Opinions

mm vergeten te stemmen hierop. Vind het een coole film met redelijk acteerwerk een aardig verhaal. Vooral goede muziek, dialogen tintje humor en een broeierig zomers sfeertje.

You never once paid for drugs not once!

Grappige film over de rise and fall and rise and fall en rise van Dewey Cox.

Ten tijden is de humor echte te flauw maar over het algemeen goed te doen.

Heel veel gastrollen je ziet echt veel acteurs voor bijkomen dat maakt de film toch een stuk leuker ook.

John C. Reilly acteert en zingt echt gewoon top in deze film.

Nu zie ik ook pas in dat die vage overacting bij sommige stukken echt bedoelt zijn om een parodie neer te zetten wel grappig gedaan.

Ik vind het nummer Walk Hard ook een geweldig nummer.

Zeker een aanrader, prima vermaak.

3.5

Een aardige ontspannen 'rustig aan' film met twee oude kerels die nog een laatste avontuur aan willen gaan. Robert Redford en Nick Nolte spelen allebei behoorlijk overtuigend en spelen twee verschillende persoonlijkheden die door de natuur trekken. Qua scenario is het behoorlijk simpel maar het is wel vermakelijk met hier en daar humor en mooie beelden van de natuur. Voor de rest moet je er niet veel meer van verwachten. De film is behoorlijk entertaining en op een doordeweekse avond is het een fijne film om te kijken en ik zat de hele tijd te denken aan 3* en zelfs 3.5* voor deze film want het is feelgood maar niet op een geforceerde manier. Maar het einde van de film is wel erg plotseling en jammer en behoorlijk ongeïnspireerd en daardoor zakt de waardering en een film die gewoon leuk was, is hierdoor behoorlijk matig geworden. Jammer!

Sterk idee.

De film heeft een intrigerend concept en geweldige beelden van de natuur. Vind het alleen erg jammer dat de symboliek er wel heel dik bovenop ligt en dat het daadwerkelijk concept er alleen maar inzit om een bepaald gevoel te versterken.

Het filosofisch en poëtische is bij mij helemaal niet goed aangekomen en heb me goed geërgerd

aan de constante Duitse voice-over en de film komt ontzettend herhalend over, zoals Gauke al heeft aangehaald.

Eigenlijk heb ik een heel vergelijkbare film in mijn top 10 staan: Un Homme Qui Dort (1974) die je op veel manieren kan vergelijken maar die ik gewoonweg op elke manier beter vind dat deze film.

Omdat de film nog wel enigszins origineel is, dat ik geïntrigeerd was in de verdere verloop van de film en dat de 'leegte,' mij in kunst altijd wel aanspreekt krijgt het toch nog 2.5* al moet ik zeggen dat het een onbevredigde einde heeft.

Aardige coming-of-age, tragikomedie dat vooral door Sam Rockwell nog boeiend is en kan er nog net 3* aan kwijt omdat ik wel van dit soort films houd. De film is niet heel erg grappig of dramatisch en in zijn geheel luchtig maar op sommige momenten mocht het van mij wel wat donkerder of tragischer wat de film meer zou beklijven.

Weinig momenten in de film die me bij gaan blijven en over een paar weken zal ik er maar weinig van herinneren. Steve Carrol heeft nog wel een aparte rol waarin hij zichzelf onderscheidt en Rockwell maakt het nog een beetje grappig maar voor de rest vind ik er vrij weinig aan en dat komt omdat Adventureland (2009) en The Perks of Being a Wallfl... op alle onderdelen beter scoren. Leuk om een keer te zien maar genoeg andere films die het beter doen. Het einde dat het jongetje van de glijbaan gaat vond ik echt ontzettend afgezaagd.

Dit was vroeger toen ik een kind was wel letterlijk mijn angst als er een vreemde tante kwam logeren bij ons in huis.

Een van de betere films over paranoia en schizofrenie.

De film begint goed met Lukas die naar de grote stad verhuist met een fijne stadse studenten sfeer. Lukas is een sympathiek aardig mannetje die je eigenlijk wel wat geluk gunt maar wanneer ze naar 'Taxi Driver' gaan merk je wel dat er wat mis is met die jongen.

