Opinions

Best wel leuk!

Het had beter gekund maar deze Chucky, Terminator hybride is best wel goed gelukt. Het heeft nog wat humor hier en daar, een satirisch randje naar techbedrijven en de medewerkers wat ik wel kan waarderen. Het is wel voorspelbaar maar vind het wel goed gemaakt en heeft nog een psychologische kant. De leukste scene is uiteindelijk de scene dat M3gan een of ander dansje doet en een zwaard bemachtigd. Ik had liever gezien dat ze gewoon daarna mensen begint af te slachten en gewoon wraak neemt op de mensheid. Een robot die gewoon compleet de controle verliest en overal dood en verderf zaait.

Carnavalsoptocht.

Ook Mad Max leek mij een goede film door de positieve reviews en de buzz die om deze film heen hangt, ook al ben ik nooit een fan geweest van oude Mad Max films, hier was ik toch héél enthousiast voor gemaakt en dat bleek een grote deceptie te zijn. Eigenlijk is de hele universum van Mad Max heel erg tof en gruwelijk maar ze maken er gewoon een grote carnavalsoptocht van.

Het grootste probleem is de spanning. Een spanningloze actiefilm die maar door blijft gaan waarbij je een groep mensen volgt waarvan je weet dat die het op gaan nemen tegen honderden vijanden met betere wapens en meer middelen en ja hoor dat gaan ze overleven. Overigens heel weinig grof geweld. Ik had toch wel echt veel bruut geweld verwacht en dat is er vrijwel niet.

Die spanningloze optocht blijft ook gewoon 2 uur doordenderen met allerlei belachelijke over-the-top figuren dat ik enigszins kan waarderen maar echt evil of dreigend wil die eindbaas nou ook niet worden met zijn mondkapje. Weinig verhaal wat ik ook kan waarderen maar het bloed vloeit niet rijkelijk en het wordt afgewisseld met tenenkrommende Hollywood momenten met als toppunt die romance tussen die chick en een warboy. Echt vreselijk was dat. Totaal onlogisch ook.

Overal komen er wagens aandenderen van weet-ik-veel welk kamp maar nergens een moment waar ik maar spanning voelde of me ongerust maakte of de hoofdpersonen het wel gaan redden. De actie is wel heel goed in beeld gebracht maar te weinig met het daadwerkelijk apocalyptische thema of het woestijngebied.

Een grote optocht.

Ik vond het toch maar tegenvallend helaas. Het acteerwerk is best wel goed maar deze personages zijn heel irritant in mijn ogen of eendimensionaal waarbij ik ook niks gaf om de personen. Als de personages alleen maar immoreel zijn dan maakt het ook niet echt uit dat ze doodgaan. Als de personages nou ook nog eens een andere kant hadden dan werd het boeiender.

Dat het in een take is opgenomen boeit me eigenlijk heel weinig. Vond het weinig toevoegen. Ik vond het ook niet eng en ook niet echt geloofwaardig. De scene op de motor vond ik uiteindelijk irritant. Misschien was dat wat Franse teenage anxiety dat ik niet kon plaatsen. Ik weet niet wat ik met die scene aan moet. Ik dacht eerst dat er een nieuwe drug op de markt kwam waarbij je veranderd in een zombie. Dat klinkt wat mij betreft eigenlijk wel interessanter. Bestaat dat scenario al? Ik heb me er echt gewoon maar half mee vermaakt en wil hem absoluut niet nog een keer zien. Ils wel, die wil ik wel nog een keer zien. 2.5

Magic Magic is een film waar ik na afloop nog heel veel aan heb gedacht. Het is niet noodzakelijk een horrorfilm te noemen al heeft het een aantal momenten. Dit is een film die heel erg realistisch overkomt wat mij betreft als het gaat om de personages en het uitbeelden van erstige psychische problemen of een geestesziekte.

Een one-of-a-kind film die je moeilijk in een hokje kan plaatsen of kan vergelijken met een andere film. De film heeft niet heel veel verhaal. Een meisje (met bepaalde psychische problemen) gaat op vakantie met een vriendin en een groep onbekenden mensen. Dat is het eigenlijk. Ze krijgt steeds meer problemen en de groep waar ze mee is, is niet noodzakelijk symphathiek, begrijpend en doen niet echt moeite om haar meer op haar gemak te laten voelen.

De film heeft behoorlijk onsymphatieke karakters en dat kan ik juist waarderen. Jongeren zijn ook onsymphatiek op een bepaalde manier en wellicht vooral op vakantie waar ze juist meer egoistisch kunnen denken. Michael Cera speelt een heel apart mannetje, niet noodzakelijk écht vreemd maar erg onvolwassen en ongemakkelijk maar wel herkenbaar. Hij speelt dit personage ontzettend goed, compleet anders dan zijn andere rollen. Oscar waardig.

