Opinions

Ik vond Moulin Rouge wel een fijne musical. Lekker over the top, wat ook past bij Bollywood. Er zit een heel ander sfeertje in de film dan die we van de standaard Amerikaanse films gewend zijn. En daarom vind ik dit soort films iets toevoegen aan de filmwereld.
Ook Saawariya is een sierlijke, kleurrijke film vol ritmische liedjes en dansen in mooie traditionele kleding. Een mooi sprookje zonder happy end die je het 'wilde' westen even doet vergeten.

Het is inmiddels al weer jaren geleden dat ik in het Dali museum in Barcelona ben geweest. We hebben er uren voor in de rij moeten staan, maar dat was het zeker waard. Trouwens ook gezellige mensen in de rij toen. Binnen heb ik mijn ogen uitgekeken en veel foto's gemaakt. Toen we weggingen wilde ik eigenlijk al weer terug.

Deze documentaire gaat dus over de artistieke 'gekkerd' Dali. Zonder gevoel voor humor zal je de laatste minuten van de docu niet halen. Maar uiteraard zitten er voldoende serieuze stukken in. De 52 minuten durende versie slaagt er al goed in om zijn leven van A tot Z in kaart te brengen. Waarschijnlijk zijn ze in de langere versie nog wat dieper op zaken in gegaan? Ik ben benieuwd wat dat is geweest. Er wordt in ieder geval tijd besteed aan zijn geboorte en zijn familie, zijn vrienden en zijn werk, zijn vrouw en zijn dood.

Dit wordt afgewisseld met beelden van zijn Kunst, zijn surrealisme. En zijn gekte die hij nodig had om het te maken. Die gekte zorgt voor de broodnodige humor. Ik vind het bij Dali makkelijk om zijn kunst serieus te nemen terwijl hij iemand uithangt die overduidelijk aandacht nodig heeft en overal gezien wil worden. Dat zal wel komen omdat hij zichzelf tot op zekere hoogte niet serieus neemt.

De toegevoegde interviews met de man leveren een goed beeld van zijn persoonlijkheid. Overigens zijn die ondanks de jaren die zijn verstreken nog steeds in goede kwaliteit.

De beelden die geprojecteerd werden op een witte muur konden mij minder bekoren.

Een museumbezoek en deze docu zouden elkaar kunnen complementeren.

3*

Ik weet nog wel hoe 'iedereen' met deze film bezig was toen hij net uit was. In mijn omgeving wordt ie nu liever dood gezwegen. Of men vindt het gewoon een stomme film. Het verbaast me dus enigszins dat hij hier op dit moment nog steeds op nummer 107 in DE LIJST staat.
Na al die jaren is het wel weer eens tijd voor een herziening, dacht ik zo.

Een groot voordeel van de film is dat we zonder een moment te verspillen meteen in de huidige situatie gegooid worden. Uiteraard weten we heel weinig van de karakters en leren we met ze mee. Een spanningsboog opbouwen kan dus heel nuttig zijn voor een horror of thriller, noodzakelijk is het zeker niet.
Het verhaal heeft wel zijn minpunten. Ten eerste wordt er iets te gemakkelijk vanuit gegaan dat de persoon in het midden van de kamer dood is. Uiteraard kunnen ze door de kettingen niet bij hem komen, maar er zijn andere manieren te verzinnen om iets meer onderzoek te doen dan ze nu doen. Hebben ze hem overigens ook nooit zien ademen? Iemand ziet zijn gezicht. En er is een dokter in de zaal.
Ook maakt men de film een stuk minder geloofwaardig door voor de zoveelste keer een stel politieagenten zomaar midden in de nacht, zonder versterking, op een plaats delict af te sturen. Waarbij een van de agenten rondloopt met een geweer. Lijkt me niet dat ze dit in cowboyland Amerika doen. Laat staan ergens anders in de wereld.

Het verhaal heeft gelukkig ook genoeg goede kanten. Waarvan Jigsaw's bizarre manier om mensen te leren de waarde van het leven te zien op zijn minst intrigerend genoemd kan worden. Uiteraard op een hele zieke manier.
De voorbeelden van zijn slachtoffers uit het verleden zijn gruwelijk en blijven ook nog lang hangen.
In het heden bleef ik ook bij herziening nog steeds geboeid hoe deze mensen omgingen met de situatie. Hoewel ik de twists nu natuurlijk ken, vind ik ze nog steeds goed gedaan. Ook is dat open einde wel prettig gedaan. Netjes geschreven.

De casting heeft hier ook goed werk geleverd. Dat Whannell zelf een rol heeft is wel een slimme zet. Verder mag ik de hoofden die voor deze film gebruikt zijn wel.
Met meer vuurwerk had de film misschien nog een hoger punt gekregen. Maar het acteerwerk voldoet.

