Opinions

Wow! Een woord dat tijdens het kijken van Citizen Dog constant door mijn ogen naar binnen sprong. Meteen bij het openingsshot totaal overdonderd door visueel prachtige en geniale stijl die deze film gebruikte. Prachtige scène dat zo een bewegend schilderij geweest kon zijn. Felle kleuren met een dromerige wolkenpartij, een sprookjesachtig huisje en twee surrealistische personages die op het land werken. Deze scene word gevolgd door een werkelijk geniale intro met Thaise A Cappella muziek welke gezongen word door vreemden in een Thaise stad. In ieder geval een film waar ik al vanaf de eerste minuten van geniet!

Ik ben nog lang niet 'bekend' met de cinema uit Thailand, maar als er een reden is die tot uitnodigen spreek dan is dat ongetwijfeld deze film! Wat een constante pracht dat geen moment probeert in te zakken of zijn kracht verliest. Wat een werk moet hierin gezeten hebben. Elke scène lijkt speciaal voorbereid tot aan het kleine felrode Volkswagen Kevertje in de achtergrond.

Qua droge humor vooral vergelijkbaar met eerder genoemde Taste of Tea. Op dat vlak zeker niet briljant, daar neemt de surrealistische wereld die gecreëerd word zeker de overhand. Hier weer te vergelijken met een film als Survive Style 5+. Een wereld waar kleur spreekt en schreeuwt. Een wereld waarin zelfs de zwerver onder de brug slaapt op een knalblauw kleedje. Citizen Dog voelt af en toe zo random aan - met de oneindige hoeveelheid aan ideetjes en maffe gebeurtenissen - en weet daarom constant nieuws op het scherm te brengen.

Dat is ook vooral waarom dit zulke briljant cinema is. Filosofisch gebrabbel zul je er dan ook enkel in zien als je dat er in wilt zien; ik heb vooral genoten van de vele prachtigheden in deze film. Met enkele toppunten in mijn geheugen; De reïncarnatie sequentie van Oma, de blauwe-jurken-scène, de regen van vallende rode helmen en de berg van plastic flesjes die tot in de wolken rijkt.

4.0/5.0

Eens met d3m0n. Volop reclame, waarschijnlijk om dit hele project te financieren. Ik zie het ook niet anders dan een project. Interessant project waar we eigenlijk helemaal niets zien, en eigenlijk ook maar weinig horen.

Word veel over gelaten aan onze interpratie, en vooral leuk dat deze film mooie discussies kan uitlokken; zoals gebeurde in onze huiskamer. Leuk project dat een interessant onderwerp op de stok neemt waar niemand ooit over uitgepraat raakt.

Flashbacks naar het verleden van de man zou deze film een totaal ander gevoel brengen. Leuke aan deze film is juist dat we alles uit de mond moeten horen van wat hij verteld en ons wilt laten geloven. Zou zonde zijn als we daar ook beelden bij voor geschoteld krijgen.

Jammer is wel dat het allemaal een beetje algemeen blijft....nergens echt indrukwekkende verhalen van hem. Echt spanning zat er nergens in; deze film moet het echt hebben va de pure nieuwsgierigheid die het opwekt, en de beelden die je er zelf bij bedenkt.

Leuk project.

3,0

Nolan kiest hier een interessant onderwerp. Wordt ook redelijk duidelijk en vaak aangekaart in de film; Herinneringen kunnen verslappen en misvormen - Geschreven woorden niet. Dat is zo'n beetje alles wat de film laat zien. Memento wil graag meer zijn, maar was het niet...

Memento was mijn tweede film van Nolan na zijn debuut Following gezien te hebben. Vrij geprezen film dit ook volgens mij. Ik snap het niet helemaal. Doet vooral heel interessant aan, maar is meer irritant dan origineel. Structuur van de film is redelijk interessant - maar wist mij eigenlijk nergens te overtuigen. Al zou de film in normale volgorde gemonteerd zijn zou hij mij waarschijnlijk mateloos vervelen.

Nolan voelde hier en daar zijn handen wel prikkelen maar weet visueel niet echt te interesseren. Zwart/wit scènes zijn wel leuk - maar voelen in eerder Memento totaal out of place dan dat ze op artistiek niveau werkelijk wat leuks toevoegen. Waarschijnlijk een excuus om de 'structuur' te verduidelijken.

