening, absoluut één van de beste scenes ooit. Valt lekker met de deur in huis, en wanneer Meiko daarachter schuil gaat is dat nóg beter.

Opnieuw een mooie 4.5*. Nog steeds die 5* niet bereikt, al kwam deel 1 daar het dichtste bij. Wie weet bij herziening, of misschien slaagt Hasebe er wel in om met Grudge's Song toch nog een beter deel uit te poepen. Ik ben benieuwd

Tony's Cinema Trash: Female Prisoner Scorpion: Beast Stable (1973) - tonypulp.blogspot.com

Niet echt genietbaar.

Natuurlijk een flinke stap terug t.o.v deel 1, hoewel ik dat nu baseer op een kijkbeurt die aardig gedateerd is. Dit tweede deel begint nog erg leuk maar wordt hoe langer het bezig is gewoon slechter en slechter.

De gore is érg flauw en bovendien overbodig, dat bewees z'n voorganger al en Louis Morneau bevestigt dat nu behoorlijk. Het is over het algemeen allemaal wel oke, zo is de opzet van een stel vrienden met het verstand van een opgedroogde drol die in de problemen raken nog altijd ontzettend vermakelijk. Joy Ride 2 doet hetzelfde als tig andere werkjes maar wat boeit het? Zolang het werkt zul je mij niet horen klagen.

De trucker is wel weer erg flauw en het einde is werkelijk te kut voor woorden. Een echte blamage is dit niet geworden, het is af en toe best vermakelijk, sfeervol of spannend zal ik echter nooit in 1 zin noemen met deze titel .

Voelt als 1 v.d velen, maar is desalniettemin een prima film.

Acteerwerk is top, visueel best aardig en het verhaal steekt goed in elkaar, helaas duurt het allemaal iets te lang naar mijn smaak.
De twist bied weinig voldoening, het is niet slecht maar het komt niet goed over, dan prefereer ik het eerste uur, die als introductie verassend genoeg interessant blijft, boven het tweede uur waar het allemaal wat achterhaald lijkt.

Het laatste wat je te weten komt vond ik dan wel weer leuk omdat het op de titel slaat.
3* voor een jammer genoeg iet wat langdradig maar voorderest meer dan prima filmpje.

Heel leuk om te zien waar Shimizu ''begon'' (met The Grudge dan). Kreeg ineens weer zin om langharige dames van de trap te zien strompelen, dus het wordt eens tijd om het gehele aanbod aan Grudge films te (her)zien. Tegenwoordig zijn dit soort werkjes helaas alweer passé, maar dit blijft nog behoorlijk overeind staan. Wel énorm goedkoop. Die SOV look werkt de film een beetje tegen, zeker de eerste helft. Tweede helft heeft wat een stel scares die een stuk krachtiger zijn en meer in lijn van waar Shimizu later op verder zou borduren.

Ik heb er te lang mee gewacht

De remakes heb ik tijd geleden al bekeken, nooit aan toe gekomen om de originele versie een keer mee te pikken maar nu ik het heb gedaan moet ik toch even 1 ding kwijt, die remakes verpesten het.

En niet zo'n klein beetje ook, deze film doet alles goed, alleen het feit dat ik het al gezien heb maakt de zit een stuk minder eng, en minder leuk.

Die ''remakes'' zouden niet zo genoemd mogen worden, het is namelijk een schaamteloze kopie, ik kon me haren wel uit me kop trekken van ergenis dat ik die remake eerder zag als deze.

Onvoorstelbaar dat dat mag, er word geen basis overgenomen maar de gehele film met amerikaanse acteurs, ik kan er uren over doorgaan hoe kut het is...

Maar nu de film zelf, het is best apart dat ik hem (Als horror fanaat) een ju-on film pas nu zie, maar eigenlijk had ik er nooit zo'n zin in..

Maar er valt erg weinig op aan te merken, het principe is goed, sommige scénes zijn echt geniaal bedacht en andere weer iets minder, maar het niveau blijft aardig hoog de gehele film..

Helaas ben ik totaal niet te spreken over het acteerwerk, want dit is werkelijk bedroevend statisch gespeeld, kon wel janken.

Ik kijk nooit meer een remake, in ieder geval nooit meer voordat ik het origineel zie..

Nu snel A tale of two sisters kijken, want in 2009 komt er alweer een remake!!!

3.5*

Was destijds misschien een leuke opdracht geweest om er een fan film van te maken. Want je kunt deel 1 en 2 makkelijk in een boeiende 90 minuten gieten. Het eerste half uur(!) is, zoals hier al meer dan eens is aangegeven, gewoon een recap van het eerste deel. Als je die twee dagen eerder hebt gezien, dan hoeft dat niet zo nodig. Hij had er in ieder geval beter voor kunnen kiezen om de twee samen te voegen en de krachtigste scenes van beide films centraal te zetten. Want er volgen nog wel wat effectieve scares en zeker wanneer de scenes wat donkerder worden is het nog niet eens zo verkeerd. De home video look blijft uiteraard ook hier nog aan de orde, maar moet geen probleem opleveren. Wie verder kijkt dan dat, blijft met een prima genietbare doch korte J-horror zitten. Op naar de volgende!

Ik was eigenlijk een beetje uitgekeken op The grudge, voornamelijk door die amerikaanse wanproducten die ik allen heb mogen aanschouwen Maar zodra ik aan het origineel denk krijg ik er toch wel weer zin in, dus toch maar een klein uurtje gaan zitten voor dit deel.

Heel fijn werkje, niets bijzonders gewoon goed onderhoudend en typisch ''the grudge'', goed dreigend sfeertje die behoorlijk constant is en de onderverdeling in hoofdstukken werkt goed en ze dragen allen wat bij aan het verhaal die in 60minuten makkelijk verteld kon worden. Beter dan een full length!