Op enkele minpunten na zit deze film terecht in de top. Vanwege de intrigerende, bizarre en gruwelijke manier waarop Jigsaw's gedachtengang werkt.

Na herziening een half puntje omhoog.
Een kleine 4*

Wat fijn dat RTL weer wat films vertoont van Pitt in zijn meest begeerlijke jaren. Lol.

Je kan zien dat er aan is gewerkt om de film groots neer te zetten. De landschappen voegen veel toe aan de film. Er zit genoeg drama in om vrouwen te doen smullen, zonder dat het de echtgenoot te veel irriteert vanwege een gebrek aan verhaal. Of wat actie. Want ook daar is aan gedacht.

Ik vond hem wel o.k. om nog eens te zien. De film is nergens zo persoonlijk dat iemand zich eraan kan storen. Kijkt lekker weg, maar gaat nergens echt in de diepte.

Maar wat maakt het uit: we kunnen hier naar Brad Pitt kijken. Wiens accent ik overigens zeer vervelend vond. Spreek dan gewoon maar Engels, hoor. Pitt klopt altijd wel als niet bijzonder sociaal figuur.

Thewlis doet zijn werk hier eigenlijk beter dan Pitt en ziet er hier ook niet onaardig uit.

De kindacteurs zijn geloofwaardig. Altijd een pluspunt als dat werkt. Ook de rest van de cast doet het trouwens prima.

3,5*

Wat een slechte film. Zoals hierboven is gezegd valt hij niet eens in de categorie zo-slecht-dat-hij-weer-leuk-wordt.

Het verhaal is slecht en saai, de personages zijn niets waard, van acteren is geen sprake, de haaien zien er niet uit.

Maar ik miste dus de humor om hem een hoger punt te kunnen geven.

1* Voor deze poging en de blonde 'hunk'.

Hij viel me tegen in verhouding tot het eerste deel. Dat was ook al bij de trailer zo. Maar we hadden wat mensen bij ons die hem graag wilden zien. Dus hebben we voor deze film gekozen.

Het deel voor de pauze was erg saai gebracht. Er was wel wat verhaal, maar dit was niet interessant. De mannen hadden dit misschien niet zo door omdat er nog wat, niet spannende, actie in zat. Maar daar laat ik me niet door voor de gek houden.

Een pluspunt van dit gedeelte was de scene waarin de relatie tussen Holmes, Watson en de hond weer werd neergezet. Traditiegetrouw en weer goed gespeeld.

Na de pauze kwam het verhaal in een stuk prettiger vaarwater terecht. Hij was iets minder traag. Ook werd de combi tussen humor en actie, waar de eerste Holmes het goed in heeft gedaan, weer teruggevonden. Het deel na de pauze redt dus de film.

Door de hele film natuurlijk het pluspunt van deze films: de mooie kostuums en sets. Daardoor was het eerste deel van deze film toch vol te houden.

2*

Nu, tien jaar na dato, besloot ik eindelijk eens deze film te kijken. Dat was ik al eerder van plan, maar om een 1 of andere reden is het er nooit van gekomen.

Wat me altijd trok waren alle mooie beelden van de trailer. Die zijn dus ook wel een goede indicatie voor de rest van de film. Stilistisch ziet het er allemaal super uit. Vanaf de eerste scene tot de laatste zijn ze dat geen moment uit het oog verloren. Mooie natuur, decors, kostuums, acteurs. En dat allemaal ook netjes op beeld vastgelegd. Eigenlijk is dat ook wat je minimaal van een film zou moeten kunnen verwachten.
Vanaf het eerste moment zat ik in de film. Je krijgt niet lang om aan karakters te wennen, maar mag meteen met ze mee. Toch komt het nooit over alsof je naar kartonnen figuren aan het kijken bent. De hoofdkarakters maken geen hele grote karakterontwikkeling door, maar leren toch wel iets. Net genoeg om de twee uur te kunnen verantwoorden. Ik voelde geen dip in de speeltijd. Overigens wordt er (natuurlijk) in eigen taal gesproken. Een pluspunt. En de soundtrack past prima.
Verder bestaat de film uit veel actiescènes zoals je die kent uit Aziatische films. En ik hou daarvan. We razen hier met een fijn tempo doorheen. Langzaam genoeg gemaakt om alles te kunnen zien. Snel genoeg om van de ene mooie scene in de andere te vallen.
Eerst dacht ik nog even over de scene net na ontsnapping uit de gevangenis in het bos te gaan zeuren. Toen ze door het bos renden dacht ik, hoe kan Mei nou zien waar ze naartoe loopt. Maar daar komt later een verklaring voor.

Ook qua acteren zit het wel goed. Ik geloofde dat Mei blind was. Lin en Leo doen het ook prima. Alle bijrollen zijn ook goed gedaan. Mimiek, stemgebruik, lichaamshouding, nee niets over te klagen.

