Opinions

Vanmiddag gekeken. Begonnen met making-of, vervolgd door de film zelf, en afgesloten met de film met audio-commentaar. Al was dat laatste niet bijster interessant, heb dan ook verschillende keren doorgespoeld.

Interessante film waar Satoshi Kon in ieder geval vol bruisende inspiratie bleek te zitten die hij hier kwijt wilde. Zoals hij bij zijn audio commentaar zei; 'Dit is een dingetje wat ik nu van mijn to-do lijstje kan halen', 'en ook dit kan van mijn to-do lijstje af'. Leuk om te zien hoe dergelijke mensen lijstjes hebben en die inspiratie dan uiteindelijk in films gaan stoppen.

Paprika zit vol energie, vooral vol kleur. Leuk om Kon zijn werk van een andere kant te bekijken. Vooral erg tof om te zien hoe nauw hier samengewerkt is in zijn hele team. Grootste positieve punt is dan ook het uiterlijk van de film. Erg precieze afwerking van achtergronden en personages, daar ik zelf zeer te spreken ben over de stijl van hen. Leuk om de afwisseling van omlijnde achtergronden met matte-achtige achtergronden te zien. Wederom veel detail in Kon zijn film, dit keer grotendeels versterkt door het special effects team [regendruppels, confetti, vlinders, erg tof].

Leuk verhaal, maar voor mij weinig boeiend. Leek naar mijn mening grotendeels ook een excuus om eens groots en eindeloos uit te pakken als het gaat om animatie. Beste momenten bleven voor mij de scenes waarin Paprika als personage in de ene scene naar de andere scene en van het ene personage naar het andere personage veranderd, vervolgd door het springen in schilderijen en posters.

Het imiteren van een droom naar film of animatie is een onmogelijke klus, aldus animator en Kon - maar hun poging komt vrij dichtbij, al niet altijd treffend. Nergens echt maf of weird, hoeft ook niet, want wat zij ons hier laten zien is geweldig, en ongetwijfeld zal ik meer ontdekken de tweede en derde keer.

4.0

Best wel onder de indruk weer van deze film van Van Sant. Verrassend genoeg

makkelijk door dit verhaal weten te komen, want dat interesseerde me van te voren eigenlijk totaal niet; Tieners met problemen om deze uiteindelijk op papier te zetten, - zal ongetwijfeld interessant zijn maar laat mij daarbuiten! Gelukkig doet Van Sant dat niet en legt ons dit verhaal van Alex voor. Ik heb genoten.

Echt geen fan van tienerdrama dus, maar Paranoid Park biedt zoveel meer om

van te genieten. Na eerder Gerry en Elephant gezien te hebben herkent ieder ongetwijfeld enige visuele gelijkenis. Opening van de film doet dan ook al veel zeggen wat er te verwachten valt; slow-motion beelden van skaters opgenomen met handheld dv-camera klinkt misschien niet heel interessant - maar deze lang uitgesponnen slow-motion scènes vergezeld door vele soorten muziek zijn zeer te genieten en brengen je in een fascinerende wereld van skateboarden waar problemen even niet bestaan, zo lijkt het.

Interessant in ieder geval hoe Van Sant zo met muziek durft om te gaan. De film toont veel portretbeelden van personages die langskomen - deze zijn wederom vertraagd en bevatten ieder hun stukje muziek. Opvallend is de sterke bokeh en mooie lichtspel dat gebruikt word, ik zie het in ieder geval graag. Indrukwekkend is ook de douche scène, wederom vertraagd, met dreigend opkomend distorted geluid, licht dat steeds feller begint te schijnen en uiteindelijk plots alles stil valt. Subliem stukje dat sterk werkt op oog en oor, heel mooi. Beter nog hoe Van Sant dit regisseert en seconden daarna gewoon doorgaat met het verhaal, alsof hij met dit stukje intense cinema je er even aan wilt herinneren dat je echt film aan het kijken bent en niet enkel bewegende plaatjes.

