Opinions

Het is altijd een droom van me geweest om in Los Angeles te wonen. Ik ben er helaas nog nooit geweest, maar het lijkt me een prachtige stad om deel uit van te maken en La La Land heeft dit droombeeld alleen maar versterkt.

Ik had niet verwacht zo lyrisch te zijn over deze film, vooral niet toen het begon met twee wel érg 'musical-achtige' ensemble liedjes. Prima, ik vind musicals best leuk om naar te kijken. Ik kan het wel accepteren dat mensen uit het niets beginnen te zingen en dansen. Maar bij een geprezen film als La La Land moet er toch wel iets meer zijn dan dit? En dit werd me gegeven. Vanaf A Lovely Night werd ik meegenomen door de werkelijke prachtige muziekstukken en de showtune-achtige riedeltjes die zich drie dagen na mijn bioscoopbezoek nog steeds in mijn hoofd blijven afspelen. De Hollywood en LA sfeer is heerlijk, de muziek die hierbij past is superfijn en ik had me nog wel een tijdje langer kunnen blijven bevinden in de wereld van Mia en Sebastian. Wat een naar moment toen ik de Pathé uit liep en ontdekte dat ik me weer in het koude, regenachtige Nederland bevond.

Ik ben meegenomen door de sfeer en de muziek van La La Land en het heeft me niet meer losgelaten.

*4.5

Normaal gesproken ben ik er wel voor te porren: films over oudere mannen die uit hun dagelijkse sleur komen. Last Vegas en Going in Style bijvoorbeeld: ik vind het heerlijk om naar te kijken en ik heb echt een zwak voor de mannen in die films. Dat had ik niet bij Chevy Chase en Richard Dreyfuss. Ik vond Dreyfuss nog wel leuk om naar te kijken als stand-up comedian, maar de rol van Chase is niet echt de moeite waard.

De film blijft maar doorkabbelen en wordt nergens echt leuk. Door het roadtrip-gehalte van de film en de scenes op verschillende locaties is de eerste helft nog wel leuk, maar vanaf het moment dat Andie MacDowell in beeld komt is het eigenlijk niet meer zo boeiend.

Een krappe *2

Leuk! Maar meer dan dat is het helaas ook niet.

Ik keek hiernaar uit. De cast is super (met name Morgan Freeman en Robert DeNiro) en het verhaal leek me ontzettend vermakelijk (ik ben gek op Vegas als filmsetting en bachelorparty's als aanleiding), dus op naar de bioscoop!

Het maakte daar niet alle verwachtingen waar. De film kijkt heerlijk weg, dankzij de vlotte verhaallijn en de acteurs die allemaal op hun plaats lijken te zijn, maar het mist chemie. Ze lijken niet helemaal op elkaar ingespeeld te zijn en de personages zijn overall het grappigst met hun one-liners. (Op bijvoorbeeld de bikini-wedstrijd-scene na. Heerlijk ensemblestukje in de film )

Morgan Freeman is een beetje mijn held in iedere film waarin ik hem zie. Ontzettend goede acteur die zo toegankelijk overkomt dat het altijd een pretje is om naar hem te kijken. Hij steekt er voor mij dus ook bovenuit in deze film. Hij zorgt met zijn subtiele, lichte, droge, ietwat sarcastische grappen voor het meest komische element in de film.

Kevin Kline zit ook goed in zijn rol, maar legt het er voor mij allemaal iets te dik bovenop en dat vond ik niet nodig in een film als deze.

Het is jammer dat het allemaal net niet helemaal uit het scherm springt en dat de drama soms een beetje misplaatst aanvoelt, maar ik ben toch blij dat ze besloten hebben hierbij een rustigere kant op te gaan, met hier en daar wat Vegas-uitspatters zoals het hoort.

Het is sowieso een leuke film en ik raad niemand aan om hem te laten liggen, want het is bovenal leuk om naar deze oude mannen te kijken op hun tripje in Las Vegas

Ik voel me toch ietwat kritisch met mijn cijfer, maar ik ga nu voor een *3

(En leuk om Jerry Ferrara eens terug te zien! Ik vond hem altijd heel leuk om naar te kijken in Entourage )

Door de chemie van Damon Wayans Jr. en Jake Johnson (och, wat is hij leuk!) in New Girl, ben ik deze film gaan kijken en ja hoor: De twee mannen samen zijn een groot succes! Als de hoofdrolspelers niet zo goed op elkaar ingespeeld waren was het waarschijnlijk een stuk minder geslaagd geweest, maar Wayans Jr. en Johnson zijn individueel al leuk, maar samen al helemaal.