4*

Ik ben blij dat ik deze film op de valreep nog in de bios heb gezien. (Ik denk namelijk dat hij niet zolang meer draait?) In vergelijking met andere nieuwe films die ik de afgelopen tijd heb gezien is de tijd in deze voorbij gevlogen. Dat is te danken aan de goede setting, acteurs en script/boek.

Laat ik beginnen met het eerste. De psychiatrische inrichting was the bomb. Echt geloofwaardig in zijn doel. Hoe de opbouw was, hoe mensen daar over en weer liepen enz. Goed gedaan. Ook het eiland met alle scherpe punten deed het goed in het scherm. Minder vond ik de vuurtoren. Die viel naar mijn mening een beetje uit de toon. Ik zag de scenes daar net zo lief ergens anders in het complex.

Met de acteurs dacht ik eerst nog hallo Jack, hallo Gandhi, maar dat viel na een kwartierje weg. Goede acteurs kunnen dat. Iedereen speelde geloofwaardig de rol waarvoor ze gecast waren. Als ze praten (en dat gebeurde veel) waren ze gewoon hun karakter met eigen achtergrond. Ook deden ze (in de laatste scenes bijv.) veel non verbaal, wat veel bijdroeg aan geloofwaardige communicatie.

Ik heb het boek niet gelezen, maar het is goed te merken dat de scripschijver veel stof had om iets moois van te maken. Het verhaal is voor een niet lezer zoals ik compleet en er werd de tijd genomen om je alles te leren over de personen en omgeving van de film.

Dan over de twist. Lekker zo'n open einde. Vaak krijg je bij zo'n film echt alles uitgelegd. Nu mogen we zelf onze conclusies trekken. Ik denk dat Teddy wel echt Teddy is. Waarom? Doktoren mogen niet zo ver meegaan in een rollenspel. Er zijn ook daadwerkelijk andere gevangen bij betrokken geraakt (de verhoringen), en dat kan je als psychiater gewoon niet maken. Kan je daar weer troep in het hoofd van anderen op gaan ruimen. Van wie is de kamer van de 'ontsnapte gevangene'? Van Teddy zelf? Ik geloof er niets van. En ook niet dat die ruimte zomaar leeg staat. Daarvoor is gewoon te weinig ruimte. Alles zit altijd helemaal vol.
Geen echte vragen van mij dus. Meer mijn standpunt voor deze film.

4* Voor deze meeslepende film.

Deze film leek ons wel wat vanwege de combi tussen het psychologische en liefde voor detectives. Voor ieder wat wils. Toch bekoelde de liefde snel tijdens het bekijken van de film. En dat ligt aan de twee belangrijkste onderdelen van een film.

Ten eerste pakte het verhaal ons gewoon niet. We konden nog wel enigszins meeleven met het hoofdkarakter. Al was zij depressief, wat het wel lastiger maakte. De manier waarop ze door de film liep leek ze ook alleen maar haar ziektebeeld(en, bleek later) te zijn. Een beetje simpeltjes gedacht.
Wat volgde was vrij voorspelbaar en ook op een behoorlijk traag tempo verfilmd, wat de film best wel de das omdoet. Als ie wat sneller was geweest had hij waarschijnlijk het commentaar gekregen dat het te veel een snelle thriller wilde zijn. Maar dit tempo is alleen te positief als je echt geen mensen kent/kende die depressief zijn/waren. Denk ik. Zo van “O, voelt depressief zijn zo. Nu snap ik het.” Dat idee. Of hij had zo goed geacteerd moeten zijn dat je erin mee gezogen zou worden. Hierover later meer.
Ook de moord deed hier geen stof opwaaien. Ik denk dat wij hier echt veel te veel films gezien hebben om hier een punt van te maken. Vervolgens kan je het dan nog hebben over hoe mooi deze in beeld is gebracht voor de film. Daar is hier ook geen sprake van. Vrij standaard shots.
Na ongeveer de helft van de film was ik wel klaar met de karakters en hun zoektocht naar de waarheid. Maar we hebben hem wel afgekeken.

Acteren en sterretjes. Hier is ie weer: niet altijd de winnende combo. Voor Mara valt dan nog wel wat te zeggen. In ieder geval weet ze hoe ze steeds hetzelfde uit haar ogen kan kijken, bijna de hele film lang. Bella kan er een puntje aan zuigen.
Verder kan ik alles over een kam scheren: het voldoet gewoon niet. Ik zie steeds Law, Zeta-Jones en Tatum voor me en heb geen idee hoe hun karakters heten. Law vond ik zeer ongeloofwaardig als psychiater. En Zeta-Jones trouwens ook. In de gewone wereld ook genoeg van die lui die zelf nog eens flink in therapie moeten (en soms ook zitten). Maar dit dekt de lading gewoon niet.

