Opinions

Waar ik een standaard romantisch drama verwachtte, bleek er over Safe Haven opeens een heel ander sausje gegooid te zijn. Dit doet de film veel goed

Julianne Hough is een prachtvrouw. Ze is mooi, ze heeft een leuke uitstraling en ze is ontzettend likeable. Ze doet het erg goed, en heeft het geluk om Josh Duhamel als tegenspeler te hebben, omdat hij ook erg charmant en likeable is.

Het is een boeiend verhaal, omdat het stiekem toch niet een standaard 'jongen-ontmoet-meisje-en-ze-worden-verliefd-verhaal' is. De ontwikkelingen en onthullingen in het verhaal zorgen ervoor dat het ook spannend en interessant blijft om naar te kijken.

De combinatie van meerdere genres klopt, waardoor het een aangename film is.

*3.5

Ja, ze komen allemaal langs in mijn rijtje van favoriete rampenfilms: The Day After Tomorrow, Armageddon, 2012, Dante's Peak. Ik ben een sucker voor het genre. Er is iets adembenemend prachtig en angstaanjagend tegelijk om wereldberoemde steden en bouwwerken compleet verwoest te zien worden door de kracht van de natuur. Het is waanzinnig om naar te kijken en het zal me nooit vervelen de Golden Gate Bridge door midden gereten te zien worden.

Er is een flink sausje Amerika overheen gegoten en ze zijn niet te zuinig geweest om het over de top te maken, maar dit is juist wat ik lekker vind. Er wordt gestrooid met cheesy one-liners en een voorspelbaar verhaal over de protagonist en zijn familie, dus als je je hier bij voorbaat al aan stoort, moet je San Andreas vooral links laten liggen. Het is niets wat je niet zou verwachten.

Daardoor is het voor mij een hele fijne film. Ook niet meer dan dat (ik had gehoopt op iets meer verschillende verhaallijnen), maar dat is niet erg. Een bombastische filmervaring met prachtige beelden van de aardbevingen die niet teleurgesteld heeft.

*3.5

Deze viel best wel tegen. Het jongetje was sowieso bloedirritant en het was ook irritant dat niemand scheen te zien dat er ook maar iets mis was met die Satan (vooral op dat feest met die moeder).
Het enige stuk waar het een beetje eng werd was het stuk op dat feest met de doodsbange moeder die bijna dood ging, maar zelfs dat was eigenlijk niet eng. Het verhaal was best prima, maar het was dus niet eng. Het was vooral onprettig om te zien hoe dat jongetje denkt dat het allemaal een grap is. Ook het einde ging maar door, en duurde dus te lang.
*1.5

Door alle negatieve berichten over deze film was het wel te verwachten dat het niet al te best zou zijn. Desalniettemin toch een kansje gegeven.

Het begint al met de erbarmelijk slechte scene met Sheen en Lohan. Lindsay is haar spark helemaal kwijt. Het is pijnlijk om naar te kijken hoe leeg die vrouw is geworden, zélfs in een film als deze waar het acteerwerk allemaal niet hoogstaand is.

Dan volgt een film met veel herkenbare spoofs. Het is leuk om dingen te herkennen uit andere films en dit zorgt er toch wel voor dat je blijft kijken. De Evil Dead parodie is ontzettend leuk, de rest helaas heel veel minder.

Ik blijf hangen op een *1.5, omdat het meeste gewoon niet grappig is.

Jaaa, hij was leuk. Eigenlijk had ik niet zo'n zin in weer een zomcom, maar ik kon het toch niet laten om een bezoekje aan de bioscoop te brengen. En het heeft niet teleur gesteld.

Ik ben niet zo stiekem een beetje verliefd geworden op Carter. Zijn grappen en de delivery daarvan waren echt heerlijk. Ik heb genoten van hem van begin tot eind. En Ben is echt een schatje, dus deze jongens hebben de film voor mij gemaakt.

Het verhaal is uiteraard niet bijster origineel, maar de film wordt steeds leuker naar het einde toe en er zitten genoeg creatieve grappen en kills in om het heel vermakelijk te maken. Toch weer een fijne binnen het genre!

*3.5

Wat vind ik Scream toch heerlijke films Met daarbij het vierde deel na nog een herkijkbeurt op een eerste plaats!

