Opinions

Nummer 81 van DE LIJST. En ook van deze kan ik me niet herinneren of ik hem eerder heb gezien. Terwijl hij toch al aardig oud is. Misschien ben ik hem juist daarom vergeten. Wie weet?

Het verhaal is in ieder geval slim geschreven. Namelijk op een manier dat iedereen zich wel ergens in kan herkennen. Dat kan het makkelijk maken om dit een goede film te vinden, of juist niet. Als je zoiets te gemakkelijk vind en juist iets wil wat verder van je af staat, bijvoorbeeld.
We volgen hier een onwijs jonge De Niro (ik ben dat niet zo gewend) die als zijn karakter Travis Bickle werkt als taxichauffeur. Er staat in het plot dat hij oorlogsveteraan is, maar daar krijgen we in de film niets van mee. Leuk dus dat dit daar nog even vermeld staat.
Het hier beschreven plot trok mij wel, en doet hier goed zijn werk. De film duurt bijna 2 uur (is dat normaal voor die tijd?) maar ik heb me niet verveeld. Gelukig is er gekozen voor het genre drama/misdaad en niet voor actie. Wat de film onzinnig hard had kunnen maken. Op deze manier is er genoeg tijd voor karakterontwikkeling en weinig voor lelijke onzin waar al zoveel van op de markt is. Daar is nu in '14 sinds '76 toch al genoeg van bijgekomen.
De vermelding van paranoia doet vermoeden dat we mee mogen spoken in het hoofd van de hoofdpersoon. Hier is een tegenvaller als je dit mee zou willen beleven zonder dat het jezelf overkomt. De film blijft vrij beschouwend en nuchter. Ik denk dat hij ook zo bedoeld is. En ik mag deze versie wel. Maar vaak vind ik de andere kant zien minstens net zo interessant en indrukwekkend.
Er is hier gekozen voor een Hollywoodserig happy end. Als ze wat minuten eerder waren gestopt hadden ze het ook negatief kunnen laten eindigen. En daar zijn vast ook voor- en tegenstanders voor te vinden.

De onwijs jonge De Niro doet het hier prima. Het verhaal zorgt ervoor dat hij genoeg heeft om mee te werken en dieper te gaan dan in bijvoorbeeld een standaard actiefilm of soapy verhaal. Jammer vind ik overigens soms het camerawerk. Op een moment begint hij Betsy lastig te vallen en wordt hij door een van haar collega's eruit gestuurd. Er wordt hier gekozen voor Betsy's hoek. Dus in Travis zijn rug. Hierdoor missen we dat beetje extra wat beide acteurs misschien wel gaven, maar niet te zien is. Omdat de paranoia 'beschouwend' blijft hoeft De Niro niet ver buiten zichzelf te zoeken.
Eerst herkende ik Foster niet eens. Ze werd ook vaak van een afstand gefilmd en dat zorgde ervoor dat ik meer met haar karakter bezig was dan met haar als persoon, positief dus. Overigens kon ze ook op deze leeftijd al aardig acteren.
Verder zitten er nog wat andere grote namen in, maar die zorgen niet voor vuurwerk. Wel staan ze allemaal in dienst van het verhaal.

Ook een film die de tand des tijds heeft overleefd. Een zeer aardige film, maar voor mij geen topper.

3,5*

Met dit soort films is het zo dat ze het beste werken als ze lekker verwarrend zijn. Zodat je als kijker niet meer weer wie nou de boosdoener is. Daar slaagt deze film (voor een Nederlandse film) vrij goed in. Zeker in het begin wordt er naar iedereen gewezen. Later bleek ons idee toch te snel te kloppen. Het was leuker geweest als het later aan het licht was gekomen. Toch sprak de uitwerking van de film me aan. Het is er toch een om nog een tijdje over na te praten.

Niet iedereen acteerde even sterk. Als hoofdkarakter deed Linda de Mol het beter dan acceptabel. Van Daan Schuurmans had ik meer verwacht omdat ik hem gewend was van Westenwind, waar hij zijn rol zeer goed neerzette. Met alle bijrollen was niets mis.

Er zaten 2 leuke schrikmomenten in. Die bij iedereen in onze zaal werkten. Ze zaten dan ook op momenten waarop we ze niet verwachtten.

Al met al een hele mooie Nederlandse poging om paranoia, gestoorde mensen en beklemmende sfeer overtuigend op het grote doek te krijgen.

Niet kijken als je denkt dat je gestalkt wordt of daar gevoelig voor bent.

