Opinions

Jezus Christus, deze films zijn echt niet goed voor het beeld dat Japanse cinema zou moeten zijn. Iemand die deze film per ongeluk zou bezichtigen zou denken dat Japanners echt niet goed bij hun hoofd zijn; Eigenlijk is dat natuurlijk een stomme stelling, want het zijn gewoon mensen die zich aan niemand storen om een beetje lol te hebben.

Met Takashi Miike die steeds meer populariteit verkrijgt (zelfs in Amerika), lijken er toch steeds meer mensen te zijn die dergelijke doldwaze fun graag mogen zien. Wat is dan de reden dat deze film zo laag blijft staan, zelfs negatief beoordeeld word? De vergelijkingen met Visitor Q (2001) en Happiness of the Katakuris (2001) zijn makkelijk gemaakt. Maar deze film was er al een jaar eerder, zo blijkt.

Een gezin word het leven onmogelijk gemaakt terwijl er groepen verslaggevers buiten hun huis staan te wachten op een glimps naar de waarheid achter een stel moorden. Boze buurtbewoners gooien ramen in en schreeuwen moord en dood. Na de komst van een duo dat werkt als helderzienden bij onopgeloste moorden ontspoort de familie pas echt volledig. Onthoofde meisjes worden tot leven geroepen, domme fbi-agenten houden de boel in de gaten, moeder helpt een hand terwijl haar dochter verkracht word en kruipt de badkamer in als ze mishandeld word. Ook door haar dochter, trouwens.

Een stomme intermezzo volgt na een gruwelijke moord en een lijk word zonder aarzeling in stukken gesneden. Oh, een vekrachtingsscène met een opgehangen (dode) verkrachter blijft ook niet weg. Wat een lol, wat een onzin. En wederom een glansrol van Ren Osugi die echter maar een klein rolletje als TV-presentator vertolkt. Maar wat een briljante gast is dat die net zo makkelijk weer danst in een balletpakje en eindigt met een dildo in zijn mond.

Een verhaal van niets. Maar Miike fans kunnen hier volgens mij simpel om lachen. De massale vechtpartij op het einde waar rouwende familieleden uit zijn op wraak doet zelfs een beetje denken aan Versus (2000).

Lacheeeeee!

4.0/5.0

Vanavond herzien. Want het was lang geleden, en ik had er op een of andere manier ongelooflijk veel zin in. Film begon ineens m'n hoofd in te kruipen dus kon niet anders dan die DVD nog eens te pakken.

En wederom genoten. Veel meer dan de eerste keer. Ik heb niet vaak dat ik tijdens de aftiteling hardop tegen mijzelf zeg; Godverdomme, hoe doet een vent als hij het toch - hoe krijgt hij het voor elkaar.

En dat is me nog steeds een raadsel, Kitano is een meester, en hij blijft me keer op keer verbazen; een film vol emotie, doch nergens waar dit direct in beeld gebracht word. Kitano speelt met zijn verhaal en personages, hij weet wat hij wilt en laat dat ook zien. Fantastisch hoe simpel deze film gemonteerd is, met de schilderijen - maar ook de manier waarop hij de personages hun eigen deel in dit verhaal laat hebben.

Heerlijk hoe kort zijn personage lijkt, en geweldig hoe hij het voor elkaar krijgt met een paar woordjes, zonder te verblikken of te verblozen het tegendeel te bewijzen. Grof geweld; zonder aarzeling, direct en snel. Hilarisch; typisch droog. Stomme grapjes, maar perfect gekozen.

Fijne muziek van Hisaishi, en ijzersterk einde; zoals vaak genoemd.

4 > 5.0

Mijn eerste film van Yibai Zhang, en goed genoten. Ben er nog niet helemaal uit of de genre aanduiding hier Drama/Fantasy juist is. Denk toch dat Drama/Thriller een wat directer verband met elkaar kent.

Vooral genoten van de manier van vertellen welke Zhang hier toepast. Niet vernieuwend, maar wel goed behandeld. Ik verwachte heel wat anders na hier dingen als 'vreemde montage keuzes' gelezen te hebben. Ik zie dit gewoon als een moderne manier van vertellen, - niets mis mee, zeker als het goed gedaan word. De puzzelachtige verhaalstructuur werkt dan ook nergens storend en is overal simpel te volgen.