Scream 4 doet wat de eerste Scream ook doet, alleen dan nog een tikkeltje beter, omdat hij zichzelf compleet belachelijk maakt (alleen al met de geweldige intro-scene) en je alles meteen met een grote korrel zout moet nemen Dit siert de film en zorgt ook weer voor veel vermaak.

Het Scream-concept blijft verder hetzelfde, maar elke Scream-film komt weer met vernieuwende stukken in het plot, waardoor ik (heel clueless misschien, maar ik denk er nooit veel over na tijdens de film) nooit zie aankomen wie de dader is.

Het is genieten geblazen met het verhaal, de spanning, de kills, de horror-referenties en de mix van de oude cast met een nieuwe cast. (wat is Hayden Pannettiere toch een toffe chick in deze film)

Heerlijk! Weer een halfje bovenop mijn stem: *4.5

Aardige film. Voor mij te weinig humor om echt een horror/komedie te zijn, maar als horror was ie best leuk. Met ook wel een paar fijne, luchtige stukjes in deze film.
Het begon een beetje zwak, maar na de zeer pijnlijke scene met de berenklauw (vrij pijnlijk om naar te kijken..) liep het wel los, met onder andere het busongeluk, de benzine/verbrand-scene met die Jill, de scene met het been in de koelkast en de achtervolging in het bos was ook prima!

Pluspunten voor Danny Dyer. Leuke acteur, met een enorm charisma die het ook hier weer goed deed.

*3

Na het herkijken van alle seizoenen van Sex and the City was het nu ook tijd voor de 2 films.

Met een voorliefde voor de serie is het niet moeilijk om de film leuk te vinden. Alle ingrediënten van de serie zitten erin, al voelt het allemaal net wat meer opgepoetst en anders dan in de serie. Maar daar is wel overheen te kijken, omdat de meiden gewoon lekker zichzelf zijn.

Het verhaal is maar zozo, en dat maakt de hele film ietwat langdradig, maar het is leuk als fan om het gevoel te krijgen alsof je nog een heel seizoen verhaal krijgt over de meiden.

Het keek voor mij gewoon lekker weg, aangezien ik na een aantal maanden de serie herkijken helemaal in het leven zat van Carrie, Miranda, Charlotte en de geweldige Samantha. Toch vond ik hem bij eerdere kijkbeurten te lang duren.

*3.5

Na het herkijken van alle seizoenen van Sex and the City en de eerste film, werd het nu toch eindelijk tijd voor Sex and the City 2!

Deze viel, na het zien van film 1, jammer genoeg nogal tegen. Waar de eerste film nog een seizoen-vullend verhaal bevatte wat al vrij dun was, kan het verhaal van film 2 amper een 30 minuten durende aflevering Sex and the City vullen. Laat staan een 2.5 uur durende film. De fout die de eerste film maakte wat betreft een te lange speelduur, wordt hier dus ook gemaakt en dat is de film wel kwalijk te nemen, want nee: het blijft niet boeien.

Het begin is leuk met de bruiloft van Stanford. Helemaal geslaagd. Daarna zijn de delen in New York ook nog leuk om naar te kijken. De fout wordt gemaakt wanneer de meiden op vakantie vertrekken en ze veel te lang op vakantie blijven. Leuk is het karaoke-momentje en leuk is het om Aidan nog even terug te zien (mijn favoriete Carrie-boyfriend uit de serie), maar eigenlijk was zijn terugkeer eerder een smet op zijn rol in de serie.

Prima om een keer gezien te hebben, omdat ik het als fan leuk vind te zien waar het verhaal van de meiden verder naartoe gaat na de serie en ik heb me wel vermaakt, maar de dames zijn te oud en de verhalen zijn niet meer Sex and the City. Het is klaar nu

*2.5

Kan er met mijn hoofd niet helemaal bij waarom deze film zoveel prijzen heeft gewonnen. Shakespeare in Love is geen slechte film, maar ook niet echt bijzonder te noemen. Het is niet slecht, omdat het verhaal prima is om te volgen en het goed wegkijkt. Best vermakelijk om sommige stukken te zien, voornamelijk wanneer ze aan het werk zijn aan het toneelstuk van Shakespeare.

Jammer alleen dat het toch vooral gaat over Shakespeare die in love is. Na een paar keer een zoenpartij van hem en zijn liefje gezien te hebben, kwam dit mijn neus wel uit. Ook heb ik persoonlijk niets met de tijdsgeest waarin het zich afspeelt en daarmee ook de kostuums en dergelijke.