Ik kan wel zien dat Nolan af en toe wat interessants wil uit proberen; de extreme close ups in noisy zwart/wit van zijn notities, boeken, tatoeages en telefoongesprekken zijn gewoon heel nice. Jammer dat er verder in de film weinig te zien valt.

Belichting voelt soms goedkoop aan zelfs. De nachtscène was op zich heel tof geschoten, maar die belichting voelt dan weer zo overdreven filmset dat het ontzettend jammerlijk is. Terwijl hij in Following enkel met natuurlijk licht werkte. Scène van snel gemonteerde beeldfragmenten in die douche waren dan wel weer tof. Nu heb ik daar sowieso misschien een zwak voor... Maar het is jammer dat de film niet op meer punten uitdagender durft te zijn.

Jammer, maar helaas. Interessant thema, weinig boeiende uitvoering.

1.5/5.0

What the fuck! Deze had ik echt al lang liggen, een of andere manier nooit echt overtuigd van de fun die ik erover las en wat ik eerder al zag. Afgelopen week toch maar uit de kast gepakt en gekeken. Wat een spijt dat ik dit niet eerder deed!

Leuk om te lezen dat dit op technisch aspect door velen totaal anders word gewaardeerd. Ik kan hier enkel van genieten; Zo'n grote combinatie aan diverse creativiteit is altijd om van te genieten! Of dit nu constant van hoge kwaliteit is, of maar "af en toe". De diversiteit aan stijlen is op momenten meer dan briljant. De eerste scène waarin wij een close-up van een realistisch hoofd zien doet mij nog steeds lachen. Dat terwijl wij daarvoor nog keken naar een of andere maffe tekenstijl.

Vooral ook constant genieten van de de details die te vinden zijn. Terwijl achtergronden af en toe niet meer zijn dan waskrijtstrepen zijn de bouwwerken in de walvis echt prachtig. Reflecties in wieldoppen van auto's, onderwater scènes, vluchtpoging uit de walvis - echt knap gedaan. Meest briljante scène is ongetwijfeld de "ja, laten we fun maken in plaats van depressief rondhangen"-scène die totaal uit het niets kwam. Wat heb ik mogen lachen! Die kleuren, totaal random vormen, absurde bewegingen. Deed mij hier makkelijk denken aan het even belachelijke Dead Leaves.

Vooral een geniale stijl, constant wisselend bij elke scène. Realistisch vormgegeven handen, domme achtervolgingen, hilarische flashbacks, heerlijke avondmalen, geanimeerde foto's van hoofden, domme characterdesigns. Er is weinig wat je hier niet zal vinden. De scène in de bar blijft echter mijn favoriet - Zowel voor als na de ontmoeting met de Heer. Uiteindelijk misschien een beetje te lang blijven hangen in het Pinokkio gedeelte, toch om te lachen dit.

4.5/5.0

Interessante film van Ishii waar (bijna) onmogelijk aan te komen is; Nu is zijn werk opzich al niet echt wijd verspreid, maar vooral August in the Water is een film waar maar weinig over te lezen of zien valt. Voor het plot mag je het in ieder geval niet laten, want dat klinkt te mooi om waar te zijn. Dat is het misschien ook wel als blijkt dat Ishii deze film met heel andere handen maakt als bijvoorbeeld zijn veel bekendere Burst City en Crazy Thunder Road.

We ontmoeten Izumi die goed opweg lijkt de nieuwe schoolkampioene schoonspringen te worden. Ukiya, student op dezelfde school, valt al snel voor haar en hun onschuldige relatie lijkt mooi zoals zovelen dat zijn. Beiden geobsedeerd door horoscopen ontdekken ze dat er iets gevaarlijks staat te gebeuren op dezelfde datum van een belangrijke duik wedstrijd. Als Izumi volgens bovenstaand plot vervolgens onhandig in het water valt en in coma raakt ontwaakt zegt zij te zijn ontwaakt als herboren; Alles wat ze hoort voelt nieuw, elke ontmoeting met haar vrienden voelt weer fijn. Op datzelfde moment word hun woonplaats Kyushu getroffen door een uitzonderlijke droogte en zijn er twee meteorieten gesignaleerd die een mysterieuze epidemie teweeg lijken te brengen.