Als ze paddo's gaan doen dan word zijn ziekte aangewakkerd en gaan alle remmen los. De stemmen die hij hoort zijn nogal verontrustend en ongemakkelijk om aan te zien. Onmogelijk om er niet aan te denken of om welke manier dan ook zo door te leven, uiteindelijk moet je wel toegeven aan die stemmen en dat is allemaal erg sterk in beeld gebracht.

Daniel Brühl speelt uitstekend, nergens iets op aan te merken, misschien wel zijn sterkste vertolking ooit. Het is vooral dat het geloofwaardig en indringend overkomt dat de film zo sterk maakt vooral ook omdat je voelt hoe het is om in Lukas z'n schoenen te staan.

Film over een gemiddelde Amerikaan.

Ik maak een grap maar dit soort mensen bestaan natuurlijk. Je ziet ze ook wel op televisieprogramma´s waarbij ze met een hijskraan soms uit een hun woonkamers getild moeten worden. Ik was ooit in Amerika en daar zie je daadwerkelijk soms van dit soort walvissen voorbij waggelen of in een rolstoel voorbij rollen. Het is raar want je hebt daar ook een Heart Attack Grill restaurant waar voor de winkel een gigantische weegschaal staat. Als je daar op gaat staan en je weegt meer dan 160KG dan mag je gratis komen eten. 160KG is sowieso al meer dan het dubbele dat ik nu weeg. Het is fascinerend maar ook extreem raar hoe Amerikanen zo geobsedeerd kunnen zijn door eten. En zeer slecht eten. Het lijkt wel alsof het zo slecht mogelijk, zo vet mogelijk moet zijn. Vrijheid!

Maar het is natuurlijk heel triest... Dat is de realiteit en iedereen weet het en daar gaat deze film over, denk ik. Om de realiteit van deze mensen mensen te laten zien en dat hun leven zeer ellendig is en vol schaamte. Dat is denk ik wel hoe de film opent en de hoofdpersoon bijna een hartaanval krijgt tijdens het kijken van porno. Dat is heel triest maar de realiteit benadrukkend. Het is niet grappig, er is niks grappigs aan deze film. En ja wat moet iemand perse met deze film? Natuurlijk leiden deze gigantische walvissen van mensen geen leuk leven en dat weten we ook natuurlijk ook allemaal als je iets langer doordenkt. Op het einde raakt de film mij wel maar dat is ook logisch en het is bijna emotionele manipulatie.

De magie van Aronofsky is wel een beetje weg moet ik zeggen. Het zou net zo goed een film van iemand anders kunnen zijn. Qua editing en dergelijke is het ook best een saaie bedoeling. Wel blij dat ik hem heb gezien maar nooit meer. Ook zijn slechtste film. Nu heb ik wel zin om The Wrestler nog een keer op te zetten.

Ik keek hier naar uit maar ik verveelde me.

Het onderwerp zelf is puur controversieel, als in dat je hier niet over mag praten en dat zie je terug in de documentaire. Misschien heb ik me teveel bezighouden met het onderwerp maar in mijn ogen bracht het niks nieuws onder de zon. Het bevestigd wel iets wat ik dacht en dat is dat we echt een trieste wereld leven. Dat veel jongeren of mensen zich om laten bouwen puur om ergens bij te horen maar eigenlijk wil je vrienden. Het is een soort van Qanon waarbij ook veel eenzame mensen eigenlijk bij een soort van internet community wil horen. Zie je het woord community, daar kun je een paar letters voorzetten. Voor de rest vind ik dat je niet naar Afrika hoeft te reizen, dat was pure vulling. Daarnaast heb ik een paar Matt Walsh video's gezien en ik kan me best wel vinden in zijn nuchterheid maar hij is niet echt grappig. De zogenaamde grapjes in deze docu waren ook niet grappig. Ik ben niet echt geëntertaind.

Goed voorbeeld van een goed concept met een waardeloze uitwerking.