Teleurstellende film. Ik had hier meer van verwacht.
2*

Een tip als je hem nog niet hebt gezien: laat je in de eerste helft niet afleiden door anderen. Dat gedeelte bestaat namelijk uit heel veel tekst. Verdeeld in veel dialogen met korte zinnen. En er wordt veel geschakeld tussen personen. Bovendien wordt er veel informatie in die dialogen gegeven. Erg onhandig dus als mensen je juist dan dingen gaan vragen enzo.

Het is wel het meest boeiende gedeelte van de film. In de tweede helft wil men steeds meer richting een soort romkom, wat ik eigenlijk niet zo vond passen. Ik had liever een uitwerking gehad richting drama. Nu werden onze ‘gestoorde’ hoofdrolspelers gewoon in wat komisch bedoelde situaties gegooid zodat we konden zien wat ze daarvan bakten. Het ontstaan van de weddenschap had van mij veel korter gemogen. Oninteressant door die termen die er werden gebruikt. En sowieso geen leuke dialoog. Ook die sporttoestand (die er vast voor de kijkende mannen in is gestopt) was voor mij een minpuntje. Dat ze zo blij waren met hun 5 op de danswedstrijd was dan weer wel erg grappig, vonden wij. Het einde kon je natuurlijk al lang aan zien komen. Ook dat doet afbreuk aan de film.

Dat Lawrence hier een Oscar voor heeft gekregen vind ik een beetje vergezocht. Ze speelt haar rol prima hoor, en Cooper ook. Dat je iemand speelt die van het padje af is wil niet automatisch zeggen dat het ook uitzonderlijk goed is. Dat blijkt maar weer. Ik zou hem eerder aan Cooper hebben gegeven. Die heel wat meer tekst te doen had en dat prima deed.
Alle bijrollen werden ook prima ingevuld. Veel daarvan deelden dus die enorme hoeveelheid aan tekst en kregen net als de hoofdrolspelers het voor elkaar om dit geloofwaardig te brengen.

Deze Oscarwinnende film heeft dus wel een aantal minpunten. Hij doet wat hij van het genre moet doen, maar ik had liever gehad dat hij nog verder van het geijkte pad was afgeweken.

3*

Dit was toch ook zo’n opgehemelde film? Of vergis ik me nu?

Het verhaal is alweer vrij basic, dus moet hij het van al het andere hebben. Er zijn al veel voorgangers waarbij met beeldmateriaal wordt gerotzooid en dat is ook best wel een dankbaar onderwerp. Uiteraard is dat ook handig te integreren in een film. De sinistere beelden, met toegevoegde ‘soundtrack’, werkten voor ons niet op de juiste manier. We hadden wel zoiets van WTF is dit nu weer, maar meer nog met een lach. En zo grof zijn we nu ook weer niet.
Het hoofdkarakter, de vader, neemt rare beslissingen. Niemand hoeft per se in het donker naar dit soort films van moorden te kijken en daarna te gaan zuipen. Ook had hij weleens kunnen proberen om in een andere ruimte bijvoorbeeld het licht aan te zetten als het in de ene ruimte uitvalt, want wellicht is het gewoon maar op 1 plek. Of het zijn de stoppen. En op sommige momenten liep hij voor ons gevoel ook de verkeerde kant op. Het komt allemaal zo, zo over als iets waar ik geen zin in had om te zien in deze film.
Wel positief aan de film is dat we gezellig hebben zitten gokken wat er aan de hand was. Iedereen had er weer een net iets andere mening over dus blijkbaar hebben ze dat wel goed gedaan. Ze laten het behoorlijk lang geheim wat nu werkelijk het probleem is. Ook de mix met de boogieman (niet origineel) was wel een leuke toevoeging. Al ben ik wel gewend aan mannen met donker lang haar (en corpsepaint) dus het is niet automatisch eng.
Mooi stukje op het einde met het bloed op de muren.

Het acteren is zeker niet boven de maat. Zeker in de eerste 10 minuten had ik moeite om me in te leven in de film. De dialogen kwamen veel te ingestudeerd over. Er was niets natuurlijks meer aan. En als er iets is wat een film in dit genre niet kan gebruiken, zijn het zaken die te nep overkomen. Omdat dat afbreuk doet aan de gewenste beleving. Je kent het wel.
De rol van de vrouw en kinderen zijn vrij cliché, en deze worden ook vrij gewoon ingevuld. De moeder is wat te ingestudeerd. Maar de kinderen zijn wel geloofwaardig genoeg voor kinderen.

Ik mis toch wel wat om hem een voldoende te kunnen geven. Ook al was hij nog wel vrij vermakelijk.
2,5*

Lekker ontheiligend filmpje met fijne volwassen- en sarcastische humor. Mooie sfeer en goede moorden in een prima tempo.

Ik heb vooral met de mannen in huis gelachen.