Deze manier van vertellen brengt de goede hoeveelheid spanning met zich mee. De vragen die je krijgt worden niet veel later voorgeschoteld. Werkt zeer fijn. Interessant hoe wij om de beurt met een personage meeleven, en dan minuten later achter de echte waarheid komen. Hoewel sommige personages (fotografe, Rose) wel een beetje een mystiek gevoel meedragen denk ik dat het verder best wel straightforward is. Had in het algemeen wel wat meer naar voren mogen komen.

Curiotisty Kills the Cat begint als een standaard verhaaltje, maar begeeft zich langzaam van de top van een glazen tuinhuisje hoog op een appartementsgebouw naar het laagste punt van een kelder onder een garage. Duidelijk een wijzende vinger naar het veranderende sociale leven in China waar grens tussen rijk en arm groter word, doch altijd naast elkaar leeft.

4.0/5.0

Gatver, hier kon ik nou totaal niets mee. Sowieso geen fan van Shyamalan, zie daar ook niet gauw verandering in komen...

De man weet duidelijk waar hij mee bezig is en wat hij wil. Laat zich ook nergens door afleiden, maar het doet mij echt bitter weinig. Cool schot naar een vrij uniek concept omtrent de theorieën van 'een groot levend organisme' zoals veel natuurwetenschappers beweren dat de Aarde is.

Maar de uitwerking laat in alles te wensen. Enkele toffe scènes (Hangende mensen, auto die op boom inrijd, landhuis met tuinhuisje - maar verder mateloos geërgerd aan Deschanel. Ken die hele vrouw niet - maar deed me denken aan een eindexamenstudente bij een Acteursschool in Amsterdam waarmee ik samenwerkte. Wat een hoofd - en die dialogen leken zo van papier afgelezen te worden. Wist niet wat ik daarvan moest denken,

Enig puntje van lof is de verwoven humor die Shyamalan wist te gebruiken. Helaas veel te oppervlakkig en verborgen om echt te overtuigen. Hele mysterie en greep naar de mogelijke 'planten' was sowieso veel te oppervlakkig - had veel interessanter gemaakt kunnen worden. Voelde veel te simpel.

Ik ben geen fan, helaas.
1.5/5

Was wel geïnteresseerd in deze film van Sabu waarin hij niet met gebruikelijke cast aan de gang gaat maar met de 6 koppige Japanse boyband V6. De poster deed mij in eerste instantie het ergste vrezen, maar ik heb intussen geleerd dat Sabu werkelijk voor niets uit de weg gaat; Met deze film - die begon als een kleine productie omtrent de band maar groeide tot volwaardige film - heeft mij dan ook opnieuw vermaakt.

Film begint eigenlijk bij de eerste minuut zonder enige introductie, een jongen word gedwongen in te vallen als Thaise vechter in een illegale kickbokswedstrijd, en weet totaal niet wat hem te wachten staat. Opvallend is meteen de muziek die op veel momenten compleet op de voorgrond staat. Sabu gaat ook hier gemakkelijk weer elk mogelijk muziekgenre af maar weet ze precies te passen. Na twee toffe entrances van de twee boxers luidt te bel en is de eerste lach reeds gevallen. Na de eerste punch kan je enkel denken, what the fuck - en de hel breekt los!

Het is deze scène die tot drie keer toe herhaalt word, alle keren door de ogen van drie verschillende duo's. Met een dergelijke grote cast weet Sabu het nog aardig voor elkaar te krijgen een en ander aan karakterinformatie voor te schotelen, - verder is hij waarschijnlijk vooral hard bezig geweest met zijn acteurs, want die doen het verrassend genoeg prima zonder negatief op te vallen. Uiteraard mag ook hier de kop van Terajima niet missen, en zijn enige scène met omschrijvingen van recente gevechten was dan ook compleet hilarisch. Ik kan eigenlijk niet wachten hem te zien in Sabu's Blessing Bell.

Maar nog hilarischer was de shoot-out die totaal uit het niets kwam. Goed om eens een keer echt hardop te kunnen lachen om complete onzin. Ditmaal geen echte interessante personages zoals wij kennen in Sabu's Monday of Postman Blues, maar wanneer zij allen eindigen in een achtervolging in de auto is dat best genieten. Sabu weet ook in Hard Luck Hero weer een typische sterke climax te creëren, en wanneer de 6 jongens uiteindelijk naast elkaar liggen kan je enkel denken; hoe krijgt hij het toch voor elkaar om zo'n groep personages bij elkaar te laten eindigen.