Al gauw blijkt dat Ishii na bijna 10 jaar van stilte in zijn filmproducties vol ideeën zit, en er velen lijkt te willen gebruiken in zijn film. Wat opvalt lijkt ook zijn fascinatie voor water, daar ik dat eerder tegenkwam in zijn Halber Mensch en later ook in bijv. zijn Kyoshin. Hij is altijd in staat om van iets simpels iets moois te maken; Met een dromerige soundtrack maakt hij een prachtige compilatie van duiktechnieken in het zwembad. En ook dat zegt al genoeg over deze film van hem; want terwijl zijn Burst City en Crazy Thunder Road typische (cyber, punk) ingrediënten leken te bezitten, bewandelt August in the Water maar een rustig tempo met betoverende soundtrack.

Zijn liefde voor texturen komt wel om de hoek kijken, en gebruikt zijn geliefde close-ups dan ook zodra hij kan. Hij lijkt zich echter veel meer te willen focussen op het vertellen van een verhaal dan constant creatief bezig te willen zijn. Masaki Takarai als Ukiya en Rena Komine als Izumi spelen hun rollen met veel gevoel. Hun ritjes op de motor van Ukiya door het gedroogde, zonovergoten eiland Kyushu lijken in slow-motion te gaan terwijl zij wachten op de gevreesde datum. Meest memorable scènes zijn echter het praten met dolfijnen, of willekeurige mensen die ineenzakken als gevolg van een mysterieuze epidemie die organen in steen veranderd.

Interessante film dus. Een film die door velen ongetwijfeld totaal verschillend beoordeeld zal worden. Mocht de een geheel willen genieten van dromerige scènes van lichtgevende paddestoelen rondom een meteoriet, zal de ander totaal niets kunnen met het rustige tempo waarop dit drama zich ontpopt.

4.0/5.0

Ja, wat moet je met zo'n film. Wat moet je met zo'n regisseur? Jaren terug gezien, toen nog onbekend voor mij. Maar Tanaka is tegenwoordig echt wel een regisseur die zich gemakkelijk bewezen heeft. Wat mij betreft past hij zonder twijfel in het rijtje succesvolle namen uit het Japan van de laatste jaren. Maar echt een grote naam is het niet, zal het denk ik niet worden ook. Dat ondanks zijn successen bij diverse festivals, wat mij enkel een groter vraagteken geeft. Want met Monday levert hij een van mijn favoriete stukjes film. Ooit.

Hiroyuki Tanaka - of 'Sabu' zoals hij zichzelf noemt - is een meester in wat hij doet. Hij heeft in ieder geval het lef om film te maken zoals hij dat wilt, en past onder andere daarom in het handjevol regisseurs dat ik waardeer om hun egoïsme; lekker doen wat je wilt, vooral niet luisteren naar iedereen die het anders zou doen. Het resultaat is origineel, - niet altijd even mooi of perfect, maar op elk mogelijke manier altijd genietbaar. Hij maakt mij je er blij mee. Monday is een mengeling van actie, (zwarte) humor, drama, absurditeiten, wat surrealisme en een vreemde presentatie van moralen. Verteld in verschillende tempo’s – snel en traag -, met een unieke schommeling in sferen.

Tanaka opent de film met een van de meest hilarische introducties ooit. Een twaalf minuten durende, droge, scène van een traditioneel Japanse uitvaart. Er gebeurd werkelijk niets, maar zet met kleine hints de juiste sfeer voor wat komen gaat. Wanneer duidelijk word dat er nog een en ander ‘geregeld’ moet worden betreffende de overledene is absurditeit niet meer weg te denken. Met het constante doordringende getik van een klok op de achtergrond is mijn grijns voor de gehele film in ieder geval compleet.

Vanaf hier gaat de pret verder; en daarmee de ondergang van het hoofdpersonage, Takagi. Elke scène die daarop volgt word lijkt gepaard te gaan met een slokje alcohol, en de meligheid groeit. De eerste scène met zijn vriendin is om te lachen, maar de scène aan de bar met de handlezer is om te gieren. Sabu weet dit makkelijk te versterken met zijn gevoel voor muziek - de manier waarop hij de gecreëerde sfeer zonder twijfel om kan gooien in iets totaal anders is best een gave. Als Takagi op het toilet dansend op het ritme van de muziek aan het plassen is en terugkomt voor de knappe dame die hij zojuist gespot had bevind hij zich ineens in een bar stampvol minder vriendelijke lui.

