Opinions

Tom's vriendinnetje kan mooi piano spelen, zeg! En ze lezen Harry Potter daar in huis, dus helemaal ontspoort zijn ze niet... Dat was wel weer genoeg off topic.

Een vriendin van me heeft het geregeld over deze docu gehad, dus ik dacht, ik zal hem ook eens kijken.

En dit was 57 minuten lang een sterke docu. Waarin alle kanten goed en in voldoende tijd belicht werden. Mijn complimenten. Het is een heel verschil met andere docu's van eigen bodem.

Eten is natuurlijk iets waar we allemaal mee te maken hebben, of we nu kiezen om te eten of niet. Dat is ook een keuze. Dus het is makkelijk om daar een mening over te hebben. En over iemands rechten hebben we bewust of onbewust ook wel een mening.

Rauw heb ik niet gezien. Maar dit geeft me toch wel een goed beeld van hun situatie nu/2012. Fijn dat Tom's vader en broer ook even geïnterviewd werden. Dit gaf voldoende informatie over hoe de broer met de situatie is omgegaan. Kan het zijn dat Francis na de scheiding rauw eten voor het huwelijk in de plaats heeft gezet? Of willen de docu-makers ons dat willen laten geloven? Interessant...

Tom kwam op mij over als een intelligente, lieve knul die in zijn jeugd blijkbaar toch veel goeds heeft meegekregen. Hem niet uit huis plaatsen lijkt me dus een goede beslissing van Bureau Jeugdzorg. Wel is het gek, en tegen de wet, om hem niet aan de leerplicht te laten voldoen. Zou zijn moeder tijd en contact met zijn vader en broer als beloning hebben ingezet voor rauw eten? Dat zou wel een heel valse streek zijn!

Overigens, als je kind spoort, is het best mogelijk om hem allerlei dingen te laten ervaren. School omdat de meeste mensen dat doen, de maffe feestjes van je moeder of vrienden. Allemaal een verrijking voor iemands leven. Leuk toch? Ik zou m'n kind allerlei ervaringen gunnen voor ze echt volwassen moeten wezen.

Wel vraag ik me af wat hun hond te eten krijgt als hij wel gezond is. Er zit geregeld groenten of rijst in hondenvoer, maar honden zouden in het wild juist vlees eten toch?

Het lijkt me interessant om Tom verder te volgen. Maar laat hem verder gewoon lekker zijn leventje leven, inderdaad.

Ruime 4*

Ik vond Red 1 een leuke film. Het was eigenlijk gewoon een parodie op alle standaard actiefilms, dus om die reden volgestopt met clichés, maar het werkte erg goed voor mij. Vandaar dus ook de keuze om Red 2 in de bios te kijken. Ik had wel weer zin om actiefilms uit te lachen.

Deel 2 haalt het niet bij deel 1. Toch heb ik verschillende keren gelachen. Bijvoorbeeld toen ze in een wilde auto achtervolging vast kwamen te zitten in een smalle steeg (ik heb me vaak afgevraagd waarom dat niet vaker gebeurd in films). Ook om de introductie van het karakter van Zeta-Jones. Om de vriendin van Willis die iedereen aflebberde. Om de hele cynische ondertoon van de karakters in de hele film. Eigenlijk heb ik best veel gelachen.
De film is ook best leuk opgenomen. Er zit een fijne vaart in, hoewel hij net iets meer dooie punten kent dan deel 1, en kent mooie beelden voor de actiescenes. Bijvoorbeeld die sportauto die onder de vrachtwagen door rijdt. Vat dat betreft doet hij ook niet onder voor alle standaard actiefilms.

Willis vind ik nog steeds een goede keuze voor de lead. Vanaf het eerste moment een sympathieke gast waarmee je wel zin hebt om je in een actieparodie te storten. De rest van het al bekende team van deel 1 bevalt me ook nog steeds. Al had Parker wel iets minder scenes mogen hebben. Zeta-Jones haar introductie deed ze dus prima, maar ik vind haar absoluut niet Russisch overkomen. Ze heeft gewoon veel meer een Spaans karakter in zich. Hopkins zijn rol was iets te gemaakt. Ik had het leuker gevonden als hij nog wat gevaarlijker was geweest. Lee en Thewlis vullen hun rolletjes wel leuk in.

2,5*

Zo hebben we allemaal andere manieren om bij een film uit te komen. Ik ben hem gaan kijken omdat ik op een ander forum las dat mensen zich erin herkenden. Nu lees ik hier hetzelfde. Film lijkt een mooie weg te worden voor mensen om herkenning te vinden en door te geven aan anderen hoe zij de wereld zien? Een snellere en lagere drempel ook dan met folders en dergelijke.

Ik ben blij dat er niets van autisme in de titel staat. Er zijn nogal wat vormen van en ook al zou je van elke vorm een film maken, is nog elke persoon anders.

Verder is deze documentaire gemaakt vanuit een ik-plof-met-mijn-camera-in-jouw-leven-en-we-zien-wel-waar-het-schip-strand idee. Matthijs heeft een vriendschappelijke relatie met de cameraman en dat maakt het al wat makkelijker voor hem om hem toe te laten. Het is wel te merken dat er veelvuldig is gesproken over de ‘regels’ voor het maken ervan. Mathijs zoekt hier in het begin ook nog letterlijk bevestiging voor.