3,5*

Bond. Ik heb een hekel aan James Bond. En dat zal altijd wel zo blijven, vanwege verschillende redenen. Vreemd genoeg vind ik Indiana Jones en Bourne dan weer wel leuke filmseries. Iedereen weet natuurlijk wel wat overeenkomsten en verschillen tussen deze 3 op te noemen.

Uiteraard is Skyfall wel de film van 2012 die je gezien moet hebben. Pfffffff. Toen ik naar de bios ging voor een andere film stond de rij tot ver naar buiten voor Skyfall. Fans heeft ie dus nog genoeg. Ook hoor ik overal om me heen dat het zo’n fantastische film is.

Ik ben het niet helemaal met ze eens. Maar gelukkig had ik flink wat koekjes en chips bij me om mezelf door alle clichés van de eerste helft heen te kauwen. Maar het is waar de fans van houden, en dus ook wat ze krijgen. Een van de achtervolgingsscenes in Skyfall moet diep buigen voor de Waterloo scene in Bourne Ultimatum. Waterloo was een actie-orgasme in tegenstelling tot wat bejaarde Bond hier in zijn script heeft staan. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen.
Ik stoor me ook nog steeds aan de manier waarop iedereen praat in James Bond films. Zo leeg, alsof ze alleen maar hun tekst opdreunen terwijl ze strak voor zichzelf uitkijken.
Maar de eerste helft was niet geheel ***. Gelukkig voor mij was daar Adele met de titelsong die mooi werd begeleidt door sfeervolle beelden. En er waren nog meer sfeervolle beelden bijv. in Azië met alle lampionnen in het water. Mooi om te zien.

Ergens in de tweede helft leek men ineens een andere schrijver in dienst te hebben genomen. En daar was ik erg blij mee. De acteurs kwamen tot leven en er was ineens wat humor aanwezig die naar mijn idee niet echt paste in het Bond plaatje. Ineens ging men dingen voelen, wat ook een verbetering was.
Ook was daar Finney (die trouwens ook in Ultimatum speelt) en zijn karakter zoveel goeds meegeeft.
De scenes rondom het huis waren erg leuk en sfeervol.

Dankzij de tweede helft en wat sfeervolle beelden kom ik toch nog uit op een:
2,5*

Na de mannen die hier hebben gepost lijkt het me wel handig om hier als vrouw iets over te zeggen.

Al weet ik niet zo goed wat ik hierover moet vermelden. De meeste vrouwen hebben wel wat bladen gelezen of als ze jonger zijn op internet gesurft. Ik ook en ik heb hier niets nieuws gehoord. Verwacht wat cliché onderwerpen die op een zeer clichématige manier worden uitgewerkt. Dan heb je ongeveer wat je hier te zien en te horen krijgt.

De ‘aankleding’ van de interviews zijn goedkoop en passen dus wel bij het onderwerp. Op kussens liggend in een tentje. Ik begrijp wel waarom ze dit hadden gedaan, maar ik vind het niet leuk kijken. Het verveelt veel te snel. De interviews gaan zoals ik al had verteld niet verder dan het gemiddelde blad. Ook valt de uiteenlopendheid van de individuen nogal tegen. Er liggen wel een aantal nationaliteiten, mannen en vrouwen, single en partners, maar veel spannends komt er niet uit. Dat komt ook omdat niet de juiste vragen worden gesteld.

Ook maken ze gebruik van wat filmmateriaal op locatie. Daarvan was de ‘goede minnaar’ les nog wel het leukste om te zien. Altijd fijn als mannen goed voor je willen zorgen, nietwaar? De rest was nogmaals niets vernieuwends.

Van de film- en seriefragmenten die voorbij kwamen kijk ik dan nog liever naar Sex and the City. Veel gezelliger.

2*

…. En toen was ik bij nummer 33 van DE LIJST. Ik kan me niet herinneren dat ik deze ooit eerder heb gezien. Hoe durf ik….

Er zijn een aantal regisseurs in de wereld die van coole karakters, snelle dialogen, split screens en dergelijke houden. Blijkbaar is Ritchie er daar een van.
Voldoende coole karakters in deze film. Blijkbaar wil men de gangster uithangen, rijk zijn, het hoogste staan in de pikorde, met pistolen zwaaien. Ach, what’s new. Vat dat betreft neemt men met het schrijven van het script de gemakkelijke weg. Ik vind het niet grappig gedaan en ik hoop ook niet dat het iets is waar het andere geslacht stiekem van droomt.
De vraag is dan altijd wat er overblijft voor de dames. Gelukkig zijn er bijna geen vrouwen te vinden in deze film. Dus ‘we’ zijn geen wegwerpartikelen. ‘We’ werken o.a. wel in een juwelierszaak van papa. En zien er best normaal uit. Prima.
De dialogen zijn wel snel, maar missen bij mij hun doel. Eigenlijk is het gewoon veel slap geouwehoer. Andere schrijvers hebben dit beter gedaan.
Verder ziet deze film er vooral vies uit. Waarschijnlijk het misdaadkarakter wat de regisseur vond passen bij het verhaal. Smerige filters, onecht lijkende decors. Ik had niet het idee in een echt misdaadwereldje rond te lopen. De split screens maken het nog enigszins vermakelijk om naar te kijken.
Het grappigste vond ik overigens dat een van die gasten over die heuveltjes achter een hond rende. Maar dat kan ik ook zien als ik naar het park ga. Herkenbaar, dus misschien iets wat de film voor me miste. Ik ga er uiteraard vanuit dat de hond is getraind om met een stel schreeuwende en met pistolen zwaaiende nep gangsters om te gaan.

