Opinions

Toch wel leuk om te zien dit, maar op veel momenten niet veel meer dan je typische romantische verhaaltje waar de problemen zich blijven opstapelen. In dit geval niet je typische liefdesprobleempjes, maar overdreven dramatisch gebrachte, levensgevaarlijke, situaties waar de lichamen je om de oren vliegen.

Ik ken Cheang eigenlijk alleen van zijn (latere) bikkelharde actie films, dus daar zie je wel wat in terug. Zeker de baas van het groepje criminelen was wel leuk om te volgen; wederom een mannetje zonder enig stukje subtiliteit. Iemand die eerder naar zijn pistool grijpt dan met z'n ogen zal knipperen.

Vooral erg saai, standaard, liefdesverhaaltje waar twee mensen zich op romantische plek aan het water, op romantische manier ontmoeten. Maar op een moderne manier besluiten elkaar niet meer te willen zien; "Dan ga ik wel alleen op vakantie!". Wat volgt is één grote leuke boel aan overdreven shootouts, autoritjes, telefoontjes en dreigementen. Soms wat te serieus, maar soms ook te leuk om niet van te genieten.

Kan er mee door.

2.5/5.0

Tsja, Tsukamoto. Zal het waarschijnlijk nooit slecht gaan doen bij mij. Al zijn keuzes lijken de juiste en ik voel mij dan af en toe ook echt een hersenloze fan die alles maar met blije oogjes mooi en leuk vind. Toch ontdek ik echt in al zijn werk weer zoveel creativiteit, passie en liefde voor het maken van film. Hoewel ik wel degelijk een vraagteken zet bij Tsukamoto die wat 'commerciëler' gaat weet ik bijvoorbeeld van Miike dat hij dat nooit zal doen zonder te laten weten dat dit wel degelijk gewoon een film van de maker van Tetsuo is. Geen verassing uiteraard voor iemand die zijn eerste film maakte toen hij 14 was... pff.

Nightmare Detective begint ook gelijk heerlijk in een ziekenhuis scène waar deze 'dromenduiker' de gedachtes van mensen ervaart en wiens gezichten letterlijk ingezogen worden. Beter kan het niet worden. Gebruik van zijn perfecte doch chaotische geluidsediting is ook hier geweldig goed voelbaar. De zelfmoorden die daarop volgen doen daar niet voor onder en bevatten weer fijn de gebruikelijke (zelf)mutilatie. Dit keer toch weer net een tikkie meer twisted dan normaal waar vooral het camerawerk zorgt voor de nodige intensiteit.

De manier waarop Tsukamoto deze suicides in beeld vertaald zijn ongekend. Zijn rol als het gezicht achter 'zelfmoord' is dan ook geniaal. Zorgt voor enkele (zieke) toffe scènes waarin zijn messteken in zijn lichaam resulteren in de gruwelijke dood van anderen. Knap verzonnen en nog meesterlijker gemonteerd. Met veel gebruik van rennend en springend camerawerk waar 'de dood' vaak enkel lijkt te bestaan uit veel kabaal en lawaai. Hoogtepunt is wanneer een detective in zijn droom achtervolgt word in een tunnel; achtervolgd door zijn zelfmoord. Ik heb het thema zelfmoord in ieder geval nooit zo goed (origineel) uitgevoerd gezien.

Ik zag ook wel (kort) een link met Haze. En dat waren de scènes in het kleine betonnen kamertje, dan na goed kijken duidelijk zelf gefabriceerd is - net als de kleine kamertjes in Haze. Het was in deze scene niet de kop van Tsuka die overtuigde, maar de vrouwelijke detective die mij heel wat minder interesseerde.

Nu ken ik Tsukamoto van zijn perfectionisme in keuze van acteurs, maar het gladde hoofdje van dit vrouwtje dat met prachtig gekamd haar wakker word (je moet er wel goed uit zien natuurlijk) leek niet altijd te passen in de setting van Nightmare Detective.

Goede ervaring weer deze nieuwe Tsukamoto. De spervuur aan beeldencombinaties op het einde van bomen, planten, water, gras, wolken, familiebeelden voelden als een ongemakkelijke rustpauze op de climax die daarop volgde waar alle personages bij elkaar komen en hun eigen verhaal tot een einde brengen. Dat laatste had inderdaad wat weg van Brakhage zoals Rokuro zegt. Cool.