De horror in deze film is niet met andere films te vergelijken. De horror zit hem in de onbegrijpelijke situatie van het meisje Alicia (Juno Temple) die zelf niet weet wat er met haar aan de hand is en de groep weet het ook niet waardoor de kijker het ook niet weet. Dat maakt de film héél realistisch omdat je je gaat verplaatsen in de situatie en eigenlijk weet je zelf ook niet wat je moet doen. Dit zou je misschien bij elke film kunnen zeggen maar het gaat hier niet om vampieren maar om iets wat gewoon echt kan gebeuren en waar jezelf mee in aanraking kan komen en daardoor komen bepaalde scenes extra goed aan omdat het subtiel wordt uitgebeeld, niks wordt overdreven uitgebeeld en daardoor krijg je een goed beeld van een verwarrende ziekte.

De film is erg afstandelijk maar tegelijkertijd behoorlijk emotioneel. De hallucinatiescene dat Cera zijn excuses nog een keer aanbiedt en het meisje schreeuwt dat het niet aan hem ligt maar aan haarzelf is behoorlijk creepy. Daarin komt het onbegrijpelijke het meeste tot uiting. Ook de scene dat ze midden in de nacht van die rots wil springen is omdat niks overdreven wordt behoorlijk emotioneel. Verschillende emoties maakt deze film los net zoals het einde waarin ze overlijdt terwijl de hele groep haar eigenlijk niet mag. Heel apart.

Daarnaast is de film behoorlijk stijlvol verfilmd. Het is meer een karakterstudie of een studie van een ziekte dan een horrorfilm maar dat mag je zelf beslissen.

De samenwerking van Silva en Cera was in Crystal Fairy & the Magical Cactus ook al erg geslaagd waar Cera ook een apart afstotelijk en egoistisch personage speelt. Een aanrader als je deze film ook goed vindt.

Ik zit zelf te denken om naar de volle 5* te gaan maar daar ga ik de film eerst nog een keer voor herzien.

Malcolm X is een goede film van Spike Lee die hem natuurlijk op het lijf is geschreven. De meer dan drie uur durende biopic is uitstekend verfilmd met hier en daar mooi camerawerk en typische Spike Lee filmische kernmerken. 202 minuten is zeker aan de lange kant maar heb met niet verveeld tijdens de film en wilde nog altijd weten hoe het zou aflopen. Hier en daar wel veel herhalingen over de profeet Mohammed waar Malcolm zo fier van is en ook teveel herhaling over dat blanke mensen, blanke duivels zijn, voor de rest weinig op aan te merken of irritatiepunten.

Malcolm X is wel een interessant figuur die zelf veel de fout is gegaan voordat hij tot inkeer is gekomen en eerst zelf racistische beweegredenen had voordat hij het 'licht heeft gezien,' en dat maakt hem uiterst menselijk vooral vergeleken met zijn gelijken die lijken alsof ze alleen maar goed hebben gedaan in hun leven. Sterke film over deze Malcolm X en degenen die ook maar enigszins geïnteresseerd zijn in zijn leven moeten deze film kijken.

The Coens strikes again and again.

Wat een toffe film. Neo-noir vind ik sowieso altijd wel genieten. Billy Bob speelt een typische rol voor zijn doen maar dat doet hij dan ook perfect. Constant paffend en ontzettend apathisch.

Niemand kan zo droog voor zich uit staren als Thornton volgens mij.

Gandolfini was ook genieten met een perfecte rol voor hem.

Het verhaal vind ik behoorlijk sterk waarbij je de hele tijd volgens mij pas naderhand komt te weten hoe het gegaan is. Een aantal interessante gedachtegangen waarbij het moeilijk te zeggen of het nou heel diep is of wellicht gewoon uit de mouw geschud.

Sterke voice-over en een geweldig einde.

4.5

De man with the irion fists is niet echt een geslaagde film. Het is vooral rommelig, chaotisch en de sterke scenes die waarschijnlijk in het hoofd van RZA geslaagd zijn zijn zwak verfilmd.

Toch vermaakt de film wel als je hem met een paar maten gaat kijken en niet al te veel verwacht.

De vecht scenes zijn redelijk sterk en het verhaal is behoorlijk lollig. Ik vind hiphop en martial arts wel goed bij elkaar passen al zitten er hier ook behoorlijk wat missers in. De rol van Crowe vind ik echt een van zijn slechtste ooit. Hier en daar zit er toch wel wat leuks in deze film.

Het eerste uur van de film was heel erg goed. Origineel, visueel aantrekkelijke film met een langzaam opbouwende dreiging en een zeer goede sounddesign. Het 2e uur uur van de film was (zoals ik eigenlijk ook verwachtte) een spanningsloze gorefest dat me deed denken aan dagje meekijken in een machinefabriek.

De focus lag alleen maar op gore en niet meer op spanning, dreiging en emotie. Mijn aandacht dwaalde af naar mijn telefoon omdat ik wist dat de hoofdpersoon alle bad guys een voor een afwerkte zonder veel moeite om uiteindelijk te eindigen bij de nr. 1 antagonist waarbij zelfs alle religieuze verwijzingen en emotionele opbouw wegspoelde in een afvoerputje van een verwaarloosbare douche in een goedkoop motel in een plaatsje dat zijn beste tijd heeft gehad.

