Opinions

Mijn eerste Antonioni.

Ik weet alleen niet zo goed waar dit nou een aanklacht tegen was? Tegen reclame? Tegen leegheid? Tegen revolutionaire jeugd? Ik denk dat laatste. De film opent met studenten die het hebben over een revolutionaire partij en in mijn gedachten zegt de film dat het daar min of meer bij blijft. De held van het verhaal heeft geen zin om te praten maar wil actie.

De hoofdpersoon is Iemand die van school getrapt is door allemaal kattenkwaad en rebels zijn en een soort droom heeft om een agent neer te schieten maar dat lukte hem zelfs niet want iemand was hem voor. Hij steelt een vliegtuig en heeft een quasifilosofisch monotoon onderonsje met een wiet rokende hippie chick waar hij uiteindelijk ook mee vrijt. Dan verven ze het vliegtuig met hippie achtige kreten om hem weer terug te brengen.

Dus praten over een revolutie of actie ondernemen tegen revolutie, het is allemaal maar onzin. Het einde is wel echt prachtig en vervreemdend, de film had wel meer van dat soort scenes mogen hebben. Het is alleen allemaal in de fantasie van het hoofd van het meisje, daar blijft het bij, fantasie of is dat wat de film wil zeggen dat we in onze hoofd eigenlijk alles willen ontploffen. Mehh.

Het einde is geweldig en die reclame met die modepoppen vond ik ook behoorlijk grappig. Maar als dit een aanklacht is tegen de Amerikaanse consumptiemaatschappij dan mocht dat wel wat harder in beeld komen. Ik bedoel een paar close-ups van reclameborden maakt nog geen aanklacht...

Die scenes werken ook helemaal niet in mijn ogen. Lijkt wel alsof Antonioni uit een auto hangt en inzoomt op een paar reclameborden. Dat had veel indringender en intenser gekund, vond het nogal slordig en niet doeltreffend.

Ik weet eigenlijk ook niet zo goed waarom ik drie sterren geef voor een aantal goede scenes maar de aparte structuur en eigenzinnigheid van de film bevalt me wel.

Ik ben geen fan van superheldenfilms al zijn er wel enkele superheldenfilms die ik heel tof vind. Meestal laat ik dit soort films volledig aan mij voorbijgaan. De vorige Justice League film heb ik niet gezien en dat boeit me ook niet heel veel verder. Deze film sprak mij aan vanwege de speelduur. Waarom zou zo'n film 4 uur moeten duren? Misschien gaat er wel iets speciaal gebeuren in deze film. Maar eigenlijk gebeurt er niks speciaals, eerder het tegenovergestelde.

Nogmaals waarom zou zo'n film 4 uur moeten duren? Een film die in eerste instantie voor kinderen bedoeld moet zijn maar schijnbaar kunnen volwassenen er ook niet genoeg van krijgen. Je hebt The Dark Night van Christoffer Nolan en Joker met Joaquin Phoenix en dat zijn films die wel serieuzer van toon zijn en meer voor volwassenen bedoeld zijn. Dit had ik in gedachten bij deze film. Misschien is het wel heel sfeervol, heel serieus, misschien heel episch. Ik hoopte eigenlijk op een verassing en was ook gewoon benieuwd naar de visuele stijl van Snyder.

De film die 4 uur duurt over Batman en Superman en nog wat meer helden ging in mijn ogen behoorlijk snel voorbij. Het voelt totaal niet aan als 4 uur en dat heeft Snyder wel heel goed gedaan. Het is best moeilijk om een film van 4 uur te maken en de kijker geïnteresseerd te houden. Al heb ik nog steeds geen idee waarom dit nou perse 4 uur heeft moeten duren. Ik kan er niet echt een reden voor bedenken.