Dat moment zorgt ervoor dat hij glijdt in een bizar avondje vol drank, muziek en ongecontroleerde acties. Sabu blijft kunstig in het gebruik van tempogevoel en kan zonder aarzeling met de sfeer in een scène schommelen. Zo veranderd ook de ultra hilarische dansscène van Takagi in een sensuele dans met vrouw in zijdewitte jurk. Of het serieuze gesprek met een yakuza wat uitmondt in een eindeloos melige lachbui. Wat opvalt zijn de muziekkeuzes van Sabu, maar nog interessanter zijn de vele climaxen die hij hierin opbouwt, om daarop met een absurde sfeerschakeling te komen. Heel gedurfd, maar constant om te lachen. Ik heb het denk ik nog nooit zo goed gezien. Te noemen is ook de manier waarop Shinichi Tsutsumi zijn rol als Takagi vertolkt, want hij doet het geweldig goed.

Wat waarschijnlijk bijvoegt aan hilariteit is de vertelstructuur van de film; Takagi zit in een hotelkamer en kraakt zijn hersenen over wat er gebeurd is de afgelopen nacht. Steeds meer vallen de stukjes in elkaar, en dat zijn de stukjes die wij zien. Het enige wat wij kunnen doen is lachen om de pijnlijke situatie waarin hij zich verkeerd. Wanneer hij uiteindelijk uit zijn raampje kijkt en daar een politiekorps, tv, journalisten en toeschouwers ziet staan is zijn waanzin compleet. Wat heeft hij gedaan? Wat heeft hem hiertoe gedreven, en zou iedereen dit kunnen overkomen? Met het beetje surrealisme wat Sabu af en toe weet te gebruiken doet hij ons laten denken van wel.

Of we dat echter heel serieus moeten aannemen is nog maar de vraag. Het moraal dat Sabu op het merkwaardige einde naar voren haalt word gewoonweg te belachelijk gepresenteerd om serieus te nemen, en is daarom dubbel zo hilarisch. Ik heb in elk geval weer hartelijk mogen lachen. Dat gebeurd niet vaak meer bij een film tegenwoordig. Monday is een van mijn favorieten, al lange tijd.

4.5 > 5.0/5.0

Temüjin is een van de namen die de geschiedenis voor altijd zal vullen. Ook de filmgeschiedenis is de naam niet vreemd. Een moderne variant – afgezien van wat vrij recente TV-series – was er echter nog niet. Wat Sergei Bodrov van plan was bracht zowel interesse als vraagtekens met zich mee – de een was enthousiast, de ander zat niet zo te wachten op een grootschalige productie omtrent de legendarische Genghis Khan. Dat dit een gemakkelijk succes zou worden leek mij persoonlijk niet vreemd, daar de vraag naar dergelijke cinema toch echt wel groot is. Maar na constant te horen dat dit anders dan een ‘Braveheart’ of ‘300’ is, was ik toch ook wel geïnteresseerd.

Het promotiemateriaal daarentegen leek vermoeden dat dit vol historische gevechten en groot spektakel zat. Een slimme keuze, dat wel. Wanneer wij kennis maken met de 9 jarige Temüjin leek het er niet op dat een dergelijk gevecht er snel aan zat te komen. Gelukkig maar – dacht ik – want persoonlijk zat ik niet enkel te wachten op zijn veroveringen, maar ook op datgene wat hem hiertoe zou drijven. En dat is vooral waar Bodrov zich op zou focussen. Goede keuze, zo blijkt.

Opvallend is uiteraard de landschapsfotografie. Nu is een land ver van hier waarschijnlijk per definitie al mooi, en zal het waarschijnlijk echt geen kunst zijn mooie plaatjes te schieten; maar ze zijn het wel. Veel gebruik van crane en jib-shots is wat hier onder andere opvalt. Bodrov zet het nomadenleven als een plaatje neer – en de jonge Temüjin is er klaar voor zijn toekomstige bruid te kiezen. Vanaf hier beginnen zijn problemen en neemt Tadanobu Asano de rol van de volwassen Temüjin over. Leuk om hem ook wat Mongools te horen spreken, al had hij het er wel wat moeilijk mee. Ik kon me er niet aan storen; Hij speelt als vanouds en moet vooral met het gezicht improviseren in bepaalde situaties als de voor hem vreemde taal heen en weer klinkt.