De film deed me uiteindelijk het meeste denken aan Hobo with a shotgun maar die film was minder serieus en veel meer fun! Nicolas Cage was heel erg goed in deze film en ook de andere acteurs speelde heel erg goed. De combinatie van serieusheid en de pulp werkte niet helemaal. Het 2e uur maar ook het belangrijkste uur ( de wraak) kan ik gewoon niet aanzien vanwege de voorspelbaarheid en complete gebrek aan spanning. Toch *** omdat het eerste uur zo goed was en het audiovisueel origineel overkomt in een soort vage Amerikaanse dimensie met culturele verwijzingen (the cheese goblin haha) naar onze wereld.

Sfeervolle film van Woody Allen waar voornamelijk mijn punten naar toe gaan maar qua plot vind ik dit niet heel interessant. De zwart-wit cinemafotografie ziet er soms zeer indrukwekkend uit. Het ziet er soms best duister uit, het zou ook goed passen in een thriller of een horror.

Ik word een beetje kriebelig van Woody Allen al is hij soms best grappig of gevat maar toch zit er een irritatiefactor bij. Ik denk dat dit een verlenging of overdrijving is van zichzelf maar door het script lijkt het allemaal heel geconcentreerd. Ik bedoel daarmee dat het lijkt alsof hij letterlijk nooit zijn bek dicht houdt en continue aan het woord is.

De film is wat mij betreft heel simpel. Je hebt Woody Allen en zijn vrienden en er is een 17-jarig meisje. De volwassenen zijn de kinderen en het kind is heel volwassen. De volwassenen zijn de hele tijd bezig met wie ze wel of niet leuk vinden (als een stel tieners) en veranderen constant van mening, het 17-jarig meisje is veel standvastiger en serieuzer daarin. Dat komt terug op het einde waarin ze naar London gaat en heel nonchalant zegt dat 6 maanden niet lang is. Woody had haar in eerste instantie aangeraden om naar London te gaan maar veranderd weer als een klein kind van mening waarop ze antwoord dat 6 maanden eigenlijk helemaal niks is.En dat is eigenlijk ook zo.. Maar al dat relatie gekibbel vind ik niet bijzonder interessant.

Jammer genoeg mislukt. De film is niet echt inleefbaar d.w.z. dat je niet echt begrijpt waarom de hoofdpersoon doet wat hij doet en waarom. Deze film is een soort moderne versie van Taxi Driver of Fight Club alleen dan niet inleefbaar of herkenbaar of dat er nog zaken zijn om verder over na te denken of te filosoferen naderhand. Hierin is de hoofdpersoon best maf maar je begrijpt zijn handelen niet en in Taxi Driver begrijp je het wel. Ik snap ook niet wat zijn probleem is met zijn vriendin?! Dit komt ook niet echt goed naar voren in de film. Een voice-over zou misschien beter zijn geweest, al is de hoofdpersoon gewoon ook niet boeiend. Ik denk dat Fight Club en Taxi Driver ook nihilistische gedachten behandelen en in deze film is dat gewoon niet echt zo. De hoofdpersoon is boos omdat zijn vader hem heeft verlaten toen hij een klein kind was. Dat heeft een groot nou en gehalte.

Ik kan me aardig inleven in de hoofdpersoon. De hoofdpersoon is redelijk slim maar heeft niks voor elkaar gekregen in zijn leven en om een bepaalde reden lukt het hem niet. Ik denk dat hij geen draai kan vinden in de maatschappij en zoals hem zijn er duizenden of miljoenen mensen. Misschien is hij enigszins creatief maar niet creatief genoeg om daadwerkelijk een kunstenaar te zijn maar een crimineel is hij ook niet.

Hij ziet wel een weg uit de problemen. Die weg is een redelijk goed bedachte kunstroof. Door bepaalde tegenslagen had hij het niet moeten doen en moeten wachten want zelfs de chauffeur haakte af en hij moet opeens op zijn kinderen passen die en vrije dag kregen op school. Hij had moeten wachten maar hij is ongeduldig en gaat toch door met de roof en die mislukt en zijn leven is voorgoed veranderd.

In mijn ogen is deze film veel realistischer qua misdaad dan een gemiddelde misdaadfilm. Veel criminelen gaan impulsief en emotioneel te werk en niet professioneel, koud en zonder gevoelens. Veel criminelen zijn losers uiteraard.