Humor en actie komen beide naar voren, en hoewel ik in een film als deze vaak enthousiaster ben over de humor, mag het actie-gedeelte er ook zeker zijn. Ik moet zeggen dat het met een gestoorde bad guy als Mossi toch wel aardig spannend werd op het einde.

Oh, en als een film begint met I Want It That Way van de Backstreet Boys dan kan het al bijna niet meer fout gaan.

*3.5

Letters to Juliet. Op de een of andere vage manier had ik in mijn hoofd zitten dat dit een romantisch drama was.Tegen beter weten in en met gebrek aan iets beters toch maar op televisie opgezet.

Na enkele minuten wordt door de luchtige sfeer al duidelijk dat dit gewoon een romantische komedie is, zoals we deze al vele malen gezien hebben. Erg? Absoluut niet. Ik kies een standaard romantische komedie boven een middelmatig romantisch drama elke dag van de week! Ik vroeg me wel meteen af waar ik met dat romantisch drama vandaan kwam. Dat is waarschijnlijk in mijn hoofd gekomen door Dear John die rond diezelfde tijd uitkwam: Ook met Seyfried.

Enfin, Letters to Juliet. Een grote commercial voor het perfecte, romantische Italië. Niet vreemd dat ze in de VS allemaal in bosjes naar Rome, Verona of Florence vertrekken om maar iets mee te pikken van de romantische, authentieke sfeer die het land in deze film uitstraalt. Geen arrogante Italianen die je als Engels-sprekende toerist niet willen verstaan, geen getoeter op een tweebaansweg waar 5 rijen auto's naast elkaar rijden, geen drukte. Ik kreeg zelfs een beetje kriebels om ook lekker op een wijngaard op het Italiaanse platteland te gaan werken.

Voor de rest is het verhaal zoet, heel zoet. Het moment dat Charlie zijn intrede doet, weet je al hoe het gaat lopen. (Je vergeet op een gegeven moment zelfs dat Victor ook nog bestaat.) Gelukkig liep het verhaal van Claire ook met een goed eind af, waardoor ik de rest van het zoete, cliché verhaal ook wel kan accepteren.

*3

Kom er na het kijken pas achter dat dit van dezelfde regisseur is als Tucker and Dale vs. Evil, wat ik een heerlijke film vind. Achteraf is dat absoluut ook terug te zien in de film. De reacties op deze demon child-horrorkomedie zijn een stuk negatiever, maar voor mij was Little Evil echt een fijne verrassing!

In Tucker and Dale werden alle cabin in the woods en hillbilly horrors op de hak genomen, in Little Evil zijn de de demon child horrors aan de beurt. Alle clichés van films als The Omen komen naar boven, maar er wordt op een frisse en vermakelijke manier mee omgegaan. Nee, eng wordt het nergens. Het komt niet eens in de buurt. Maar wel geslaagd! De personages in deze film zijn minder memorabel dan Tucker en met name Dale, maar ik vond Adam Scott het prima doen en zijn mede-stiefvaders waren super leuk.

*3.5

Het einde zorgt ervoor dat de film toch vrij sterk is in mijn mening. Het begin is een beetje langdradig, maar toch blijft het boeien, ook al weet je dat het programma toch wel uitgezonden gaat worden. Het programma zelf is dan erg spannend, vooral bij de eerste deelnemers. Dat stukje met die Abalone is zo vervelend irritant, niet spannend en slecht geacteerd dat dan even alle spanning weer weg is. Maar gelukkig wordt het daarna weer spannend. Wanneer die Brad zichzelf heeft neergeschoten en het publiek en iedereen helemaal blij is, vind ik ook een sterk stuk uit de film. Dat zorgt toch wel ervoor dat je met een misselijk gevoel achter blijft. Toch bleef de film 1.5 uur lang boeien.

*3.5

Bizarre film waar ik niet veel mee kan. De plotomschrijving alleen klinkt al absurd, dus je weet wel wat je ongeveer kan verwachten. De film geeft een kijkje in deze vreemde wereld.

Het verhaal van David zelf voelt een beetje als bijzaak. Hij is ook maar een saaie droplul en wordt gewoon gebruikt als gids om ons mee te nemen in deze absurditeit. De taferelen in het hotel zijn interessant genoeg om geboeid te blijven, dus het is jammer wanneer ze deze setting verlaten om het bos in te gaan. Ik had wel meer van het hotel willen zien. De tweede helft van de film moet het voornamelijk hebben van de laatste 10 minuten.

Het is een interessante film, maar de manier waarop alles gebracht wordt is zo monotoon dat het mij een stuk minder aanspreekt. Ik vind het daarbij ook wel passen bij de film en het verhaal, dus ik weet niet heel goed wat ik ervan moet denken en hoe ik dit moet beoordelen.