De plaatjes zijn mooi, maar het eerste uur is vooral fragmentarisch en geforceerd. Na 4 keer het gevangen nemen en ontsnappen van Temüjin had ik dat wel gezien. Ik denk dat Bodrov er veel beter aan had gedaan hier wat minder feiten – in hoeverre dit alles historisch correct is – te willen tonen in zo’n korte tijd. De belangrijke eigenschappen die Genghis Khan uiteindelijk als leider der Mongolen zal maken hadden ook op andere manier uitgetekend kunnen worden – het voelde nu vooral als heel veel rennen, verstoppen en ontsnappen.

Maar Bodrov weet enkele mooie scènes te schieten. Wanneer een monnik dagen lang loopt door steppen en woestijn, als een klein puntje omgeven door leegte en bergen is dat echt prachtig. Het korte moment dat Temüjin met zijn kinderen is even mooi als aandoenlijk; Omringt door eindeloos groen gras leert hij zijn zoon wat woordjes, “Onze taal is zo mooi, ooit zal iedereen het spreken”. Langzaam is het niet meer Temüjin die achtervolgd word door rivalen en verraders, langzaam is het Genghis Khan die de film overneemt en begint aan zijn legendarische verhaal.

Het beetje actie dat volgt is mooi om te zien. Niet overstijlvol of complex, maar simpel en doelgericht. De slow-motion scène waarin Temüjin ingesloten word is grandioos. Heel even dacht ik dat het niet enkel de plaatjes zijn die mooi zijn, maar ook de regie te genieten is. Enige wat daar dan twijfelachtig aan is zijn de muziekkeuzes; Vaak traditioneel Mongools, maar soms geheel Westers, compleet met trompetorkesten. Klonk af en toe veel te groots voor wat we in beelden zagen, al heb ik me daar niet veel aan willen storen. Ben in ieder geval blij dat Bodrov wist waaraan hij begon. Hij zet het nomadenvolk neer zoals ze zijn, niet zielig of nietig, maar respectvol en trots.

Niet het ‘anders dan Braveheart en 300’ waar ik op hoopte – daar toch eigenlijk te simpel voor, maar verder wel genoten. Mooi om te zien hoe Bodrov zich niet laat verleiden om een gigantisch epos op te zetten. Ben echter wel benieuwd naar een eventueel vervolg, dat dan ongetwijfeld heel wat meer spektakel mee zal brengen. Hoop in ieder geval dat Asano zich daar voor laat lenen, want hij doet het prima. Oh en Khulan Chuluun mag ook ik ook wel terugzien, knappe dame.

3.5/5.0

Jissoji is de laatste jaren vooral genoemd voor zijn werk in verzamelingen kortfilms (Rampo Jigoku, Ten Nights of Dreams), maar was al velen jaren eerder heel actief in zijn vak. Samen met Shuji Terayama was hij één van de belangrijkste regisseurs achter het Japanse Art Theatre Guild (ATG). Met Mujo opent hij zijn "Buddhist trilogy", welke allen sterk concentreren op Boeddhistische idealen maar verder compleet los van elkaar staan.

Centraal staat de incestueuze relatie van Yuri en haar broer, Masao. Geen onbekend onderwerp voor ATG daar we dit bijvoorbeeld ook terug zagen komen in Terayama's Pastoral: to Die in the Country. In tegenstelling tot die film schetst Mujo echter een veel realistischer beeld met een duidelijk serieuze toon. Na het verwekken van een kind ziet Masao geen andere mogelijkheid dan het huis te verlaten en zorgt ervoor dat Iwashita, de timmerman van de familie, met zijn zus zal trouwen. Ondertussen wordt de hele situatie van een afstand in de gaten gehouden door Ogino, een monnik van een klooster nabij.