Herkenbaar voor mij (als ik het dan ook nog even persoonlijk mag maken) is te horen dat Matthijs het prettig vind dat de non-verbale communicatie van zijn cameraman gemakkelijk te lezen is. Dat wekt vertrouwen. Ik denk dat de mensen met autisme in mijn leven hetzelfde van mij vinden. Al houd ik me niet aan hun regels, via die weg is communicatie toch vaak mogelijk. Ook denk ik Matthijs een keer te hebben gezien, maar dat zal vast een keer op tv zijn geweest.

Terug naar de docu: wat een puinzooi daar! Waren zijn hulpverleners voor het opruimen ervan aan het einde van hun Latijn en zien we nu het gedeelte waarop uitzetting volgt i.s.m. woningbouwvereniging? Vanwege de filmmethode krijgen we geen nadere dossierinformatie en krijgen we alleen te zien wat er in het heden gebeurd. Ik moet zeggen dat ik wel een stukje diepte mis in het verleden van Matthijs.

Zeer *** voor hem dat het zo gelopen is.

3*

Na de ingekorte verzie gezien te hebben, vraag ik me af of ik wel echt wat gemist zou hebben van de langere versie.

Op zich worden de regeltjes van een docu wel gevolgd. We starten met een aantal voorbeelden van het werk wat deze meneer doet. Zodat we meteen met de neus op de feiten worden gedrukt. Daarna kan het diepere onderzoek beginnen.

Het probleem van deze docu is echter dat hij heel droog en saai is gebracht. Waardoor het lastig voor me was om mijn aandacht erbij te houden. Feitelijk hoeft niet saai te zijn, namelijk. Na de intro gaan we door op het leven van deze man. Waar hij leeft, zijn gezin, zijn gedachtes en gevoelens houden we bij. Het is jammer dat hij die laatste twee alleen niet kan delen met zijn familie.

Het duurde ongeveer tot de briljante gedachte van de man dat hij toch maar over de drempel heen moest, voor het wat begon te lopen. Verder is werken en amper rondkomen in deze tijd helaas nergens opzienbarend en het verbaasd me dan ook niets dat dit ook in een land als Japan voorkomt.

De inkijk in zijn werk is even leuk en interessant om te zien, maar er wordt nergens heel diep op in gegaan, waardoor het ook prima gewoon een stel acteurs hadden kunnen zijn. Of mystery shoppers. Leuk werk en niets schokkends, mijns inziens.

Technisch gezien is deze film ook alles behalve perfect. Een klein gedeelte is gefilmd op een goede camera. De beste beelden. Veel zijn in het geheim geschoten op een draagbaar 'iets'. Dat gaat nogal ten koste van de kwaliteit en dat ging me tegenstaan.

Heel belangrijk voor hun werk, maar ook jammer voor de docu, is het onherkenbaar maken van het grootste gedeelte van de personen in de docu. Waardoor je voor ongeveer 75% naar gepixelde gezichten zit te kijken. Heel vervelend.

2*

Het plot klonk me wel grappig in de oren, dus ik besloot om deze eens te proberen. Jammer genoeg is er niet veel met dat plot gedaan. Als je dat leest heb je bijna ook de film wel gezien, want er is eigenlijk gewoon geen diepte toegevoegd. Jammer dat er voor zo’n makkelijke weg is gekozen.

De kennismaking met Frank en de robot zijn wel goed gedaan. Soepele robot trouwens. Alles ging in vloeiende lijnen, hij zag er grappig uit en bleek ook nog eens een prima gesprekspartner te zijn. Zoals verwacht groeit Frank zijn band met de robot nadat ze samen wat uitgespookt hadden. De relaties met zijn kinderen komt wat minder gemeend over.

Het lijkt mij voor veel scenes wel handig om afhankelijk te zijn van een robot, waarvan je al weet wat die gaat doen. Die scenes liepen dus ook lekker. Marsden geloof ik wel als de zoon, maar niet in combinatie met Langella als vader. Dat ze elkaar niet echt mogen vanwege het criminele verleden van de vader snap ik nog, maar ik zag er verder niets in. Ook met Tyler ging het niet beter. Ze is nog steeds mooi hoor, maar de manier waarop ze hier praatte stoorde me nogal. De bijrolletjes voldeden wel.

Ik zeg 2,5*

Deze docu heeft meteen een fijne open sfeer, ookal blijkt Peart niet de meest open persoon te zijn van de band. Ik vind groepsdynamica altijd wel interessant bij bands.

Maar deze film geeft ook voldoende andere informatie over de band. Zeker als je er totaal onbekend mee bent. De tijd vliegt voorbij (en wordt in het juiste tempo gebruikt). Altijd leuk: oude foto's en oud filmmateriaal in ***kwaliteit. Het heeft zijn charme om bands in die tijdspanne volwassen te zien worden. En Peart door zijn drama te zien gaan.

Goede docu: 4*