Niemand van de acteurs voegde veel toe aan de film. Het was vooral veel standaard oppervlakte werk. Het meeste passie kon ik nog bespeuren bij Gee, James en Ade. Die hadden hier wel lol in, volgens mij. Zelfs van Pitt met een ontbloot bovenlijf werd ik dit keer niet warm.

Ik vind het echt een wonder dat hij zo hoog staat. Maar ja, het zal wel aan mij liggen... En de stemmer boven mij.

Als ik coulant ben kan ik er nog een 2,5* van maken.

Het had ook LOTR 4 kunnen heten, deze film. Maar dat geeft niet.

Ik vond deze avonturenversie van Snow White erg fijn kijkbaar. De kerels hoeven zich niet te schamen om naar deze versie te gaan. Er wordt 10x meer geknokt dan gezoend. Verder heb ik ook voldoende LOTR kijk-mij-eens-door-mooie-landschappen-rennen/lopen gezien.

Maar dat geeft niet. De film krijgt van mij nog steeds 4*. Dat heeft hij te danken aan het verhaal wat eigenlijk nooit stil lag. Wat echt begon bij het begin van Sneeuwwitje, met mooie beelden. En al snel de introductie van Ravenna, Charlize dus, die ik als feministische heks erg goed vond vanwege de constante dreiging die ze neerzette. Het verhaal zette vervolgens ook wat plotveranderingen in die ook goed werkten. Bijvooorbeeld met de dronken versie van Aragorn, Eric (Hemsworth dus) die sneeuwwitje mocht beschermen. Het verboden bos was geheel in fantasy stijl. Ook de dwergen werden in fantasy stijl ingezet.

De muziek van Snow White and the Huntsman was bovengemiddeld mooi, vond ik. We hebben de credits tot aan de laatste animatie bekeken omdat we nog niet weg wilden.

Qua acteurs/actrices steelt Theron echt wel de show. Uiteraard heb je ook wel wat leuks te doen als boze heks, maar ze voegde ook wel echt wat toe.

Dat kan ik van Stewart niet echt zeggen. Ze deed wat ze moest doen, Heeft na Twilight 1 volgens mij weer wat nieuwe uitdrukkingen bijgeleerd, maar ze was het mooist en het leukst als ze gewoon stil was. Goede zet dat ze haar een leren broek hebben aangetrokken om door de film te lopen. Ik mag dat wel.

Verder sprong Spruell er uit als Finn. Deze beste man is in deze film hard op weg om de nieuwe Crispin Glover te worden.

Ook kwam Beith me zo bekend voor en dat bleek dus te kloppen. McShane ken ik uiteraard uit Pirates, Pillars of the earth, Case 39 enz. Ik kon er alleen even niet op komen.

Deze film is dus zeker gemaakt voor het grote doek. Door de mooie beelden, geluidseffecten en kostuums. Ik raad je dus aan om hem in de bios te zien.

4*

Hier spuit11: Klinkt niet zo interessant, he? Het wel en wee van de opkomst van facebook? Ik zou er echt geen 2 uur over kunnen lezen zonder tig keer tussendoor iets anders te doen. Maar inderdaad werd er vast ook gemikt op iedereen die een account heeft, en het creëren van een buzz via diezelfde weg.

Toch heeft het me helemaal niet verveeld. De dialogen zijn snel en en het hele script was waarschijnlijk ook op deze wijze neergepend, om te zorgen dat het zou passen bij het onderwerp en deze tijd.

Behalve Zuckerberg worden alle ‘derden’ netjes belicht, zodat ik het gevoel had dat er vat dat betreft ook alles uit is gehaald. Er is genoeg aandacht besteed aan zowel de sociale kant als de zakelijke kant van de personages en het verhaal. Zoals al in het plot staat beginnen ze ook sociaal, later wordt er op een prettige manier steeds geschakeld tussen beide factoren. De flashbacks kwamen voor mij op de juiste momenten.

De cast zet hun rol geloofwaardig neer. Ook Timberlake, ja. Niemand heeft hier een rol waarvoor ze heel diep moeten graven. Wel moet men gedeeltelijk over kunnen komen alsof ze op Harvard rond kunnen lopen en dat liep dus wel los. Eisenberg draagt zijn hoofdrol prima en ik leefde wel met deze jongen mee. Hij komt hier ook over als iemand die goed kan samenwerken met andere acteurs.