Heb ook mogen genieten van de vertelstructuur. Er word ons een detail voorgeschoteld, eerst nietszeggend, maar word later herhaalt en dit keer gestopt in het geheel; niet uniek, maar uitvoering is heel knap. Plot opzich kon mij niet zo heel veel boeien, maar Van Sant weet dit dermate kwalitatief uit te voeren dat ik daar makkelijk vrede mee heb.

Ik las hier ergens dat Van Sant ballen heeft, - wat voor ballen hij ook heeft, hij gebruikt ze goed. Hij heeft aan mij in ieder geval een liefhebber, haha!

4.0/5.0

Wow , wat een geweldige film. Zat op elk moment op hetzelfde niveau - en wist mijn aandacht geen moment te verliezen. Meerdere keren hardop gezegd hoe tof sommige dingen eruit zagen.

Heb het boek niet gelezen, vind dat ook niet echt nodig na het kijken van deze film. Lijkt erop dat het niet veel mist.

Meteen al ondersteboven van de geweldige intro. Zeer toffe montage van een ranzige Middeleeuws Parijs. Lekker smerig met een glimlach, daar houdt ik wel van.

Geweldige cinematografie, prachtige kleuren en enkele memorabele scènes (Dat einde! Wow, geweldig. Zijn dat overigens allemaal figuranten? Of ook CGI?. Goede vertolking van Grenouille ook. Lijkt volledig in zichzelf, ongekend egoïstisch, levend in zijn eigen geurwereld waarin de vraag naar nieuwe geuren elke dag sterker wordt.

Prachtfilm.
4.5/5

Ja het laatste deel in Peter Brosens' "Mongolië Trilogie".

Dit is werkelijk een prachtige film die vooral meer weg heeft van een documentaire, maar het dat ook niet helemaal wilt zijn. We volgen vier mensen die allen met dit land verbonden zijn; ervandaan komen, of weer terug willen; Niet weg kunnen, of nooit meer weg willen.

In het bikkelharde winterse klimaat van Mongolië volgen we een mijnwerker. Hij heeft pas zijn zoon verloren, hun werkomgeving is onveilig - en er zijn er maar weinig die zich daar over druk maken. Het werk is zwaar, de druk ligt hoog. Maar hij geniet van zijn werk, geniet van de natuur om hem heen. Zijn introductie word afgesloten met een lied. Hij neemt een positie in, zijn collega's achter hem; als een geposeerde foto. "Ik ben een Kazakh, ik rijdt paard, ik zing. Ik weet hoe ik moet liefhebben, ik weet hoe ik de tradities van mijn voorouders moet respecteren". Zijn lied is simpel, maar is prachtig om te zien en horen.

Het was haar wens actrice te worden, maar het was haar "lot verwarmingstechneut te worden", zo zegt zij. Met het kool dat uit de mijnen gehaald word, verwarmt zij de naast gelegen stad. Ze leidt ons rond in haar fabriek, verteld over haar werk. Ook zij sluit af met een lied, iedereen poseert; Zij aan tafel, haar collega's achter haar. "Wat een mooie avond, wie ben jij? Wie z'n zoon ben jij? De man waar ik zo van houd? Ik heb geduld, ik wacht tot jij me ooit opmerkt...".

Ze woont momenteel in België, getrouwd en kinderen. Maar geboren in een familie van nomaden. Geen dag gaat voorbij zonder te denken aan haar land, haar volk en haar familie. "Iedereen is blij als je ouders leven. Je kinderen gezond zijn. Je man altijd bij je is. Maar ik ben niet altijd blij. Ik ben weg van mijn land".

Tussen al deze verhalen weeft Brosens het verhaal van de blinde muzikante. Zij is op weg naar haar ouders, met een gitaar in haar handen. Na lange tijd word ze uiteindelijk weer verwelkomt door haar zussen, kinderen en ouders. De scène die Brosens hier vastlegt is prachtig. "Het huis is leeg, zonder geluid, als zij er niet is", zegt haar vader. En laat het nu net dat geluid zijn wat zo belangrijk voor haar is. Ze kijken naar haar optredens op tv, zij luistert mee.

