Opinions

Best komisch.

Het verhaal is oké, niet heel memorabel. Maar er komen genoeg leuke grappen langs en het is duidelijk dat de jongens wel op elkaar zijn ingespeeld en dat werkt. Ik heb bijna niets van Workaholics gezien; wat ik heb gezien vond ik echt te flauw en kon ik niet om lachen, maar ik heb me hier prima vermaakt met dit trio. Ik vind Adam Devine steeds leuker in films en ik vind Anders Holm ook altijd wel leuk om langs te zien komen. Ik heb Blake Anderson nog in bijna niets gezien, maar ook hij paste hier goed in.

Het is allemaal wel een tikkeltje (oké, soms wel heel erg) flauw, maar ik heb me er prima mee vermaakt. Gewoon verstand op nul en dan heb je best een leuke avond met Game Over, Man.

*3

Begon ontzettend goed met de heftige bevalling en het begin van de psychose (de baby in de doos). Maar ik vond dat ze te snel door dit begin van de film door gingen. Dit had wat langer van mij mogen duren, en de tijd vanaf dat Lea in de inrichting zit, had wat korter mogen duren, want dit viel erg tegen. Dit was nogal soft en dat was jammer. Ze hadden de psychose denk ik wel wat meer kunnen uitdiepen. Daar had ik eigenlijk op gehoopt bij deze film.
Door het goede acteerwerk (niet alleen Carice, maar ook Waldemar!) toch een half puntje erbij en met het heel goede en heftige begin en het aardige vervolg van de film kom ik uit op een *3.

A Glimpse Inside the Mind of Charles Swan III heeft zichzelf voor mij gedurende de film weten op te werken naar 2 en een halve sterren. Erg hoog is dit niet, maar vergeleken met wat het eerste half uur bracht, was de tweede helft van de film toch nog een meevaller.

Het verhaal dat hier verteld wordt over Charles Swan III slaat echt op niets. Het komt neer op een egocentrische man die zichzelf wel erg zielig vindt wanneer zijn vriendin het uitmaakt. En dit gaat veel te lang door. Veel te lang. Moest dit medelijden of sympathie opwekken? Want Charlie Sheen is niet bepaald de aangewezen persoon om dit voor elkaar te krijgen en die hele midlife-crisis komt eigenlijk gewoon neer op een grote portie liefdesverdriet die Swan te verduren heeft: Niet meer en niet minder.

Dit verhaal wordt verteld door een reeks fantasieën uit de gedachten van Charles en de gesprekken die hij met de belangrijke personen uit zijn leven heeft. Die fantasieën vliegen je op het begin om de oren, maar naast dat het mooie plaatjes oplevert is het nogal nietszeggend en creëert het verwarring. Dit is echter een goed en slecht punt. Je komt op deze manier echt een beetje in de gedachten van Charles, maar het eerste half uur is als film nogal chaotisch en het lijkt niets toe te voegen. Gelukkig wordt het op het einde wat meer verbonden met elkaar.

Ik moet zeggen dat ik de hele film visueel gezien prachtig vond. De beelden zijn geschoten op mooie locaties en de film is in zijn geheel gewoon een plaatje.

Het was allemaal te nietszeggend en deze film zal me niet lang bijblijven. Daar kunnen de mooie beelden helaas niet tegenop.

*2.5

De goede chemie tussen Justin Long en Drew Barrymore zorgt voor een ontzettend fijne en geloofwaardige film! Met daarbij hele leuke en grappige bijrollen van Jason Sudeikis en Charlie Day (ik word steeds gekker op hun!)

Als je op zoek bent naar een leuke romantische komedie om eens lekker weg te kijken, dan is deze film toch best wel geslaagd, dus ik ga voor een *3.5

Best een bijzondere film, maar heeft absoluut niet de indruk op me achter kunnen laten die ik van tevoren verwacht had. Ik had verwacht om weggeblazen te worden door meerdere plottwists en een ijzingwekkende spanning, maar dit was helaas niet het geval.