Oorlogsfilms horen zo realistisch te zijn dat het bijna voelt alsof je er zelf bent. Ze horen je inzicht te geven in die situatie, zonder deze te romantiseren. Dat doet deze klassieker dus verkeerd. Er staat echt niemand met een viool naast je als een naaste of jijzelf ligt te creperen. Zeer irritant dus dat deze film ook als er niets aan de hand is de situatie wil toedekken in een soort bedje van sentimentele muziek. In een oorlogsfilm wil ik alleen geluiden horen die er ook daadwerkelijk zijn. Als het even kan mag er gebruik worden gemaakt van surround sound zodat alles je om de oren kan vliegen. Fijn is anders, maar dat is de bedoeling ook niet. Toch lijkt deze klassieker te willen dat je bij het leger gaat en mee gaat knokken.

De voice-over die bijna de helft van de film vult met, gelukkig, non-religieuze, filosofische bullshit is ook zeer irritant. In het begin is het nog wel om aan te horen. Maar als dan het zoveelste mooie beeld komt met de voice-over zou je willen dat deze eruit waren geknipt zodat de film zeker de helft korter geduurd zou hebben. Want de film is ook veel te lang. Terwijl het eigenlijk maar gaat over een kleine sub-missie.
Daarnaast zijn de beelden van de vrouw van een van de soldaten niet mijn ding. Ze laten haar maar steeds zien als romantische ziel in een zweverig jurkje en wat witte, kanten gordijntjes. Zonder dat ze zelf behalve dat een leven lijkt te hebben. Als ze haar dan toch willen toevoegen, geef haar dan ook echt wat te doen. Dat ze tegen het einde een ander heeft maakt het niet beter.

Qua acteren gaat er gelukkig best veel goed. De meeste hoofdrolspelers doen het vat mij betreft prima. Ik ben blij dat Travolta hier maar een hele kleine rol had, want dat was niet overtuigend. Clooney was in zijn minirol al een stuk beter.

Toch voor deze klassieker een:
2*

Nummer 225 op dit moment in DE lijst.

Aangezien we in het herhalingsseizoen van de tv zitten leek het RTL vast leuk om Titanic weer eens uit te zenden. Dus laat ik eens leuk meedoen en deze klassieker van 'onze' tijd weereens bekijken. Gelukkig was ik vroeger niet zo'n grote fan van Leo, waardoor ik hem toen niet heel vaak heb gezien.

Met die duikscenes had ik veel zin om die scenes door te spoelen. Als je die eens hebt gezien, heb je ze ook wel gezien. En voor het gevoel zeemeermin te zijn tussen de scheepswrakken zet ik dan denk ik nog liever De Kleine Zeemeermin aan. Die ik vroeger wel heb platgedraaid met mijn vriendinnetjes.

Ik was dus wel blij dat 'baardmans' toen weer zijn snelle versie gaf van het zinken van de Titanic. De plaatsing van het schip in de achtergrond ziet er zo in '14 wel vreemd uit. Dat komt meerdere malen terug. En ik heb geen zin om dat door de vingers te zien.

Toen Jack en Rose in beeld kwamen begon het echt te leven. Dat is natuurlijk ook het doel van de opzet van de film. Maar dat bedoel ik nu even niet. Na een aantal keer kijken had ik dat eerste gedeelte wel kunnen missen. Verder loopt hij wel lekker en de breaks naar het heden zitten wel op de juiste plaatsen.

Op wat effecten na ziet het er nog steeds erg verzorgd uit. Het is goed te zien dat er tijd en aandacht is besteed aan de decors en costuums. Rose haar jurken en jas vallen hier nog steeds in de smaak.

De laatste paar minuten op het schip zijn ook lang niet zo boeiend meer. Geef me de korte versie maar weer. Het einde is dan weer heel erg Hollywood, maar dat slik ik dan weer wel graag. Tja.

Technisch gezien mag ik iedereen op het schip wel. Goede casting. Die hun werk ook goed doen. Toch vind ik, zoals vele anderen waarschijnlijk, dat Leo hier nog wel erg groen was en nog wel te leren had. Dat heeft hij inmiddels ook gedaan. Soms blaft hij zijn tekst gewoon op. Op die deur tijdens het einde deed hij veel te veel. Less is more enzo.

Voor de rest zou ik nog wel even bezig zijn om namen te noemen die er bovenuit zouden steken. Zowel tussen de hoofdrolspelers als die van de bijrollen en figuranten.

Een aantal minpuntjes. Dus geen volle score. Wel een

4*

Op de site van pathe wordt deze nog steeds een drama/thriller genoemd. Ik heb geen idee waarom, want beide passen niet. Actie/komedie/rom com had beter gepast. Daar is opzich niets mis mee. Maar waarom een film als iets anders verkopen?