*2.5

Een gitzwarte komedie inderdaad, dit Sightseers. De humor lag me helaas totaal niet.

Het komt langzaam op gang, waardoor het begin nogal saai is en ik had ook geen idee waar het naar toe zou gaan, dus wat dat betreft is de film erg origineel en onverwachts. Vanaf het punt dat Tina mee gaat moorden, zijn er wel wat leuke gebeurtenissen, maar echt grappig wordt het nooit. Nee, meer dan een glimlachje om het einde (wat ik wel tof vond) kwam er bij mij niet af. En omdat de grauwe, regenachtige sfeer en de 2 acteurs me ook niet konden bekoren, bleef er niet heel veel over.

*1.5

Goede film die geen moment verveelt.

Een film waarin alle acteurs subliem op elkaar aansluiten, ik was met name te spreken over de kwaliteiten van alle mannelijke cast-leden, Bradley Cooper met stip bovenaan, en natuurlijk mevrouw Lawrence. Jennifer Lawrence is leuk: ze is een sterke en vooral échte vrouw. Hopelijk houdt ze zich staande in Hollywood en blijft ze zo leuk en oprecht.

Het personage van Cooper is voor mij echter het hoogtepunt van deze film. Ik herkende me in Pat. Ik herkende mezelf ook in Tiffany, maar haar harde uitstraling maakt het toch tot het einde toe moeilijk om met haar mee te leven en je echt in haar situatie in te leven.
Bij Pat is dat minder moeilijk. Hij is open, levenslustig en tegelijkertijd zie je de pijn in zijn ogen. Je moedigt deze man aan, je wilt dat hij het geluk in hemzelf vindt. En je wilt dat hij dit met Tiffany vindt, zodat zij zich ook kan openstellen.
Daarom vind ik de laatste scene, waarin je Pat en Tiffany kussend en lachend samen ziet een prachtig en waardig einde.

Verder deed de film me niet heel veel. Het mist toch iets. Het is een goede film, maar ik heb me geen moment echt verloren in deze film.
Voor nu een *3.5

Ik ben helemaal gek op The Breakfast Club, dus deze moest ook een keer aan de pas komen. Hij viel helaas ernstig tegen. Op een gegeven moment werd het nogal saai en verloor ik mijn aandacht nogal. Toch zaten er wel leuke stukken in, vooral op dat feest en in het begin wanneer iedereen haar verjaardag is vergeten.

Die Chinese gast vond ik echt bloedirritant en aan Anthony Michael Hall moet ik nog altijd wennen.

Toch nog een extra puntje erbij voor John Cusack die helaas weinig screentime had, maar hij was heel schattig hierin.

*2

Middelmatige romantische komedie die het Friends with Benefits-verhaal eens over een andere boeg gooit en het tegenovergestelde verhaal laat zien. Het is best aardig om naar te kijken, maar dat is het dan ook wel. Het wordt nergens echt interessant, echt grappig of echt memorabel. Het verhaal is erg voorspelbaar, maar dat is niet erg, want het is best fijn om te volgen.

Het leukste vond ik denk ik nog getrouwde koppel Xander en Naomi. Met name Jason Mantzoukas vond ik erg leuk in zijn rol als Xander. Een wat subtielere rol dan ik van hem gewend ben, en dat vond ik eigenlijk wel leuk en goed werken. Die over de top rollen die hij meestal heeft in films en series irriteren me redelijk vaak.

Mijn cijfer blijft, net als de film zelf, toch in de middenmoot hangen. *2.5

Niet best dit, nee. Het verhaal is ontzettend clichématig, maar hier heb ik in een horrorfilm geen moeite mee als het nog een beetje leuk gebracht wordt. Maar Slender Man komt gewoon nergens van de grond af: het is niet spannend, het springt een beetje van de hak op de tak en het is moeilijk irritant dat het allemaal zo donker is weergegeven. Ik verloor mijn aandacht ook nogal snel. De enige momenten dat mijn aandacht nog goed op het beeldscherm werd gevestigd, was wanneer slender man zelf in beeld kwam.

*1.5

Ik ben fan van Jane the Virgin, waar Gina Rodriguez de titelrol vertolkt. Het is tof om Rodriguez ook een keer ergens anders te zien; ze heeft een bepaalde charme over zich die ik leuk vind om naar te kijken. Die charme is ook aanwezig in Someone Great, al is het wel allemaal een beetje lomper, maar dat stoort niet heel erg.