Hij doet het leuk, en heeft er lol in - de laatste snelle beeldencompilatie is dan ook awesome om dan net zo snel de credits te doen verschijnen. Sabu overtuigd wederom vooral door zijn tempogevoel en gevoel voor detail. Een lang uitgesponnen slow-motion scène in een bar valt op maar is eigenlijk totaal niet relevant, - ik kan het wel waarderen.

Weer een Sabu rijker - echt geen meesterwerk, wel gewoon erg leuk.

3.5/5.0

Eindeljk binnengekregen gister en eindelijk gezien gisteravond.

Wat een ervaring weer. Niet de impact die een Tetsuo of Tokyo Fist op mij had, maar wel weer een geweldig stuk film. Vooral erg genoten van de DV kwaliteit en simpele belichting. Mooie harde schaduwen in bijna de gehele film.

Bruist wederom van creativiteit deze film. Hele kleine productie wat voor mij ook wel constant duidelijk was. En daar geniet ik van. Interessant einde ook, - niet vergelijkbaar met al zijn ander materiaal. Ik vond het niet storend, gaf het gehele voorgaande deel een heel andere smaak ineens.

Kan ook erg genieten van Tsukamoto zelf, - heeft echt een goede kop voor deze rol. Toffe soundtrack en heerlijke montage weer (koi vissen, vallende tsukamoto, die freaks die zich uitkleden)

Ja echt een van mijn favorieten die Tsukamoto. Inspirerend in alles wat hij doet.

Eindelijk gevonden, en erg genoten. Toch verrassend moeilijk te vinden weer dit soort films. Is ook enkel maar een VHS release van, helaas.

Een verhaal dat zich afspeelt op de steppen in Binnen-Mongolië (China) en vooral weer broedt op zijn simpliciteit. Ik ben een liefhebber, dus veel kon mij niet tegen zitten. Fei Xie brengt een simpel thema naar voren, eentje waarin wij erachter komen dat je veel dingen pas mist als je ze niet meer hebt. Datzelfde geld voor de jonge Bayinbulag; Om een studie van 8 maanden te volgen laat hij de twee mensen achter waarvan hij houdt.

Wat 8 maanden zouden zijn werden 3 jaren. En het zijn die drie jaren van leven in een stad die dit verhaal zullen veranderen. Fei Xie concentreert zich in een ogenschijnlijk simpel liefdesverhaal vooral op de invloed van het moderne stadsleven op het ongerepte traditionele nomadenbestaan. Terwijl Bayinbulag studeerde in de stad werd hij een ander mens, dat terwijl zijn stiefzusje Somiya en stiefmoeder Nai Nai achterbleven in hun simpele levensmanier, meegevoerd door de winter en de zomer.

Wat volgt is een confrontatie van moderne karaktereigenschappen met traditionele Mongoolse gewoontes. Een verhaal over vriendschap, liefde, modernisatie van een oude cultuur, haat, maar vooral verborgen verlangens en veel spijt. Dit is een prachtig geschoten stukje film, hoewel vrij simpel en dramatisch, wel gemeend en ongeforceerd.

Bayinbulag is een personage dat zijn toekomst al jong voor zich zag, maar verrassend snel mee gevoerd werd door het snelle stadsleven, vergetende dat het leven op de steppen altijd eenzelfde tempo kent. Zijn liefde voor zijn familie is voelbaar, maar is na zijn terugkomst nooit meer in staat dit te zeggen. Een aantal leuke acteurs ook, vooral Dalarsurong als Nai Nai speelt haar rol geweldig leuk.

Sommigen voelen het aan als clichématige maatschappijkritiek, ik doe niet eens moeite me daar aan te storen. Interessant is wel de manier waarop Fei Xie de stad portretteert. Er word nooit een naam genoemd, en we zien niet meer dan een gemotoriseerd voertuig, verder is het gewoon “de stad”.

Leuke film, mooi gefilmd, liefdevol gemaakt.

4.0/5.0

Moeilijk deze film te beoordelen....

Erg melodramatisch, soms wat te sentimenteel. Zelfs een beetje slijmerig af en toe.