Een van de pluspunten van deze film is Venetië. Ik ben er een aantal jaren geleden geweest en was er meteen verliefd op. Het mooie en warme van Venetië staat goed op film.
Een andere pluspunt is de komedie in combinatie met Depp. Wij hebben geregeld gelachen om de dialogen tussen hem en de Italianen. Die kunnen op hun beurt ook weer heel wat hebben. Zodat het van die heel nonchalante gesprekjes werden. Daarnaast gelachen om Depp in vreselijke pyjama en hoe hij overal rond liep en rende.
Het stuk actie was niets leuks aan, maar gelukkig waren er altijd nog de vervelende snipers.
Wij hebben ook geregeld de oh-t en ge ah-t door de mooie kleding die Jolie steeds aanhad.
Als laatste is de tijd voorbij gevlogen.

Minpunt is dus de actie. Die ben je zo weer vergeten.

Dus...
Niet denken dat je naar een thriller gaat. Maar er gewoon voor gaan zitten. Een 3,5* van mij.

Het is weer even geleden dat de nieuwsberichten opdoken van oudere mensen die alleen zijn gestorven in hun huis en waar blijkbaar niemand meer naar omkeek. Ik zie de berichten niet meer staan. Wellicht even wat sensatie om dit probleem aandacht te geven? Nu dus een documentaire over dit onderwerp.

De stilte in het huis wordt benadrukt door het tikken van de klok. Ik ben blij dat ik een stille klok heb, want ik zou zo'n tikkende zo mijn huis uitgooien. Een veel jongere buurman heeft blijkbaar de mogelijkheid gekregen om in het huis van de man te kijken. Zonder dat er een duidelijke relatie is tussen de twee. Waarom hij dit mag wordt nergens duidelijk.

Hij gaat het huis in met nog wat random andere mannen die de overleden man ook geen van alle kenden. Wat volgt is beelden en interviews van mensen die afwachtend door het huis stappen. Af en toe van de buurman iets in de handen krijgen zodat ze daar iets over kunnen zeggen. Te veel in scene gezet dus. Jammer. Uit de interviews volgt ook weinig informatie. Maar wat moeten ze ook zeggen? Ze kennen de man niet, dus lopen ze maar wat te gokken over het leven van deze man.

Het wordt net iets leuker als ze het gaan hebben over hoe ze zelf in het leven staan en hoe ze denken over de dood. Gelukkig denken ze er ook door hun eigen ervaringen allemaal wat anders over en dat levert in ieder geval wat variatie op.

Technisch gezien is het letterlijk stellen van vragen uit de docu gehaald. Dat is maar goed ook want het geluid is niet helemaal goed. De buurman staat veel te zacht als hij aan het interviewen is.

Ik denk dat hij veel wilde met het idee het kleine wereldje van de overledene te laten zien. Dat lukt enigszins wel. Vooral dus in het eerste gedeelte van de docu.

Eigenlijk had deze docu gemaakt moeten worden door een echte journalist. Misschien had die het voor elkaar kunnen krijgen om een zo duidelijk mogelijk beeld van de overleden man te maken. Nu miste ik dat beeld volledig. En was deze docu eigenlijk zo ongeveer op lucht gebaseerd.

1,5*

Dat was alweer lang geleden dat ik deze klassieker had gezien. Het begin gaat er nog steeds goed in. Ik gok dat iedereen deze film wel een keer vindt in 1 van de 8 meest standaard persoonlijke crisissen gebaseerd op leeftijd. Zich verveelt en wil weten wat hij of zij nou eigenlijk met het leven aanmoet en wat voor zin het allemaal heeft. En ik denk dat daarom de film ook zo hoog in de top 250 staat, want deze film maakt daar goed gebruik van dit gegeven. En daardoor moet ik nog steeds lachen om alles wat gezegd wordt in het begin van de film. Ook als er niets aan de hand is, zoals nu dus.

Maar de film zakt voor mij te snel weg in allerlei minder interessante aspecten aan het leven als junkie, die te veel tijd krijgen in deze toch wel korte film. Goed dat hij zo kort is trouwens, of ze hadden meer boeiends te vertellen moeten hebben gehad.

Verder heb ik een hekel aan naalden en val altijd flauw als ik er 1 zie. Bijvoorbeeld als ik bloed moet laten prikken ofzo. Toch krijgt deze film het voor elkaar om het zo te brengen dat ik daar geen last van heb. Slim gedaan.

De acteurs halen, met het script wat ze hebben, wel alles eruit wat erin zit. Humor, drama, wat dan ook, het maakt niet uit. Ze geven het allemaal en met overtuiging.

3*

Dino’s? Serieus? Nou ja, als je vanaf de oerknal wat van de evolutie wil laten zien, horen die er ook bij, maar voor mij had het niet gehoeven. Ze zagen er overigens wel aardig geanimeerd uit.
Verder een aantal mooie natuurbeelden in de film. Eigenlijk zag de hele film er mooi uit. Goed gedaan. Fijn om naar te kijken. ‘De steen geworden schreeuw’ is overigens ook te bewonderen in Mondo Verde, naast allerlei andere interessante dingen daar. Tip voor de liefhebber, en zorg dan ook dat je je camera bij hebt.