Ik keek hier best wel naar uit. Ik vond de trailer wel intrigerend en had er veel zin in. Je ziet mijn cijfer en dan weet je al dat het behoorlijk heeft teleurgesteld. 2.5 sterren zou teveel zijn voor deze film. Het is allemaal heel overbodig en het is een slecht script. Je kan je afvragen waarom mensen hieraan meedoen? Zijn ze gedwongen? Werden deze mensen onder schot gehouden om mee te doen met deze film? Ik weet niet waarom het andere Wachowski zusje niet mee heeft gedaan. Misschien vond ze het een waardeloos script. Veel mensen noemen dit een money grab en misschien is dat de reden dat ze deze film hebben gemaakt. Maar de meeste mensen in deze film moeten genoeg geld hebben op hun rekening. Deze film heeft een grote 'het zal allemaal wel' gevoel. Het is best wel saai ook. Een saaie lange film. Eigenlijk doet deze film mij denken aan een emotieloze Marvel film. Het zal allemaal wel. Het eindgevecht gebeurd en het boeit voor geen ene meter. Dit was teleurstellend. Dit was een B-film. Ik geloof alleen maar minder in de Matrix nu. Keaunu Reeves speelt als een verdwaalde stoner in deze film. Hij kwam niet overtuigend over als een gameprogrammeur en ook niet als Neo. Pluspunt is dat de bioscopen dicht zijn en ik ben blij dat ik deze niet in de bios heb gezien.

Bijzondere film.

De titel sprak mij nooit aan. De titel lijkt meer op een romantisch verhaal maar het is echt het tegenovergestelde van romantiek. Het is niet zozeer een western maar een film met elementen uit een western. Het is veel meer een karakterstudie van McCabe. Uiteindelijk ook een heel tragisch verhaal.

Wat sterk is aan de deze film is hoe de film opent en McCabe portretteert. Hij wordt heel iconisch en sterk neergezet waarbij de mensen om hem heen hem wel adoreren. Dit blijkt dan allemaal schone schijn of een illusie. Hij is eigenlijk maar een kleine vis die het probeert te maken. Hetzelfde geldt voor Mrs. Miller die later in de film komt.

De film laat wel erg marginale taferelen zien in dat stadje waarbij het lijkt alsof er gewoonweg geen vrouwen zijn alleen die hoeren. Die hoeren zien er nou ook niet echt heel aantrekkelijk uit moet ik zeggen. Erg marginaal allemaal. De film wordt ook wel steeds tragischer met op het einde wel geweldige shoot outs moet ik zeggen. De muziek van Leonard Cohen voelt in het begin erg misplaatst en hoe verder de film doorgaat hoe beter de muziek bij de film past.

McCabe lijkt een winnaar in het begin maar uiteindelijk toch maar een loser die weer bang is van een andere huurmoordenaar van het grootkapitaal. Die scene in de kroeg vond ik fenomenaal waarbij hij McCabe aan de tand voelt. McCabe is uiteindelijk echt een tragisch figuur die ook in zichzelf mompelt dat hij ook poëzie in zich heeft. Eigenlijk is hij verliefd op Mrs. Miller maar hij moet altijd betalen voor haar gezelschap. brrrrrrr.

Meh, had veel meer ingezeten.

Opzich wel een aardige actiefilm maar ze proberen er tevergeefs iets meer van te maken dan het is. Statham is aan de mindere kant qua dialoog en actie.

Op het einde zitten er ook nog een aantal onnodige explosies in.

Voor de rest een redelijk gemaakte actie film.

2.5

Tegenvallend.

Het begint heel erg goed en de film opent erg sterk met prachtige beelden en muziek. De toon is gezet en ik dacht dit wordt 2 uur genieten. Nu heb ik me zeker niet geërgerd of verveeld tijdens de film en ben ook gewoon blij dat ik deze in de bioscoop heb gezien maar het voelt nogal afstandelijk en zinloos aan. Het einde is ook prachtig maar alles daartussenin nogal vlak en niet bijster interessant. Hier en daar nog wel wat leuke momentjes op de bruiloft maar het wordt nergens echt interessant of spannend. De dialogen waren matig en soms nogal zwakzinnig in combinatie met het groteske over gestileerd apocalyptisch schouwspel.

De film is zeker origineel en mooi en het wel waard om te kijken, het is alleen geen topper.

Heb ook het gevoel dat Von Trier nog wel 1000 van zulke films kan maken, allemaal wel mooi maar nooit heel bijzonder of sterk.

*3

In eerste instantie deelde ik ook de teleurstelling van menig filmfan hier en dan voornamelijk door het einde maar vandaag spookte de film toch door mijn hoofd. Ik zat me wel af te vragen wat het allemaal betekende en dat is altijd wel een pluspunt. Ergens lijkt de symboliek of heel simpel of anderzijds niet helemaal te begrijpen. Eerste helft van de film is wel het beste, lekker mysterieus en spannend en audiovisueel was het genieten. lang geleden dat ik een horrorfilm heb gezien die daar zoveel moeite instopt en daar houd ik wel van. Het is wel een speciale film, al kan je ook concluderen dat dit een film is die mannen wel in een heel slecht daglicht zet en dat is dan schijnbaar de trend. Vrouwen zijn onschuldige engelen en mannen duivels. Dat is niet waar natuurlijk maar veel zaken zijn tegenwoordig niet waar en nuance is ver te zoeken. Maar toch wel een film waar ik van heb genoten maar ik zal het niet snel nog een keer opzetten door het einde. Of het is allemaal heel simpel of er zit meer achter. Het beste van Garland vind ik alsnog de serie Devs.

