Opinions

Netjes opgezette en respectvolle docu over dit zware onderwerp. Ik kreeg het idee dat de makers niemand in de weg hebben gelopen bij het maken ervan, wat toch ook wel belangrijk is tijdens deze gebeurtenissen uit iemands leven.

We beginnen in het heden. Staande bij haar graf. En met interviews met Priscilla, haar familie en vrienden komen we steeds beter te weten hoe zij in het leven stond en wat tot haar tot haar beslissing heeft doen komen. Eigenlijk precies wat in de beschrijving van de film staat.

De film is traag van opzet. Wat goed is, maar helaas ook nogmaals benadrukt wordt doordat de interviews elkaar lijken te herhalen. Bij elk volgend interview of gedeelte daarvan lijkt enkel herhaald te worden wat al is gezegd. Enigzins logisch is dat ook wel. Als maker zou ik ook willen weten of Priscilla wel echt achter haar keuze staat. Tot op het laatste moment is ze er nog erg zeker van.

Toch wordt het in het tweede gedeelte nog allemaal iets dieper en schuwt haar familie ook niet om wat minder charmante kanten te belichten. Het tweede gedeelte is het gedeelte waarin alles gebeurd en daarom ook het emotioneelste gedeelte. In de bar bij de muziek van Paul de Leeuw (geloof ik?) moest ik ook even een traantje wegpinken. Nooit gedacht dat hij dat nog voor elkaar zou krijgen. En ook de huilende mensen in de bar lieten me even vollopen. Als laatste was haar crematie/begrafenis ook emotioneel. Ik vind het nog steeds bijzonder dat de camera overal toegelaten is. Nogmaals, de makers lijken de goede hoeken te hebben opgezocht om het vast te leggen en niet in de weg te lopen. Iets wat uitvaartbegeleiders en dergelijke natuurlijk al dienen te doen. Maar dan weet je nog niet of een cameraploeg dat ook kan.

Verder respect voor Priscilla, haar familie en vrienden. Meestal mag ik Amsterdammers wel, en zij lijken hier in de docu geen uitzondering op te zijn.

3,5*

Wat een gezellige documentaire. Ik word er helemaal happy van, en dat zonder te blowen.

De documentairemakers hebben verschillende mensen gevonden die volledig herkenbaar in beeld wilden komen om te vertellen hoe zij met de handel omgaan. Vooral chill en relaxed dus. De makers beginnen zelf ook met een aantal plantjes en vragen advies aan anderen hoe ze dit aan moeten pakken. Je ziet ze spullen kopen voor hun plantjes, bij een kweker op bezoek gaan, ze stellen vragen bij de verkoper, de coffeeshop dus. Ook als er wat mis gaat met hun plantjes kunnen ze bij iemand voor advies terecht. Eigenlijk leer je met deze docu dus heel veel over wiet.

Ook de andere kant is grappig om te zien. Volgens mij vind de politie hun werk stiekem best leuk. Om die invallen te doen en mensen in de boeien te slaan. En apparatuur uit het open raam naar buiten te gooien. Ze proberen er wat vermoeid bij te kijken, maar ik vraag me af hoeveel daarvan gemeend is. Ik denk dat ze zich er nog jaren mee kunnen vermaken.

Jammer is dat er niet echt wordt ingegaan op het verslavende gedeelte. We volgen wel een zanger die verteld over zijn verleden, gaat afkicken en weer terugkomt, maar dat heeft niet echt toegevoegde waarde. Eigenlijk hadden ze de sfeer enigszins moeten verpesten en wat serieuzer op zo’n verslaving in moeten gaan.

Mijn eerste alinea is het pluspunt van deze documentaire. De afronding kwam wel ineens heel snel, maar die was met humor gedaan.

3,5*

Ik vond de film leuk en hij was zeker niet te zoet. De karakters zijn voor hun korte speeltijd echt genoeg te noemen.

We hebben geregeld zitten lachen om verschillende verhaallijnen. De film is een goede sfeerbouwer voor de komende dagen.

Dit was de 3* wel waard.

Lastig typen zo, terwijl ik mijn borsten vasthoud. Nee, nu even serieus. Polak heeft een docu gemaakt die heel dichtbij komt, zonder dat het een jank fest is geworden. We beginnen als Polak nu echt een keuze moet gaan maken, en eigenlijk heeft ze er helemaal geen zin in. Ze verzamelt alle informatie in die ze kan om deze weloverwogen te maken. En dan nog valt het niet mee. Polak komt volgens haar vriend af en toe zakelijk over. Eigenlijk redt dat haar van teveel sentimenteel gedrag, waardoor ze misschien vast had kunnen lopen. Ik vond het heel rot voor haar dat de afspraak waarna ze de keuze wilde maken verzet was. Heel begrijpelijk dat dit leek alsof het tapijt onder haar voeten vandaan werd getrokken. Hier zien we dus wel even tranen. En die zijn gewoon mooi en echt.