Ze poseert op een stoel, haar familie achter haar. Ze sluit af met een lied. "Wat is echte schoonheid? Ik ga, hier en daar. Mijn liefde is complex. Ik ontmoet je in mijn droom, mijn liefde is complex. Wat is echte schoonheid? Ik ben blij in mijn droom, mijn liefde is complex...".

Ik kan enkel zeggen dat dit een prachtig document is. Op zoek naar poëzie in het leven van mensen in een land hier ver vandaan. Gemaakt in een ongekende simpelheid, maar juist daarom ontzettend te genieten.

5.0/5.0

Wat een fascinerende documentaire van Loznitsa. De vraag blijft of dit ook een documentaire genoemd kan worden, maar dat "probleem" is Loznitsa niet onbekend. Hij registreert vooral. Observeert en bespioneert. Maar wat een briljant filmmaker blijft hij toch.

We bevinden ons in een bos; Om ons heen klinken rinkelende koeienbellen, vogel geluiden en suizende wind. We zien mensen aan het werk op een boerderij in het Russisch platteland. Niemand merkt de camera op, lijken volledig geconcentreerd op hun bezigheden. Ze doen wat ze moeten doen, en niemand lijkt met elkaar te praten.

Rokende hooibalen en langdurige shots geschoten als foto's. De camera beweegt maar schaars. Langzaam komen we dichter bij deze mensen, en er ontstaat een steeds vreemdere sfeer. Deze figuren hebben een apart uiterlijk, niet helemaal normaal. Er ontstaan stemmen om ons heen, vooral gemompel. We verstaan het niet, maar dat doet er ook niet toe.

We zijn bezig met observeren. Kijken toe hoe zij hun dagelijkse taken uitvoeren. Samen eten, samen met de bus vervoerd worden en met z'n allen in een tractor over het land rijden. Het is fascinerend te zien hoe deze mensen het land bemesten, aardappelen oogsten en in een houtzagerij werken. Maar het zijn vooral de momenten dat zij niet aan het werk zijn dat we wat beginnen te leren over deze figuren. Wie het zijn weten we nooit, waarom ze hier werken word ook niet duidelijk. Misschien zijn het inderdaad patiënten en is dit een vorm van therapie. We zien geestlijk en lichamelijk gehandicapten, dat deel is overduidelijk. Misschien worden ze daar wel gewoon geplaatst, ver van de bewoonde wereld. We weten het niet.

Sergei Loznitsa heeft een ongekend oog voor fotografie. Registreert situaties alsof hij weet wat er gebeuren gaat. Hij neemt vooral zijn tijd. Deze man maakt wat ik altijd al hoop te zien. Niets nieuws of spannends. Misschien zelfs saai. Maar vooral fascinerend. De reeks portretten op het eind ondersteund door een stuk klassieke muziek is puur indrukwekkend. Weinig dingen gezien die mooier zijn als die laatste 5 minuten waar we enkel gezichten zien van deze mensen. De één met nog meer emotie in het gelaat dan de ander. Prachtig.

4.5/5.0

Na Monday is dit dan eindelijk mijn tweede film van Sabu; en wat zou ik hem nu al graag bestempelen als een van mijn favoriete regisseurs. Daar moet ik echter nog een en ander voor bekijken, maar hij is in ieder geval op de goede weg! Met Postman Blues verbaasd hij mij net zoveel als met Monday, maar wel op een andere manier. Een unieke manier waar ik, net als bij Monday, eindeloos van genoten heb.