Bij Miami Vice zou je kunnen verwachten dat je te maken gaat krijgen met een buddy cop film maar dan kom je bedrogen uit. Dit is geen Lethal Weapon of iets dergelijks. Dit is een bloedserieuze film. Uiteindelijk maakt Mann hele serieuze 80s films. En dat deed Mann al in 1986 met Manhunter. Dat is een bloedserieuze 80s film en nergens wordt die film fout zoals dat wel heel vaak of vrijwel altijd gebeurde in die tijd.

Weer is dit een hele abstracte film van Mann met abstracte personages. Je weet helemaal niks van deze personen. Er komt geen melodrama, geen verhaaltje waarom ze agenten zijn geworden, geen episch monoloog en helemaal geen humor. De agenten zijn er en de criminelen zijn er en dat is het. Veel scenes die in clubs afspelen en veel dikke auto's en iedereen draagt zonnebrillen.

Het is eigenlijk uiteindelijk ook een liefdesverhaal en niet zozeer een actiefilm. Dat de film opgenomen is met digitale camera's terwijl het een hele visuele film is vind ik apart. Het enige wat ik daarvoor kan bedenken is dat het daardoor allemaal wat rauwer overkomt. Het handelen van de agenten en criminelen kan ik niet zozeer realistisch noemen maar de film is indringend op een bepaalde manier en blijft naderhand ook even hangen. Het is ook op het eerste gezicht een oppervlakkige en matige film maar door die abstractie is het allemaal heel origineel. Mann vermijdt heel veel typische regels die gelden voor een buddy cop film en maakt het authentiek, eigenzinnig en behoorlijk rauw.

Mann is ook een behoorlijke objectieve regisseur. Je kan nergens een moraliserende ondertoon vinden. Niemand is goed of fout. Nooit zal Mann zoiets zeggen als: criminaliteit deugt niet. De tweede keer komt de film veel beter tot zijn recht en dan zie je voornamelijk veel meer details in het visuele aspect zoals bliksemschichten in de verte en het fatalistische liefdesverhaal.

Verontrustende film.

De kenmerken van regisseur Hanneke zijn natuurlijk van de film af te lezen. Kaal en pover camerawerk met herhalende handelingen die in beeld gebracht worden.

Juist deze minimalistische wijze wat hyperrealistisch overkomt is wat de film beklemmend maakt en onder de huid gaat zitten en een weerzinwekkend onderbuik gevoel teweeg brengt.

Ook dat de pedofiel, rationeel en voorzichtig te werk gaat maakt hem een verschrikkelijk mens maar tegelijkertijd wordt hij niet als een monster afgebeeld maar krijg je zelf enige compassie voor de ingetogen verlegen werknemer, met liedjes meezingend als hij een promotie krijgt en stuntelig de steile zwarte poederpistes afgaat.

Zo eindigt de film behoorlijk open wat voor sommige mensen irritant kan zijn maar zeker de beste manier is om een film te eindigen en dan heel ironisch komt dat muziekje opzetten wat je even afleid van de akeligheid voordat je beseft dat het makkelijk ook een van die verlegen collega's van je kan zijn die zonder dat iemand het merkt een kind in zijn kelder heeft opgesloten.

Leuk land, Oostenrijk!

Slechte bedoeling met goede intenties.

De film begint goed en houd dat redelijk vast met goede acteerprestaties en verhaal.

Waar ik me alleen aan ergerde is de voice over, waar vaak nogal onzinnige teksten uit rolde.

Wat ik ook slecht vind zijn de flashbacks van de hoofdpersoon die veel te vaak voorkwamen en ook dikwijls nogal onzinnig waren. Het Hollywood sausje die eroverheen gegoten is en vooral op het afgeraffeld einde zeer merkbaar is. Er word ook veel te veel onnodig uitgelegd. Dacht soms dat het zo helder is als water maar dan komt er nog een flashback om het even uit te leggen. Lijkt soms op een film voor mensen een geestelijke achterstand.

Nee, had leuk kunnen zijn maar voornamelijk gewoon slecht uitgewerkt. Het zoveelste rise and fall verhaal waar deze niks extra's aan toevoegt.

2

Goede film.

Het is erg leuk om de naïeve Joe Buck te volgen die het platteland besluit te verlaten om in de grote stad New York groot te gaan worden. Hij vind het erg fijn om in cowboy kleren rond te lopen en denkt dat die look een comeback gaat maken. Ik wist in het begin niet waarmee hij nou succesvol moest gaan worden maar dan blijkt dat hij ambities heeft om een gigolo te worden.