Het verhaal wordt leuk gebracht door de flashbacks. Dat zorgt ervoor dat het boeiend blijft om te volgen, want echt bijzonder is het verhaal totaal niet. Voor mij maken de flashbacks de film, omdat het interessanter is om naar het verhaal van Jenny en Nate te kijken dan naar de drie vriendinnen.

Het is op sommige momenten te overdreven en schreeuwerig om echt een fijne film te zijn. Daar zijn bepaalde irritatiefactoren, zoals de algehele ‘bad bitch vibe’, toch te hoog voor. Toch een *3, omdat het al met al wel een vermakelijke film is die blijft boeien. En de combinatie tussen de twee verhalen werkt wel.

Als je, net als de vrouwen die mij in de bioscoopzaal omringden, moet schaterlachen om bouwvakkers-decolletés, een tevergeefse 'jacht' op een muis en mensen die vallen, dan is dit jouw film. Niet helemaal mijn ding.

Ik ben wel fan van een luchtige romantische komedie op zijn tijd. Soof leek me dus ook wel leuk. Geen hoogvlieger, maar gewoon een vlotte wegkijker met vermakelijke momenten En die vermakelijke momenten is waar het mis gaat. De grappen voelen allemaal net iets te kinderlijk aan. Het verraste mij dus ook volkomen dat ik in de bioscoop de enige leek te zijn die het niet uitzonderlijk grappig vond als bijvoorbeeld Soof dronken het bed in viel.

De film loopt verder wel lekker en het is niet heel storend om naar te kijken, ook al slaat het verhaal op momenten echt nergens op, zoals dit voorbeeld:

Ik ben toch positief verrast door Spring Breakers.

Na het lezen van vele slechte recensies was ik bang dat ik ontzettend spijt zou krijgen van mijn keuze om deze film toch te gaan kijken. Maar de vele discussies hadden mijn nieuwsgierigheid gewekt, dus ik kon bijna niet anders dan hem toch een kansje geven. Al was het maar om te kunnen weten waar iedereen het nou over had

Ik moet zeggen dat de hele sfeer van Spring Breakers en de grote contrasten me toch over de lijn hebben getrokken van een onvoldoende naar een voldoende. Dit is ook zeker waar de film het van moet hebben.

James Franco zal ik (helaas) nooit meer in hetzelfde licht kunnen zien. Zat ik gistermiddag nog op het strand met vriendinnen te zwijmelen over hem, is al zijn sexappeal en charme diezelfde avond verdwenen tijdens het kijken van Spring Breakers. Gelukkig voor mij kwam daarna al snel op mijn Facebook-feed een afbeelding voorbij van een fijne Franco in de nieuwe Gucci-campagne

Vanessa Hudgens en Ashley Benson. Tja. Typisch van die meisjes die te overdreven graag van hun 'schattige meisjes/Disney'- imago af willen en ik erger me sowieso al vrij mateloos aan die dames, maar ook hier is het te ver over het randje en vinden ze zichzelf echt veel te leuk.

De soundtrack was goed. Ik ben helemaal klaar met die hele dubstep-hype, maar het viel allemaal nog reuze mee. Toch best wat aardige tracks en het sloot wel goed aan allemaal. Lights van Ellie Goulding bij de aftiteling was precies waarmee het moest eindigen!

Al met al is het me allemaal ontzettend meegevallen (waarschijnlijk ook voor een deel omdat ik lage verwachtingen had), en was het nog best prima om naar te kijken.

Moeilijk om hier een waardering aan te geven, maar Spring Breakers krijgt van mij het voordeel van de twijfel.

*3

Ik ben gek op de films van Robert Rodriquez. En ook al is Spy Kids heel anders dan zijn andere films, heb ik toch wel genoten van de eerste 2 films uit de Spy Kids-reeks. Deze derde kon me echter niet bekoren. Het idee van het computerspel is wel leuk en de minuscule bijdragen van George Clooney, Antonio Banderas en Carla Gugino zijn wel leuk (Waarom zo weinig screentime voor de ouders van de kids? Waarom zo weinig screentime voor Cheech Marin en Danny Trejo?) Maar dat is ook alles wat leuk was.

Ik kan eigenlijk niet meer dan een *1 voor deze film geven.

Het is na het kijken van deze film wel duidelijk voor mij geworden dat Star Trek niet mijn ding is en dat ik een Star Wars-meisje all the way ben.

