Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Ik ben geen fan van Renate. Ze is wel een goede actrice. Een hele goede actrice. De reden waarom weet ik weer nu ik deze film heb gezien. Haar hoofd lijkt op een appel. Als je het eenmaal ziet dan kan je het niet meer anders zien. Ik ben ook geen fan meer van Joachim Trier. Laat ik positief beginnen dat ik wel blij ben dat Trier nog films maakt voor volwassenen in een infantiele wereld. Deze film is ook nog best wel stijlvol en geloofwaardig en het acteerwerk is erg goed.

Alleen boeit het mij allemaal niet echt? Ik ben een man dus zo'n scene dat twee zussen huilend een stukje uit een script voorlezen boeit mij niet echt heel veel. Deze film duurt lang is traag en in mijn ogen voorspelbaar. Het deed mij uiteindelijk niet zo veel. Het trucje op het einde doet mij dan ook niet zo veel. Dat was gewoon een trucje. Zijn vorige film deed mij ook niet zo veel.

Ik ben groot fan van Oslo, 31. August en dat blijft in mijn ogen zijn beste film. Al ben ik gewoon fan van de structuur in die film. Beide films waarin zelfmoord een rol speelt. Ik ben geen fan meer van Trier. Trier maakt in mijn ogen dramafilms voor vrouwen. Zijn vorige film the worst person in the world was een vrouwenfilm. Ik begrijp die titel nog steeds niet. Ironie? Ik had een artikel gelezen dat veel vrouwen een connectie maken met die film en dat kan ik helemaal begrijpen. Deze film is weer hetzelfde. Het is niet van ik ben een man en ik wil Jean Claude van Damme zien maar dat merk ik wel aan deze film en zijn vorige film dat het gewoon serieuze dramafilms voor vrouwen zijn geworden. Ik kan me gewoon niet inleven met geen enkele personage in deze film.

En psychologisch is het allemaal wel interessant maar tegelijkertijd zegt het mij allemaal vrij weinig. Misschien moeten die mensen even een goed gesprek houden met elkaar i.p.v. een film maken. Dat is mijn conclusie. Het is wel interessant dat Trier invoelende films maakt voor vrouwen. Dat is wel een dingetje. Een mannelijke schrijver die voor vrouwen schrijft of een vrouwelijke schrijver die voor mannen schrijft op een invoelende manier komt niet veel voor. Dat is redelijk uniek.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Kunstmatige romantische film. Het concept van de film is nog best geinig maar de uitwerking is nogal flauw. Het kan mij niet echt schelen welke man Olsen nou uitkiest. Dat duurde echt te lang, de film duurt te lang, de film leek wel een eeuwigheid te duren. Deze film is ook wel de ultieme atheïstische kijk op het leven vanuit moderne Amerikaanse ogen bekeken waarin je nooit doodgaat en de dood een oneindige vakantie is. Als je doodgaat dan kom je in een moderne trein terecht en mag je overnachten in een luxe appartementscomplex en lekker je eeuwigheid uitkiezen. Natuurlijk Amerikaan! Pak nog een Xanax Amerikaan en los je depressie op. Perfect voorbeeld van moderne, zwakke mensen in een lege maatschappij waarin de dood compleet verbannen is. Het is alsof de dood niet bestaat en mensen niet doodgaan maar dat is wel zo en we gaan allemaal dood en het is geen luxueuze vakantie waarin je terecht komt. En in deze film is de dood zelfs niet de dood maar de dood is gewoon verder leven.

Het concept hoef je natuurlijk niet serieus te nemen al is deze film ook alweer geen komedie. Hier en daar proberen ze grappig te zijn maar ze hadden het wel grappiger mogen maken. Ik weet niet of Elizabeth Olsen nou een slechte actrice is of dat ze gewoonweg niet in staat is tot gezichtsuitdrukkingen door botox of een ziekte. Hoe dan ook, de film duurt veel te lang, een eeuwigheid al is het wel een originele kijk op romcoms.

vote posted

Hypnotiserende koortsdroom met een zeer sterke Jennifer Lawrence. Ik ben nooit onder de indruk geweest van Lawrence maar hoe ze deze rol neerzet is misschien wel een van de sterkste vrouwelijke acteerprestaties die ik ooit heb gezien. Visueel is het interessant en uniek en daarnaast ook nog een sterke soundtrack die mij goed bevalt. Ik vind het een hele interessante film die balanceert tussen realisme en surrealisme. Het is wel enigszins satire of een zwarte komedie. Ik kan best voor me zien dat de vrouw (ik ga ervan uit dat het een vrouw is) die dit script heeft geschreven wel kan genieten van de fratsen die het personage van Lawrence hier uithaalt. Alles is een beetje te overdreven om het echt serieus te nemen. Ik zie dit niet als een hele realistische weergave van postnatale depressie maar een overdrijving daarvan. Film is misschien dan altijd een overdrijving van de werkelijkheid. Wat ik ook interessant vond is dat ik eerst inleef met het personage van Pattison en daarna met het personage van Lawrence. Het einde vond ik dan wat minder en een beetje lui maar behalve dat heb ik nergens iets op aan te merken. Hoe dan ook is dit voor mij nu wel de beste film van 2025.

Ik kan me aardig inleven in de hoofdpersoon. De hoofdpersoon is redelijk slim maar heeft niks voor elkaar gekregen in zijn leven en om een bepaalde reden lukt het hem niet. Ik denk dat hij geen draai kan vinden in de maatschappij en zoals hem zijn er duizenden of miljoenen mensen. Misschien is hij enigszins creatief maar niet creatief genoeg om daadwerkelijk een kunstenaar te zijn maar een crimineel is hij ook niet.

Hij ziet wel een weg uit de problemen. Die weg is een redelijk goed bedachte kunstroof. Door bepaalde tegenslagen had hij het niet moeten doen en moeten wachten want zelfs de chauffeur haakte af en hij moet opeens op zijn kinderen passen die en vrije dag kregen op school. Hij had moeten wachten maar hij is ongeduldig en gaat toch door met de roof en die mislukt en zijn leven is voorgoed veranderd.

In mijn ogen is deze film veel realistischer qua misdaad dan een gemiddelde misdaadfilm. Veel criminelen gaan impulsief en emotioneel te werk en niet professioneel, koud en zonder gevoelens. Veel criminelen zijn losers uiteraard.

vote posted

vote posted

vote posted