Het blijkt ook dat Joe niet echt de hersens heeft om iets anders te gaan doen want erg slim is hij niet. Hij is wel goedgelovig, aardig, behulpzaam en hoopvol. Eigenlijk is hij het ideale prooi voor sjachelaars in de stad en daar maakt Ritzo (Hoffman) dan ook gebruik van.

Een heerlijke film die behoorlijk sterk gemonteerd is. Het acteerwerk is erg sterk en de vriendschap van Vught en Hoffman komt erg warm over. Niet het standaard drama verhaaltje van iemand die succes zoekt maar een die daar behoorlijk origineel mee omgaat.

De beelden van de stad tussendoor waren ook genieten.

Eigenlijk vrij weinig minpunten en volgens mij een behoorlijk flitsende controversiële film voor die tijd maar die zeker nog niet gedateerd is en van het monteer werk kunnen veel films van tegenwoordig nog een puntje aan zuigen.

*4

Leuke film.

Woody Allen maakt altijd wel vermakende films met terugkerende onderwerpen. Parijs wordt hier prachtig en sfeervol neergezet en je hebt meteen zin om naar Parijs te gaan.

Het verhaal is niet denderend en de conclusie op het einde over nostalgie ligt erg voor de hand en is voorspelbaar.

Is dat erg? Niet echt, heb me anderhalf uur vermaakt met de worstelingen die de protagonist heeft over zijn veilige keuzes die hij heeft gemaakt en zich afvraagt hoe zijn leven was gelopen als hij dingen anders had gedaan.

Hier en daar valt er wat te lachen en dit ondersteunt met passende sfeervolle muziek.

Wat me opviel is dat het camerawerk erg statisch was, zat bijna geen beweging in.

Geen grootste film, geen geweldige film maar wel een charmant filmpje die ik makkelijk nog een keer kan opzetten.

3.5

Wel een aardige bovengemiddelde thriller maar uiteindelijk is het niet helemaal mijn ding. De hoofdpersoon mocht wel wat meer uitgewerkt worden en ik geloofde hem niet helemaal. Luis Tosar met zijn grote wenkbrauwen kwam me meteen bekend voor uit de film Cell 211 waar ik hem wél volledig geloofde in zijn rol en hem beter vond spelen.

Het kan ook liggen aan het plot en dat er staat dat hij een drang heeft om mensen constant ongelukkig te maken en dat zag ik alleen toen hij dat omaatje terechtwees op haar eenzame leven. Het hele gebeuren omtrent Clara vond ik allemaal veel te overdreven om serieus te nemen en totaal niet geloofwaardig.

Toch is het gegeven nog wel origineel en wil je de film afkijken maar een tweede keer zal er nooit inzitten. Teveel scenes waarin de hoofdpersoon op het nippertje kan ontsnappen en niet ontdekt en voor mij is dat niet spannend terwijl dat wel de kracht is van deze film. Het einde is redelijk tragisch maar komt niet hard aan omdat het allemaal zo overdreven is.

Wel aardig.

Jammer dat SETH MACFARLANE zijn humor niet verder ontwikkelt of verandert. Dit zijn allemaal soortgelijke grappen als in FAMILY GUY en AMERICAN DAD enz. Had er van te voren weinig van verwacht, veel minder anticipatie als bij de schattige, wiet rokende, grofgebekte teddybeer in TED maar heb me er uiteindelijk wel mee vermaakt. Het is dat NEIL PATRICK HARRIS erin zit en voor de meeste lol zorgt want zonder hem zou ik het niet echt te pruimen vinden. De grappen over de snorren in het wilde westen vind ik het grappigste en die mimiek van NPH en dat hij altijd een soort amorele klootzak speelt blijft grappig. Heel veel grappen die ook niet aanslaan en niet grappig zijn maar wel genoeg momenten om te lachen. De referentie naar BACK TO THE FUTURE is ook erg geslaagd.

MACFARLANE doet het goed als hoofdrolspeler en de andere rollen worden ook goed ingevuld en het wordt ook aardig in beeld gebracht zoals een echte western. De hoofdrolspeler is een soort doetje uit de toekomst die in het wilde westen zit en daar een gigantische hekel aan heeft. De film heeft ook een ontzettend slap overbodig liefdesverhaal die veel van de speelduur vult, behoorlijk kriebelig word je ervan.

Niet geweldig maar wel een must voor liefhebbers van MACFARLANE en western fanaten kunnen hier ook wel van genieten denk ik zo.

What kind of mustache are you looking to grow?

Leuk vermaak!

Maar niet meer dan dat. Het is erg overdreven allemaal, het is niet realistisch of geloofwaardig of wat dan ook maar het is wel een film die de volle speelduur vermaakt en daar doen we het uiteindelijk wel voor. Ik ben niet een grote fan van dit soort films, deze film is zo overdreven dat Tom Cruise net zo goed een superheld kan zijn en de film is bijna een Marvel film. Eigenlijk is het gelijkwaardig aan superheldenfilms. Nu is het kunstmatige intelligentie, de volgende MI film zijn aliens die de wereld willen vernietigen en Tom Cruise moet dan de wereld redden?

