Opinions

ECT wordt al heel lang uitgevoerd. We volgen in het hier en nu een aantal patienten die dit krijgen.

Wat opvalt is dat er heel veel tijd wordt besteed aan het kennismaken met de patienten. Binnen hooguit 10 minuten zou het al lang duidelijk moeten zijn dat dit tegenwoordig alleen maar gebeurd als P(raten) & P(illen) niet wil helpen. Toch moeten we hier heel lang kijken naar mensen die zo depressief zijn dat ze niet meer uit bed kunnen komen en/of er geen zinnig gesprek meer met ze gevoerd kan worden.

Wel hebben ze, hun partners en de behandelaars heel wat privacy uit handen gegeven om dit te kunnen maken. Want we mogen wel meekijken tijdens de behandeling, wat de meeste patienten natuurlijk op zichzelf al eng vinden. Ook zien we de patienten liggen en lopen in de ziekenhuizen, voor en na de behandelingen. Waar we zien hoe vriendelijk het personeel met ze omgaat.

Wat onduidelijk wordt is hoe de effecten worden gemeten. Ik kan me voorstellen dat deze patienten al heel wat psychologische testen hebben gehad en de formulieren hun neus uit komen. Misschien doen ze dit alleen door hun evaluerende gesprekken af te stemmen op de situatie van de patient en de lijst kenmerken van depressie? Uitleg van de grafiekjes van het ECT-apparaat krijgen we ook niet. We krijgen er geen antwoord op.

In een gesprek horen we wel iets vaags over het aantal behandelingen en we horen van een patient hoe zij het ervaren heeft.

ECT is wel interessant genoeg om er een geschiedenisles aan te koppelen. Ik had gehoopt dat ze dat hadden gedaan en de link vervolgens hadden gemaakt met het heden. Dat zou een hoger punt op hebben geleverd.

Voor de mensen die dat misschien ook missen: je zou bijv. een bezoekje kunnen brengen aan het Dolhuys. Prima museum.

Als het doel was om ECT menselijk te maken zijn ze daar in geslaagd. Voor extra informatie met betrekking tot dit onderwerp is deze docu best karig.

2,5*

Met zo'n 'plot' weet je natuurlijk meteen dat er ook stellen tussen zitten die niet meer samen zijn.

We zien wat oude beelden van de trouwerijen van een aantal stellen, gemengd met gesprekken van nu met die stellen op de bank thuis. De trouwerijen zien er wel gezellig uit. Nou ja, voor een gedeelte dan. Ik wilde deze docu heel graag gezellig en warm vinden. Maar dat lukte maar niet.

Wat ik zag waren heel wat mensen die stuk voor stuk graag hun zelfverzekerdheid en volwassenheid wilden showen, maar ondertussen wel last hadden van koudwatervrees en zich geen houding konden geven. Ik kreeg er een beetje de kriebels van.

De stellen gaven me het idee dat ze erg hard aan hun huwelijk moesten werken (goh) en dat ze dat in eerste instantie helemaal niet toe wilden geven. Uiteraard geeft niemand graag zijn mindere momenten/fouten toe, maar dit was net relatietherapie. Zwaar vermoeiend. Zeker als cliënten niet meewerken.

Alsof dat nog niet voldoende was om hoofdpijn van te krijgen is er ook een soort soundtrack aan toegevoegd waar ik spontaan hoofdpijn van kreeg. En de beelden liepen af en toe van scherp naar onscherp zonder reden.

1*

Wat allereerst opvalt aan deze film is hoe mooi alles eruit ziet en hoe sfeervol alles is gefilmd. New Orleans ziet er oogstrelend uit met alle bomen, het water etc. Je zou bijna vergeten naar wat voor gruwelijkheden je ondertussen zit te kijken.

De speelduur is hier geen bezwaar. Je krijgt voldoende tijd om de karakters te leren kennen en om hun ontwikkeling mee te maken. De scenes waren vat mij betreft steeds van de juiste lengte. Ik had niet het idee dat ik liever iets anders had willen zien, meer verdieping wilde (die uiteraard wel in het boek te vinden is) of dat iets juist te lang duurde. Soms maakte de film een korte pauze met wat natuurshots, net als een boek dat ook kan doen, bij een nieuw hoofdstuk bijvoorbeeld. Dit was slim getimed als adempauze. Om de dingen die je net had gezien even te kunnen laten bezinken.

Het verhaal was voor mij minder schokkend als het misschien had kunnen zijn, omdat ik hiervoor al naar Hoe duur was de suiker heb gekeken. Dat maakt natuurlijk al iets beter ingespeeld op de dingen die in die tijd gebeurd zijn. Al neemt elke film natuurlijk een wat andere route. In dit geval een waargebeurd verhaal over een slaaf die eigenlijk ten onrechte slaaf was. (Eigenlijk was elke slaaf natuurlijk onterecht slaaf, maar goed. We begrijpen wat de film wil vertellen.)

Apart vond ik het dat sommige van deze slaven in alle openheid vrij opstandig waren. Lijkt me gevaarlijk. Bij HDWDS waren ze heel wat geniepiger. Dat lijkt mij reëler, maar of dat ook echt zo is?

Zonder het boek te hebben gelezen denk ik nu te kunnen zeggen dat ik hier een prima samenvatting van heb gezien.

Qua acteren had ik dit keer weinig te zeuren. Ejiofor doet het goed als Northup. Draagt de film, is overtuigend. De hele rest van de cast doet het ook prima.