Waar Sabu in Postman Blues mee begon zou hij later in Monday mee verder gaan; de manier waarop hij op meesterlijke manier genres weet te combineren. Hoewel in Monday overduidelijk, hier in Postman Blues vaak wat subtieler en gerichter. Wij maken kennis met Sawaki; Sabu doet dit in een sublieme introductie met prachtige montage. Een opkomende ruis gecombineerd met het piepen van een fiets zien wij een montage van postsorteerders en hoe deze aan deuren langs gebracht word. Visueel overtuigend, maar hij zou later in de film veel meer focus leggen op situaties en personages dan creatief met camera of geluid te zijn.

Voor Sawaki beginnen hier zijn problemen, na een kort bezoekje aan jeugdvriend Noguchi word hij gezien als ene drug runner voor de yakuza. "Does your heart ever thump with excitement like it did when you were a kid?", aldus Noguchi. Sawaki ervaart dat als postbode niet meer, Noguchi als verse - pinkloze - yakuza echter wel. Het is dan ook nu dat Sawaki beseft dat hij meer wil zijn dan iemand die post sorteert en op zijn fiets rondbrengt. Wat volgt is een reeks gebeurtenissen welke op de stap gevold worden door een politieteam; Ontwetend als Sawaki is groeit hij tot drugskoerier, bomterrorist en zelfs tot seksueel gefrustreerd seriemoordenaar. Haha!

Interessante hieraan is dat wij in Postman Blues eigenlijk twee verhalen volgen; Wij zien hoe Sawaki op zoek gaat naar iets dat hij mist in zijn leven, en wij volgen hoe een politiekorps hem op de hielen zit als hoofdverdachte in een belangrijke zaak. Het is prachtig om te zien hoe Shinichi Tsutsumi zijn rol als Sawaki neerzet. Hij fietst elke dag zijn rondjes en bezorgd de mensen hun post. Wanneer hij na een aantal biertjes deze post opent leest hij de woorden van de kankerpatiënte Sayoko. Hier vind hij de excitement die hij zocht en raakt gefascineerd door haar geschreven verhaal. De ontmoeting tussen Sawaki en Sayoko is even aandoenlijk als mooi. Hoog op een dak, tussen witte lakens - Sabu zet dit perfect neer, maar gaat seconden later even makkelijk verder met zijn hilariteit in het politieonderzoek.

Sabu heeft alles om een van de besten te worden. Hij behandeld zelfs de donkerste thema’s op een luchtige manier zonder hier overtuiging te verliezen. Zelfs een Léon (Jean Reno) look-a-like weet hij te passen. Naar het einde toe escaleert de film in één grote combinatie van humor, actie, romantiek, drama en jeugdherinneringen. Sawaki ontmoet een groep mensen waar hij op een bepaalde manier bewondering voor voelt en het is werkelijk meesterlijk wanneer zij allen uitgeput en zwetend door de straten fietsen, als onbekenden voor elkaar, totaal verschillend, maar in staat alles voor elkaar te geven.

Hoewel niet vervelend sleept het middenstuk een beetje. Persoonlijk geniet ik graag van een trager tempo, vooral wanneer gevuld met sterke cast en Sabu’s manier van regisseren. De laatste 30 min. groeit de film echter in kwaliteit, en zoals Onderhond in 2004 al zei eindigt de film in PURE perfectie. Ontzettend sterk en laat zien hoe makkelijk Sabu zijn talent durft te gebruiken. Na een korte creditsroll volgen nog een paar minuten film, bijna in slow-motion, en laat je overdonderd toekijken naar een wereld die één enkele enveloppe zou kunnen bevatten.

Prachtig.

4.5/5.0

Mijn vierde Nolan film in 1 week. En na Following weer eentje waar ik wel van kon genieten. Waar Memento en Insomnia faalden weet The Prestige duidelijk wat interessanters te brengen.

Toch, - Hoewel overduidelijk een groot budget met groots opgezette locaties en settings, nergens echt iets te zien wat we niet al eerder zagen. Toch erg tof sommige locaties zoals die mistige scènes. Vooral die scène met die gloeilampen in de grond was grandioos.