Ergens zijn deze mensen allemaal iets te kunstmatig of te knap ofzo. Het zijn modellen waarbij het haar altijd goed zit. Ook veel vrouwen in deze film. Van die moderne vrouwen die kille psychopaten spelen. Dat zie je steeds meer en meer. Vrouwen zijn ook koelbloedige moordenaars zegt Hollywood. Schijnbaar denkt Hollywood dat we dat willen zien. Is dat zo? Het gaat best ver hoe cultuur en politiek wil dat vrouwen mannen worden. Interessant maar erg maf wel want niemand wil een koelbloedige, psychopathische vrouw maar dat moet je wel worden.

Leuk om Stephen Dorff en John Travolta en Kevin Dillon in een kleine dorp, misdaadfilm te zien. Als je houdt van dit soort kleine misdaadfilms in kleine dorpjes waar geen hoop is voor een betere morgen, dan is dit het wel waard om te kijken maar het is jammer genoeg geen uitschieter. Er zijn betere films gemaakt in dit genre maar alsnog wel het bekijken waard.

Vond het niet zo heel boeiend allemaal.

Of je nu een liefhebber bent van honkbal of niet, een film over het desbetreffende onderwerp moet fans en geen fans aanspreken. En hoewel de film hier en daar zijn momenten heeft vond ik dat deze film weinig echte toegevoegde waarde heeft.

Billy Beane is gewoon niet zo heel interessant en zijn motieven zijn ook niet heel erg duidelijk. Hij wil heel graag winnen en heeft wel de ballen om risicovolle beslissingen te nemen. That's it.

Het werk en het brein achter alles is dan eerder zijn assistent gespeeld door Jonah Hill die het helemaal niet verkeerd deed.

Echt mooie of sterke scenes kan ik me niet voor de geest halen en het einde is nogal tam.

Voor de rest kijkt het makkelijk weg en zijn de dialogen gewoon goed te doen maar net als bij The Social Network een veel te ingetogen film die uiteindelijk ook helemaal niet spraakmakend is en weinig stof doet opwaaien.

2.5

Ik vind deze wel leuk en grappig en sfeervol verfilmd. Grappiger dan een gemiddelde komedie tegenwoordig. De humor is wel over de top overdreven Amerikaans vol clichés. Als je dat niks vindt dan vindt je deze film ook helemaal niks. Ik vond het goede entertainment na een lange dag werken. De kleine rol van Elijah Wood vind ik erg goed werken, erg grappig. De film pretendeert nergens meer te zijn dan het is. Van mij mag er ook een vervolg komen.

Monsters

Leuke film om een keer te gezien te hebben. De film draait voornamelijk om de 2 hoofdpersonen en waren zeker geloofwaardig.

Voor de rest soms redelijk spannend en de monsters zelf zagen er jah je moet er van houden, maar het zag er wel mooi uit.

Daarnaast zat de sfeer er goed in met een goede soundtrack dus de film is zeker geslaagd.

Geloof trouwens echt niet dat dit met een budget van $15.000 is geschoten, of met veel liefdadigheid.

3

Redelijk goed SF- filmpje met een een fantastisch acterende Sam Rockwell.

De shots van de maan en ruimtestation zijn inderdaad heel mooi vormgegeven en daar kan je wel van genieten.

Ik vond het verhaal wel aardig maar niet geweldig had nog iets bij gemoeten.

De film had van mij ook nog wel wat spannender mogen zijn,

het kijkt lekker weg maar zat zeker niet op het puntje van mijn stoel.

Kan me ook geen (achtergrond) muziek herinneren.

Ook redelijk sfeerloos maar ik denk dat ze dat hebben gedaan omdat het over een eenzame astronaut gaat en daarom redelijk leeg hebben gelaten,

omdat het een leeg, kaal bestaan is.

Pas op mogelijke spoiler !!

Sam had nog wel wat emotioneler mogen reageren toen hij erachter kwam dat hij soort speeltje van de overheid was en het leven dat hij dacht te lijden niet bestaat.

Maar goed van genoten voor een keer.

3

Ik kan deze film wel waarderen die nog wel het meest vergelijkbaar is met The Union Movie die ook bestaat uit sketches die vaak sociaal-maatschappelijke kwesties aankaarten ook al is het allemaal zo flauw als het maar kan zijn.

Aan de ene kant ben ik positief maar aan de andere kant hoef ik deze film niet nog een keer te zien. De bovengenoemde Union Movie is ook veel beter.

Krijg sowieso het gevoel dat mensen zichzelf veel te serieus nemen als je die berichten zo doorleest. Ja, het is vaak slecht, hier en daar ook zeker grappig en origineel maar zeker niet slechter dan de gemiddelde komedie die in de bioscoop verschijnt waar je het einde al van kan raden voordat de film begonnen is. Gelukkig zit er geen slap liefdesverhaaltje in of een moreel lesje op het einde.