Doe mij ook maar een tweede deel, zelfmoord heeft mij nooit zo weten te interesseren (weet niet of dat fout klinkt).

4.5/5.0

Ja na het grootste deel van Sabu's werk eindelijk gezien te hebben was het nu nog Unlucky Monkey die ik graag wilde zien; best apart want volgens mij is dit de enige film die zonder moeilijk doen gewoon makkelijk te verkrijgen is. Heb de film waarschijnlijk vooral uitgesteld omdat ik niet zijn grootste werk verwachtte - en na het lezen van de reacties hier was ik ook niet bepaald overtuigd van het tegendeel. Maar na een kijkervaring rijker kan ik mij enkel afvragen waarom dat zo is, want met Unlucky Monkey heeft Sabu wel degelijk weer een leuke titel op zijn naam staan.

De introductie leek wel wat weg te hebben van Sabu's debuut Dangan Runner: Een bankoverval die niet geheel vlekkeloos verloopt om daarna te vervolgen in een lange sprint. Ook Sabu zelf is even snel te spotten, al duurt dat zoals altijd niet langer dan een minuut. Hier beginnen Yamazaki's problemen - en vol schrik dumpt hij zijn masker in de eerst volgende prullenbak. Sabu is zichzelf niet als hij mooi gebruik maakt van dit element, want dit masker zou dé link worden om weer enkele prachtige personages bij elkaar te brengen.

Niet verrassend zijn dat opnieuw een drietal yakuza - En ook nu niet van de meest snuggere soort - Wanneer één van hen een goed bedoeld grapje uithaalt loopt dit geheel verkeerd af en is dit de bron van een reeks akelige doch dolkomische situaties. Yamazaki zal hier dan ook niet de enige ongelukkige aap zijn, want met elke stap die hij zet brengen ook het trio zich met elke gezette stap verder in problemen. Wat opvalt is dat de film op veel momenten aanvoelt als zijn Monday die hij twee jaar later zou maken; ook hier een briljante combinatie van uiteenlopende genres bij elkaar gebracht door een groepje geweldige personages.

In Unlucky Monkey wederom niet enkel gezichten die zinnen spreken, maar interessante karakters die zich op pijnlijke wijze de nesten in werken. Maar Sabu kan dit regisseren ook - bewijst de scène van een protestbijeenkomst betreffende milieuvervuiling: een nutteloze toevoeging, maar de onverwacht toespraak die Yamazaki houdt is compleet hilarisch. Sabu is een meester in het onverwachte, en daar geniet ik echt van. Datzelfde geld voor de scène waarop Yamazaki leest dat het meisje overleden is aan haar verwondingen en een ijzersterke montage met intense geluidsbewerking presenteert.

Maar het meest indrukwekkende moment is echter de 7 minuten durende voice-over scène van Yamazaki. Zijn schuld vreet hem van binnen op en Sabu registreert dit in een hallucinerend moment. "Het was maar een kapster niemand zal haar missen" - maakt Yamazaki zich wijs. "Vroeger doodden mensen elkaar zonder problemen en schepten daar nog over op ook" - waarom voelt hij zich zo schuldig? "Misschien wilde ze zelf wel dood en liep ze zelf het mes in" - Misschien is hij zelf wel slachtoffer? Sabu combineert in deze scène al het mogelijke - humor, paranoia, schuld, angst, fantasie, zelfhaat, hallucinatie. Een van de sterkste scènes die ik al zag van Sabu.

Zeker niet het gewone yakuza verhaal zoals hierboven gezegd word; Maar een typische Sabu-trip vol stijlvolle situaties die hij tot in de puntjes benut. Of dit nu een hilarisch doch ernstig auto-ongeluk is, of een emotioneel beladen yakuza gesprek dat daarop volgt - deze film bevat weer van alles. Wat Yamazaki ook probeert het lijkt onmogelijk te kunnen ontsnappen aan zijn problemen - En Sabu sluit ook deze film weer af in een zeer memorabele climax. Net als in zijn Postman Blues of Drive loopt het personage over een brug - het einde van een vreemde dag tegemoet. Genietbare film, - al is het niet het ritmische tempo dat je normaal van hem zou verwachten. Toch nergens vervelend of te langzaam, maar gewoon constant wachten op een vreemde surrealistisch tintje vol zwarte humor.