Ik was blij dat na een aantal enigszins irrelevante zaken en iets te bombastische muziek men wat dichter bij het verhaal bleef. Zonder nog heel vaak religieus uit de hoek te komen. Want dit is een behoorlijk ingrijpend persoonlijk verhaal. Toch raakte het me niet op een level waarop ik op een hoog punt uit zou komen.

Netjes geacteerd door iedereen. Ook door de kids.

3,5*

Wat mooi dat Schwimmer na Friends nu ook naam maakt als regiseur door (o.a.?) deze film. Hij geeft hier een realistische versie van wat voor veel meisjes helaas ook realiteit is. Over het verhaal dus niets dan goeds. Hij geeft genoeg tijd om stap voor stap het plot te laten ontwikkelen. Ik vraag me af of het voor iemand triggerend genoeg is om niet meer te slapen. Misschien wel als ze nog aan het begin van hun proces staan. De film had bij mij een 5 opgeleverd als het een complete nachtmerrie was geweest. Dat bereikt de film (helaas?) net niet.
Ook ben ik blij met de tijd die is geven aan de ontwikkelingen die haar ouders doormaken. Hoe zij in hun onmacht hun dochter proberen te helpen.
Het einde, dat ze hem 'laten lopen' en op deze wijze. Ik ben blij dat deze keuze is gemaakt.

Geloofwaardigheid ook alom bij de acteurs. Van Liberato zou je bijna verwachten dat zij in haar verleden iets soortgelijks meegemaakt heeft.
Owen wordt weleens vaker gecast als 'beschermengel' en dat is omdat hij daar ook zo op zijn plaats is. Ik ben dol op Owen. En hij is nog knap ook.
Keener en Davis zijn ook zeer geloofwaardig als moeder en psycholoog/maatschappelijk werkster.

Dus nogmaals niets dan goeds over deze film, die vast nog wel even blijft hangen. 4,5*

Wat een leuke en mooie meiden. Ik zou ze graag toevoegen aan mijn vriendenkring. Maar van deze docu word ik niets wijzer.

Misschien komt het omdat het beeld algemeen bekend is, en de docu bestaat eigenlijk alleen maar uit interviews die nergens verder gaan dan eigenlijk noodzakelijk is. Pas tegen het einde lijkt het iets inhoudelijker te worden, worden er wat opsommingen gemaakt als conclusie terwijl dat eigenlijk de start van de documentaire had moeten zijn.

Deze chicks zijn allemaal leuk genoeg om over koetjes en kalfjes te praten en doen dus gezellig met de interviewer mee. Ze hebben er wat van verschillende leeftijden uitgezocht om wat verschillend beeldmateriaal te krijgen, denk ik. Ik vraag me af of iemand hier iets van kan leren.

Overigens duurde de versie die ik zag 10 minuten korter.

Ik vind hem niet inhoudelijk genoeg. Dus 2*.

Ik ben blij dat ik niet de enige ben die minder heeft met deze documentaire. Ik was al bang dat ik wat gemist had.

De eerste helft van de film lijkt te bestaan uit een lange introductieronde gemengd met de opkomst van backin vocals in de muziekindustrie. Geen van die twee dingen komt goed uit de verf omdat we ten eerste eigenlijk niets leren van deze goede vocalisten. De lijstjes met grote namen waarmee ze hebben gewerkt was voor mijn gevoel weer net iets te snel weg. Ik zou bijna gaan denken dat dit daarom gedaan is, omdat deze zangeressen nu eens op de voorgrond mochten staan.

Ik had dus ook verwacht om meer de leren over de rol van backing vocals in de industrie, maar dat gedeelte ging niet dieper dan dingen die ik al wist zonder de docu te kijken. Wel zijn er wat grote namen in de industrie die wat goede dingen te zeggen hebben over de dames. Maar toch, men had die tijd beter kunnen gebruiken.

In de tweede helft wordt het een stuk interessanter. Hier doen de dames een boekje open over hoe hun leven verder ging na hun banen als vocalist. En dat is lang niet overal een even rooskleurig verhaal. Het gehype neemt hier wat af en er is wat tijd om de persoonlijkheid/levens van de zangeressen toe te lichten. Lisa Fischer is hier positief op de voorgrond.

Dit wordt gemixt met wat wijze lessen en quotes met mooie natuurbeelden op de achtergrond. Er is een fijne lijn tussen kunst en kitsch, en ze lopen hier nog net aan de juiste kant.

3*

(Maar ze mogen allemaal voor me komen zingen. )