Sommige scenes namen me net iets minder mee dan mijn kijkgenoot. Die zat aan het eind te huilen. Die snaar hebben ze bij mij dan weer niet kunnen raken.

Mooie film. Ik zeg een

4*

Ik vond dit helaas een wat onsamenhangende documentaire. Ze hadden zeker nog wat vitale mensen uitgezocht om over hun liefdesleven op die leeftijd te praten, maar het was lastig om de grijze hoofdjes uit elkaar te houden. Vaak had ik even niet meer een idee welk vorig verhaal nu bij deze persoon hoorde.

Uiteraard begonnen ze met de naam en leeftijd in beeld, maar dat was ik even later al weer vergeten. Van de twee dansende mensen in de kroeg (?) moest ik ook even lachen. Even een clichebeeld om mee te beginnen. Verder wel aardige mensen hoor, maar niet het meest boeiende verhaal, wat we van hen te horen kregen. Misschien was het handiger geweest om wat hipper te openen. En niet meteen in te gaan op wat men verwacht.

Ook vreemd waren de lange verhalen van een van de getrouwde stellen. Die verhalen gingen juist over het verleden, toen ze elkaar net ontmoet hadden en stapelverliefd werden op elkaar. Schattig hoor, maar daar gaat het toch niet over in deze docu? Ik was steeds benieuwd hoe het dan nu met hun sexleven ging, maar daar kwamen we pas ergens aan het einde van dat interview achter. Misschien wilde de interviewster ze eerst op hun gemak stellen door te praten over het verleden? Dat zou wel passen bij het zenuwachtige handjesgeknijp van dit stel.

Een van de mooiste verhalen kwam van het stel waarvan de man dement was. Dit drietal, jaja, ging erg lief met elkaar om en het kwam zeer oprecht over wat ze vertelden.

Een van de leukste beelden was van de dame die met iemand een dildo ging halen. Op die leeftijd. Ik had er niet bij stilgestaan dat ook deze dames daar nog behoefte aan konden hebben. Bovendien was deze mevrouw dus single, en vertelde ze aan wie ze dan dacht als ze die dildo gebruikt. Ik vond haar wel grappig.

Daarnaast hadden ze nog wat mensen gevonden die tijdens de hippietijd waarschijnlijk woest aantrekkelijk waren geweest. Ten minste, ik kan me daar wel wat bij voortellen als ik hun nu zie en hoor praten. Deze vertelden over hoe hun sexs van vroeger naar nu veranderd was. Lekker open en hippie. Lekker makkelijk. Past precies bij ze.

In ieder geval leken veel van deze mensen lekker in hun vel te zitten. Ik vraag me af of dat in zijn algemeenheid zo is op die leeftijd of het toch eigenlijk maar een klein deel van de bevolking is. Daar krijgen we niet echt antwoord op. Behalve van een man, die van mening is dat mensen van die leeftijd toch echt wel wat meer aandacht aan dingen besteden dan men denkt.

Technisch gezien proberen ze hier ook wel wat. Veel beelden tussendoor die het idee op te lijken roepen dat mensen in deze leeftijdscategorie veel reizen. Veel beelden van de natuur. Maar van de andere kant lijken de beelden niet echt aan te sluiten bij de verhalen. Zowel die je dan net hebt gehoord als die dan gaat volgen.

En zoals ik al zei lijken de interviews voor mijn gevoel van de hak op te tak te springen. Ik vind ze steeds op rare momenten onderbroken. Het loopt niet echt door en ik weet nog maar voor de helft naar wie ik aan het kijken ben.

Vanwege de mankementen geef ik deze een kleine

2,5*

Ik krijg een positief déjà vu gevoel van het kijken van deze film. In de trailer zitten al verschillende momenten die overgenomen lijken te zijn als iets van I Am Legend. Als je hem hebt gezien snap je vast wat ik bedoel.

Beter goed gestolen dan slecht verzonnen. De Spanjaarden doen hier niet onder voor menig Amerikaanse film.
Te beginnen dan inderdaad met de verlaten straten. Mooie beelden van begroeiingen en loslopend wild. Zowel buiten als binnen gebouwen, bijkt later. Leuk om te zien, die beer in de kerk. Die combinatie had ik in ieder geval nog niet eerder gezien.
De barricade met fakkels is ook al veel keren gebruikt, maar blijft toch leuk om naar te kijken.
De positie van de camera loopt hier ook prima. Er wordt gezorgd voor mooie hoeken.

Denk aan menig film als je het plot van deze leest, en je weet ongeveer wat je van deze kan verwachten. Flash-forwards en flash-backs zorgen voor wat extra dynamiek voor de beleving van de film. Evenals de Spaanse taal, mocht je niet zo gewend zijn om films in een andere taal te kijken.
Dat het plot wat voorpelbaar kan zijn doet niets af aan de beleving van de film. Hij bleef toch boeiend. Daarnaast behoort hij met zijn 100 minuten ook niet bij de langste films van deze tijd. Anderhalf uur rond had voor mij ook gemogen. De aandacht bleef wel, maar in de oude standaard tijd hadden ze dezelfde film neer kunnen zetten.

Gutiérrez en Etura doen het hier prima als koppel. Hun ruzie in hun huis staat mooi op film. Coronado is als tegenspeler goed in zijn rol. Net als de rest van de cast. Geen uitschieters ofzo, maar allemaal prima te verteren.

3*