Met de obsessie van Masao voor Boeddhistische sculpturen introduceert Ogino hem aan een gerespecteerd en toegewijd beeldhouwer. Hij grijpt de kans voor hem te werken en geraakt in nog meer seksuele confrontaties. Langzaam ontrafelt zich een verhaal van seksuele verlangens en de betekenis tussen goed en kwaad. Wanneer Ogino Masao confronteert met zijn handelen zoekt Jissoji door middel van een lange discussie naar de betekenis van het Boeddhisme en het geloof naar het behalen van ultieme heiligheid. De ongevoeligheid die Masao met zijn situatie presenteert is kunstig geacteerd en het dalende zelfvertrouwen dat hij monnik Ogino geeft bijna realistisch.

Jissoji presenteert zijn film in enkele van de meest prachtige zwart-wit fotografie die ik al zag. Bijna geheel afgespeeld in een groot huis met papieren muren, kleine raampjes en weinig belichting. Zijn perspectieven zijn uitdagend en zijn close-ups van portretten beeldschoon. Wat nog meer opvalt is het dynamische camerawerk. Hoewel niet overal even mooi, wel interessant - en enkele dolly shots zijn werkelijk zeer talentvol en gedetailleerd afgewerkt. Wat daar tegenover staat is echter een vreselijke soundtrack die bijna geheel bestaat uit irritante viool riedeltjes.

Een lust voor het oog, gefocust op een interessant ontwikkelend verhaal - maar weet helaas nooit écht indruk te maken. Jissoji's heldere kijk op het Boeddhisme voegt toe aan luchtigheid van de film; Gelukkig niet te serieus, maar helaas wel te lang.

3.5/5.0

Tsja, ik weet niet hoe ik dit moet verwoorden. Ook tijdens het kijken weet ik niet echt wat ik ervan moet denken. Visueel ziet het eruit als een soap. Een hele goedkope soap. Grauw kleuren, saaie shots, weinig beweging, weinig interessants. Wil je prachtig Mongoolse landschappen zoek dan bij een naam als Davaa. Hier vind je het niet.

"director/writer Ochir Mashbat brings in Mongolia's best actors and actresses"

Ja, dat zal vast. Maar het had meer weg van toneel dan van acteren in een film. Subtiliteit die het nodig had bleef afwezig, met veel te veel uitgelegde, overdreven, handelingen.

Een romantisch drama dat werkelijk alle cliché's op de stok neemt. En er serieus geen een onbewogen laat. Alles passeert je scherm. Leven, dood. Mishandeling, moord. En de voorspelbare twists zijn van zeer kinderlijk niveau.

Zonde, want het verhaal is opzich wel interessant. Niet uniek - wel interessant. Setting is ook prachtig - ken weinig landen die zich zo goed kunnen lenen voor een mooie film als Mongolië. Zoveel moois, zoveel variatie, ongekende pracht. Respect heb ik dan ook wel als je op de achterkant van de DVD leest; "Filmed in Siberian winter (scenes averaged -30C) with technologically limited conditions). Maar verder is hier gewoon weinig te zien.

Jammer,

1.5/5.0

De eerste film die ik van Ruminov zie en eentje waar ik al een tijdje een oog op had. Érg veel negatieve verhalen over gelezen – al kan ik daar vaak enkel om glimlachen; Moderne meesterwerkjes worden tegenwoordig nogal gauw afgeschilderd als jatwerk of als een pretentieuze kunstvorm. In die vele negatieve reacties kon ik in ieder geval al een hoop halen waar ik erg naar uitkeek. En na deze twee uur durende kijkervaring kan ik dat ook enkel maar bevestigen!

Ik ben echt geen (groot) liefhebber van geestenfilms of verhalen – maar indien gegoten in een modern jasje wil ik mij hier al te graag aan wagen. En dat is net wat Ruminov van plan was en gedaan heeft, want wat omschreven werd als de eerste “Russische J-horror”, eindigt in iets dat nergens ook maar een stap in de buurt komt. Niet omdat deze het niet durft, of omdat die stap net wat te ver gegrepen is, - maar omdat het bezig is iets totaal anders te zijn. Ruminov pakt enkele typische geestenfilm elementen en weet deze als een paar korreltjes zout perfecte te verdelen over zijn twee uur durende audiovisueel product. En omdat hij naast regie ook de montage van de film verzorgd is dat constant goed te proeven.