Sterke grauwe film.

Gisteren deze Deense film op een laat tijdstip aangezet met de intentie om deze film voor de helft te kijken en de andere helft op een ander comfortabel tijdstip verder te kijken maar de film slokte me genoeg op in zijn mysterieuze grimmige sfeer waardoor ik niet meer op de stopknop drukte maar de film af moest zien.

De opbouw van de film vind ik behoorlijk sterk en daarnaast doet het wel originele dingen met de thriller genre en zit het met de spanning helemaal goed.

Het acteerwerk is erg sterk van Nikolaj Lie Kaas en Nicolas Bro.

Vooral Bro zet een sterke rol neer als psychopaat met zijn vriendelijke brave tronie.

Niet alles is perfect en soepel maar daar kijk je makkelijk doorheen.

Kende de regisseur niet, wist ook niet dat hij van Belgische afkomst was en had ook geen eerdere films gezien van hem.

Het verhaal sprak me aan en Jared Leto vind ik altijd wel goed spelen.

Dit is wel een heel ambitieus project en uiteindelijk zit er veel te veel in verwerkt duidelijk een voorbeeld van teveel hooi op je vork nemen.

Maar wat een ontzettend prachtige scenes zitten erin en word er geweldig met slow motion gespeeld, kleurgebruik, close ups en oog voor detail die ik nog nooit eerder heb gezien. Soms word er misschien te veel herhaald net zoals de soundtrack maar echt storend wordt het niet.

Prachtig gefilmd en had een potentiële topper kunnen worden.

Waar het er uiteindelijk op neer komt is als je een keuze maakt dat het je leven en andere levens beïnvloed.

In deze film is het een 9 jaar oud jongetje dat de keuze moet maken of hij met zijn vader en moeder meegaat. Daarnaast zijn er 3 meisjes die zijn mogelijke liefdes in het leven zijn. Hierin droomt de hoofdpersoon terug aan zijn leven maar hij is erg vergeetachtig en haalt zijn dromen door elkaar met de werkelijkheid en de verschillende levens die hij had kunnen lijden en het leven die hij heeft geleid.

Dit is uiteraard erg verwarrend om te volgen maar de grote lijnen zijn te volgen. Tussendoor worden ook nog verschillende wetten en theorieën op een vlotte maar speelse manier uitgebeeld. Zoals the Butterfly Effect, the Big Bang, The Big Crunch, de snaartheorie, dat ei koken theorie en waarschijnlijk nog meer.

Maar altijd leuk om die dit soort dingen voorbij te zien komen.

Ook met die vogel in het begin was leuk om te zien.

Uiteindelijk is het teveel van het goede en word je overbeladen met beelden, theorieën, verschillende levens, dromen en gedachtes waardoor de 2e helft van de film veel vermoeider wordt om te volgen.

Hierdoor voel je ook emotioneel niet mee met de hoofdpersoon en voelt nogal vlakjes aan.

Tevens door dit alles kun je een stuk of 50 films noemen die hier wel iets weg van hebben, maar uiteindelijk vind ik dat de film wel op zichzelf staat en niet puur jatwerk is. Denk bijvoorbeeld aan die fietsen (2001: A Space Odyssey ).

Uiteindelijk is het een genot voor je zintuigen en zeker een herziening waard. Maar persoonlijk denk ik dat de film vele malen beter geweest was als er een aantal dingen uitgehaald werden.

De film leunt ook op een uitspraak die eerder gezegd is:

Alles had iets anders kunnen zijn en dan zou het evenveel betekenis hebben gehad.

Een film waar nog veel meer over gezegd en gespeculeerd kan worden maar een regisseur om in de gaten te houden.

4

Ugh bosbessentaart.

Ik weet niet precies wat het is maar deze film deed me helemaal niks. Op geen enkel vlak deed deze me iets. Hoewel er prachtige scenes inzitten is er nergens een scene die eruit springt waar er even wat gas wordt gegeven. De verhaaltjes zijn tam, cliché en originaliteit is ver te zoeken.
Hoewel deze stijl me moet liggen deed het me gewoon helemaal niks.
Wong weet heel goed hij hij een draai aan zijn personages moet geven zodat ze ongeloofwaardig zijn. Protagonist gaat Amerika verkennen om haarzelf te zoeken. En zodoende zijn de tortelduifjes van elkaar verwijderd.
Gaat Law 100000 brieven sturen door heel land omdat hij natuurlijk zo super romantisch is.

Hoewel pokerende Portman geweldig is gaat dat verhaal ook nergens over; heel dat papa leert mij pokeren verhaal en doet hij net alsof hij dood en dan is hij echt dood.
Kom op zeg!

Wie verzint deze slechte shit!

Stijl is vet maar herhalend. Soundtrack is om te janken zo slecht!

Zo zoet, zo klef dat ik zin heb om een hele bosbessentaart op te eten het weg te spoelen met een fles wodka en zo over Norah Jones heen te kotsten.