Het idee is goed bedacht maar de uitwerking is best hilarisch. Het is een soort van realistisch uitgangspunt wat misschien wel in het echt kan bestaan en dat is allemaal best gruwelijk maar de uitwerking zorgt ervoor dat je het nooit gelooft. Het acteerwerk is ook niet goed waardoor niemand geloofwaardig overkomt. Daarnaast zijn er continue ongeloofwaardige situaties die voorbijkomen. Toch heb ik deze film uitgezeten door de matigheid van het geheel. Ergens best vermakelijk maar wel een slechte film. Helaas. Remake nu!

Vermakelijke romantische komedie. Ik had er meer van verwacht, gezien het ouvre van Baumbach die films maakt met een cynische kant, vaak onsymphatieke personages en weinig consessie met het publiek maar wel met een frisse, originele en eigenzinnige uitwerking. Dit is de meest conventionele film van Baumbach maar nog steeds vermakelijk.

Hoewel het een romantische komedie is van veertigers die geen kinderen hebben en gaan 'hangen' met twintegers en op die manier verlangen naar hun jeugd die er niet meer is, het accepteren van het gebreken van ouderdom heeft deze film wel meer diepgang, emotie en originaliteit dan het gros van de komedies die uitkomen en minder een typische formule die zich op het scherm ontraffelt.

Stiller, Watts en Driver spelen allemaal behoorlijk geloofwaardig en oprecht en dat doet de film ook goed. Driver speelt wel altijd de hipster maar dat doet hij dan ook wel goed. Het was vooral grappig om Watts zoveel moeite te zien doen voor haar hiphopdans.

Wel een aanrader.

(Dumb) white girl.

Ik ben altijd wel te pruimen voor een neerwaartse spiraal film en gooi daar jeugd en drugs bij en dan kom ik kijken. Deze film heeft visueel best wel wat te bieden of een meerwaarde t.o.v. gemiddelde drama's. De acteurs deden het wat mij betreft behoorlijk goed en de romance vond ik ook best aandoenlijk.

Wat ontzettend jammer is en wat mij betreft de film volledig verpest is dat je je onmogelijk kan identificeren met de hoofdpersonage en haar dubieuze acties. Ik ben uiteraard een man maar het lijkt mij dat de meeste vrouwen/meisjes ook dom wicht naar het scherm zouden roepen bij deze film. Neerwaartse spiraal films zijn vaak verbonden met factoren waar de protagonist(e) ook niks aan kan doen of dat het te maken heeft met psychologische redenen of iets uit het verleden. In deze film zijn er constant domme handelingen waarbij de white girl zichzelf in de problemen werkt.

Drugsfilms kunnen uiteindelijk heel simpel een boodschap hebben als: doe geen drugs kinders (Carry Slee) of meer een maatschappelijke context als in Trainspotting. Ik weet niet of deze film nou een boodschap heeft of diepere lagen maar als er een boodschap is dan is het wel wees niet zo achterlijk en let een beetje op.

Ik vond het best wel bewonderenswaardig om te zien hoe de dumb white girl haar vriendje uit de gevang wil halen vanwege verliefdheid/romance maar waarom gaat ze dan in de tussentijd ook naar de club en lebbert ze een wildvreemde dude af en gaat ze ook nog met haar baas (weer) naar bed. Misschien is dat gewoon losbandigheid of gekheid en is de kous daarmee af. Het is zo tegenstrijdig dat de dumb white girl zeer irritant wordt. Ook dat ze in een gekke alcohol-cocaïne-infused avond topless door een club banjert en dan op het podium gaat staan. Nu feest ik al wat jaartjes af maar dit is totaal onherkenbaar voor mij maar misschien is dit meer (Springbreak) America taferelen. Er zijn nog veel meer dingen op aan te merken maar de sympathie ontbreekt compleet.

Nu las ik een interview met de regisseuse van deze film en zei zegt: "I think some people see the film and are so kind of shocked by the sex and drugs that they don’t realize this is a film really more about race and gender than sex and drugs."