Verhaaltje sprak mij wel aan; vergelijkbaar met The Illusionist. Toch films die hetzelfde onderwerp op een heel andere manier aanpakken. Waar the Illusionist wel zijn mysterieuze gevoel kon behouden - kon ik hier niet overal van genieten. Probeerde op momenten veel te serieus te zijn, tot het vreemde toe. Leek af en toe echt de duistere kant in de goochelbusiness naar voren te willen halen, maar bleef steeds hangen en bereikte nooit de pieken die ik wilde zien.

Probleem dat ik met Nolan nu al vaker zie is dat hij zijn verhaaltjes te complex wilt brengen, terwijl dat niet hoeft. Hij kan volgens mij zoveel meer tijd steken in andere dingen die hier zo weinig naar voren komen. Visueel is het ontzettend standaard en zo weinig te zien. Terwijl de de hele situatie rond de twee personen wel heel interessant werkt af en toe. De madness tussen de twee levens van die mannen kan visueel zoveel toffer uitgewerkt worden. Hun leven dat compleet geobsedeerd raakt door hun geheimen en goocheltrucs... Maar wat we zien is één saaie boel op het podium en daaromheen... Jammer.

Toch meer van genoten dan van zijn vorige twee films.
Wat is die poster trouwens lelijk. Past totaal niet in de film?

2.5/5.0

Gisteravond gezien, en erg onder de indruk. Had hier eigenlijk nooit wat over gelezen tot een klein tijdje terug. Trok meteen wel mijn aandacht en interesse - dus op de gok gekocht en gekeken.

Vooral erg, erg genoten. Het vele werk dat hierin zit straalt er van af - en er is vooral goed te zien hoeveel deze mensen hebben genoten van dit 'project'. Als debuutregisseur is het sowieso vrij moeilijk een serieus project op te starten, zeker als het al niet van een te grote omvang is. Maar Shane doet het hier ongekend goed.

Kwam er pas achter bij het kijken van zijn audiocommentaar dat hij ook een van de hoofdrollen vertolkt. Erg knap. Blijkt ook dat Shane zowel camera, montage, geluid en special effects verzorgd heeft. Daarbij nog eens locatie scouting, hoofdrol, regie, script en storyboard. Ik zeg; diep respect.

Wat hij met Primer neerzet is een grote bron van inspiratie en een geweldig concept. Eindelijk een keer een stukje film dat tijdreizen neerzet als een serieuze business. Feitelijk weten deze gasten nog minder dan wij te zien krijgen; maar wat goed in beeld gezet.

Visueel over het algemeen echt knap. Vooral interessant om te horen dat ze voor veel locaties geen toestemming kregen om te filmen. Moesten daarom of heel vroeg of heel laat op de locatie aanwezig zijn. Of van een afstand filmen zonder toestemming. Of simpelweg een locatie compleet faken. Leuk ook om te horen hoeveel hulp hij kreeg van vrienden en zijn ouders. En dat locaties simpelweg zijn ouders huis zijn, of de straat waarin hij woonde. Daarbij gebruik maken van minimaal licht of zelfs de keuze maken om weinig licht te gebruiken (Zo zegt hij: Ik schiet 's nachts liever met weinig licht zodat het er echt als nacht uit ziet, dan dat ik veel belichting gebruik en je het totale gevoel kwijt raakt).

Punt dat aandacht mag krijgen is ook audio en muziek. Merkte bij het kijken af en toe dat het audiolevel van gesprekken schommelde. Bleek ook later dat de meeste dialogen gedubd zijn omdat hij tijdens het schieten te weinig aandacht besteedde aan audio opnames. Tijdens de twee jaar van zijn montage en nabewerking leerde hij deze les dan ook op pijnlijke wijze. Toch zeg ik opnieuw; grandioos gedaan.

Geweldig stukje film - waar ik vaak weinig van begreep. Algemeen verhaaltje is niet zo complex eigenlijk, maar uitvoering is meesterlijk.

4.0/5.0 Herziening komt binnenkort.