Wat helemaal niet wil zeggen dat het een slechte film is, want ik heb wel 145 minuten compleet in de film gezeten en die tijd was ook binnen no time om. Een film met een goed verhaal was erg welkom
Maar het is gewoon jammer. Gone Girl heeft me niet weggeblazen en ik kreeg wel het gevoel dat dit deels het doel was bij deze film. Het was mij al snel duidelijk dat Amy haar verdwijning had geframed en toen dit duidelijk werd gemaakt bij de kijker maakte dit het voor mij niet spannender.
Rosamund Pike hielp ook niet echt mee, want haar karakterloze verschijning en tenenkrommende manier van praten, zorgde er in het begin echt voor dat ik met moeite naar haar scenes moest kijken, zonder me compleet aan haar te storen.

Naar het einde toe veranderde dit wel toen haar kille verschijning meehielp om haar als psychopaat (vooral na de moord op Desi) erg geloofwaardig te maken.

Bovenal is het een goed verhaal en zeker de moeite waard, maar het is niet indrukwekkend genoeg voor een hogere waardering.

*3.5

Best leuk eigenlijk. Een titel als deze zorgt natuurlijk wel voor enige vooroordelen, maar de film was absoluut minder flauw en plat dan het pretendeert te zijn met een titel als A Good Old Fashioned Orgy.

De vriendengroep is leuk. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en het is vermakelijk om naar ze te kijken in de aanloop naar de orgie. Hun enthousiasme is aanstekelijk en ik heb me eigenlijk geen moment verveeld. De orgie zelf was een beetje een anti-climax, omdat er eigenlijk niet zo bijster veel interessants gebeurde na het ongemakkelijke moment waarop de orgie eigenlijk zou moeten beginnen.

Het is allemaal niet bijzonder grappig, maar het verveelt niet en heeft een lekker, luchtig sfeertje over zich hangen met leuke acteurs.

*3

Ik ben wel positief, maar ik ben helaas niet omver geblazen door de film zoals ik had gehoopt. Good Time wordt omweven door een fijn rauw sfeertje: het voelt echt heel erg eigen aan en dat is een flinke meerwaarde. De soundtrack helpt hier ook zeker aan mee, al werd ik die na de helft van de film wel een beetje zat. Dat kan er ook mee te maken hebben dat voor mij de film wat inzakte tijdens de tweede helft. De film begint namelijk heel sterk: het is soms een beetje chaotisch, maar dit werkt wel omdat er op de juiste zaken wordt gefocust. Wanneer Ray wordt geïntroduceerd, gaat het een beetje langs de rails en wordt het verhaal een beetje slordig.

Audiovisueel en qua sfeer dus prima in orde, maar te slordig laatste half uur om echt indruk te maken.

*3

Het hele gedeelte waar de film over gaat en wat in de synopsis wordt verteld is leuk. Als je van Gooische Vrouwen de serie houdt dan kun je je hier prima mee vermaken. Ik ben één van deze personen en dit deel voelt gewoon weer als vanouds Gooische Vrouwen.
Jammer dat ze ervoor gekozen hebben om op het begin en het einde vooruitgespoeld hebben naar waar de dames een heel stuk ouder zijn. Dit is tamelijk belachelijk en het past gewoon niet bij de rest van het geheel.
Nee, hier kon ik helemaal niets mee. Ik probeerde het begin van de film nog een beetje te vergeten toen de vrouwen alweer naar Oostenrijk gingen, maar toen het verhaal in het heden bruut afgekapt voelde toen Cheryl Martin afwees en ze weer terug gingen naar de 'toekomst' gingen ze hier veel te lang mee door.

Toch voelde het middenstuk gewoon weer aan als de serie en het was leuk om hier naar te kijken.

*2.5

Ik weet niet zo goed wat ik van deze film moet vinden. De vergelijking met Phone Booth wordt veel gemaakt en ik kan me daar ook wel in vinden. Ik vond het allemaal best vermakelijk en de setting in samenwerking met de klassieke muziek vind ik best goed werken bij dit verhaal. De scenes op het toneel zijn daarmee ook het beste. Het is minder boeiend wanneer Elijah Wood rond gaat wandelen. De uiteindelijke climax dat hij oog in oog staat met Cusack is ook totaal niet indrukwekkend.