Goede recente film dus. Vat mij betreft dit waard:

4*

Dat was alweer een tijd geleden dat ik deze had gezien. Hoewel ik het nog steeds een mooie Nederlandse film vind, een klassieker natuurlijk, heeft hij nooit echt een hele goede indruk op mij gemaakt. Maar er is ook niet iets mis mee. Behalve de themesong dan, die me op een gegeven moment de keel uit begint te hangen. En ik vind de lengte van de film too much.

Rutger Hauer springt er positief uit. De rest vergeet ik eerlijk gezegd te snel.

3,5*

Het is goed te merken dat de documentaire vanuit Dave zijn oogpunt is gemaakt, maar dat is helemaal niet erg. Sterker nog, het past bij deze docu, die het doel heeft om muziek zo natuurlijk en menselijk mogelijk te houden. Inclusief de foutjes en tegen perfectie.

We krijgen van een leuke groep mensen binnen de muziekindustrie te horen hoe ze bij Sound City hun plaat op hebben genomen of hoe ze anderen daarbij hebben geholpen. Met veel aandacht voor Neve versus de digitale revolutie. Ik vond het wel vermakelijk maar ook mooi om te zien op welke manier het hun echt raakt. En dan heb ik het niet over geld.

Dave maakt zijn cirkel rond door na de daadwerkelijke docu te eindigen met zijn Sound City Players. Eigenlijk spreekt het allemaal voor zich.

Zeker 3,5* waard.

Wat een kneuterige start van deze docu. Wel grappig dus ook om al die grijze hoofdjes erbij te zien. Uiteraard zijn er ook genoeg jongeren geweest die stijldansten en dergelijke. Het eerste half uur geeft nog wel inhoudelijkste gedeelte van de evolutie naar new beat weer. Maar hij is veel te traag. Waarschijnlijk is dat expres gedaan om te zorgen dat de kijker deze muziekstijl onbewust extra gaat waarderen?

Daarna wordt er steeds meer nadruk gelegd op de scene. Dat is niet echt een wonder, want inhoudelijk valt er denk ik ook niet veel over de muziek te zeggen. Tenzij de makers er een heel technisch verhaal van hadden gemaakt. Je kan ook merken dat de jeugd dit gewoon nodig had om uit hun dak te gaan, zich te uiten via een kledingstijl, ergens bij te horen, elkaar te versieren enz.

Blijkbaar werd new beat veel volgens de wensen van de scene gemaakt. Men ging uit van hun reactie en daar werd het op aangepast. Een handige manier om als publiek te krijgen wat je wilt. En het leverde ook genoeg op omdat het dus niet op de radio werd gedraaid. Jammer dat zangers/zangeressen playbackten. Het zou beter geweest zijn als ze alleen maar gedanst hadden. Maar ik heb tijdens de 90’s ook genoeg lol gehad met house, dus ach.

Jammer van het 1e half uur, maar best o.k. om een keer gezien te hebben.

2,5*

Slecht verhaal. Het gaat helemaal nergens naartoe. En het had ook in 30 min. verteld kunnen worden. Of nog beter: in zo'n 4 min. cartoon versie. Het stel neemt rare beslissingen die ook nergens toe leiden. Het 2e geheim is totaal overbodig en oninteressant. Wij hadden zo'n "Ja, en?"-idee erbij.
Ook heel vreemd dat de politie en ambulancemedewerkers op het einde op een gegeven moment helemaal verdwenen waren. Waarom? Hadden ze pauze???

Het stel acteert matig. Wel lukt het ze enigzins om angst te spelen. De mannen buiten de muren zijn een complete verschrikking die niets leuks weten te maken van het saaie script.

Het huis heeft een bovenverdieping maar die is om een een of andere reden niet gebuikt. Waarom? Ook hadden het beveiligingssysteem misschien wat leuks op kunnen leveren, maar ook dat is niet gebruikt. Het was er simpelweg.

1* Voor de moeite.
Ik raad je aan om hem niet te kijken.

Ik verveel me al terwijl ik het moet typen, maar ok.

Eerst de positieve punten. Het begin was goed. Er werd fijn naar de ramp toegewerkt. De hoofdpersoon werd netjes geintroduceerd. Sylvia Hoeks die Julia speelde, deed dat ook geloofwaardig. Met veel verschillende emoties, wat wel het minste is wat je als actrice moet kunnen.

