Opinions

Film gebaseerd op de roman van Roman Alleg en die bij het verschijnen door de Franse overheid niet met dank werd aanvaard omwille van de zware kritiek op het Franse leger in het Frans-Algerijns conflict.

Folterpraktijken en ontzeggen van enige vorm van rechtspraak tegenover Franse burgers die kozen voor een vrij Algerije worden aan de kaak gesteld. Het optreden van het leger wordt openlijk met deze van de nazi's in WO II vergeleken.

"La Question" is in dit opzicht een interessante film, zekerlijk wat langdradig, goed geacteerd en het moet gezegd de folteringen zelf worden discreet weergegeven, meestal gesuggereerd, zodat het advies in 1977 over de film ("Te mijden en pas vanaf 18 jaar") alleen een politieke reden had.

Film over het gebrek aan echte liefde en genegenheid onder familieleden.

Het verhaal - onafgezien van de geloofwaardigheid die men er aan hecht - is het toch filmisch heel matig gebracht.

Aan de acteurs ligt het niet, maar de opeenvolging van de vele, vaak clichématige scènes, leidt absoluut niet naar een boeiend geheel.

Veel overtuiging gaat er niet van uit, zodat we inderdaad kunnen stellen dat er veel meer mee te doen was.

Een beetje chaotisch in de opbouw met die korte flashbacks, deze film naar een waar gebeuren van een heropening van een misdaaddossier.

Mikael Håfström levert evenwel geen topfilm af ("Derailed" en "Escape Plan" waren dat ook niet), zodat het geheel enigszins wat onder de verwachtingen bleef.

En wat de inhoud op zich betreft: Hebben we hier te doen met een rechterlijke dwaling, als de rechter foutieve en geforceerd afgedwongen gegevens krijgt voorgeschoteld ?

Het fenomeen van de wil en de dwang bij recherche om een dossier af te ronden speelde hier zeker mee.

Spaghetti-restant, de sigaartjes en de ruige-gezichten-close-ups inbegrepen (dit laatste geldt niet voor Sharon en Leonardo, natuurlijk).

Niets mis mee, alhoewel het thema van één man die een gans stadje in zijn macht heeft en terroriseert is lang niet nieuw.

Van daaruit vertrekkend natuurlijk weet ge al wat het slot gaat voorbehouden en als er dan een wraakneming bovenop komt dan valt het woord "voorspelbaar", al moet gezegd dat er toch kronkels inzitten.

In feite niets denderend, diepere karaktertekening nul, maar zo gemakkelijk en onbezorgd te bekijken, dat ik er toch een kleine 3,5 voor over heb.

Behoorlijk imposante cast.

Degelijke verfilming van de roman van Graham Greene, maar onder het niveau van de 2002-versie.

Een platonisch voorgestelde (1958!) driehoeksverhouding met de Frans-Vietnam-oorlog op de achtergrond.

Toch wel stevig acteerwerk van beide hoofdrolspelers - Michael Redgrave kwam wat gepassioneerder over - in dit verhaal waar filosofische opvattingen en de strijd om een vrouw de hoofdbrok uitmaken. Claude Dauphin zorgt voor de Franse toets.

Lowbudgetfilm met veel handcamerawerk. Actie nagenoeg nul en weinig diepgang in de gesprekken. Maar moet dat ? Het dagelijks leven is heel dikwijls zo. Moet er dan een film van gemaakt worden als er niets gebeurt ? Waarom niet, precies omdat er weinig spetterends gebeurt benadert ge de werkelijkheid. Dit en het natuurlijk, ongekunsteld spel van de acteurs maken het zodanig, dat ge eigenlijk, tegen de verwachtingen in, toch wel geboeid kijkt naar deze (korte) film, die natuurlijk, en misschien wel helaas, nooit de grote cinemazalen zal halen.

Aangenaam weerzien met deze heerlijke komedie uit vervlogen tijd.

Niet alleen de twee hoofdrolspelers zijn uitstekend in hun act maar ook Barry Fitzgerald als de pientere duivel-doet-al en Victor McLaglen als de bullebak met hardnekkige principes.

Idyllische schets van het Ierse platteland en gewoontes, de herbergen met de boordevolle potten bier en de pittoreske bezoekers ervan inbegrepen.

Erg genietbare, puik passende muziek.

Het is de puike cast die deze toch wel merkwaardige film over de streep trekt.

Zijn costumering, sfeerschepping en decors zeer goed, het zijn de acteurs, Rush en Winslet op kop, die de handelingen en de dialogen een bijzondere dimensie geven in een film die naast de "aanstootgevende literatuur" toch wel één en ander over het geloof kwijt wil.

Net als in "The Robe", het betere "Ben Hur" en andere, lag het sukses van deze "Quo Vadis", naast de groots opgezette spektakelwaarde, vooral in de link naar het bijbels verhaal.

Komt nu, 60 jaar later, bijna onvermijdelijk als onwennig over, maar destijds vele weken aan de top.

Peter Ustinov, als verwende, ziekelijk bedorven Nero, is outstanding en steekt boven alle andere acteurs uit.

Aangrijpende film over de genocide-slachting in Srebrenica, verteld vanuit het oogpunt van een gelegenheidstolk voor de blauwhelden, die terloops, niet ongeschonden uit het relaas komen.

Meerdere schokkende scènes waarin wanhoop en angst tegenover onbegrip en brutaliteit staan.

Een absolute oorlogsmisdaad de moordpartij, helaas nog steeds ...

Arme mensheid.