Nee, het doet me gewoon helemaal niks. Het hele sfeertje, de personages, de verhaallijn, het hele gedoe met mensen van de aarde gemixt met volkeren van andere planeten. En als ze dan ook nog gaan rondstrooien met parallelle universa.. Nee, Star Trek is niet aan mij besteed. Het was nog een geluk voor mij dat Chris Pine op het scherm rond liep als eye candy.
De volgende keer zet ik gewoon weer The Empire Strikes Back op.

Ach ja, nu zijn er weer meer grappen bij The Big Bang Theory die ik begrijp

*1.5.

Leuke Nederlandse productie van de Videoland Academy. Het concept is tof: een soort The Purge meets Black Mirror's Hated in the Nation meets Funhouse (die ik een dag eerder zag). Een televisieshow waarin Nederlanders mogen stemmen welke Nederlander bovenaan de sterflijst komt te staan en geëxecuteerd moet worden.

De openings scene is erg tof en het is zonde dat deze actie verder uitblijft. Zal wel met het budget te maken hebben, maar toch jammer. De erg korte speelduur zorgt er echter voor dat het nergens gaat vervelen en spannend blijft. *3.5

Best een leuke horror

De personages zijn ontzettend vlak, maar dit viel me allemaal toch reuze mee, omdat de meeste acteurs toch zo charmant Brits/Iers waren dat ze leuk waren om naar te kijken. Hoofdrolspeler Tom is een cutie pie, waardoor ik het hem wel kon vergeven dat hij een tikkeltje saai was. De leukste personages zijn echter de meest overdreven personen: Bulger en Sarah. Bulger ziet eruit als de typische Engelse, dikkige pestkop, maar blijkt een ontzettende queen te zijn

Maar belangrijk zijn deze personages niet. Je weet van tevoren dat ze 1 voor 1 afgeslacht zullen worden en het is ook geen verrassing dat Tom en Kate (en Vinny) samen overblijven en een koppeltje worden De kills waren wél verrassend en dat is waar we het om doen! Het begon met de erbarmelijk slechte dood van Paul, waarbij zijn ledematen er wel erg simpel afgetrokken werden Gelukkig werd het van daaruit alleen maar beter en wat betreft kills bijna alleen maar hoogtepunten! Het ijsscheppen van de hersens (met op de achtergrond "I Just Died In Your Arms Tonight" van de Cutting Crew, terwijl Stitches flink in Bulgers schedel aan het hakken en snijden was ), de paraplu en het maken van ballondieren van Richie's ingewanden!

En clowns op driewielers werken echt goed op mijn lachspieren sinds Saw

Ja, best wel leuk tussendoortje zo. Niet verveeld

Wat een welkome verrassing! Damn, that shit was dope.

Laat ik even voorop stellen dat ik geen fan ben van het rap-genre en eigenlijk helemaal niets afwist van het verhaal van Dre, Ice Cube en N.W.A. En dan geeft Straight Outta Compton toch wel een interessante kijk in het leven van deze mannen. Het is allemaal niet heel diepgaand, maar voor mij maakte dit niet uit, omdat het verhaal voor mij helemaal nieuw was.

Van begin tot eind is het interessant om naar te kijken en wordt dit verhaal goed verteld. De soundtrack zorgt er ook voor dat je er helemaal ingetrokken wordt en tijdens het beruchte Fuck The Police-optreden kreeg ik zelf ook helemaal dat badass gevoel. Yes, meer dan tevreden.

*4

Bijzondere film door de vreemde combinaties van genres. Waarvan ik hoopte dat het goed zou werken, maar helaas werkte dit elkaar juist allemaal tegen. Het muzikale gedeelte zorgt ervoor dat het duistere gedeelte niet genoeg overkomt en hier was ik juist het meest geïnteresseerd in. Het duistere blijft allemaal te braaf en komt te laat op gang. De liedjes zijn verder gewoon niet goed en halen de vaart nogal uit de film.

Dat is jammer, want ik vond het verhaal wel tof. Er zaten ook mindere delen aan, zoals dat liefdesverhaaltje met die Anthony, maar het algehele verhaal met het samenspel tussen Bonham Carter en Depp is tof. Het duistere sfeertje en de beelden erbij passen goed.

Ik vind het jammer, want als het geen musical was geweest was het waarschijnlijk niet bijzonder genoeg geweest. Maar het feit dat het een musical is zorgt ervoor dat het gewoon niet werkte voor mij als film.

*2