De film is sfeervol en er zit veel actie en karakterontwikkeling in en dat was allemaal wel genieten. Maar het verhaal zelf slaat eigenlijk helemaal nergens op. Er zijn aliens die de aarde willen domineren of vernietigen. Dat hebben ze ooit eerder geprobeerd maar dat was niet gelukt waardoor er op aarde 3 vierkanten met buitenaardse technologie liggen, ergens verborgen of worden bewaakt door mythische figuren. Als de aliens de 3 vierkanten bij elkaar krijgen dan kunnen ze de aarde domineren. Superman is dood en wordt tot leven gebracht door een van deze vierkanten. Maar Superman is eerst kwaadaardig om een bepaalde reden die de kijker niet echt begrijpt en daarna wordt hij weer goed en helpt hij Batman en zijn vrienden om de wereld te redden. De slechterik, de slechte alien ziet er uit als een soort mechanische stier. Een mechanische stier uit de ruimte... Wtf! De slechteriken zien er echt waardeloos uit en waar slaat dit verhaal eigenlijk op. Dit is Power Rangers niveau. Ik voelde me letterlijk een beetje achterlijk worden toen de film afgelopen was. Het verhaal slaat helemaal nergens op. Toch krijgt deze film een gigantische hoge score en ik begrijp het niet. Ik denk dat de echte liefhebbers van deze film het slechte schrijfwerk of de gigantische onzin die je voorgeschoteld krijgt maar gewoon voor lief nemen. Waarom 4 uur? Waarom volwassen mensen deze onzin hoog waarderen? Ik weet het eerlijk gezegd echt niet...

P.s. op het einde komt er nog een soort van scene met lege motiverende boodschappen waarin wordt gezegd dat je kan zijn wie je wil zijn. Hoe raar is dat in een superheldenfilm? Je kan zijn wie je wil zijn maar niet The Flash of Superman want hun bestaan niet. Die mechanische stier uit de ruimte bestaat ook niet. Deze film bestaat uit mensen die je niet kan zijn... heel raar en onnodig.

Zero Dark Thirty is een slimme post-patriottisme film dat goed omgaat met het gegeven dat Amerika niet langer het beste land van de wereld is. Het patriottisme is verborgen maar nog zeker wel te herkennen. De martelingen in het begin worden zeker wel op een manier uitgebeeld dat het wel geoorloofd is want het heeft geleidt tot het pakken van OBL.

De martelingen in het echt zijn veel zieker, gruwelijker en vernederender geweest dan dat in de film wordt afgebeeld. De film houdt ook geen rekening met de martelingen van personen die er niks mee te maken hebben maar die lange tijd gemarteld zijn geweest. En dat is niet alleen gebleven bij 'waterboarding' maar denk eerder aan verminkte genitaliën en langdurige mensonterende vernedering.

Wat je hier te zien krijgt is martelingen die in Sesamstraat gebeuren en hierin lijkt het wel alsof het allemaal wel meevalt en dat het leidt tot positieve resultaten. Daarnaast vind ik dat de vrouwelijke hoofdpersonage een soort boegbeeld voor het moderne feminisme is. Het lijkt wel alsof één vrouw die maar blijft aandringen op de zaak OBL zo goed als in haar eentje ervoor heeft gezorgd dat we de grootste slechterik van de 20e eeuw hebben gepakt. Dat het een vrouwelijke regisseur is heeft daar uiteraard ook mee te maken en of de hoofdpersonage nou echt heeft bestaan of dat ze uit een aantal verschillende personages bestaat vind ik niet zo boeiend maar wel het beeld geeft van dat vrouwen ook bad-ass motherfockers kunnen zijn zoals zij zelf een keer zegt. En eigenlijk heb ik daar geen problemen mee maar moet dat gecombineerd worden met een film die gaat over het pakken van OBL?

De dood van OBL is sowieso een symbool voor Amerika dat het een kick-ass land is terwijl het in mijn ogen helemaal niks heeft veranderd behalve voor de inwoners van Amerika dan.

Daarnaast heb ik een probleem met films die dit zo'n onderwerpen benaderen met een spanningsboog om het voor het grote publiek interessant te houden. Laten we niet vergeten dat het draait om terroristische aanslagen, martelingen, leugens en bedrog. Het is niet spannend, het is de realiteit waar veel mensen zijn omgekomen en nog steeds geloven in het almachtige Amerika.

Amerika is nog steeds geweldig al heeft het zijn mankementen en een beetje zijn charme verloren.

Goede film voor een 1e date.