Nu zitten die thema's daar ook gewoon in maar de film vertelt niks nieuws, niks wat we niet al wisten of je moet wel echt een dumb white girl zijn. En als dit een film was dat meer over ras en geslacht waarom komen er dan zoveel tegenstrijdige en domme dingen in voor. Die 'grote' thema's missen diepte en overtuiging.

Ik vind het een behoorlijk faal maar erg jammer want met aanpassingen aan het script en de beweegredenen van de hoofdpersonage had dit best wel een topper kunnen zijn.

Overigens ook best wel een white men are evil SJW indie hipster film

Interessante film maar als je niet bang bent voor de dood dan slaat het niet zo goed aan. Dialogen en familiedynamiek zijn wel interessant maar de film komt ook wel kunstmatig over. Sommige zaken moeten grappen zijn, zoals: de verslaafde pillenslikker op het einde en de nonnen maar ik kon er niet om lachen of diepgang in vinden terwijl ik wel een fan ben van Don Delillo. Vooral de schrijfstijl is geweldig van Delillo maar die stijl kon ik niet terugvinden in deze film.

Leuk subtiel filmpje.

Eigenlijk is heel het sportgenre nu we uitgemolken en eigenlijk doen ze er niet heel veel bijzonders mee hier maar het komt toch fris over; misschien omdat de sport op de 2e plaats komt. De acteurs doen het goed en er valt genoeg te lachen.

3.5

Heb wel goede dingen gehoord over deze film maar uiteindelijk is het maar een simpele eenzijdige film waar er wel meer van zijn. Pluspunt is toch wel de killer, die behoorlijk grappig en gestoord is. Ze hadden wat meer moeten doen met die momenten waarbij hij heel lang iemand aan blijft staren om vervolgens een grap te maken. Daar zit toch wel de meeste spanning in.

Daarnaast zijn er wel mooie beelden te zien van Australië maar dat is een bijzaak natuurlijk bij een horror, het is uiteraard geen natuurfilm. De sounddesign is wel een sterk pluspunt, daar wordt goed mee omgegaan. Soms wat elektronische deuntjes, soms een gitaarmuziekje, wel tevreden daarover maar ook alweer niet dat ze hier een award voor moeten krijgen.

Uiteindelijk wel ontevreden over het handelen van de jongeren. Soms moet dat natuurlijk wel want als ze alles rationeel zouden doen dan zou er geen horror zijn. Als ze helemaal rationeel zouden zijn dan zouden ze niet eens op vakantie gaan in Australië maar gewoon thuis blijven maar daar heb ik me hier en daar toch wel aan geïrriteerd. Daarnaast heb ik me geïrriteerd aan meerdere typische horrorfilm momenten zoals het vinden van al die spullen van al die mensen die de killer heeft omgebracht en dan nog dat verplicht stukje erbij waar ze een stukje terugkijkt op de camera. O mijn god wat een ontzettende cliché was dat en het was ook helemaal niet nodig. Dat soort dingen bedenkt de kijker zelf wel.

Op het einde zie je dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal maar wie weet hoeveel ze er nou bij hebben verzonnen. Er was een ooggetuige en die kan zelf ook nog eens de dader zijn. Ik bedoel hoezo hebben ze dat mijncomplex niet meer gevonden dan??

Al bij al wel aardig en ik ga het vervolg ook nog een kans geven.

Clichématig filmpje.

De film bewandelt de paden die we in meerdere films hebben gezien. Een gevangene komt vrij, gaat ergens werken, krijgt een vriendin, wordt een beetje gelukkig en dan komt zijn verleden de hoek om kijken. Naast dit standaard verhaaltje is het audiovisueel hetzelfde kwaliteit als een stoffige tv film. Waar ik me nog wel het meeste aan ergerde is dat Kevin Bacon die zijn pedofilie nog niet helemaal achtergelaten heeft tegenover een basisschool gaat wonen. Nou op zich is dat nog niet zo erg maar wanneer hij vanuit zijn raampje een andere pedofiel in zijn vizier krijgt die hij nog meerdere malen ziet dan begint het al meteen te knagen. En het allerergste is dat wanneer Bacon zijn charmes op een 12 jarige vogel spotter uit probeert en haar probeert te verleiden om op haar schoot te gaan zitten maar er achter komt dat de vader van dat meisje nogal ongure dingen met haar doet dat was gewoon de druppel die de emmer doet overlopen. Belachelijk hoeveel dat allemaal terug moet komen. Nog een ergerpunt is dat Bacon niet gewoon de politie belt wanneer hij een pedo spot vanuit zijn raam. Vanaf de eerste werkdag heeft hij meteen het vrouwelijk volk achter zich aan terwijl ze weten dat hij 12 jaar heeft gezeten maar dat is natuurlijk sexy. Het zwarte meisje op kantoor die er natuurlijk achterkomt en Bacon zwart gaat maken. Bacon die aan zijn enige vriend, die schoonbroer of wat het was gaat vragen of hij gevoelens heeft voor zijn eigen baby dochter. Hhahaha, zooo slecht.