*2.5

Ik vond de serie al niet geweldig, maar deze meer dan dubbel zo lang durende variant op een aflevering laat wel zien waarom de serie er na twee seizoenen al mee opgehouden is. Want net zoals zoveel verfilmingen van series voelt dit gewoon aan als een lange aflevering van Looking. De serie keek ik eigenlijk omdat ik het best lekker weg vond kijken, maar verder deed het me allemaal vrij weinig. En dat gevoel had ik ook bij de film.

Het is wel meer een afsluiting van de serie dan de laatste aflevering, maar voor mij had dit niet meer gehoeven.

Voor mensen die de serie niet hebben gevolgd lijkt me dit overigens een vrij overbodige film.

*2

Vage film waar ik vrij weinig mee kan.

Het begint als een soort Friends With Benefits of No Strings Attached-achtig verhaal en daar had ik na persoonlijke ervaringen eigenlijk bar weinig zin in gisteravond. Toch maar niet uitgezet, omdat Gyllenhaal het leuk deed.

Halverwege lijk je echter in een compleet andere film terecht te komen: Een romantisch drama over Hathaway met parkinson en Gyllenhaal als 'reddende engel'.

Het werkt niet.

Het gaat niet lang genoeg door op het eerste deel om grappig te zijn en het gaat niet lang genoeg door op het tweede deel om echt meeslepend te zijn en mee te kunnen voelen met de personages. Ik kon sowieso vrij weinig met het personage van Hathaway. Maggie wil zo doelbewust Jamie's liefde ontwijken, dat het vervelend wordt. Zelfs wanneer het hele parkinson-verhaal daaromheen gesponnen wordt. Maggie is gewoon niet aardig en dat stoort de hele film lang.

Jamie daarentegen is leuk. Het is vanaf het begin duidelijk dat hij uiteraard helemaal niet zo'n klootzak is als hij zegt.

Nee, het constante gewissel van genres werkt hier gewoon niet. Het was misschien beter geweest als ze het alleen hadden gehouden op het verhaal van de tweede helft van de film. Dit voelde wat origineler aan en paste meer bij de beweegredenen van de personages (met name Maggie).

Bij No Strings Attached werkte het voor mij wel, maar Love and Other Drugs is te vaag.

*2.5

Wat een wanproduct. Ik vond werkelijk niks grappig aan deze film en dan had het verhaaltje nog best aardig kunnen zijn.

*0.5

Ik ben dan niet de primaire doelgroep, maar Love, Simon is een hele sympathieke coming-of-age film. Soms een tikkeltje te zoet en te veel binnen de lijntjes, maar wel heel fijn dit. Ik vind het mooi om deze kant van het verhaal een keer te zien: een jongen die het goed heeft in het leven, maar toch die drempel heeft om uit de kast te komen. De worstelingen met de coming out komen erg realistisch over en dat is de kracht van dit verhaal. Ik zie sommige reacties langs komen die het niet begrijpen dat het voor Simon moeilijk is om zichzelf open te stellen, omdat hij zo’n positief support system heeft aan familie en vrienden en omdat het in deze tijd daarom wel geaccepteerd zou worden.

Ik vind het juist heel fijn dat dit verhaal wordt verteld vanuit dit perspectief. Dat het in een milieu als dat van Simon veelal geaccepteerd wordt, betekent niet dat het direct makkelijk is om je hierover open te stellen. In dit geval gaat het om homoseksualiteit, maar ik denk dat er voor veel tieners (en niet alleen tieners) herkenbaarheid is te vinden op het gebied van jezelf vinden en je openstellen aan je naasten.

De cast is ook sympathiek. Robinson is echt geschikt voor de rol van Simon en het is ook tof om Jennifer Garner hierin te zien: zij is sowieso een hele leuke vrouw, maar ze doet het ook zeker leuk als Simon’s moeder.

*3.5

Wat een gestoorde film. Maar hij was best wel prima.
Mooie beelden, alles was echt op een ontzettend fijne manier gefilmd, waardoor het de film echt meer sfeer gaf. Een ontzettend spannende sfeer die de hele film door bleef.
God, wat waren er een aantal momenten waarbij het niet heel prettig was om te blijven kijken, met name de scene waarin ze een gat in zijn hoofd boren en hier vervolgens kokend water in willen gieten..
Op het acteerwerk was niets aan te merken, wat was die Lola op momenten echt angstaanjagend. Tot het eind toe waar ze over de weg kronkelt met de botten uit haar arm stekend. Gestoord!
*3.5