De charme van ''the grudge'' films zijn weer helemaal terug nu ze weer uit het land komen waar ze gewoon vandaan behoren te komen. 3.5* en nu nog ''Girl in black''

Broertje Giulio vind ik de betere, maar Emanuele kan d´r ook wat van. Zijn debuutfilm Adam Chaplin overtreffen gaat hoogstwaarschijnlijk nooit gebeuren (zal hij zelf ook gedacht hebben). Vandaar dit keer over een andere boeg: home invasion op z'n De Santi's. Interessant gegeven, vooral omdat hij het relatief onduidelijk laat en slechts sporadig z'n herkenbare splatter-momentjes laat zien. Een typische Necrostorm productie tot en met. Zal qua tempo wel even wennen zijn als je het andere werk in gedachte houdt (Judy is een slow burn), maar de sfeervolle regie en soundtrack zijn een feest der herkenning.

Ja... tof! Matthew Brown is een duidelijk te plaatsen regisseur. Hij hoort bij de groep nieuwkomers die streeft naar een heropfrissing van het genre qua stijl en inhoud. Het horrorgenre probeert al een tijdje z'n prioriteiten te verleggen (vanaf 2003 was de overgrote meerderheid vooral rauw en grauw) en dat resulteert de laatste jaren in een aantal zéér aangename verrassingen. Dat gaat, ook nu, vaak gepaard met een wat zweverige inhoud.

Julia lijkt wat dat betreft in vele opzichten op films zoals American Mary. Dat is terug te zien in de vorm van een sterke, sensuele vrouwelijke protagonist, maar ook de slicke / kleurrijke belichting en gestilleerde en sterk doordachte vormgeving / cameravoering. Daarnaast laat Brown de film graag leiden door de soundtrack en dat werkt op z'n zachts gezegd sfeerverhogend. Neigt naar de 4*, maar mist misschien net dat beetje extra pit om lang te blijven hangen.

Ik heb nu Kindergarten Cop (3.5*), Twins (2.5*) en deze Junior (1.5*) na elkaar bekeken. Reitman is als regisseur nietszeggend en compleet inwisselbaar, maar Arnold maakt er het beste van. Las bij Kindergarten Cop dat hij een funny guy zoals DeVito naast hem mist, maar wat mij betreft is Arnold in alle gevallen zelf de funny guy. Dit is het meest absurde idee, maar ook meteen degene die het minst uit de verf komt. Toch enigszins blij dat ik klaar ben met de Reitman's uit het oeuvre van Schwarzenegger, al hoewel Kindergarten Cop (misschien wat nostalgisch) nog érg goed beviel.

Cult! Dit is zo'n (relatief) zeldzaam zombiefilmpje dat in één slag een status heeft vergaard. Staat in veel lijstjes (qua Aziatische horror, shock/gore..) en heeft de verwachtingen wel waargemaakt. Fulci en Romero zijn inderdaad niet ver gezocht. Old school zombiefilmpje dit, waarin de Europese invloeden het tofst zijn. De blauwige make-up refereert naar Romero, maar enkele gore-pieces (zoals de eerste kill in de fabriek, door de keel heen gepenetreerd door een grote splinter) en het eindshot van de rottende schedel + maden (Zombi 2!) zijn eyecatchers. Ziet er ook uit als een véél oudere film. Wat dat betreft lijkt het me vooral een ode. Japanners die een keer niet op hun eigen manier het genre oppikken. Verfrissend!

Brak. Scarlet Fry (pseudoniem van Walter Ruether) is niet iemand waar ik al te bekend mee ben, maar zijn naam komt wel vaker langs bij dit soort anthology-crap titels. O.a Grindsploitation (2016) waar nog wel een stel interessante namen voorbij komen met Sheets, Bressack en uiteraard Kaufman. Hier maakt hij in ieder geval geen geweldige indruk. Alleen de derde short met de skaters is nog enigszins memorabel. Behoorlijk achterlijk uitgangspunt, maar dat is iets waar het de rest vooral aan ontbreekt. Saaie, nietszeggende verhalen met lachwekkende gore effecten (of een serieus gebrak daaraan) en gemaakt door iemand die de camera aan weet te krijgen, maar verder niks beheerst.

Best oké. Met Ray Wise en Robert LaSardo heb je in ieder geval twee toffe B-hoofden te pakken. Verder niet van de rest van dit soort films te onderscheiden. Effecten vertegenwoordigen het budget en het verhaal de intenties van de makers. Niets meer dan een simpele cash-in nu de dino's weer populair zijn/worden. Beter dan Age of Dinosaurs (2013) en Cowboys vs Dinosaurs (2015) die ik beide recentelijk heb gezien. Dus pick your poison..

Beetje hetzelfde gevoel als bij Bellgardt's Gremlin (2017) ; het is niet best, maar vergeleken met de meeste soortgenoten zit het nog redelijk hoog in de actie en verloopt het vlotjes. Lekker achterlijk reality-tv plotje eraan gehangen en met voldoende actie en slechte one-liners aangevuld. Maar toch hou je het gevoel dat er een veel 'wildere' film in had gezeten. En dat gevoel wordt bevestigd aan het einde, wanneer er nog even wordt geteasd met een soort zwaarbewapende mecha-saur... waarom stop je die achterlijke shit niet gewoon in deze film?

De geweldige special effects hebben een grote bijdrage aan het eindresultaat, geloofwaardig en spannend.

Toffe setting en goede regie, éen die in mijn optiek een top250 plaats wel verdient 4*