Overigens spreekt haar omringende groep me ook wel aan. Mensen met voldoende verstand. Maar toch wel enigszins kil misschien voor sommige kijkers. Haar vader laat voor de camera niet veel ‘echte’ emotie zien. Ook die vriendin die haar borsten als bommen zag vanwege het verleden deed me slikken. Heftige dingen hebben ze meegemaakt, voldoende reden om een flink schild om jezelf heen te bouwen. En die functioneert gelukkig nog.

Polak heeft mooie tieten, om even in stijl te blijven. Dit is goed te zien in het gedeelte dat de knappe dokter haar ‘tekende’. Wat fijn trouwens dat haar vriend die opmerking maakte. Een beetje humor was wel even nodig, denk ik. De reden waarom ik mijn borsten vast heb is dus het resultaat na de operatie. Polak beschijft het goed als ze voor de spiegel staat: het is net alsof ze is opgevist als lijk. Dat bedoel ik uiteraard net zo min vervelend als Polak zelf. Het lijkt me verschrikkelijk om mezelf zo in de spiegel te zien en te weten dat dit de beste keuze is geweest voor mezelf. Gelukkig is het na de tweede operatie al weer wat beter.

Intieme documentaire die waarschijnlijk voor vrouwen net wat aangrijpender is. Voor mij was hij dat in ieder geval wel. Ik ben blij dat ik deze keuze (nog) niet heb hoeven maken.

3,5*

Deze film draait al weer dik een maand in de bios. Wij zullen wel een van de laatsten zijn geweest die hem daar hebben gezien, verwacht ik. Met twee mannen en twee vrouwen waren we. Hoe toepasselijk. En enigszins cliche, want gelovig ben ik niet. Van het verhaal kende ik alleen nog de grote lijn.

Die grote lijn is wel gevolgd in dit ruim twee uur durende epos. Men volgt het gezin van Noah voor, tijdens en na de moeilijke taak die hij moet uitvoeren. Hierbij raken ze het persoonlijke aspect niet uit het oog. Men wisselt netjes af tussen de persoonlijkere zaken en de grootse dingen die er gebeuren. Allemaal in prima tempo. Ik had niet het gevoel dat ik iets sneller of langzamer had gewild. Van de andere kant: deze speelduur is wel erg lang. Met een film van 90 minuten was ik ook dik tevreden geweest. Waar ik dan precies in zou willen schrappen is mijzelf nog niet duidelijk. Waarschijnlijk in de toegevoegde stukken verhaal, want er was wel veel eigen inbreng, begreep ik?

Met de special effects ging het helaas niet overal even goed. Wij hebben de 2D versie gezien. Daarbij zagen we af en toe duidelijk waar zo'n effect gezeten had. Ik denk dat daar de juiste keuzes voor zijn gemaakt. Maar in 2D zagen ze er af en toe heel lelijk uit. Bijvoorbeeld toen een camera heel snel van links naar rechts (of andersom) door de vele groene bladeren van bomen ging, werd het scherm onscherp. Een moment waarop je even duizelig zou kunnen worden. Een ander moment waar de film even out of focus ging, was tijdens het vliegen van twee duiven boven de bomen.
Je kan het heel flauw van me vinden, maar ik vind dat als je naar de 2D versie van een film gaat, je dat moet kunnen doen zonder jezelf omgevraagd bezig te houden met dit soort zaken. Die het plezier kunnen verminderen. Beeld en geluid zijn de basis van de film en die dienen gewoon goed te zijn anno nu. Naar welke versie je ook gaat.

Het viel me op dat de acteurs er stuk voor stuk daadwerkelijk moe uitzagen. Ik begreep uit dat ze het niet makkelijk hebben gehad tijdens het filmen en dat zag je er wel vanaf. Toch is het de bedoeling dat het inlevingsvermogen uit hunzelf komt, en dit niet van buitenaf wordt opgelegd door allerlei omstandigheden. Niet dat ze stuk voor stuk verwend moeten worden met allerlei rare extra's, maar de basis om gezond een film te maken, moeten toch wel minimaal aanwezig zijn. Als de media aandacht hiervoor niet gebaseerd is op marketing, maar werkelijkheid, is het niet ok.
Ik had dus weinig problemen met de geloofwaardigheid van de acteurs. Hoewel ik wel nog steeds een 'probleem' heb met de (Harry) Potters die vader of moeder worden. Ik zie hen nog steeds als hun leeftijd in de Potter films. Het zal even duren voordat ik hen hiervan los kan zien, vrees ik.
Verder hoorde ik 'Treebeard' nog tussen de wachters. Kan dat? Het was in ieder geval leuk om zijn stem weereens te horen.