En dat is misschien wel het grootste probleem van de film. Het is nergens indrukwekkend en wordt nergens spannend wanneer het dit wel moet zijn. Zo'n moment wanneer er twee mensen vermoord worden zou iets met je moeten doen, maar dat doet het niet. Toch vond ik het op de één of andere manier heel vermakelijk voor een keer en dat is ook belangrijk.

*2.5

Flauw, kinderachtig en ontzettend pijnlijk niet-grappig.

Het eerste deel van Grown Ups was leuk. Fijne humor, een leuk verhaal: Al bij al een vermakelijke, vlotte komedie met acteurs die allemaal op hun plaats leken te zijn.

Het tweede deel van Grown Ups kan hier niet aan tippen. Integendeel, het is een aaneenschakeling van kinderachtige grappen die totaal niet op elkaar aansluiten. Dan hebben ze er nog wat irritante, terugkerende bij-personages in gegooid, die constant hun mateloos vervelende 'grappen' herhalen: Ik noem een Malcolm en zijn vrouw en zoon, Taylor Lautner en Milo Ventimiglia als fratboys, die politieagenten, dat ex-vriendinnetje van Lenny en zo kan ik nog wel even doorgaan.

En dan ben ik nog niet eens begonnen over het feit dat ze Rob Schneider hebben vervangen voor Nick Swardson. Ik ben niet zo'n fan van Schneider, maar zelfs híj was beter geweest dan deze bloedirritante man.

Doordat de film zo propvol is gepropt met vervelende personages en moeilijk veel randzaken (je vergeet bijna dat deze film zich afspeelt binnen één dag), vergeet je bijna dat de film draait om de 4 vrienden en hun familie. Zij zijn daarbij nog het minst storend. Als ze enkel hierop hadden gefocust had het misschien zelfs nog een vermakelijke film kunnen worden. Het feestje bijvoorbeeld is op momenten zelfs best leuk, voornamelijk door het 80's thema.

Nu houdt de film zo erg vast aan bijzaken dat het verhaal totaal niet vloeiend loopt.

Nee, dit was het echt niet. Snel vergeten en weer een keer Grown Ups deel 1 opzetten, want dit was werkelijk barslecht.

*1

Ik heb me prima vermaakt. Grudge Match is geen hoogvlieger, maar het is wél leuk om naar DeNiro en Stallone te kijken en te zien hoe zij zich voorbereiden op de grote match. Met name door toevoegingen van namen als Alan Arkin en Jon Bernthal. Fijne verfrissingen tussen de 2 hoofdpersonages door. Arkin is echt mijn held in deze film!

Er zijn een hoop delen in het plot die de vaart in het verhaal nogal wegnemen (zoals het punt dat Razor besluit niet door te gaan met de match), en dat is jammer, want dat zorgt toch voor een hoop minpuntjes.

Al met al was het een prima film en heb ik me heus wel vermaakt, maar de mannen krijgen niet het voordeel van de twijfel, want daarvoor was het allemaal niet memorabel genoeg.

*3

Door de korte speelduur is deze film goed te doen en eigenlijk best leuk om naar te kijken.

Het leukste zijn de referenties naar hedendaagse dingen in onze cultuur die wij volkomen normaal vinden, zoals de blockbusters die ze naspelen, Guitar Hero, Times Square en het woordgebruik. Heerlijk om naar die stukjes te kijken.

Voor de rest is het allemaal vrij simpel, maar het verveelt niet.

Chris O'Dowd vond ik echt leuk. De droge, maar toch overdreven manier waarop hij sommige grappen brengt is echt heerlijk. Er zaten sowieso door de gehele film bij de Lilliput-karakters wel enkele droge grappen in die ik wel kon waarderen.

De film had geen minuut langer moeten duren, maar hij keek toch wel heel lekker weg. *3