Verontrustende film. Veel mensen praten over goed en slecht en kwaadaardigheid bij de nazi's maar ik heb dat nooit zo gezien. Lang geleden zag ik een keer een lezing op YouTube over mensen, doodnormale mensen die zich aanmelden bij Guantanamo Bay en deze doodnormale mensen die nog nooit iemand hebben gemarteld zijn binnen no-time mensen aan het vernederen en martelen. Hoe kan dat? Deze mensen denken puur dat ze hun land aan het dienen zijn en hooggeplaatsten officieren kijken mee en zeggen dat het goed is wat ze doen. Zijn het terroristen of onschuldige mensen? Dat maakt verder niet echt uit. Zolang je maar denkt dat het terroristen zijn, zolang je maar denkt dat Joden de schuld zijn van alle problemen.

Een ander experiment waarbij ik aan denk was een neppe sollicitatiegesprek. En in dat gesprek moest je vragen stellen aan een persoon die je niet ziet. En als de persoon (die er nooit was, het was een geluidrecorder) een fout antwoord geeft dan geef je hem een elektrische shock. En bij iedere vraag die fout wordt beantwoord wordt de elektrische lading groter totdat er een shock wordt gegeven die dodelijk is. Alle mensen die meededen gingen door tot de dodelijke shock. Hoe kan dit? Het antwoord is heel simpel. De baas keek altijd mee en als iemand omkijkt en vraagt of diegene echt zo'n shock moest toedienen knikte de baas altijd van dat het goed is. Sommige mensen twijfelden maar uiteindelijk dienden ze altijd die dodelijk shock toe.

Het antwoord ligt verscholen in structuur, hiërarchie en narratieven. Meer heb je niet nodig. En uiteindelijk is er normalisering en lijkt het allemaal normaal terwijl het niet zo is. Denk terug aan Corona tijd dat je in plaats van handen schudden elkaars elleboog aanraakt en een avondklok. Daarbij kwam er al heel snel normalisering tevoorschijn. Dit is het nieuwe normaal. Dus je hebt narratieven over Corona, een overheid die zegt dit goed is (structuur, hiërarchie) en uiteindelijk treedt normalisering op en dat is alles wat je nodig hebt om mensen te bewegen naar wat je ook maar kan bedenken.

De film is zeer suggestief en suggestie werkt niet voor iedereen maar wel voor de meeste mensen. Ik kan niet helemaal begrijpen waarom iemand naast Auschwitz wil wonen, ook al heb je een hele mooie tuin. En soms vond ik de contrasten onbedoeld best grappig en uiteindelijk behoorlijk verontrustend omdat het een hyperrealistisch gevoel opwekt. De film zelf heeft toch wel beelden die door je hoofd blijven spoken. Daarnaast nog het zakelijke aspect zoals de verkoper die langskomt bij Rudolf en op een puur commerciële manier praat over verbrandingsovens en de strak geregistreerde meeting op het einde. De scene met de tanden, de jas maar ook de scene waarbij de grotere broer de kleinere broer speels opsluit in het tuinhuis. Hier en daar nog wat nazi kitsch met de grote hakenkruis van ijs op het feestje. De opmerking van Rudolf dat hij niet weet wie er op het feest was maar hij dacht er alleen maar aan hoe hij de mensen in die hele zaal kan vergassen. De film is suggestief ook op een manier dat je wel begrijpt waarom oma daar niet wil wonen en waarom Rudolf moest kokhalzen op het einde. Rudolf gaat mee in de narratieven en in de structuur maar eigenlijk is hij maar een acteur in het geheel.

Veel mensen, bijna iedereen waant zich dan altijd een soort held. Ja, maar ikke niet, ik zou dat niet doen. Probleem is dat meeste mensen zich laten inpakken door narratieven, structuur en hiërarchie. Het is niet een kwaadaardigheid al is het wel makkelijker om zo te denken.

Uiteindelijk heeft de film wel een hypnotiserend en immersief effect. Enerzijds door de sounddesign die heel veel aanwezig is en misschien hoor je de dag erna nog een blaffende hond of geweerschoten terwijl de film al lang is afgelopen. Brrrrrrr. De combinatie van het surrealisme, wonen naast Auschwitz en de zakelijke kant van de nazi's maakt dit een ijskoude film die qua gevoel heel erg binnendringt tot de ziel. Zeer sterke film.