Opinions

Eigenlijk is deze film net SATC een paar jaar nadat 'Carrie en man zijn getrouwd en ze wat kinderen hebben gekregen'. Er is zelfs weer een 'slimme rooie' aanwezig, men praat tegen de camera en Parker zit weer voor een behoorlijk deel van de film aan de laptop (zoals iedereen eigenlijk, maar ach).

Ik vond het wel grappig, Parker die nog steeds op haar hakken overal naartoe rent, zelfs door de sneeuw. Ze heeft haar spark nog steeds niet verloren.

Maar toch doet ze het niet alleen. Ik heb verschillende geslaagde opmerkingen gehoord van de andere acteurs en actrices. Haar zoontje was te schattig voor woorden.

3* voor deze leuke wegkijker.

Aangezien hij nu op die grote filmpjessite staat heb ik hem, als fan van hun oude(re) werk, ook eens bekeken. Omdat ik niet weg was van de laatste cd leek me dat een betere optie.

Tuomas heeft veel te danken aan de lyrics die hij schrijft, dus ik vind het van belang dat het verhaal bij zijn muziek past en dat de film dezelfde soort gevoel/sfeer oproept als zijn muziek.
Dat eerste is gelukt. Fans weten wel dat Tuomas vaak (tot vervelens toe?) bezig is met zijn kindertijd en o.a. als Disney fan graag in dromenland verblijft. Dat, en het duistere van zijn muziek, komen zeker terug in de film.
Het matcht gelukkig niet met zijn echte leven, als zijn er wel een aantal dingen dubieus. Bijvoorbeeld dat de hoofdpersoon Tom heet (ze hadden ook gewoon een andere naam kunnen kiezen), dat er naar zelfmoord geknipoogd wordt (net als in een aantal van zijn songs, niet dat hij echt een poging heeft gedaan, voor zover ik weet), dat die vrouw van de bol wel erg lijkt op Tarja (1e zangeres en volgens oude roddels meer dan dat) en Gem op Johanna (zijn vriendin/vrouw whatever nu).

De sfeer die hun muziek vroeger had zit voor mij niet in deze film, jammer genoeg. Het is meer Nightwish nieuwe stijl. Dat heeft denk ik vooral te maken met het feit dat ze de wereld hier behoorlijk klein hebben gehouden. Ik zie vooral veel special effects en hele kleine decors. En dat geeft het idee dat je opgesloten zit (in een droom, maar toch is het een minpunt) terwijl hun muziek vroeger juist de mogelijkheid gaf om je fantasie de vrije loop te laten. Het budget maakt me hierbij niet uit. Ik beoordeel gewoon wat ik zie. Overigens zien de SE er prima uit.
Daarnaast blijft het verhaal te veel aan de oppervlakte om me wat te kunnen doen. Alsof de ideeën onvoldoende uitgewerkt zijn.

Ik vind dat Farley er hier bovenuit springt. De rest doet het voor mij net voldoende. Aan het begin lijken mensen te veel hun tekst op te dreunen alsof ze de trein moeten halen. Dat Franse accent van die soldaat was lachwekkend. Ik ben blij dat de band niet zelf aan het acteren is gegaan. Net als bij een optreden kijk ik graag naar Jukka (in piratenkostuum) die erop los mept en had ik wel kunnen leven zonder Anette of Troy.

3*

Laat ik beginnen met de 'ingewikkeldheid' van deze film. Ik meen gelezen te hebben dat iemand voor mij vermelde dat het een half uurtje opletten is. Dat klopt, dus heel ingewikkeld is het niet. In dat half uur wordt in prima tempo alles verteld wat je moet weten. Dat stuk is best boeiend. Wat ik ook had verwacht. Ik kreeg hiervan echt zin in de rest.

De 3 lagen van de droom worden vervolgens behoorlijk snel doorgelopen. Dat vind ik jammer. De film was beter geweest als het hierin nog erg complex was geworden.
Al moet je iets om het subplot met Leo ook netjes erin te verwerken. Wat laten we wel wezen, deze film duurt 2,5 uur en ik heb me geen minuut verveeld. Ik vond de scene waarin Cotillard zelfmoord pleegt trouwens erg sterk. Wat mij betreft had dit subplot er niet uit gemogen.

Dat ik me niet verveelde heeft ook te maken de acteurs waarmee de regisseur heeft mogen werken. Ik was blij met bijna allemaal. Veel hadden ook iets, hoe zullen we het noemen?, mystieks/dromerigs met een realistische vechtmentaliteit om zich heen hangen. Ik was blij om veel van deze hoofden terug te zien.
Met Page had ik echter weinig. Een studente met weinig eigen karakter. Dat vond ik jammer. Ik had liever een karakter gezien die bovenstaande karaktereigenschappen wel heeft. Voor de rest 'heerst' de hele cast.