Maar dat kon ik hebben. En ik beoordeel deze film dan ook puur op het de manier waarop ik ervan genoot. Want dat deed ik elke seconde. Ik heb sowieso een zwak voor films die focussen op traditionele muziek. Overtuigende cast die duidelijk met veel tevredenheid hun rol speelde. Mooie locaties, en prachtige muziek.

Jammer met dergelijke films is altijd dat acteurs zoveel moeten oefenen om muzikale technieken na te bootsen... Soms is het overduidelijk dat het 'nep' is, - maar over het algemeen hebben zij prima werk geleverd. Dit deed echter niet af aan de manier waarop ik hiervan genoten heb...

Daarnaast brengt dit een mooie, pijnlijke, discussie op gang waarin regeringen zo gemakkelijk zulke mooie culturele tradities kunnen verwerpen. Dat gebeurde niet alleen toen, ook nu nog. Om bijv. de situatie in Tibet maar op te noemen...

Aanrader voor liefhebbers van traditionele (Thaise) muziek.

4.5/5

Met Hard Luck Hero zette Sabu voor het eerst zijn vaste groep acteurs aan de zijlijnen om het te proberen met een jongere generatie. Net als zijn vorige film werkt hij in Hold Up Down samen met de zes koppige Japanse boyband V6. Wat in Hard Luck Hero nog verrassend goed te genieten was voelde in deze nieuwe titel net te vaak aan als meer van hetzelfde. Nu werkt Sabu nogal vaak met éénzelfde formule, maar niet eerder kon ik mij daar toch een beetje in vervelen.

Natuurlijk wél vol typische Sabu momenten die ook deze film het waard maakt uit te kijken. Hij opent de film met een uiterst stijlvolle nachtelijke autorit, met prachtige belichting en gele kleuren. Wat daarop als een simpel bankoverval filmpje begint eindigt als een explosieve combinatie van verhaaltjes en situaties; Opnieuw vol (auto)achtervolgingen, onverwachte plotwendingen en verrassende genre presentaties. Veel nodige humor en zelfs een grootschalige knokpartij. Oh én een bevroren Jezus figuur.

De zes jongens van V6 spelen lekker en hebben vooral lol in wat ze doen – is goed te zien en maken ons genieten van de fun die Sabu uit z’n mouwen schudt. Visueel is dit ook wel een stapje de betere richting in als in zijn vorige werk; ziet er allemaal wat strakker uit, heldere kleuren, maar verder vooral de aandacht in zijn verhaal. Als je je ooit afgevraagd hebt hoeveel Jezus grappen er in één film gestopt kunnen worden zou je dit gemakkelijk eens kunnen proberen; Surfen op een bevroren Jezus, speer vechten met een bevroren Jezus, maar vooral veel zeulen met een bevroren Jezus. De mislukte priester en zijn Dekotora truck kreeg een boodschap van de Lord en is vastbesloten te doen wat nodig is.

Ja, niets is te gek - en Sabu komt weer met de vele hilarische uitbarstingen – maar het meeste is al reeds door hem gedaan en daarom niet zo verrassend of grappig als het zou kunnen zijn. Misschien zonder zijn eerdere werk gezien te hebben dat dit wel nog leuker is, maar nu was het ‘t te vaak net niet. Wat Sabu echter altijd zal redden is zijn meesterlijke combineren van verhalen en situaties. De 6 jongens spelen net als in Hard Luck Hero in 3 duo’s en kennen geen van elkaar, toch kruizen ze constant elkaars paden en heeft elke situatie invloed op de ander.

Een bruiloft met een surrealistisch tintje mondt al snel uit in een hallucinatie vol zombies, een autorit in een race wedstrijd a la Hard Luck Hero en het jatten van kleingeld van een straatmuzikant in een gillende achtervolging. – Lachen! Maar Sabu kan het beter.

3.0/5.0

Goede zin. Zegt eigenlijk alles over de film. Deze TV-remake is waarschijnlijk vooral voor mensen die wel wat konden met Takahata's tekenfilm uit '88. Qua verhaal grotendeels hetzelfde, maar doet toch constant onder voor het getekende origineel.