Nadat de ramp zijn vloed heeft laten zien en het weer licht werd besloot het script naar een soapscript te draaien. Je kent het wel, ramp 'zus' gecombineerd met persoonlijk drama 'zo'. Dat zorgde ervoor dat ik de film met Titanic ging vergelijken. Op een gegeven moment had ik het wel gehad met het inzoomen op het zoeken naar de baby. De vriendin waarmee ik was, had de twist niet aan zien komen. Ik wel, al vanaf het begin zelfs. Ik verveelde me en door al dat water vond ik het wel een mooi excuus om naar de wc te gaan. Dat heb ik nog nooit gedaan in de bioscoop. De zaal uitlopen. Dat acteurtje wat haar 18-jarige zoon speelde was zoooooooooooo slecht. Ze hadden net zo goed iemand van straat kunnen plukken en hem in de film kunnen zetten. Het einde was ook saai.

Bij onze 'filmevaluatie' na de afloop van de film bleek dat zij hem helemaal te gek vond en het moeilijk vond om weer te aarden. Ik had er totaal geen problemen mee. Dat is vreemd want zij is veel beter geaard dan ik.

Het onderwerp van gesprek kwam later met anderen ook op de sfeer van de film. Sfeer, dacht ik. Welke sfeer? Op een gegeven moment had ik een antwoord. Hoe men in de jaren 50 omging met dingen die van de kerk niet mochten. Een sullige sfeer, vergelijkbaar met wat je nu ziet binnen andere culturen. Wel ok neergezet, maar briljant? Of sprak het me aan? Nee. Het was in zijn geheel niet zo aan mij besteed.

2*

Ik heb het moeilijk deze film een passende score te geven. Het heeft veel mooie dingen laten zien, maar jammer genoeg ook wat zwakke punten. Voor nu geef ik hem 3,5*. Want de magische grens van 4* heeft hij voor mij niet bereikt.

Uiteraard zag de actie er goed uit. De meiden ook in hun pakjes. Geloofwaardig voor een meisje die zichzelf eigenlijk liever zo zou zien, dan wie ze eigenlijk is. Al is ze niet echt een mietje. Niet iedereen zou zich namelijk zo gedragen als zij in de openings scene. Wel enigzins op de waarheid gebaseerd dus. Fijn dat de Duitsers Duits spraken. De LOTR scene sprak me het meeste aan, die met de robots het minste. Ik had wel gehoopt, al weet ik niet hoe, dat de animaties enigzins in de film verwerkt waren. Dat had het weer wat extra diepte gegeven. Beetje zonde dat die nu waarschijnlijk alleen als specials op de dvd komen te staan.

Het verhaal valt, zoals ik eerder al las, en dus verwachtte, tegen. Jammer als je net een paar weken geleden Black Swan hebt gezien. Ik was blij met de rustpunten tussen de actie. Maar ik vond ze niet sterk ingevuld. Ik had graag gewild dat Baby Doll meer energie had gestoken in het bedenken/fantaseren van/over hun karakers. Degene die er behalve Baby Doll nog het sterkste vanaf kwam was Sweet Pea. Die gelukkig ook iets volwassener klonk dan de rest.
Voor deze film heb ik eigenlijk het idee dat ik naar de onvolwassen, of puber versie heb zitten kijken. En daar gaan de sex scene en wat bloed niets aan veranderen. Ik had gewoon meer diepte gewild. Maar misschien komt dat ook omdat Baby Doll nog aan het begin staat/stond van het volwassen worden. En heel plat tegen iedereen aan keek. Dat is natuurlijk ook wel makkelijk, want dan hoef je niemand te verliezen van wie je houdt. Ik zou meteen willen weten waarom iedereen daar zit. Maar dat ben ik dan weer.
Juist omdat het verhaal zo plat was, kwam het, in principe goed geschreven, einde totaal niet over. Ik begrijp wat ze wilden vertellen, en ik denk dat het gewerkt zou hebben met meer investering in de karakters v.a. het begin. Wel prettig om het cirkeltje rond te maken met de Wise Man.

Het acteren was dus niet zo lastig voor iedereen. Als je iets of iemand af moet maken moet je er gewoon strijdlustig uitzien. De openings scene was qua acteren denk ik de lastigste, omdat daar het meeste echte gevoelens bij kwamen kijken. Die 'klopte' dus ook. Een compliment voor de 3 acteurs. De rest voelde niet echt. De Wise Man was in vergelijking met Bill een schatje. Bill is namelijk een stukje groffer. Maar ik begrijp de vergelijking. Ik was steeds wel blij met zijn aanwezigheid.

Verder begrijp ik de goede reviews over de muziek niet zo goed. Ze werken namelijk lang niet altijd. Niet dat het altijd moet kloppen, maar Tarantino was hier sterker in. En die past ze ook niet aan bij de scene. Denk bijvoorbeeld aan de Spaanse muziek bij de scene in de sneeuw in Japan. Nee, de adrenaline ging bij mij niet extra stromen door de muziek.

Kortom, ik zou hem graag volwassener herschreven willen hebben. Dan had het een 4* of meer kunnen zijn. Zonde dat hij mijn verwachtingen niet in heeft kunnen lossen. Maar ik heb me goed vermaakt. 3,5*