In het eerste kwartier schotelt Ruminov ons het verhaal voor; Een intense introductie met opvallend camerawerk en indrukwekkende visuele stijl. We maken kennis met Vera die door een vreemde gedwongen word zijn verhaal te geloven en hem naar een veilige plek te brengen. Wat volgt is een samenkomst van een groepje vrienden die luisteren naar Vera en haar kersverse geestverhaal. Ruminov combineert twee situaties en doet dit in een vlugge haarscherpe montage met ijzersterk gevoel voor compositie en lichtspel. Vooral de nachtelijke shots met weinige strookjes licht en blauwe kleuren zijn puur genot.

Als Vera verdwijnt zijn het groepje vrienden de laatste die haar (levend) zagen en gaan nu hun proefperiode van 3 dagen in zonder liegen, stelen, geweld of grof taalgebruik. Interessant is echter dat Ruminov er niet voor kiest een klopjacht te openen, maar een blik in het leven van Russische twintigers te geven; Een leeftijdsgroep die het in het moderne Moskou wel degelijk goed te vertoeven hebben. We maken kennis met een makelaar, een grafisch vormgever en een rocker - Niet de meest armoedige titels, - en met hun knappe koppies lijkt Rusland toch niet wat het is van de plaatjes die wij kennen. Ruminov presenteert hun probleemloze leventje, maar eentje waarin zij er nu voor moeten zorgen zich aan morele standaarden te houden en zich te gedragen zoals verwacht word. Duidelijke maatschappijkritiek over het luxe leven dat voor velen voor de voeten ligt, zonder maar na te denken over het hoe en wat.

Na een kwartier intense film van hoge kwaliteit duiken we om de beurt in het leven van de vijf jongeren. De een komt zijn kamer niet uit en doet afstand van al zijn porno’s, messen, games en televisie – weer een ander probeert het beste met zijn collega’s voor te hebben, de ander kan zijn klanten niet langer voorliegen en één gaat met een lokale journalist op zoek naar de geschiedenis van het geestenverhaal.

Op audiovisueel gebied is er niet beter te krijgen tegenwoordig. Ruminov’s oog voor film als modern medium creëert werkelijk een meesterwerk in beeld en geluid. Kleurgebruik is overduidelijk, met veel blauw, geel, overbelicht wit en puurzwarte schaduwen. Al dit is het resultaat van een langdurige post-productie, maar is echt een genot om te zien. Het kundige camerawerk is echter nog een stapje meer de perfectie in; Al zij die dit bestempelen als irritant of ziekmakend overdrijven mateloos. Niet vergelijkbaar met een [REC]. De camera beweegt constant alsof we kijken door de ogen van een kind – de camera aarzelt heen en weer en flitst soms van de ene persoon naar de andere zonder scherp te stellen. Cool!

Gebruik van blurs en hoeveelheid bokeh is dan ook echt te genieten en bewijst echt van een en al kundigheid. Close-ups van portretten zijn prachtig om te zien (doen denken aan Paranoid Park), daarbij is Dead Daughters hét bewijs van het nut van een talentvolle licht-crew; vooral gebruik van veel licht op de voorgrond en een onderbelichte achtergrond valt op. Indrukwekkend. Even mooi is echter het sounddesign, - Ruminov begrijpt dat dit een geheel ander talent vraagt, en is in staat een intense sfeer te creëren. Veel pianoklanken en vocale effecten als gehijg en opvallend veel sfeervolle voice-overs.

Wanneer wij ons begeven in het simpele leventje van de jongeren wanen we ons in het alledaagse Russische leven - Veel mooie shots van typische Russische flats en rokerige schoorstenen. Het leven krijgt op tempo stapvoets echter steeds meer een dreigende lading en Ruminov eindigt met een onvergetelijke climax. Ruminov levert hier een klein modern meesterwerk – en ik vraag mij écht af waarom zo weinig mensen kunnen genieten van dit audiovisuele spektakel, want dat is het. FUCKING briljant om te zien en luisteren met prachtig oog voor compositie, licht en kleurgebruik. Geen typisch geval spookverhaal, dus een aanrader voor hen die wat anders zoeken.

4.5/5.0