Terwijl de geanimeerde versie zich afspeelde vanuit Seita's perspectief, speelt deze remake zich verrassend genoeg af vanuit zijn tante. De tante die in het origineel zo fel uit de hoek kwam, en waar iedereen waarschijnlijk een hekel aan had. Toch is haar reactie niet meer dan natuurlijk; na constante bombardementen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog geraakt voedsel schaars en raken de rantsoenen op. Twee extra monden voedden is bijna onmogelijk.

Enkele aandoenlijke scènes worden vrijwel identiek gekopieerd, maar sommige daarvan blijven werkelijk prachtig; Het moment dat Setsuko ziek in haar zelfgemaakte bedje in hun "eigen huisje" ligt en vraagt waarom Seita huilt, bleef mij altijd al bij. Toya Sato zorgt er zelfs met levende acteurs voor dat dit een prachtig moment blijft.

Simpele remake van een meesterwerk. Benieuwd wat de remake van Taro Hyugaji uit 2008 zal brengen. Als deze ook maar een beetje de kwaliteit van het origineel zal behouden denk ik dat ik daar net als hier aardig naar zal kunnen kijken.

3.5/5.0

Opnieuw een film welke zich afspeelt in Mongolië, wederom ook eentje niet van Mongoolse hand - daar lijkt Byambasuren Davaa nog altijd de enige in te zijn geweest. Maar gelukkig hoeft niemand daar over te klagen want ook want Lu Zhang doet nergens onder voor het "typische Mongoolse gevoel" dat hij in deze film verbergt.

Hij speelt niet alleen met mooie plaatjes om dit te bereiken, maar benut de tijd die hij heeft om zijn personages te ontwikkelen, langzaam naar elkaar toe groeiend. We maken kennis met Hungai, vrouw en dochter - een klein Nomadengezin in Zuid-Mongolië waar het groene steppenland langzaam word opgegeten door de groeiende woestijn. Het is hierdoor dat Hungai het als zijn plicht voelt boompjes te planten en het groen van zijn land te behouden. Zijn plichtsgevoel is zo sterk dat hij zich niet in staat voelt met zijn vrouw en zieke dochter naar een ziekenhuis in de vergelegen hoofstad Ulaanbaatar te reizen. Hungai blijft achter met een fles vodka, wat koeien en wat paarden. Dit is ook het moment dat zijn leven langzaam een andere wending zal nemen als er op een niet zo'n nuchtere nacht een Noord-Koreaanse vluchtelinge en haar zoon om onderdak vragen.

Al doen ze dat wel in hun eigen taal; woorden die Hungai niet spreekt. Ironisch genoeg wordt Hungai wederom geconfronteerd met het groeiende probleem van zijn dochter, welke door een ziekte haar gehoor kwijt raakte. Communiceren met de vreemden van ver gebeurd dan ook met handen en gezicht. Zhang gebruikt dit aspect dan ook in zijn volledigheid, - en al snel ontstaat er een band tussen Hungai en het jongetje - eentje die hij met zijn dochter aan het verliezen was. Zelfs de moeder (Bekend van Ki-Duk's "The Isle"), lijkt ondanks pogingen verder te reizen een gevoel te krijgen om wat langer dan een nacht te blijven bij deze man.

Hoewel afgespeeld in een primitieve setting, wel degelijk een verhaal van alle tijden. Personen groeien mee met de tijd, zelfs al leven zij met het simpelste dat het leven biedt. Zhang registreert de prachtige omgevingen; wijd uitgestrekt zandlandschap, riviertjes, steppen en zelfs een mini winkeltje omgeven door kilometers 'niets' om sigaretten te kopen. Zhang verteld zijn verhaal van een afstand, nooit gefocust op een klein object, nooit een close-up van een gezicht. Hij gebruikt enkel pans om zijn personages te volgen nadat deze constant letterlijk uit het gekozen frame lopen. Hierdoor eindigen zijn shots vaak in een resultaat waar niets te zien is, enkel een lege vlakte waar we enkel het geluid horen van de wind, het knapperende vuur of krekels in de avond.

Ik heb weer genoten, - vooral de manier waarop Zhang in het langzame tempo en de weinige woorden zijn personages laat bewegen en naar elkaar toe laat groeien is fijn te genieten. Verder ook geen enkele keer muziek om beelden bij te staan, alleen het zingen van trotse mensen met ieder hun problemen en behoeftes dient als een taal niet gebonden aan tijd, plaats of taal.

Ik twijfel om een half meer - misschien de volgende keer.

4.0/5.0