Special Effects zijn prima. Met name die van de steden. De slow motion en natuurlijk nogmaals het hele avatar-idee is natuurlijk erg Matrix, maar wel netjes gejat.

Prima blockbuster met een scherp randje. Waarin bovendien meestal lekker in geacteerd wordt en de tijd voorbij vliegt. Dat verdient 3,5*

Tijd voor een nieuwe hype onder de kids: Welke vacature in het team wil jij vervullen?

Wow, nr 54 in de top250? Ik vond hem leuk om een keer te zien, maar dat niet waard hoor. Kan het zijn dat dit komt door Tarantino en onze geschiedenis met Duitsland?

Dankzij Tarantino zijn er uiteraard wel weer de lange, maar vermakelijke dialogen. Maar 153 minuten voor deze film is veel te lang. Hij had hem beter op een snel tempo kunnen schieten, zodat de hele boel wat dynamischer geworden zou zijn. Ik vond hem niet komisch genoeg.

De kleding en het decor paste wel bij deze tijd. Fijn ook dat er meerdere talen gesproken werden voor de geloofwaardigheid. Dat ‘moet’ tegenwoordig ook, want dat is iets waar kijkers tegenwoordig om staan te springen, geloof ik.

Pitt heeft hier een heel irritant dialect. Maar het pluspunt van de film is het samenspel van iedereen. Bijvoorbeeld met vriendschappen die wel door de tv te voelen zijn bij het wie ben ik-spelletje.

Ik hoef deze niet meer dan een keer te zien.

3*

Erg goede dra/kom.

Ik vond het fijn dat we met een flash forward instapten. Meteen met een stuk actie. Goede binnenkomer en ik durf te wedden dat ik de film minder zou vinden als ze hem gewoon chronologisch hadden laten zien.
Daarnaast ben ik blij dat ze niet de keuze hebben gemaakt om een verhaallijn te maken van "oh, mijn broer steelt en nu krijg ik de schuld".
Gelukkig worden deze film en The Bucket List geen kopieën van elkaar. Dat was namelijk ook een punt van twijfel voor mij.
Ik heb een heel groot gedeelte van de film zitten lachen.

De hoofdrolspelers, en met name Sy, hebben veel charisma. Sy loopt met de film weg. Geweldig personage en heel prettig gespeeld. Met de verkeerde acteurs had deze film ook helemaal verkeerd uit kunnen pakken, maar dat is gelukkig dus niet gebeurd.

4 Zeer verdiende sterren.

Veel bands hebben ongeveer hetzelfde on the road-leven als weer vele andere bands. Ook Iron Maiden is hierop geen uitzondering. Blijkbaar hebben bands de ideale manier gevonden om te kunnen touren zonder elkaar de hersens in te slaan. Of de hersens van anderen. Of ze zijn gewoon ouder en wijzer geworden. Met huisje, boompje, beestje. Dan hebben bands misschien ook minder behoefte om zichzelf te bewijzen, met of zonder haantjesgedrag.

Deze documentaire, wat ik overigens ook wel een zwaar woord vind, laat precies zien wat ik had verwacht. Er gaat veel aandacht naar de fans, en uiteraard zijn ook nu de fans in Zuid-Amerika het wildste. Hoewel ik het publiek overal wel enthousiast over vind komen, maar dat komt misschien omdat ze de juiste nummers uit de setlist hebben gevist.

Het blijft een raar gezicht om fans, rijen dik, voor een hotel te zien schreeuwen. Ik denk dat ik als nuchtere Hollandse, net als deze Engelse band, dat simpelweg niet in mijn bloed heb. Maar het is wel een geinig, voor even. Het zou wel handig zijn als tour managers Zuid-Amerika vervolgens precies gaan plannen als de band wat adrenaline nodig heeft. En wat landen in bijvoorbeeld Europa als ze willen chillen daarvoor of daarna. Wat de band het prettigst vindt.

Verder ook veel filmmateriaal van de concerten zelf. Leuk voor de echte fans, ik had liever gezien dat de documentaire wat dieper in zaken was gedoken. Want eigenlijk heb ik hier niets van geleerd. Het opvallendste was nog dat Bruce, de leadzanger, zelf piloot was voor deze tour. Hij maakt het daardoor ook voor zichzelf weer een nieuwe uitdaging. Want verder zit alles wel goed met Bruce en de rest van de band, heb ik het idee.

3*