Verschrikkelijk!!

bacon speelde wel echt goed hierin +1.

Toen de credits over het scherm rolde moest ik mijn aandacht richten op een kleverige substantie in mijn onderbroek. Ik ben klaargekomen tijdens deze film. Waarschijnlijk ben ik meerdere keren klaargekomen tijdens deze film. Mijn vriendin belde ik daarna op, om te zeggen dat de relatie voorbij is. Het gevoel dat ik vroeger bij je had, heb ik niet meer. Het spijt me maar ik heb iets beters gevonden! De ultieme Jason Statham film.

Ik ben niet de grootste Jason Statham fan of Guy Richie fan maar in deze film komt het beste van beide werelden samen. De film had 2 uur lang hetzelfde tempo en dezelfde sfeer. Nergens kakte de film in en nergens waren er irritatiepunten. Nergens was er een irritante vriendin of flashbacks of veel te gladde bad guys of stompzinnig drama waar je niet op zit te wachten. Army of dead (2021), ik haal deze aan omdat dit een nieuwe film is, een zombiefilm die vol zit met stompzinnig drama, dat mij best wel heeft geïrriteerd. Persoonlijk vind ik dat slecht schrijfwerk. Deze film heeft dat niet. Heeft dat allemaal gestript.

Het verhaal is best wel simpel maar wordt interessant verteld d.m.v. van hoofdstukken. Vaak vind ik het niet interessant als er gewisseld wordt van perspectief. Ik bedoel dat je eerst de kant van de hoofdpersoon te zien krijgt en daarna krijg je de kant te zien van de bad guys. Hier doen ze dat ook en vond het een grote meerwaarde hebben. Ik ben echt laaiend enthousiast over deze film. Ik zat te denken dat dit een soort matige Lock Stock zou worden maar deze film is heel anders. Ik ben wel goed verrast want ik vond The gentlemen ook te glad maar ook een beetje saai en fake.

Dit is een heel minimalistische film wat mij betreft. Heel weinig poespas en wat mij betreft geen enkele scene te veel. Dit is een wraakfilm en wat mij betreft The Revenant van de actiefilm. Dit was genieten van begin tot einde.

De reden dat ik niet voor 5* komt door Post Malone. Hij zit er maar heel even in maar beter was hij eruit gebleven.

Soms kom je van die films tegen waarvan je denkt van wat een zinloze productie en uiteraard valt 'Wrong Turn' in die categorie.

Weinig verder te melden behalve dan dat het een ongeïnspireerde vrijwel spanningsloze film is bomvol clichés.

Grootste irritatiepunt was overigens toen ze dat huisje binnentreden en ontzettend veel dingen oppakten en aanraakten wat er gegarandeerd op moet wijzen dat je daar te maken met een stel smerige psychopaten. Van die dingen zoals een schaaltje vol autosleutels waar iemand dan in aan het graaien is en daar moeilijk bij aan het kijken is maar ze zien het pas in wanneer ze een koelkast vol ledematen aantreffen en een bad met een lijk erin.

Heb het einde overigens niet gehaald daar is het leven te kort voor.

0,5

Dit is een film die gemaakt is door mensen die kampen met verslavingsproblemen met Adderall en Ritalin en hoopt dat het publiek dezelfde problemen hebben.