Eigenlijk een prima film waar technisch wat dingen in de basis niet in kloppen. Voldoende met minpunten. Ik kom uit op een
2,5*

The Notebook is een prima film voor de zomer. Hij is nu zelfs uitgezonden tijdens de kermis hier in de stad. Deze en een aantal andere fijne settings rondom vakantieliefdes zien we hier voorbij komen.
De vakantieliefde groeit uit tot een echte liefde. Mooi om te zien op welke manier ze dat hier laten groeien. Die wijze waarop het wordt verteld is trouwens ook weer niet zo uniek. Het eerste waar ik aan dacht was de Titanic, vanwege het ophalen van herinneringen. Gelukkig blijft de film lang iets luchtigs houden en ben ik net als Allie nieuwsgierig naar het einde, wat ik eigenlijk al weet.

De casting heeft hier hun werk ook wel gedaan. Gosling en McAdams hebben zeker chemie samen. Maar ook qua uiterlijk kloppen hun ouders, vrienden en figuranten in het plaatje. De ruzie tussen Allie en haar ouders bestond ook uit prima acteerwerk. Allie’s vader laat prima zien dat hij net iets anders denkt over de relatie van zijn dochter denkt dan haar moeder.
Rowlands en Garner zijn samen een prachtig stel, waarbij Garner heel lief voor zijn vrouw probeert te zorgen. Die subtiele tranen als Allie weer vergeet wie hij is, zijn waarheidsgetrouw als je mensen rond een dement persoon kent. Mooi gedaan. Rowlands is dus goed, maar wordt een jaar na deze film overruled door Hurt in The Skeleton Key.

Waarom dan geen 5*? Omdat het begin me niet heel erg raakt. Het is wel lief, leuk en schattig allemaal, maar niet iets wat ik nooit eerder heb gezien. En het begin is voor mij ook niet beter dan vele andere films in dit genre.
Ik begrijp het nummer in de top wel, maar voor mij is het een

4*

Hij begon zo lekker, maar begon al snel te vervelen. Net als een echte illusionistenshow.
In een fijn tempo maken we kennis met de 4 paardenmannen, die elk gekozen zijn omdat ze weer een andere techniek beheersen. Klinkt niet origineel en dat is het ook niet. Ik neem aan dat iedereen wel wat films op kan noemen met dit onderwerp die beter zijn dan deze.
Maar goed, na de start bleek al snel dat de film het absoluut niet van zijn verhaal moet hebben. Al willen ze dit wel zo verkopen met alle zogenaamd geniale plotwijzigingen. Ook proberen ze wat te doen met geld te doen voor ons als arme burgers in crisistijd. En met flitsende decors en trucs.
Maar al snel blijkt de hele film een grote illusie te zijn, die het moet hebben van flitsende beelden en schreeuwerige speeches. En als je dat weg kan denken zie je wat je dan nog over hebt: een heleboel lucht.
Behalve de trucs en mensen die elkaar tegenwerken hebben ze bedacht dat er ook nog aardig wat standaard actiescenes in moeten zitten. Hierbij proberen ze ook weer origineel te doen door een verdwijntruc tijdens een auto achtervolging. Niet geslaagd vat mij betreft.
Eigenlijk had deze film gewoon een maximale speelduur van 90 minuten moeten hebben. Dat was meer dan voldoende geweest.

Een andere illusie is dat bekende namen meteen een goede film maken. In deze opzet ook weer niet geslaagd. Ze doen het prima, maar niet meer dan dat.

Toch vond ik het wil iets kijkbaarder dan wat mensen voor me. Dus
2,5*

Het is alweer een tijd geleden dat ik zo’n saaie film heb gezien. Is het trouwens een straight to dvd-film? Het zou me niets verbazen.

Geniet van de kleuren die je even krijgt aan het begin van de film. Hierna wordt je met alle karakters opgesloten in een grijze loods met lelijke tl buizen. Het is ook niet mooi gefilmd. Net als de gevechten, trouwens. Het ziet er niet uit. En dat had natuurlijk veel beter gekund.

Het verhaal is ook erg saai. Ik dacht dat tijdens een van de gesprekken van de hoofdrolspelers in de loods, het omging. Toen werd het even wat persoonlijker. Verder is het vooral veel geschiet, wat vervelende explosies en wat cijferreeksen die ze eigenlijk zouden moeten opnemen voor mensen met insomnia.

De karakters leven niet. Ze zijn van karton. En het is dus ook totaal niet boeiend hoe ze uit de grijze doos gaan komen.

Als je niets krijgt om mee te werken, kan je er ook niets mee. Het grappigste was nog Akerman die toen ze gewond was begon te kreunen alsof ze in een pornofilm speelde. Je moet iets als je je verveelt, denk ik?

1* voor de moeite.