Unlucky Monkey is meer bewijs van een groot talent en ik ben blij dat ik dit kan zien.

4.0/5.0

Geen verrassing dit. Zoveel over gelezen, doch met een heel fris gevoel mee begonnen.

Danuz weet in dit geval redelijk te verwoorden wat deze film zo speciaal maakt. Niet per se hetgeen wat vertoond word, maar vooral wat voor gevoel het achterlaat. Vooral de surrealistische kijk op deze dromerige gebeurtenissen van dit stel rebellen blijkt op perfecte wijze uitgevoerd. Nergens echt overweldigend mooi, maar vooral lekker simpel. Simpel maar mooi.

De shots van de omringende flats, en de shots van flats naar het schoolgebouw zijn wel echt prachtig. Verder een groepje leuke acteurs, vooral de kop van Matsuda vind ik ook hier weer erg sterk.

Mijn eerste film van deze man. Nog meer benieuwd geraakt naar 9 Souls.

4/5 Lijkt erop dat ik daarmee met de meerderheid mee ga op deze pagina.

Jammerlijk om te lezen, dit.

Aan acteerprestaties kan ik mij weinig schaden in een film als deze. Dan toegevoegd, niets dat mij echt opviel of in de weg stond als we keken naar deze acteurs.

Nergens ook enige rotzooi in de regie opgemerkt? Met een korte making of die ik zag, en wat woorden van Zacharias zelf, ken ik niets anders dan waardering. In zo'n land, in zo'n klimaat, onder zulke omstandigheden met zulk primitief werk materiaal kan ik ook niet anders. Hij leverd anders een prima ogend geheel af.

Adembenemde shots van het inspirerende landschap, van zeevlaktes tot een eindeloze woestijn van sneeuw, van wilde grasvlaktes tot rotsen. Ongelooflijk. Dit met een geweldig mooi volk gekleed in schitterende traditionele kledij. Niets anders dan dat iemand kan verwachten van deze mensen. Altijd ingetogen, weinig expressief, maar zo veelzeggend.

Misplaatste muziek? Wellicht dat je kennis op dit punt wat minder is, dat kan uiteraard. De Inuiten kennen een muziektraditie zeer uniek; zingen doen ze werkelijk altijd en overal. Een korte blik op hun unieke [keel]zangtechniek zien we 1 keer in het begin.

In de soundtrack horen we de khomus [mondharp] vaak terugkomen. Een instrument dat ook bij deze eskimo's voorkomt. Verder horen we een didgeridoo, een instrument vergelijkbaar, zeker toepasbaar, bij de zangtechnieken van de Inuiten. Al dan niet altijd, dan vooral bij de muziek van de Tuvaanse [rusland] keelzangers van Huun-Huur-Tu, waar we ook een aantal nummers van horen. Huun-Huur-tu werkte samen met Angelite, waar we ook wat van hoorden [bulgaars vrouwenkoor].

Verschillende muziek, eindeloos varierend, maar zeer sterk verbonden. Prima keuze, naar mijn mening. Erg verassend wel, omdat ik nergens op hoopte.

Mooie film, 4,5 voor nu. Zeker nog eens kijken; wellicht dat ik mijn vooroordelen voor een prachtig volk als dit dan wat meer aan de kant kan zetten. Het is mooi om ook eens wat van dit volk te kunnen zien.

Vanavond eens herzien. Weer eens geluisterd. Nog meer genoten.

Wat een geweldige film, op elk vlak spreekt het creativiteit. Neemt vooral overal de moeite en de tijd voor, hoe langzaam of hoe vlug ook. Vooral lang uitgesponnen close-ups en herhaalde handelingen en situaties bleven sterk.

Prachtige muziek uiteraard, - vooral interessant hoe muziek en stiltes reageren op simpele handelingen als het geluid van een aansteker, een glas en het laden van een pistool.

Sublieme visuele creativiteit, - vooral briljante (natuurlijke)lichtsituaties en locaties. Scènes in de loods zijn om niet te vergeten.

Bruisende creativiteit van Oshii, niet overal even uniek - maar de uitwerking van een blik op de wereld van Avalon is ongekend.

Toch maar overwegen om dit in mijn top 10 te zetten.

5/5